EP14 เหล้าฟรี

“แดกเหล้าไหมมึง” พอกลับมาถึงหอพัก ไอ้เพื่อนรักก็ชวนไปที่อโคจรเลยครับ แล้วมีเหรอที่ผมจะปฏิเสธ ก็ไปดิครับ รอไร

‘อยากเหล้า’ ร้านเหล้าข้างมหาวิทยาลัย เป็นจุดหมายของเราสองคนครับ ร้านนี้เป็นร้านของรุ่นพี่วิศวะ ได้ข่าวว่าหุ้นกันหลายคน ผมไม่รู้จักหรอกครับ ได้ยินเขาเล่าต่อกันมา เห็นว่าน่าจะเป็นรุ่นพี่ของพวกผมสักสี่ปีประมาณนั้น ก็เลยไม่ได้เจอกันในมหาวิทยาลัย แถมยังอยู่คนละคณะอีกต่างหาก ยิ่งไม่รู้จักเข้าไปใหญ่ แต่ผมรู้นะครับว่าใครใหญ่ที่สุดในร้าน

“น้องคินนนนน!!!” นี่แหละครับ อีเจ๊นัท เป็นแฟนของหนึ่งในหุ้นส่วน อีเจ๊มันมาเฝ้าร้านให้ผัวเกือบทุกวัน

“หวัดดีเจ๊”

“เออ กราบทรีนกูเหอะ” ผมกับไอ้เมฆสนิทกับเจ๊นัทมาก เพราะเจ๊เป็นรุ่นพี่พวกผมปีเดียว แต่มาลงเรียนกับผมหลายตัว กอดคอกันเกาะมินมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ล้มลุกคลุกคลานมาด้วยกัน ฝ่าฟันกันมาเยอะครับ กว่าจะจบมาได้ แต่อีเจ๊นัทมันได้ใช้ความรู้อยู่นะครับ ถึงแม้จะไม่มีสักเท่าไร แต่อย่างน้อยมันก็เอามาใช้ช่วยผัวมันบริหารร้านเหล้า

“ทีพูดกับไอ้คิน น้องคินงั้นงี้ ทีพูดกับกู มึงลงทรีนเลยเหรออีเจ๊” ไอ้เมฆกับเจ๊นัทไม่ค่อยจะพูดจาดี ๆ กันสักเท่าไรหรอกครับ เจอหน้ากันก็กัดกันทุกที แต่ผมรู้ครับว่ามันก็เพื่อนรักกันนั่นแหละ

“ตราบใดที่มึงยังใช้มึงกับกู ก็อย่าเสือกมาถามหาความสุภาพ” เจ๊นัทตอกกลับไอ้เมฆ ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งเบียดกับผม แล้วก็เริ่มลวนลาม

“งานใหม่เป็นไงมั่งคิน” มือมึงอะอีเจ๊ ล้วงเข้ามาในเสื้อผมอีกแล้ว เผลอไม่ได้เลย

“ก็ดีครับ ยังไม่ค่อยได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน”

“คิดไงไปเป็นเลขาอะ มึงบ้าปะเนี่ย”

“มันจำเป็นอะเจ๊ ทำไงได้ ต้องใช้หนี้เขาอะ”

“เออ ๆ มีงานทำก็ดีแล้วละ” พอเจ๊นัทมันลวนลามผมจนพอใจ มันก็ทำท่านึกอะไรบางอย่างได้

“พวกมึงมาวันนี้ก็ดีเหมือนกัน กูมีไรจะบอก” มึงเขินทำไมวะ จะบอกอะไร อย่าบอกนะว่า…

“กูจะแต่งงาน”

“เชี่ย!!!” ผมกับเมฆอุทานพร้อมกัน

“มึงท้องเหรออีเจ๊” ไอ้เมฆครับ มันปากหมา แต่ว่าผมก็สงสัยเหมือนกัน คนอย่างอีเจ๊เนี่ยนะจะอยากแต่งงาน

“เดี๋ยวกูตบคว่ำ! เห็นอย่างนี้ กูก็รักนวลสงวนตัวนะโว้ย”

“สาบาน!”

“กูก็ตายดิ”

“นั่นไง มึงท้อง”

“ไม่ได้ท้อง แต่กูเตรียมจะท้อง ไม่รู้ดิ อยากมีลูกเร็ว ๆ ว่ะ จะได้โตทันกัน ได้เที่ยวด้วยกัน ได้ใช้ชีวิตด้วยกัน ได้อยู่ด้วยกันนาน ๆ ไงมึง” โห มึงเพิ่งเรียนจบป่าววะ คิดเรื่องแบบนี้แล้วเหรอ ผมรู้สึกเข้าไม่ถึงแฮะ ไม่อินเท่าไร

“คืนนี้กูเลี้ยงเอง” แล้วเจ๊นัทก็ใจดีจะเลี้ยงเหล้าเราสองคน ผมกับไอ้เมฆก็เลยซัดกันซะเต็มคราบ ของฟรีไม่มีลิมิตแบบนี้ จัดไปครับ ยาว ๆ

ร้านอยากเหล้ามีดนตรีสดด้วยนะครับ ตอนที่ผมเริ่มกรึ่ม ๆ นักดนตรีก็เริ่มเกากีตาร์ เสียงเพลงเพื่อชีวิตดังคลอเสียงคุยกันเฮฮาจากโต๊ะข้าง ๆ ท่ามกลางเสียงเหล่านั้น ระหว่างที่ผมกวาดตามองอะไรไปเรื่อยเปื่อย ภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าคุ้นตาของใครบางคนก็เคลื่อนเข้ามาใกล้ เข้ามาใกล้ ทุกที ทุกที

‘ใครวะ? หน้าคุ้น ๆ’ ผมคงเริ่มเมา ภาพมันเลยเบลอไปสักหน่อย แต่พอได้ยินเสียงเรียกเท่านั้นละครับ…ชัดเลย

“คิน บังเอิญจัง มากินเหล้ากันเหรอ?” พี่เดย์ครับ มาได้ไงวะ? ผมรีบปรายตามองไอ้เมฆที่นั่งอยู่ตรงข้าม มันสบตากลับ ‘กูเปล่านะ’ ท่าทางมันคงจะไม่รู้จริง ๆ คงบังเอิญจริง ๆ มั้งครับ เพราะอย่างที่บอก ร้านอยากเหล้า เป็นร้านของรุ่นพี่วิศวะ ก็รุ่นพี่ของพี่เดย์ไงครับ ไม่แปลกอะไร ถ้าจะเจอพี่เดย์ที่นี่

“ครับ” ผมตอบรับสั้น ๆ มันเหมือนมีอะไรบางอย่างกั้นระหว่างผมกับพี่เดย์ ผมเดาว่ามันคงเป็นกำแพงความกลัวที่ผมตั้งเอาไว้เองตั้งแต่ที่พี่เดย์ทิ้งผมไป

“พี่นั่งด้วยได้ไหม” พี่เดย์ขออนุญาต แต่ตูดอะตูด หย่อนลงมาแล้วครับ ไม่ได้รอให้กูอนุญาต จะขอทำไม

“ผัวเก่ามึงมา” สัส! อีเจ๊นัทปากพล่อย มันทักซะเสียงดังเลยครับ

“หวัดดีค่ะพี่เดย์ มาคนเดียวเหรอคะ?”

“ครับ วันนี้พี่นายไม่เข้าร้านเหรอนัท” พี่เดย์กับเจ๊นัททักทายกันตามประสาคนดองกันอะครับ พี่นายผัวอีเจ๊เป็นรุ่นพี่ของพี่เดย์

“เดี๋ยวดึก ๆ ก็มา พี่เดย์อยู่รอไหมล่ะ” พี่เดย์ไม่ตอบเจ๊นัทครับ แต่กลับจ้องหน้าผมแทน

“คินอยู่ดึกไหม?” เกี่ยวไรกับผมวะ? ครับ ผมไม่ตอบ แต่ส่งต่อให้เป็นภาระของไอ้เมฆ

“ยาวครับพี่ ยาวปาย ยาวปายยย” ไม่เสียแรงที่ยกให้มันเป็นเพื่อนสนิท สัส! กูอยากกลับตั้งแต่เห็นหน้าพี่เดย์แล้วไอ้ควาย!

“พรุ่งนี้ต้องทำงาน ผมไม่อยากดื่มเยอะครับ ว่าจะกลับแล้ว” พี่เดย์หน้าจ๋อยลงไปเลยครับ เล่นใหญ่เกิ๊นพ่อคู้ณณณ

“ให้พี่ไปส่งนะ” แต่พี่เดย์รีบเสนอตัวทันที

“พี่เพิ่งมาถึงไม่ใช่เหรอครับ อย่าดีกว่า” ผมก็รีบปฏิเสธทันทีเหมือนกัน

“ก็พี่ตั้งใจมาหาคิน ถ้าคินไม่อยู่แล้ว พี่จะอยู่ทำไม” อะ พี่เดย์เฉลยแล้วครับ ว่าตั้งใจตามผมมา ผมไม่รู้หรอกว่าพี่เดย์รู้ได้ไงว่าผมอยู่ที่นี่ แต่ผมว่ามีผู้ต้องสงสัยอยู่หนึ่งคนนะ

“อีเจ๊ มึงไม่เนียนไปเรียนมาใหม่” ผมกัดฟันด่าเจ๊นัทเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน

“มึงรู้ได้ไงวะ?”