บทที่ 7 - [ ข้อตกลง ]

ความเงียบที่ปกคลุมห้องทำงานบนชั้น N ในขณะนี้ ไม่ใช่ความเงียบสงัดทั่วไป แต่มันคือความเงียบที่หนักอึ้งและบีบคั้นจนได้ยินเสียงหยดน้ำค้างที่เกาะอยู่นอกหน้าต่างไหลรินลงมาเป็นทางยาว ลิลิธรู้สึกเหมือนก้อนเนื้อในอกซ้ายกำลังประท้วงด้วยการเต้นรัวจนเจ็บปวด เธอนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนโซฟาหนังราคาแพงที่สัมผัสของมันในยามนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนพื้นผิวของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่กำลังโอบรัดตัวเธอไว้

สายตาของเธอจ้องมองไปยังหน้าจอมือถือที่ยังคงบันทึกวิดีโออยู่ มันว่างเปล่า บนโซฟาฝั่งตรงข้ามที่สายตาของเธอมองเห็นชายหนุ่มรูปงามนั่งอยู่ กลับไม่มีเงาร่างใดๆ ปรากฏในเลนส์กล้อง มีเพียงพนักพิงโซฟาที่บุ๋มลงไปตามน้ำหนักที่กดทับลงมาเท่านั้น

"ต-ต้อนรับน้องใหม่ ใช่ไหมคะ? แผนกไอทีทำเอฟเฟกต์ใส่แอปฯ กล้องให้บอสมาแกล้งหนูใช่ไหม?" ลิลิธพยายามเค้นยิ้มที่ดูเหมือนการแยกเขี้ยวด้วยความกลัวมากกว่าความขบขัน

"พี่แก้วบอกว่าบอสชอบความสันโดษ แต่ไม่เห็นบอกเลยว่าบอสชอบเล่นมุก มุกแวมไพร์แบบนี้"

ธีเอนหลังพิงพนักโซฟา ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายขัดกับบรรยากาศที่กำลังจะระเบิดออก เขาหมุนแหวนเงินบนนิ้วนางข้างซ้ายช้าๆ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้ฉายแววอาฆาต แต่มันกลับมีความลุ่มลึกและเยือกเย็นจนคนมองรู้สึกเหมือนกำลังจะจมลงไปในมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง

"ผมไม่ใช่คนมีอารมณ์ขันขนาดนั้นครับลิลิธ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กังวานไปทั่วห้อง

"และบริษัทเราก็ไม่ได้งบประมาณเยอะพอจะจ้างทีมงานมาทำโฮโลแกรมเรียลไทม์เพื่อแกล้งพนักงานใหม่แค่คนเดียวหรอกนะ มันไม่คุ้มค่าเหนื่อยเลยว่าไหม?"

เขาลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าของเขาดูสง่างามแต่ก็น่าเกรงขามในคราวเดียวกัน เขาก้าวเดินไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟจากตึกสูงในกรุงเทพฯ ราวกับทะเลดวงดาวที่อยู่เบื้องล่าง แสงจากหลอดไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่ๆ หนึ่งครั้งก่อนจะดับลง ทิ้งให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์และแสงจันทร์ที่ลอดผ่านเมฆครึ้มเข้ามา

"ที่ผมเรียกคุณมาคืนนี้ เพราะผมต้องการ 'ดวงตา' ของคุณ" ธีหันกลับมามองเธอ เงาของเขาที่ทาบลงบนพื้นพรมสีแดงดูยาวและบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนไปจากรูปร่างมนุษย์

"ตลอดเวลาสิบปีที่บริษัทนี้ตั้งอยู่ ผมต้องใช้ชีวิตอยู่ในเงามืด คอยบงการทุกอย่างผ่านซองเอกสารและคนสนิทเพียงไม่กี่คน เพราะมนุษย์ส่วนใหญ่นั้น 'บอดสนิท' ต่อตัวตนของผม"

ลิลิธรู้สึกถึงความเย็นที่แล่นปราดไปตามกระดูกสันหลัง เมื่อเจ้าค้างคาวตัวน้อยบินมาเกาะที่พนักพิงโซฟาข้างหูเธอ มันเอียงคอมองเธอด้วยดวงตาสีแดงก่ำตัวจิ๋ว ราวกับกำลังประเมินค่าของเหยื่อสาว

"คุณมองเห็นผมตั้งแต่วันแรกที่ขึ้นลิฟต์มา นั่นหมายความว่าประสาทสัมผัสของคุณมีบางอย่างที่ต่างออกไป" เขาเดินกลับมาหาเธอ หยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะรับแขกตัวสั้นที่กั้นกลางระหว่างเขากับเธอ

"เลขาคนก่อนๆ ทำงานได้แค่ส่งเอกสารตามหน้าที่ แต่เธอ เธอสามารถ 'มองเห็น' และ 'ได้ยิน' ในสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้"

ธีโน้มตัวลงมาหาเธอเล็กน้อยจนใบหน้าของเขาอยู่ในระดับสายตาของหญิงสาว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เย็นเยือกราวกับหิมะปะทะเข้ากับจมูกของเธอ ลิลิธสัมผัสได้ถึงความกดดันที่รุนแรงจนแทบจะขยับตัวไม่ได้ แม้แต่จะกะพริบตาเธอยังไม่กล้า

"งานของคุณต่อจากนี้จะไม่ใช่แค่เลขาที่นั่งทำเอกสารในลิ้นชักคนเดียวอีกต่อไป" เขาพูดพลางเอื้อมมือมาหยิบซองจดหมายสีดำที่เธอเก็บไว้ขึ้นมาฉีกออกเบาๆ

"คุณต้องเป็น 'ตัวแทน' ของผมในโลกที่ผมก้าวออกไปไม่ได้ในตอนกลางวัน เป็นหูเป็นตา และเป็นมือเท้าให้ผมในเรื่องที่ละเอียดอ่อนกว่าแค่การส่งซองเอกสารพวกนี้"

เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลิลิธที่กำลังสั่นไหวด้วยความสับสน

"ถ้าคุณตกลง เงินเดือนของคุณจะถูกปรับขึ้นเป็นห้าเท่าจากปัจจุบัน และผมรับรองว่าคุณจะมีความมั่นคงในชีวิตยิ่งกว่าใครในประเทศนี้" รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้น "แต่ถ้าคุณปฏิเสธ ผมคงปล่อยให้คนที่รู้ 'ความลับ' ของผมเดินออกจากห้องนี้ไปแบบปกติไม่ได้ คุณพอจะเข้าใจความหมายของคำว่า 'ความลับที่ตายไปพร้อมกับเจ้าตัว' ไหมครับ?"

ลิลิธรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอจะหลุดออกมาจากอก ความมั่นคงและเงินทองที่เธอใฝ่ฝันมาตลอดกำลังวางอยู่ตรงหน้าคู่กับมัจจุราชที่ดูดีที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต เธอเหลือบมองซองเอกสารบนโต๊ะ แล้วมองกลับมาที่ดวงตาของชายที่เรียกตัวเองว่าแวมไพร์

"ข-ขอถาม หนึ่งคำถามได้ไหมคะ?" ลิลิธพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้

"เอกสารที่ฉันต้องไปส่งทุกคืน มันคืออะไรกันแน่? แล้วเพชรสีแดงนั่น มันคืออะไร?"

ธีหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูนุ่มนวลแต่ก็น่าขนลุก

"ช่างสังเกตดีนี่ เพชรนั่นน่ะเหรอ? มันคือผลผลิตจากการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าน่ะ ส่วนเอกสารพวกนั้น มันคือ 'สัญญา' ที่มนุษย์บางคนยอมขายบางอย่างเพื่อแลกกับความสำเร็จที่บริษัทเรามอบให้ไงล่ะ"

เขายืดตัวตรงขึ้นแล้วมองนาฬิกาบนผนัง

"เอาล่ะ เวลาเลิกงานของเลขาปกติหมดลงแล้วลิลิธ แต่เวลาทำงานในฐานะ 'คนสนิท' ของผมกำลังจะเริ่มขึ้น คุณมีเวลาตัดสินใจจนกว่าเข็มนาทีจะหมุนไปถึงเลขหก" เขากล่าวพลางเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วหยิบไวน์แดงขึ้นมาเทใส่แก้วคริสตัลอย่างใจเย็น

"จะยอมรับหน้าที่นี้ หรือจะให้ผมช่วย 'ลบ' ความทรงจำที่น่ากลัวนี้ทิ้งไปพร้อมกับเรื่องอื่นๆ ในชีวิตของคุณดีล่ะ?"