บทที่ 9 - [ หน้าที่ใหม่ ]

กริ๊ก

เสียงปิดประตูดังขึ้นเบาๆ เมื่อเธอเดินทางมาถึงหน้าโรงแรมคาร์ดอนเนียในเวลา 06:50 น. ตรงตามที่ตกลงกันไว้ บรรยากาศของโรงแรมหรูระดับห้าดาวในช่วงเช้ามืดดูเงียบเหงาแต่ทว่าเต็มไปด้วยความกดดันแปลกๆ ลิลิธกระชับซองหนังสีดำในมือแน่น ความเย็นของมันยังคงย้ำเตือนถึงสัมผัสของ 'บอส' เมื่อคืนนี้

"เชิญทางนี้ครับ คุณลิลิธ"

ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท—ธีรภัทร—ปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืดของโถงทางเดินโรงแรม ราวกับเขาหลอมรวมอยู่กับเงาของเสาหินอ่อนมาตั้งแต่ต้น ลิลิธสะดุ้งเล็กน้อยแต่พยายามคุมสติให้มั่น ผิวของเขาดูขาวซีดยิ่งกว่าเมื่อคืนเมื่อต้องแสงไฟสีนวลของโรงแรม และเขายังคงไม่มีเงาสะท้อนบนพื้นหินอ่อนที่ขัดจนเงาวับ

"บอส มาถึงนานแล้วเหรอคะ?"

"ผมไม่ต้องนอนเหมือนมนุษย์ครับ" เขาตอบสั้นๆ พร้อมกับเดินนำไปทางห้องรับรองพิเศษที่อยู่ชั้นบนสุด "จำไว้นะลิลิธ ในที่ประชุมนี้ คุณไม่ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น หน้าที่ของคุณคือถ่ายทอดคำพูดของผมออกไปให้ชัดเจนที่สุด และห้ามเปิดซองหนังนั่นจนกว่าผมจะสั่ง"

พรึ่บ!

ประตูบานคู่ของห้องรับรองถูกเปิดออกโดยพนักงานโรงแรมที่ดูไร้วิญญาณ ภายในห้องนั้นมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาดูเป็นนักธุรกิจที่มั่งคั่ง สวมสูทเนื้อดีและนาฬิกาหรู ทว่าเมื่อลิลิธเพ่งมองดูดีๆ เธอจึงสังเกตเห็นว่าชายคนนั้นกำลังสั่น สั่นด้วยความกลัวที่ไม่อาจปกปิดได้

"คุณวรนาถ" ธีรภัทรเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยจนน่ากลัว เขาเดินไปนั่งที่หัวโต๊ะตำแหน่งที่ว่างเปล่าในสายตาของคนทั่วไป แต่ลิลิธมองเห็นเขานั่งลงอย่างสง่างาม

ชายที่ชื่อวรนาถมองมาทางลิลิธด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะมองไปที่เก้าอี้หัวโต๊ะที่ว่างเปล่าในสายตาของเขา เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายขึ้นบนหน้าผากของเขาทั้งที่แอร์ในห้องเย็นเฉียบ

"ข-ขอบคุณที่มาตามนัดครับ ท่าน" วรนาถพูดกับความว่างเปล่าด้วยเสียงที่สั่นเครือ

ธีรภัทรหันมาทางลิลิธแล้วพยักหน้าเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้เธอเริ่มทำหน้าที่ 'ปาก' ของเขา

"บอสบอกว่า ขอบคุณที่คุณวรนาถรักษาคำพูดเรื่องสัญญาในไตรมาสที่ผ่านมาค่ะ" ลิลิธพูดออกไป พยายามทำเสียงให้มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ใจจะสั่นจนแทบจะควบคุมไม่อยู่

วรนาถ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังที่มักจะปรากฏตัวบนหน้าสื่อด้วยท่าทางมั่นใจ บัดนี้เขากลับดูเล็กลงไปถนัดตาเมื่อต้องเผชิญหน้ากับ 'ความว่างเปล่า' ที่ทรงพลัง มือที่สวมนาฬิกาแบรนด์หรูสั่นเทาขณะรวบรวมความกล้าเงยหน้ามองลิลิธ หญิงสาวเพียงคนเดียวที่เขามองเห็นในฝั่งตรงข้ามของโต๊ะเจรจา

"ค-ครับ ผมยินดีที่ท่านพอใจ" วรนาถตอบกลับเสียงสั่น เขารู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากเก้าอี้หัวโต๊ะ แม้ดวงตาของเขาจะเห็นเพียงเบาะหนังที่เรียบตึงไม่มีร่องรอยของการกดทับก็ตาม "แต่ว่า เรื่องสัญญาฉบับใหม่ที่ส่งไป ผมอยากจะขอกราบเรียนท่าน คือช่วงนี้ตลาดค่อนข้างผันผวน"

ธีรภัทรที่นั่งกอดอกอยู่อย่างสง่างามเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มจดจ้องไปที่ใบหน้าของวรนาถราวกับกำลังอ่านทุกความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้เหงื่อเม็ดเป้งนั้น เขาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่นิด ทว่าเงาที่ทอดยาวบนพื้นพรมกลับขยับไหวไปมาเหมือนมีชีวิต

"บอกเขาไปลิลิธ" เสียงทุ้มต่ำของธีรภัทรกระซิบสั่งอย่างแผ่วเบา แต่กลับกังวานชัดเจนในโสตประสาทของหญิงสาว "ว่าความผันผวนของมนุษย์ ไม่ใช่ข้ออ้างสำหรับการบิดพริ้วสัญญาที่ลงนามด้วย 'สิ่งนั้น' ไปแล้ว"

ลิลิธสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มหาศาลซึ่งแผ่ออกมาจากชายหนุ่มข้างกาย เธอพยายามคุมจังหวะการหายใจให้สม่ำเสมอที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะถ่ายทอดคำพูดนั้นออกไป

"บอสบอกว่า ความผันผวนในโลกของคุณไม่ใช่ข้ออ้างสำหรับการเปลี่ยนแปลงสัญญาค่ะ โดยเฉพาะเมื่อสัญญาฉบับนี้ถูกยืนยันด้วย 'สิ่งนั้น' ไปแล้ว"

คำว่า 'สิ่งนั้น' ทำให้วรนาถสะดุ้งสุดตัวจนเผลอปัดช้อนเงินบนโต๊ะร่วงลงพื้น

เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่วห้อง วรนาถรีบก้มลงเก็บด้วยท่าทางลนลาน ใบหน้าของเขาซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด เขาจำได้ดีว่า 'สิ่งนั้น' ที่ลิลิธเอ่ยถึงหมายความว่าอย่างไร มันคือเพชรสีเลือดที่เขาเคยรับมาตามคำสั่งของธีรภัทรเมื่อสามปีก่อน เพื่อแลกกับที่ดินผืนงามใจกลางเมืองที่กำลังทำเงินมหาศาลให้เขาอยู่ในตอนนี้

"ค-ครับ! ผมเข้าใจแล้ว! ผมไม่ได้จะบิดพริ้ว!" วรนาถละล่ำละลักพูด "เพียงแต่ ผมอยากขอขยายระยะเวลาส่งมอบ 'ผลผลิต' ออกไปอีกเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น"

ธีรภัทรยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความเมตตา เขาหยิบซองหนังสีดำบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเลื่อนมันไปข้างหน้าลิลิธอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วของเขาสัมผัสหลังมือของหญิงสาวเพียงชั่วครู่ แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกน้ำแข็งกรีดผ่านผิวหนัง

"เปิดมัน" ธีรภัทรส่งสัญญาณ

ลิลิธทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เธอแกะตราครั่งรูปค้างคาวออกอย่างระมัดระวัง ภายในนั้นไม่มีแผ่นกระดาษข้อความใดๆ มีเพียงวัตถุสีแดงเข้มขนาดเท่าเมล็ดทับทิมที่เปล่งประกายลึกลับท่ามกลางความมืดสลัว

เมื่อวรนาถเห็นสิ่งที่อยู่ในซองหนัง เขาก็ถึงกับทรุดตัวลงกับพนักเก้าอี้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด

"นี่คือ คำเตือนเหรอครับ?" วรนาถกระซิบถามอย่างสิ้นหวัง

"บอกเขาไป" ธีรภัทรลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงโปร่งของเขาบังแสงไฟจากโคมระย้าจนห้องดูมืดลงกว่าเดิม "ว่านี่ไม่ใช่คำเตือน แต่นี่คือ 'ดอกเบี้ย' สำหรับความคิดที่จะต่อรอง"

ลิลิธจ้องมองวัตถุสีแดงในมือ มันดูเหมือนเพชร แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนมันกำลัง 'เต้น' อยู่ตามจังหวะชีพจรของใครบางคน เธอเงยหน้ามองวรนาถที่ตอนนี้ดูเหมือนคนกำลังจะขาดใจตาย

"บอสบอกว่า นี่ไม่ใช่คำเตือนค่ะคุณวรนาถ แต่มันคือดอกเบี้ยที่คุณต้องชดใช้ สำหรับการพยายามต่อรองสัญญาในครั้งนี้"

พนักงานเสิร์ฟหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องพร้อมรถเข็นอาหารเช้า เขาเดินผ่านธีรภัทรไปราวกับผ่านธาตุอากาศ โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่สมรภูมิของสิ่งเหนือธรรมชาติ

"เอ่อ ขอประทานโทษครับ อาหารเช้าที่สั่งไว้ได้แล้วครับ" พนักงานหนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้มซื่อๆ เขาจัดวางจานอาหารลงบนโต๊ะอย่างแคล่วคล่อง ทว่าเมื่อเขาเดินมาถึงฝั่งที่ลิลิธนั่งอยู่ เขากลับชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นซองหนังและวัตถุสีแดงนั้น

"นั่น ทับทิมสวยดีนะครับคุณผู้หญิง"

ลิลิธรีบปิดซองหนังทันที หัวใจเต้นรัวแรงด้วยความตระหนก เธอเหลือบมองธีรภัทรที่ยืนอยู่ข้างพนักงานคนนั้น ชายหนุ่มแวมไพร์เพียงแค่ปรายตามองพนักงานคนนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะโบกมือเบาๆ เป็นเชิงให้พนักงานคนนั้นออกไปจากห้อง

เมื่อประตูห้องปิดลงอีกครั้ง ความกดดันที่ถูกกดทับไว้ก็ระเบิดออกมาอีกครั้ง วรนาถก้มหน้าลงกับโต๊ะ พร่ำคำขอโทษซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนเสียสติ

"พอแล้วลิลิธ เราจบธุระกับเขาแล้ว" ธีรภัทรหันมาทางเธอ "ตามผมออกมา เรายังมีที่ที่ต้องไปต่อ"

ลิลิธลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง แม้ขาของเธอจะยังสั่นอยู่บ้าง เธอเก็บซองหนังใส่กระเป๋าแล้วเดินตามเงาของธีรภัทรที่มุ่งหน้าไปยังทางออก ทิ้งให้นักธุรกิจผู้มั่งคั่งนั่งจมอยู่กับความหวาดกลัวเพียงลำพังในห้องที่เย็นเฉียบ

ขณะที่เดินอยู่ในโถงทางเดินโรงแรม ลิลิธที่เดินตามหลังธีรภัทรมาติดๆ ก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไปเบาๆ

"บอสคะ'ดอกเบี้ย' ที่ว่านั่น มันคืออะไรกันแน่คะ? ทำไมคุณวรนาถถึงได้ดูกลัวขนาดนั้น?"

ธีรภัทรหยุดเดินแล้วหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำชั่วครู่ก่อนจะกลับเป็นสีดำสนิทตามเดิม

"มันคือส่วนหนึ่งของ 'อายุขัย' ที่เขาเคยทำสัญญาไว้ครับลิลิธ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ

"อ-อายุขัย?!"

"ใช่ครับ..อายุขัย"

ธีรภัทรหันมายิ้มให้กับลิลิธหลังจากตอบข้อสงสัยให้เธอ คำพูดอันแสนเรียบง่ายนั้นมันทำให้ชีพจรของเธอเต้นรัวด้วยความรู้สึกกลัวอย่างช่วยไม่ได้

"งานวันนี้ทำได้ดีมากครับ ถือว่าเป็นบททดสอบก็แล้วกัน"

"งั้นก็...ไปที่ที่ต่อไปกันเถอะครับ ลิลิธ"