ตอนที่ 6 ไม่ไหวก็ต้องปลดปล่อย

แทนคุณยืนนิ่งอยู่หน้าห้องของชาริณครู่หนึ่ง สัมผัสอุ่นชื้นที่ยังติดอยู่ที่ปลายนิ้วทำให้เขาถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ชายหนุ่มเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองที่อยู่ตรงข้ามกันแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง

เขารู้สึกแปลกมากทั้งที่คืนนี้ได้จะปลดปล่อยอารมณ์ดิบเถื่อนกับผู้หญิงที่มีประสบการณ์โชกโชนอย่างแอนนาไปถึงสองรอบจนน่าจะหมดแรงนอนหลับไปแล้ว แต่ร่างกายของเขากลับตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งมันเกิดขึ้นตั้งแต่เขาได้กลิ่นกายหอมและเสียงหวานของชาริณที่เรียกชื่อเขาเมื่อครู่

แทนคุณหลับตาลง พยายามขับไล่ภาพเด็กสาววัยสิบแปดที่นอนบิดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนนั้นออกไป แต่ยิ่งพยายามลืม ภาพใบหน้าเนียนละเอียดที่แดงซ่านด้วยพิศวาท แววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและริมฝีปากอิ่มที่เผยอครางชื่อเขากลับยิ่งชัดเจน

“พี่แทน....ชา....อร๊าย....”

เสียงหวานดังก้องอยู่ในหู ส่งให้เลือดในกายของชายหนุ่มพลุ่งพล่าน เขาพลิกตัวไปมากระสับกระส่ายอยู่บนเตียงและพยายามจะหลับแต่ความเป็นชายมันกลับตื่นตัวแข็งขืนขึ้นมาจนปวดร้าว

“มึงจะหื่นเกินไปแล้วนะไอ้แทน”

เขาสบถออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือลงไปจัดการกับความต้องการของตัวเองอย่างเลี่ยงไม่ได้ มือหนาที่เพิ่งสัมผัสความอ่อนนุ่มของชาริณมาสด ๆ ร้อน ๆ บัดนี้กำลังทำหน้าที่ปรนเปรอตัวเอง

จินตนาการในหัวไม่ใช่ภาพของแอนนาหรือผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยนอนด้วยเลย แต่มันกลับเป็นภาพของชาริณสาวน้อยห้องตรงข้ามที่เขาไม่อาจทำอะไรเธอได้เพราะสถานะของเธอคือน้องสาวของรัฐชารุ่นน้องที่เขารักเหมือนน้องชายแท้ ๆ

แทนคุณนึกถึงตอนที่นิ้วของเขาบดคลึงลงบนจุดอ่อนไหวของเธอ นึกถึงแรงสั่นสะท้านที่ส่งผ่านร่างเล็กมาถึงมือเขาและนึกถึงกลิ่นของสาวบริสุทธิ์

เขาอดไม่ได้เลยที่จะจินตนาการไปว่าถ้าเขาไม่ได้หยุดอยู่แค่ภายนอก ถ้าเขาได้ครอบครองเธอ ได้ประสานกายเป็นหนึ่งเดียวกับเธอมันจะดีขนาดไหน

“ซี้ด....อ้า....ใบชา....อื้ม....ใบชาของพี่”

แทนคุณครางชื่อเธอออกมาอย่างหักห้ามใจไม่ได้ จังหวะมือของเขาเร็วขึ้นและรุนแรงขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง ทุกหยาดหยดของความต้องการพุ่งออกมาพร้อมกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ตีรวนกันมั่วซั่ว เขาปลดปล่อยท่ามกลางความมืดมิด ทิ้งตัวพิงพนักเตียงอย่างหมดแรง ลมหายใจหอบเหนื่อยค่อย ๆ ปรับเป็นจังหวะปกติ

เขารู้ดีว่าสิ่งที่ทำลงไปมันล้ำเส้นคำว่าพี่ชายไปไกล แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ในเมื่อเด็กสาวคนนั้นดันเดินเข้ามาเห็นความลับของเขา และเธอก็ดูพร้อมที่จะเรียนรู้เหลือเกิน

“พรุ่งนี้เช้า....จะมองหน้ากันติดไหมนะ”  เขาพึมพำก่อนจะลุกขึ้นอาบน้ำอีกรอบแล้วกลับมานอน

....

เช้าวันใหม่ชาริณรีบตื่นนอนแต่เช้า ทั้งที่วันนี้ไม่ต้องรีบไปสอบและไม่ต้องตื่นมาอ่านหนังสือ แต่มีสิ่งที่เธอจะต้องรีบทำก่อนที่เจ้าของบ้านจะตื่น แม้ว่าเมื่อคืนจะนอนหลับไม่สนิทเพราะเอาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก็ตาม

ความรู้สึกอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเมื่อนึกถึงภาพตัวเองที่ยอมให้รุ่นพี่ของพี่ชาย ช่วย จนถึงสวรรค์เป็นครั้งแรกแม้จะผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วแต่ร่างกายของเธอยังรู้สึกถึงสัมผัสวูบวาบจากมือคู่นั้นไม่หาย

‘ไม่ได้... อยู่ไม่ได้แล้ว’ ชาริณรีบลุกจากเตียง จัดการเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวยัดใส่กระเป๋าเดินทางอย่างลนลาน เธอไม่สนว่าเสื้อผ้าจะยับเยินแค่ไหน สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวคือต้องออกไปจากบ้านหลังนี้ก่อนที่แทนคุณจะตื่นมาเจอเธอ

เธอจัดการล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว แล้วค่อย ๆ แง้มประตูห้องนอนออกมา สายตามองไปที่ประตูห้องตรงข้ามมันยังปิดสนิท ไร้เสียงเคลื่อนไหวจากคนข้างใน

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงหัวใจของเธอดังแข่งกับเสียงฝีเท้าที่พยายามเหยียบลงบนพื้นอย่างเบาที่สุด ชาริณหิ้วกระเป๋าเดินทางลงบันไดมาทีละขั้น มือบางชื้นเหงื่อจนต้องเช็ดกับกางเกง เธอไม่ได้เปิดไฟแม้แต่ดวงเดียว อาศัยแสงสว่างภายนอกนำทาง

เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง เธอรีบตรงไปที่ประตูบ้าน ปลดล็อกอย่างใจเย็นที่สุด เสียงคลิกของลูกบิดทำให้เธอสะดุ้งสุดตัวจนต้องหยุดนิ่งไปหลายวินาทีเพื่อฟังว่าคนชั้นบนตื่นหรือยัง

เมื่อแน่ใจว่าทางสะดวก เธอจึงก้าวออกไปนอกบ้าน อากาศยามเช้าที่เย็นสบายไม่ได้ช่วยให้ใจที่รุ่มร้อนของเธอเย็นลงได้เลย ชาริณกึ่งเดินกึ่งวิ่งลากกระเป๋าเดินทางออกไปยังหน้าปากซอยหมู่บ้าน เสียงล้อลากกระทบกับพื้นปูนดังในความเงียบของยามเช้าวันเสาร์ที่เป็นวันหยุดของใครหลาย ๆ คน ทำให้เธอรู้สึกกดดันมากขึ้น

“คงต้องเรียกรถมารับ” เธอบ่นขณะมือก็เข้าแอปพลิเคชันเรียกรถ

แล้วโชคก็เข้าข้างชาริณเมื่อแท็กซี่คันหนึ่งแล่นเข้ามาในซอยพอดี ชาริณรีบโบกมือเรียกอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ไปไหนครับหนู” โชเฟอร์ลดกระจกถาม

“พระรามสองค่ะ”

“งั้นขึ้นเลยครับ เดี๋ยวผมยกกระเป๋าให้

“ขอบคุณค่ะ”

ชาริณก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหลัง พลางมองย้อนกลับไปทางบ้านของแทนคุณผ่านกระจกเมื่อรถเคลื่อนตัวออกไปเธอก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ความรู้สึกตอนนี้สับสนและอายจนคิดว่าคงไม่อาจเจอหน้าเขาได้

เธอหนีออกมาจากบ้านหลังนั้นได้แล้ว แต่ไม่อาจหนีจากความทรงจำที่และที่ทำให้เธอแทบคลั่ง

‘พี่แทน... ชาขอโทษนะคะที่ต้องหนีมาแบบนี้ แต่ชา... ชาสู้หน้าพี่ไม่ไหวจริง ๆ’ เธอกล่าวขอโทษในใจ

เธอหวังว่าเวลาจะทำให้เธอลืมเรื่องราวบ้า ๆ ที่เกิดขึ้นในบ้านของแทนคุณ

แต่เธอคงไม่รู้หรอกว่าเรื่องแบบนี้ยิ่งพยายามหนีเท่าไหร่ รสสัมผัสของบทเรียนแรกนั้นจะยิ่งฝังลึกในความทรงจำและมันจะทำให้เธอไม่อาจยอมรับสัมผัสจากผู้ชายคนไหนได้อีกเลยในอนาคต จนกว่าเธอจะได้กลับมาเจอสัมผัสแรกอีกครั้ง