Home / โรแมนติก / บอสขาอย่าหื่น / บทที่ 3: วันแรกของเลขาคนใหม่

Share

บทที่ 3: วันแรกของเลขาคนใหม่

last update publish date: 2026-09-15 12:43:49

"ดี... หวังว่าความสามารถในการทำงานของคุณ จะจัดจ้านเหมือนฝีปากตอนสัมภาษณ์นะ"  เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกนิด ลดระดับเสียงลงให้ได้ยินกันแค่สองคน "ชงกาแฟดำเข้ามาให้ผมที่ห้อง ขอรสชาติที่ทำให้ผมตาสว่าง... เหมือนตอนที่คุณทำให้ผมตื่นเต้นเมื่อวันอาทิตย์"

พูดจบเขาก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง หมุนตัวเดินเปิดประตูเข้าห้องทำงานไป ทิ้งให้น้ำหนาวยืนกำหมัดแน่นอยู่หน้าโต๊ะ

“ไอ้บอสบ้า! เรื่องวันอาทิตย์นั่นยังจะเอามาล้อเล่นอีก!โรคมันกลมจริงจริ๊งง!..แม่เจ้าประคุณเอ้ย”

หญิงสาวเดินกระแทกส้นเท้าไปยังห้องแพนทรี เธอจัดการชงกาแฟดำเอสเปรสโซ่แบบเข้มข้นพิเศษตามคำสั่ง กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยเตะจมูก

น้ำหนาวจัดแก้วกาแฟลงบนถาดเงินอย่างประณีต ก่อนจะเดินกลับมาที่หน้าห้องทำงาน เคาะประตูสามครั้งแล้วเปิดเข้าไป

ห้องทำงานของซีอีโอเครือ K-Grand กว้างขวางและหรูหราเกินบรรยาย ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่เผยให้เห็นวิวเมืองหลวงในมุมสูง คิรากรกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่  เสื้อสูทตัวนอกถูกถอดพาดไว้กับพนักเก้าอี้

เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก  เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม

"กาแฟค่ะบอส"  น้ำหนาวเดินเข้าไปใกล้ วางถาดลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

"วางไว้ตรงนี้แหละ แล้วมาดูเอกสารนี่สิ"  เขาใช้นิ้วเคาะลงบนแฟ้มสีดำตรงหน้าโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง  

น้ำหนาวขยับตัวเข้าไปยืนซ้อนอยู่ด้านข้างโต๊ะ ก้มลงมองตัวเลขในรายงานงบประมาณ ทว่าจังหวะนั้นเอง คิรากรกลับขยับเก้าอี้เลื่อนเข้ามาใกล้จนท่อนแขนของเขาเบียดชิดกับเอวบางของเธอ!  หญิงสาวถึงกับสะดุ้ง พยายามจะก้าวถอยหลัง แต่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ก็ขวางทางเอาไว้ ทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้มากนัก

"บอสคะ... มันใกล้ไปค่ะ"  เธอเอ่ยเตือนเสียงแข็ง พยายามรักษาระยะห่าง

"ใกล้ตรงไหน? ผมชี้ตัวเลขตรงนี้ให้คุณดูต่างหาก"  คิรากรทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เอื้อมมือไปชี้เอกสาร ซึ่งการกระทำนั้นทำให้แผ่นอกกว้างของเขาแทบจะเบียดชิดกับแผ่นหลังของเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นฟิโลโมนลอยมากระทบจมูก

ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดอยู่บริเวณลาดไหล่ ทำเอาน้ำหนาวรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อต อาการปั่นป่วนแล่นพล่านไปทั่วร่าง จนมึนสมองเบลอไปหมด

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติสัมปชัญญะที่กำลังจะแตกกระเจิงให้กลับคืนมา

"ถ้าบอสจะให้ดูตัวเลข กรุณาขยับเก้าอี้ออกไปสักนิดเถอะค่ะ ดิฉันมองไม่ถนัด"

 เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ

 ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบอย่างไม่ยอมแพ้

คิรากรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาพราวระยับด้วยความถูกใจ เขาไม่ได้ขยับเก้าอี้ออกตามที่เธอขอ แต่กลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกแขนขึ้นกอดอก มองดูแม่ไก่ตัวน้อยที่กำลังพองขนสู้ด้วยความขบขัน

"คุณคิดว่าผมกำลังทำอะไรคุณงั้นเหรอ น้ำหนาว?” เขาถามเสียงพร่า

"บอสกำลังล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของพนักงานค่ะ" เธอตอบฉะฉาน

"ดิฉันมาทำงานในตำแหน่งเลขา ไม่ใช่ตำแหน่งเครื่องระบายความเครียดของเจ้านาย ถ้าบอสยังทำตัวแบบนี้ ดิฉันจะถือว่าบอสคุกคามทางเพศนะคะ"

คำขู่ของเธอไม่ได้ทำให้บอสน้ำแข็งสะทกสะท้าน ตรงกันข้าม เขากลับหลุดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำออกมาจากลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูมีเสน่ห์ร้ายกาจจนน่าโมโห

"คุกคามทางเพศ? คุณดูถูกผมเกินไปแล้วน้ำหนาว ถ้าผมจะคุกคามคุณจริงๆ... ผมไม่ทำแค่นั่งเบียดหรอก"  สายตาของเขาหลุบต่ำลงมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของเธออย่างจงใจ ก่อนจะตวัดกลับขึ้นมาสบตา

"อีกอย่าง... ผมแค่ทดสอบความอดทนและไหวพริบของเลขาคนใหม่ต่างหาก"

"ทดสอบ?”  น้ำหนาวทวนคำ

"ใช่ เลขาของผมต้องเจอความกดดันจากลูกค้า คู่แข่ง และนักธุรกิจเจ้าเล่ห์มากมาย ถ้าแค่นี้คุณยังสติแตก ควบคุมตัวเองไม่ได้ คุณจะไปรับมือกับพวกจิ้งจอกเฒ่าในวงการธุรกิจได้ยังไง?"

เขาหาเหตุผลมาอ้างได้อย่างหน้าตาเฉยจนน้ำหนาวแทบจะอ้าปากค้างกับความกะล่อนระดับปรมาจารย์

"เอาล่ะ หมดเวลาเล่นแล้ว"  คิรากรปรับสีหน้ากลับมาเป็นบอสผู้เคร่งขรึมในเสี้ยววินาที ราวกับคนละคน

"แฟ้มสีดำสามแฟ้มบนโต๊ะนั่น เป็นรายงานการประชุมของแผนกจัดซื้อย้อนหลังหกเดือน  ผมต้องการสรุปจุดอ่อนและงบประมาณที่รั่วไหลทั้งหมด พิมพ์เป็นรายงานส่งให้ผมก่อนเลิกงานวันนี้"  น้ำหนาวเบิกตากว้าง มองแฟ้มเอกสารหนาเตอะสามแฟ้มที่วางซ้อนกันเป็นภูเขาขนาดย่อม "ก่อนเลิกงานวันนี้? แต่บอสคะ นี่มันเอกสารครึ่งปีเลยนะคะ!"

"ทำไม? หรือว่าคุณทำไม่ได้?  ถ้าคิดว่างานนี้มันหนักเกินไป จะกลับไปขายขนมไทยต่อผมก็ไม่ห้ามนะ"  เขาเลิกคิ้วท้าทาย  คำสบประมาทนั้นจุดไฟในดวงตาของน้ำหนาวให้ลุกโชน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งทะนง แล้วคว่แฟ้มขึ้นมาถืออย่างทุลักทุเลเพราะมันหนัก

"ดิฉันทำได้ค่ะบอส! ก่อนห้าโมงเย็น รายงานสรุปทุกอย่างจะวางอยู่บนโต๊ะบอสแน่นอน ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ!"  พูดจบเธอก็ หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามองคนข้างหลังอีก

คิรากรมองตามแผ่นหลังเล็กที่ตั้งตรงอย่างคนไม่ยอมแพ้ จนกระทั่งประตูห้องปิดลงรอยยิ้มมุมปากที่พยายามกลั้นไว้ก็เผยออกมาอย่างปิดไม่มิด เขาหยิบแก้วกาแฟที่หญิงสาวชงให้ขึ้นมาจิบ รสชาติขมเข้มของเอสเปรสโซ่แฝงไปด้วยความกลมกล่อมที่ลงตัวอย่างประหลาด

"ใจสู้ใช้ได้... หวังว่าจะเก่งให้ได้เหมือนปากนะยัยเปี๊ยก"

เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในห้องที่เงียบสงบ ดูเหมือนว่าการมาทำงานทุกวันนับจากนี้... จะไม่น่าเบื่ออีกต่อไปแล้ว!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • บอสขาอย่าหื่น    บทที่ 22 คืนเข้าหอแสนหวาน

    เมื่อเสียงเพลงมาร์ชวิวาห์บรรเลงขึ้น ประตูบานใหญ่ก็เปิดออก น้ำหนาวปรากฏตัวในชุดเจ้าสาวทรงหางปลาสีขาวบริสุทธิ์ ประดับด้วยคริสตัลระยิบระยับล้อแสงไฟ ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มอย่างงดงาม เธอควงแขนผู้เป็นลุงเดินก้าวเข้ามาตามทางเดิน ท่ามกลางเสียงปรบมือและรอยยิ้มยินดีของแขกเหรื่อ ด้านข้างเวที ‘พร้อมภัทร์’ ในชุดเพื่อนเจ้าบ่าวสุดเนี้ยบ กำลังยืนประคอง ‘นิลรัตน์’ เลขาสาวและภรรยาคนสวยของเขาที่อยู่ในชุดราตรีคลุมท้องสีโอรสอ่อนๆ อายุครรภ์สี่เดือนทำให้หน้าท้องของเธอเริ่มนูนเด่นชัดขึ้นมา ทว่ากลับยิ่งทำให้เธอดูสวยเปล่งปลั่งในแบบฉบับของคุณแม่ป้ายแดง"ระวังเดินสะดุดนะนิล ค่อยๆ ก้าว จับแขนพี่ไว้เลย"พร้อมภัทร์คอยประคองภรรยาราวกับไข่ในหินจนนิลรัตน์ต้องลอบค้อนเบาๆ"นิลเพิ่งท้องสี่เดือนนะคะคุณพร้อม ไม่ได้ป่วยหนักสักหน่อย เลิกทำตัวโอเวอร์ได้แล้วค่ะ คนมองกันทั้งงานแล้ว" นิลรัตน์บ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมพิงกายซบกับแผงอกของสามีอย่างมีความสุข"ดูสิคะ วันนี้น้องหนาวสวยมากๆ เลย คุณกรยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว""ก็ปล่อยให้ไอ้บอสน้ำแข็งมันคลั่งรักไปเถอะ กว่าจะหาเมียได้ก็แทบแย่" พร้อมภัทร์หัวเราะร่วนบนเวที คิรากรรับมือข

  • บอสขาอย่าหื่น    บทที่ 21 ความร้อนรุ่มในอ่างน้ำ NC

    คุยกันถูกคอจนคนเป็นลูกๆ ได้แต่นั่งมองด้วยความโล่งใจ การเจรจาสู่ขอจบลงด้วยความชื่นมื่น กำหนดการงานแต่งงานถูกวางแผนอย่างคร่าวๆ ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมงเมื่อส่งคุณหญิงปภากลับคฤหาสน์และเคลียร์เรื่องทุกอย่างเสร็จสิ้น คิรากรก็พาน้ำหนาวกลับมาพักผ่อนที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวในเวลาค่ำความเหนื่อยล้าจากความตื่นเต้นตลอดทั้งวันทำให้น้ำหนาวทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สตูลหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หญิงสาวปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก เตรียมตัวจะไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายให้สดชื่น ทว่าประตูห้องน้ำกลับถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงกำยำของชายหนุ่มที่เดินก้าวเข้ามาด้วยสภาพที่ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด แม้จะเห็นมานับครั้งไม่ถ้วนคิรากรมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวพันหมิ่นเหม่รอบเอวสอบ แผงอกกว้างและหน้าท้องที่เป็นลอนสวยเกาะพราวไปด้วยหยดน้ำ หยดน้ำใสไหลกลิ้งจากปลายผมที่เปียกชื้นลงมาตามลาดไหล่แกร่ง ดูเซ็กซี่และอันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจเป็นที่สุด"คุณกร... ทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนออกมาคะ" เธอรีบเบือนหน้าหนี พวงแก้มใสซับสีเลือดขึ้นมาทันที"ผมเพิ่งเปิดน้ำอุ่นลงอ่าง กะว่าจะมาชวนว่าที่ภรรยาไปอาบน้ำด้วยกันสักหน่อย" เสียงทุ้มแหบพร่า

  • บอสขาอย่าหื่น    บทที่  20  พาสะใภ้เข้าบ้าน

    "ขะ... ขออนุญาตอะไรหรือลูก?" แม่วาดถามเสียงสั่นเล็กน้อย"ผมขออนุญาต... คบหาดูใจกับน้ำหนาวครับคุณแม่"ชายหนุ่มประกาศชัดถ้อยชัดคำ ไม่มีอาการลังเลใดๆ แม้แต่น้อย "ผมรู้ว่าสถานะความเป็นเจ้านายลูกน้องของเราอาจจะทำให้คุณแม่กังวล และข่าวคราวเรื่องความเจ้าชู้ของผมในอดีตอาจจะทำให้คุณแม่ไม่ไว้ใจ... แต่ผมขอให้คำมั่นสัญญาด้วยเกียรติของผมเลยครับ ว่าผมจะดูแล ปกป้อง และรักน้ำหนาวให้ดีที่สุด จะไม่ยอมให้เธอต้องเสียใจหรือลำบากเด็ดขาด... คุณแม่จะกรุณาให้โอกาสผมพิสูจน์ตัวเองได้ไหมครับ?"สิ้นประโยคนั้น บรรยากาศในร้านก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วอึดใจ ก่อนที่บรรดาคุณป้าคุณน้าจะพากันส่งเสียงฮือฮาและปรบมือเกรียวกราวด้วยความถูกอกถูกใจกับความแมนและตรงไปตรงมาของเศรษฐีหนุ่มหญิงสาวยืนก้มหน้า ซ่อนหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันใจที่เอ่อคลอขึ้นมา เธอไม่คิดเลยว่าผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาอย่างเขา จะยอมลดทิฐิและประกาศความรักที่มีต่อเธอต่อหน้าผู้คนมากมายในตลาดสดเช่นนี้อย่างไม่อายใครแม่วาดนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ดวงตาที่ผ่านโลกมามากทอดมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มสลับกับใบหน้าของลูกสาวที่กำลังยิ้มทั้งน้ำตา ในฐานะคนเป็นแม่ที่เคย

  • บอสขาอย่าหื่น    บทที่ 19 สารภาพและขอผ่านด่านแม่ยาย

    ก๊อกๆๆ!เสียงเคาะประตูดังขึ้นรัวๆ โดยไม่รอฟังคำอนุญาต บานประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'พร้อมภัทร์' ประธานบริษัทเพื่อนซี้ที่เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาด้วยท่าทางยียวนกวนประสาท โดยมี 'นิลรัตน์' เลขาสาวคนสวยเดินตามหลังมาพร้อมกับรอยยิ้มขบขัน"ไงไอ้บอสน้ำแข็ง! ได้ข่าวว่าเมื่อเช้าแกโชว์ฟอร์มเทพ เชือดจิ้งจอกเฒ่าโอภาสกลางห้องประชุมบอร์ดจนหงายหลังตึงเลยนี่หว่า! ข่าวลือดังกระฉ่อนไปถึงบริษัทฉันเลยนะเว้ย!"พร้อมภัทร์ร้องทักเสียงดังลั่น เดินตรงเข้ามาหาเพื่อนรักที่โต๊ะทำงาน"แกนี่มันหูไวข่าวไวตลอดเลยนะไอ้พร้อม ว่ างนักหรือไงถึงได้ถ่อมาถึงบริษัทฉันเนี่ย" คิรากรวางปากกาในมือลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ"ก็กะว่าจะมาชวนแกไปฉลองชัยชนะซะหน่อย แต่ดูท่าทาง..." พร้อมภัทร์หรี่ตาลง มองสำรวจเพื่อนสนิทตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเบนสายตาไปมองหญิงสาวร่างเล็กที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน แม้หญิงสาวจะพยายามนั่งหลังตรงและทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่เสื้อสูทตัวโคร่งของผู้ชายที่คลุมทับอยู่บนไหล่ ใบหน้าที่ยังคงมีริ้วรอยแดงระเรื่อ และที่สำคัญ... รอยสีกุหลาบจางๆ ที่โผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ตออ

  • บอสขาอย่าหื่น    บทที่  18 : สถานะใหม่... กับว่าที่ลูกเขยร้านขนมไทย

    มือหนาเลื่อนไปนวดคลึงทรวงอกอวบอิ่มเพื่อกระตุ้นอารมณ์วาบหวามให้กลับมาอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ว่าร่างกายของเธอเริ่มผ่อนคลายและมีน้ำหล่อลื่นออกมาชโลมมากขึ้น เขาก็ตัดสินใจดันสะโพกสอบเข้าไปจนสุดความยาวในคราวเดียว!"อ๊า!" หญิงสาวครางกระเส่า ร่างกายแอ่นโค้งรับสัมผัสที่ลึกซึ้งและแนบแน่นจนไร้ช่องว่าง ความเจ็บปวดในคราแรกค่อยๆ มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความซ่านสยิวที่แปลกใหม่และรุนแรงจนแทบตั้งรับไม่ทัน "แน่นมาก... อา..." ชายหนุ่มคำรามในลำคออย่างพึงพอใจ ความคับแค่นที่บีบรัดตัวตนของเขาทำให้ความอดทนแทบจะขาดผึง เขาเริ่มขยับสะโพกถอนตัวออกมาช้าๆ แล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่เป็นจังหวะเนิบนาบ เพื่อให้ร่างเล็กได้ปรับตัวรับขนาดที่ใหญ่โตของเขาเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงครางหวานหูที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม โต๊ะทำงานตัวใหญ่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ตามแรงขยับเขยื้อนที่เริ่มหนักหน่วงและดุดันขึ้นเรื่อยๆ"อ๊ะ... อ๊ะ... บอสคะ สะ สะ เสียว..." หญิงสาวส่ายหน้าไปมา มือเล็กปัดป่ายไปเกาะยึดขอบโต๊ะไว้แน่นเพื่อหาที่พึ่งพิง เมื่อความเสียวซ่านถูกส่งผ่านเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน"เรียกผมสิ... เรียกเหมือนเมื่อคืน... อ

  • บอสขาอย่าหื่น    บทที่ 17 รางวัลพิเศษแสนหวาน nc

    "บะ... บอสคะ งานเสร็จแล้ว ปล่อยดิฉันเถอะค่ะ" เธอประท้วงเสียงอู้อี้เพราะใบหน้าซุกอยู่กับอกเขา"งานของบริษัทน่ะเสร็จแล้ว... แต่งานของเรายังไม่เริ่มเลยนะ" เขาคางเกยอยู่บนกระหม่อมบาง สูดดมความหอมจากเรือนผมของเธอเข้าปอดลึกๆ"คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าเมื่อวานที่คลับเฮาส์ เราค้าง 'รางวัล' กันเอาไว้น่ะ"คำทวงสัญญานั้นทำเอาน้ำหนาวหน้าร้อนผ่าว ความรัญจวนใจเมื่อคืนก่อนตีตื้นขึ้นมาในความทรงจำทันที อาการปั่นป่วนวูบโหวงในช่องท้องเริ่มทำงานอีกครั้ง"รางวัลอะไรกันคะ ดิฉันไม่ได้ตกลงสักหน่อย บอสขี้ตู่ไปเองต่างหาก!" เธอเถียงข้างๆ คูๆ เบี่ยงหน้าหนีเมื่อปลายจมูกโด่งสันเริ่มซุกไซ้ลงมาที่ลาดไหล่"ถ้าคุณไม่ยอมให้รางวัล... ผมคงต้องใช้สิทธิ์ความเป็นเจ้านาย 'หักเงินเดือน' คุณแล้วล่ะ"เขาขู่เสียงพร่า ก่อนจะช้อนปลายคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตากับเขา สายตาคมกริบที่เคยมองศัตรูอย่างดุดัน บัดนี้กลับหวานล้ำและเปี่ยมไปด้วยความโหยหา และโดยไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ ริมฝีปากหยักก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกคำประท้วงจุมพิตในห้องทำงานเวลากลางวันแสกๆ ช่างตื่นเต้นและเร่าร้อนจนน้ำหนาวแทบจะหลอมละลาย เธอพยายามต่อต้านในคราวแรก แต่เมื่อถูก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status