บทที่ 8 [ ตัดสินใจ ]

"ห้าเท่า.."

ลิลิธพึมพำออกมาเบาๆ จนเกือบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ เธอจ้องมองหยดไวน์สีแดงเข้มที่เกาะอยู่ข้างแก้วในมือของธีรภัทร มันดูราวกับหยาดเลือดที่สดใหม่ท่ามกลางแสงไฟสลัว.. ดวงตาของเธอสั่นไหวเมื่อมองไปยังนาฬิกาบนผนังที่เข็มนาทีกำลังเคลื่อนเข้าใกล้เลขหกเข้าไปทุกที ความเงียบในห้องทำงานทำให้เสียง ติ๊ก ต่อก ของนาฬิกาดังชัดเจนราวกับเสียงกลองศึกที่รัวกระชั้นชั่งน้ำหนักระหว่าง 'อิสรภาพที่ว่างเปล่า' กับ 'พันธนาการที่มั่งคั่ง'

"ทำไมต้องเป็นฉันคะ?"

เธอรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่ไร้เงาในกระจก แผ่นหลังของเธอเหยียดตรงด้วยความเครียดขึง มือที่ประสานกันบนตักบีบเข้าหากันจนเห็นเส้นเลือดชัดเจน

"ถ้าบริษัทนี้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น บอสจะหาคนที่มี 'ตาทิพย์' หรืออะไรแบบนั้นมาทำงานให้ก็น่าจะไม่ยากนี่คะ ทำไมถึงเลือกเลขาธรรมดาๆ ที่เพิ่งทำงานได้แค่อาทิตย์เดียว แถมยังมาสายตั้งแต่วันแรกแบบฉัน?"

ธีรภัทรวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง แกร๊ก เบาๆ เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ สะท้อนให้เห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขา มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ดูถูก แต่กลับดูเหมือนเขากำลังชื่นชมในความกล้าที่จิกกัดตัวเองของเธอ

"เพราะความธรรมดาของคุณนั่นแหละคือเกราะป้องกันที่ดีที่สุดครับ ลิลิธ"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่นุ่มนวลราวกับผ้ากำมะหยี่

"พวกที่มีพลังพิเศษหรือพวกที่รู้ตัวว่าตัวเอง 'พิเศษ' มักจะมาพร้อมกับความทะเยอทะยานที่น่ารำคาญใจ และส่วนใหญ่พวกนั้นมักจะมี 'กลิ่น' ที่รุนแรงจนเพื่อนร่วมธุรกิจของผมรู้สึกเอือมระอาตั้งแต่พวกเขายังไม่ก้าวเข้าตึกด้วยซ้ำ แต่คุณ คุณสะอาดบริสุทธิ์เหมือนกระดาษเปล่า มีเพียงแค่ 'ดวงตา' ที่ถูกเปิดออกโดยธรรมชาติโดยที่คุณเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน"

เจ้าค้างคาวตัวน้อยที่เกาะอยู่ข้างพนักโซฟาส่งเสียงร้องเบาๆ ก่อนจะบินโผไปเกาะที่พนักเก้าอี้ของธีรภัทร มันขยับปีกพรึ่บพรั่บราวกับกำลังพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของนายมัน

"คนที่มีชีวิตปกติ มีความต้องการปกติอย่างการอยากกลับบ้านไปนอนดูซีรี่ส์ หรืออยากได้เงินเดือนสูงๆ เพื่อความมั่นคง คนแบบนั้นแหละที่ผมต้องการที่สุด และไว้ใจได้มากที่สุดในโลกที่เต็มไปด้วยเรื่องไม่คาดถึง"

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง ก้าวเดินช้าๆ ไปรอบโซฟาที่ลิลิธนั่งอยู่ เสียงฝีเท้าของเขานั้นเงียบกริบจนน่าประหลาดใจ ราวกับว่าเขาไม่ได้เหยียบลงบนพื้นจริงๆ

"เข็มนาทีถึงเลขหกแล้วนะครับ ลิลิธ"

ธีหยุดยืนอยู่ข้างหลังเธอ สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขาจนขนลุกชัน เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างใบหูของเธอจนลมหายใจที่ไร้ความร้อนปะทะกับผิวแก้ว

"สัญญาของคุณไม่ได้เขียนด้วยเลือดเหมือนในนิทานหลอกเด็กหรอกนะ แต่มันจะเขียนด้วย 'การกระทำ' ของคุณต่อจากนี้"

ลิลิธหลับตาลงแน่น ความคิดสุดท้ายเกี่ยวกับความเงบสงบในชีวิตพนักงานออฟฟิศถูกทำลายทิ้งไปเมื่อภาพความลำบากในอดีตและการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดในเมืองใหญ่วิ่งผ่านเข้ามาในหัว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"ถ้าฉันตกลง ฉันต้องเริ่มงาน 'พิเศษ' นี้เมื่อไหร่คะ?"

รอยยิ้มของธีรภัทรขยายกว้างขึ้นจนเห็นเขี้ยวสีขาวมุกที่ซ่อนอยู่เพียงเล็กน้อย เขาหยิบซองเอกสารลับฉบับใหม่ที่วางอยู่ในลิ้นชักออกมาวางตรงหน้าเธอ มันไม่ใช่ซองกระดาษธรรมดา แต่เป็นซองหนังสีดำสนิทที่ประทับตราครั่งเป็นรูปค้างคาวสยายปีก

"พรุ่งนี้เช้า 7:00 น. ครับ"

เขากล่าวพร้อมกับขยับเนกไทให้เข้าที่

"เตรียมตัวให้พร้อม เพราะงานแรกของคุณ คือการไปพบกับ 'คู่ค้า' ของผมที่โรงแรมคาร์ดอนเนีย และผมต้องการให้คุณเป็น 'ปาก' ให้ผมในที่ประชุมที่คนทั่วไปมองไม่เห็นหัวโต๊ะ"

ลิลิธมองซองหนังตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัว งานนี้มันยิ่งกว่าการส่งเอกสารลับเสียอีก

"แล้ว ถ้าคนในที่ประชุมถามว่าฉันมาทำอะไรคนเดียวที่หัวโต๊ะล่ะคะ?"

ธีรภัทรหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่ดูรื่นเริงอย่างประหลาด

"ไม่ต้องห่วงครับลิลิธ ในที่ประชุมนั้น จะมีแค่คุณคนเดียวที่ 'ปกติ' ที่สุดแล้วล่ะ"