Novels by นางฟ้าจันทรา

แต่…พอไวน์ขาวเข้าไปเจอกับหอยนางรมที่นอนรออยู่ในกระเพาะ ร่างกายของผมก็เกิดปฏิกิริยาบางอย่าง ผมนั่งบิดกายอย่างทรมานจนคุณปานเทพที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผิดสังเกต“เป็นอะไรไป หืม? ทำไมหน้าแดง เมาแล้วเหรอ?” เสียงนุ่มเอ่ยอยู่ใกล้ ๆ หู พร้อมกับวงแขนแข็งแรงที่โอบมาหลวม ๆ ผมส่ายหน้าช้า ๆ เป็นเชิงว่าไม่… ผมไม่ได้เมา แต่ผม…อื้อ… สงสัยหอยนางรมมันคงออกฤทธิ์แล้วละครับ ผมอยากจะเรียกเชฟมาถามเหลือเกินว่าเลี้ยงหอยนางรมด้วยยาปลุกเซ็กซ์หรือไง ทำไมร่างกายของผมมันถึงได้“อื้อ… คุณหนึ่ง” ผมรีบเบียดกายเข้าไปใกล้คนตัวใหญ่ ยกขาขึ้นไขว่ห้างเพื่อปกปิดสิ่งที่มันบวมใหญ่ในหว่างขา “ผม… อื้อ!”หูของผมอื้อไปหมดแล้วครับ สายตาที่พร่าเลือนมองเห็นราง ๆ ว่าคนอื่นกำลังพูดคุยหยอกเย้าคุณขั้นเทพกันอย่างสนุกสนาน แต่หูของผมมันไม่ได้ยินอะไรเลยครับ“คุณหนึ่ง ผม… อื้อ ผมไม่ไหวแล้ว”คุณปานเทพเหมือนจะดูออกแล้วครับว่าร่างกายของผมเริ่มผิดปกติส่วนผมก็เริ่ม…ยกสองแขนขึ้นโอบรอบคอคนตัวใหญ่ แล้วก็บดเบียดกายเข้าหาอย่างไม่อายใคร ใบหน้าหวานแหงนเงย โหนตัวขึ้นไปควานหาริมฝีปากหยักอย่างต้องการ ผมควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วครับ“โปรด เดี๋ยว ใจเย็น ๆ หายใจเข

คุณปานเทพกะเวลาได้เป๊ะมากครับ พอเราทั้งสองอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เชฟจอห์นก็กำลังรังสรรค์เมนูสุดพิเศษสำหรับมื้อเที่ยงพอดีเลยครับและเนื่องจากแดดเมืองไทยแรงเข้าใกล้จุดเดือดไปทุกที บรรดาเดอะแก๊งก็เลยย้ายที่เข้ามานั่งในซาลูนผมนั่งเบียดบนเบาะเดียวกันกับคุณปานเทพ กลัวน้อยหน้าพี่อคินครับ เพราะรายนั้นขึ้นไปเกยอยู่บนตักคุณอินทัชนานแล้วห้องมันแคบครับ นั่งเบียดกันนิด ไม่มีอะไรหรอกครับ แหม!!!มาสนใจเมนูอาหารตรงหน้ากันดีกว่าครับ ความพิเศษของมื้อนี้ก็คือ ไม่มีใครมีสิทธิ์รีเควสต์อะไรทั้งนั้นครับ เชฟจอห์นรังสรรค์เมนูอะไรให้ใครก็ต้องกินอันนั้น ห้ามเลือก!!!ผมมองตามจานสีดำเงาใบใหญ่เกือบเท่าถาด แต่มีกุ้งตัวใหญ่ขดตัวนอนอยู่ตรงขอบจานนั้น 2-3 ตัว บวกกับก้อนกลม ๆ สีดำตรงกลางกับมะม่วงสุกอีกไม่กี่ชิ้น แล้วก็ลุ้นว่ามันจะเป็นของใคร“Prawn with Tamarind Sauce and Grilled Foie Gras & Mango สำหรับคุณสามครับ”ว้าว! โชคดีจังครับที่กุ้งราดซอสมะขามนั่นมันไม่ใช่ของผม เพราะผมว่าผมไม่อิ่มอะ ถึงแม้จะเสิร์ฟคู่กับฟัวกราส์ที่ผมชอบก็เถอะ“Crispy Pork in Red Curry, Sea Bass Fillet in Banana Leaf, and Grilled Australian Lamb Chop

ไม่อยากเชื่อเลยครับว่าผมกับคุณปานเทพเทียวไปเทียวมาระหว่างกรุงเทพกับเกาะพันดาวนับครั้งไม่ถ้วน แต่ผมก็ยังไม่ได้ Snorkelling กับเขาสักทีวันนี้แหละครับ วันฟ้าสวยทะเลใส บรรยากาศเป็นใจสุด ๆ แถมยังเป็นวันรวมพลเหล่าแก๊งเทพที่พากันมาล่องเรือยอชต์อีกด้วยแต่บรรดาชาวแก๊งเขาดำน้ำกันจนเบื่อแล้วละครับ ก็เลยไม่มีใครยอมลงทะเลกับผม เอาแต่นั่งก๊ง เอ๊ย! นั่งจิบไวน์กันอยู่บนดาดฟ้าเรือโน่นแต่ก็ดีครับ เพราะผมจะได้สวีตวี้ดวิ้วกับหวานใจสองคน ง่อว!!!“เอาใส่ไว้แบบนี้ กัดตรงนี้ไว้ แล้วลองหายใจทางปากดู”ผมกัดปากท่อที่ล็อกติดกับหน้ากากดำน้ำไว้ ดันปากครอบไว้รอบไรฟัน ก่อนจะซ้อมหายใจทางปากอย่างที่คุณปานเทพสอนซ้อมอยู่ไม่นาน ผมก็มั่นใจครับ“ลงเลยครับคุณหนึ่ง ผมทำได้แล้ว”“แน่ใจนะ” เมื่อผมพยักหน้าว่ามั่นใจมาก คุณปานเทพก็จัดแจงสวมหน้ากากจัดตำแหน่งท่อหายใจให้เอียง 45 องศา แล้วเราสองคนก็ค่อย ๆ หย่อนตัวลงไปในน้ำแต่ยังไม่ทันจะเห็นอะไรเลยครับ หน้ากากของผมก็ขึ้นฝ้า แถมน้ำก็ย้อนเข้าปากเข้าจมูกเต็มไปหมด “แคร่ก ๆๆๆๆ”คุณปานเทพรีบช่วยถอดหน้ากากออก ก่อนจะเอามันลงไปวน ๆ ในน้ำให้หายฝ้า พลางก็มองหน้าผมยิ้ม ๆ“เป็นไง? ไหวมั้ยเรา”

วันนี้ที่อ่าวรีพัลส์เบย์มีผู้คนค่อนข้างบางตา อาจเป็นเพราะไม่ใช่วันหยุด และเป็นช่วง Low Season แต่ก็ดีแล้วละครับ เพราะเราจะได้ไม่ต้องเบียดกับผู้คนมากมายผมกับคุณปานเทพยืนอยู่ตรงหน้าเทพจันทราที่เราเคยมาขอพรด้วยกัน วันนี้ผมจะมาแก้บนครับ แต่จะเรียกว่าแก้บนก็อาจไม่ถูกต้องนัก เพราะวันนั้นผมไม่ได้บนบานศาลกล่าวแต่อย่างใด เพียงแต่ผมบอกท่านไว้ว่า คนนี้ผมจองผมหันไปมองคุณปานเทพที่กำลังยืนหลับตาพึมพำอะไรบางอย่าง จะขออะไรท่านอีกนะผมเอาริบบิ้นสีแดงมาเขียนขอบคุณเทพจันทรา แล้วก็ลงชื่อผมกับคุณปานเทพกำกับไว้ผมชะเง้อจนคอแทบหัก อยากรู้ว่าคนข้าง ๆ เขียนอะไรลงไปบนริบบิ้น แต่ก็ไม่สำเร็จครับ เพราะคนตัวใหญ่พยายามเอาไหล่มาบังไว้“ชิ! ไม่ดูก็ได้” ผมลุกหนีเอาริบบิ้นไปพันไว้รอบองค์เทพ รีรอให้คุณปานเทพเดินมาสมทบแต่รายนั้นพันริบบิ้นไว้สูงลิ่ว ผมเขย่งจนสุดปลายเท้าก็มองไม่เห็นว่าเขียนว่าอะไรว้อย!!! ความลับเยอะจริง!ผมบู้หน้าอย่างสุดเซ็ง เขย่งจนเมื่อยเท้าก็มองไม่เห็น ก็เลยถอดใจเดินออกมายืนรออยู่ห่าง ๆ ไม่นานร่างสูงก็เดินมาสมทบ“ไปไหนต่อกันดี”“เหลือเวลาอีก 2 ชั่วโมงเอง ไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันมั้ยครับ” ผมรีบเสนอคนต

บริษัท PP Solution ในเครือ Leevanit Group ภายใต้การบริหารงานของโปรดปราณอยู่ตัวอย่างรวดเร็วทั้งที่เพิ่งเปิดบริษัทได้ยังไม่ถึงปี ทั้งนี้ทั้งนั้นเป็นเพราะโครงสร้างของบริษัทที่ถูกวางไว้อย่างดีจาก ‘ท่านประธาน’คุณเฮลเลอ สมชาย และโปรแกรมเมอร์มือดีอีกมากมายถูกซื้อตัว เอ๊ย! ถูกเชิญให้มาร่วมงานกับ PP Solution ทุกงานที่บริษัทเล็ก ๆ นี้ประมูลมาได้ล้วนประสบความสำเร็จและเป็นที่ยอมรับในวงการภายในเวลาอันรวดเร็วแต่…ดูเหมือน CEO ของ PP Solution จะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร“เป็นอะไร ฮึ?” จนท่านประธานต้องเอ่ยปากถาม“ก็คุณหนึ่งอะ” โปรดปราณกระฟัดกระเฟียดใส่“ฉันทำไม?”“คุณหนึ่งไม่ยอมให้ผมทำงาน ผมแทบไม่ได้ทำอะไรเลย จะทำอะไรก็มีคนแย่งไปทำหมด ผมอุตส่าห์ตั้งใจเรียนกว่าจะจบมาได้ ไม่คิดจะให้ผมใช้วิชาความรู้บ้างเลยหรือไงครับ” คนตัวเล็กบ่นเสียยืดยาวก็ดูเอาเถอะ โปรดปราณเพิ่งมารู้ทีหลังว่า ไม่ว่าเขาจะตกลงร่วมงานกับคุณเฮลเลอ หรือ คุณปานเทพ ก็ไม่ต่างกัน เพราะคุณเฮลเลอถูกคนเจ้าแผนการซื้อตัวมารอไว้แล้ว แล้วยังจะมีสมชาย คนที่โปรดปราณยกให้เป็นอัจฉริยะ แค่มีสองคนนั่น PP Solution ก็ไม่จำเป็นต้องมีเขาก็ได้“ฉันให้เธอเป็นผู้บร

ในขณะที่เบื้องล่างเสียวจนต้องร้องคราง โยชิก็โดนล็อกต้นคอให้โน้มใบหน้าลงไปรับจูบดูดดื่มจากคนที่นอนหงายอยู่บนเตียงลิ้นร้อนชอนไชเข้ามาอย่างหื่นกระหายราวกับอดอยากมาแรมปี ทั้ง ๆ ที่ทั้งสองเพิ่งห่างกันเพียงสัปดาห์เดียวก่อนที่คุณโปรดปราณจะเข้ามาในชีวิตของเจ้านาย ทั้งสองเป็นคู่หูที่คอยรับใช้ใกล้ชิดปานเทพ ไปไหนก็ไปด้วยกันตลอดเวลาแต่ช่วงหลังโยชิมักได้รับมอบหมายให้ดูแลคุณโปรดคนโปรดของเจ้านาย ทั้งสองจึงต้องห่างกันอยู่บ่อย ๆ โยชิเต็มใจที่จะดูแลโปรดปราณ แต่เสียดายอย่างเดียวก็เรื่องนี้นี่แหละดังนั้นเมื่อมีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน มีหรือที่ทั้งสองจะปล่อยผ่าน ในห้องน้ำเมื่อกี้นี้มันแค่ออร์เดิร์ฟ ตอนนี้แหละที่พวกเขาจะช่วยกันเสิร์ฟจานหลัก!เนิ่นนานกว่าทั้งสองจะผละริมฝีปากออกจากกัน ถึงตอนนั้นทั้งคู่ก็ปากบวมเจ่อ“โยชิ กูอยากดู” ไนท์ร้องขอด้วยสายตาหวานเยิ้ม อีกคนก็เข้าใจความหมายรีบกลับหัวกลับท้ายทันทีเมื่อโยชิจัดท่าเรียบร้อย ร่องสีสวยที่มีหางเสือดาวเสียบอยู่ก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้า ไนท์มองช่องทางที่กำลังสั่นระริกน้ำลายสอ ก่อนจะคว้ารีโมตมากดเพิ่มแรงสั่น“อ๊ะ อื้อ!” คนตัวเล็กแหงนเงยใบหน้าด้วยความซ่านเสียว ก่อนจะ

หลังจากเคลียร์ใจกับพี่ลิลลี่ ผมก็ปล่อยให้สองเพื่อนซี้เขาคุยกันตามลำพังครับ ส่วนผมแยกตัวออกมาหาซื้อช็อกโกแลตไปฝากปลายฝัน รายนั้นไลน์มาสั่งยิก ๆ ตั้งแต่เช้า จนผมรำคาญต้องฝากโทรศัพท์มือถือไว้กับบอสแต่ผมไม่ได้ออกมาคนเดียวนะครับ จาคอบอาสาพามาครับ คงกลัวผมหลงมั้งครับออกมาได้ไม่ถึงสิบนาที ก็เห็นบอสวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในร้าน“อ้าว! บอส” ผมยังไม่ทันพูดต่อ บอสก็โผเข้ามากอดผมแน่น“ฟังกันก่อนนะ มันไม่มีอะไรเลย” บอสละล่ำละลักอธิบายจนลิ้นพันกันไปหมด ผมขมวดคิ้วมุ่นส่งสายตางุนงง แต่ยังไม่ทันถามอะไร บอสก็รีบพูดออกมาอีก “คบกันตอนที่เรียนอยู่บอสตัน แต่ก็เลิกกันไปนานแล้ว ลิลลี่เรียนจบก็แต่งงานกับคริส ตอนนี้มีลูกสาวน่ารักมากชื่อคาเรน” ผมยังขมวดคิ้วมุ่น บอสจะมาบอกผมอีกทำไมครับ เมื่อกี้นี้พี่ลิลลี่เล่าให้ผมฟังหมดแล้วครับ “อย่างอนเลยนะ ที่ไม่เคยเล่าให้ฟังเพราะเห็นว่าไม่สำคัญ แล้วก็ไม่คิดว่าจะได้เจอลิลลี่อีกด้วยเพราะเธอมาตั้งหลักปักฐานอยู่นิวยอร์ก ไม่คิดจะกลับเมืองไทยอีก”ผมส่ายหน้า พยายามจะบอกว่า ผมก็ไม่ได้ว่าและไม่ได้คิดอะไรเลยครับ พี่ลิลลี่น่ารักออก คุยสนุกด้วยนะ เห็นบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับบอสต่อ ผมก็เล

“อ้อ ลิลลี่ นี่อคิน คนที่…”“อ้อ!” เหมือนกับว่าบอสจะพูดอะไรต่อ แต่ผู้หญิงที่ชื่อลิลลี่กลับตัดบทด้วยการครางเสียงดังลั่นพร้อมมองหน้าผมเหมือน… เหมือนอะไรไม่รู้ครับ ผมอ่านไม่ออก แต่บอกเลยว่าผมไม่ชอบ!!!เพราะผมไม่ชอบผู้หญิงที่ สวย มั่นใจ ดูดี มีเสน่ห์ แถมยังตัวหอมอีกต่างหาก เหมือนคุณลิลลี่อะไรนี่ ถ้าเดินสวย ๆ อยู่ตามถนนก็ไม่ได้รู้สึกอะไรหรอกนะครับ แต่ถ้าเข้าใกล้บอสแล้วละก็… เออ สรุปว่าผมไม่ชอบให้มีผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้บอสก็แล้วกัน จะสวยหรือไม่สวย มั่นใจหรือขี้อาย ดูดีมีเสน่ห์ตัวเหม็นตัวหอมแค่ไหนก็ช่างแม่งเหอะ! คือไม่ชอบ! จบนะ!แต่ดูเหมือนเธอจะไม่จบครับ เธอส่งสายตาบางอย่างให้ผมตลอดเวลา ซึ่งมันต่างจากสายตาหวาน ๆ ที่ส่งให้บอส คินรู้ คินเห็น คินรู้สึกได้บอสเชิญชวนให้คุณลิลลี่นั่งด้วยกันเพราะเธอมาคนเดียว เธอก็นั่งลงอย่างไม่เกรงใจแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของผมกับบอสเลยสักนิดเอาซี่! อยากจะวัดเหรอ?แล้วสถานการณ์ก็เป็นใจเป็นบ้าเลยครับ อยู่ ๆ บอสก็ขอตัวเดินออกไปรับโทรศัพท์ น่าจะเป็นสายจากพี่วีวี่ เพราะในร้านค่อนข้างเสียงดัง บอสก็เลยเดินออกไปไกล พี่วีวี่คงจะมีเรื่องด่วนเพราะเวลานี้ที่เมืองไทยน่าจะดึกมาก

“ซี้ด อ่าส์ อื้ม ตรงนั้น” บอสรู้จุดกระสันทุกมุมของผม และผมก็รู้ครับว่าบอสชอบแบบไหนผมหยัดกายจากนอนคว่ำหน้าเป็นคุกเข่า มือข้างหนึ่งยกขึ้นโอบต้นคอของคนด้านหลัง“ซี้ด คิน อื้อ ชอบท่านี้” บอสครางอย่างพอใจ เพราะองศาที่คับแน่น ก่อนจะขบกัดใบหูของผมอย่างกระสันเบื้องล่างก็กระแทกกระทั้นมาไม่ยั้ง ผมหุบขาทั้งสองข้างเข้ามาชิดกัน บีบรัดท่อนเอ็นแกร่งด้านหลังจนเจ้าของมันร้องคราง“อ๊ะ นะ แน่นไป แต่ดี อื้ม ซี้ด”ความคับแน่นและการเต้นตุบตับของท่อนเอ็นที่อยู่ในร่าง ทำให้ผมคิดว่าบอสเข้าใกล้จุดหมาย แต่มันไม่ใช่ครับคนตัวใหญ่คงยังไม่พอใจ อยากยืดเวลาออกไปอีกสักพักอึดเหลือเกินพ่อคู้ณ พ่อทูนหัวผมเอนกายลงไปนั่งบนตักอย่างว่าง่าย เมื่อคนตัวใหญ่ทิ้งก้นลงบนเตียง ก่อนจะรั้งเอวของผมตามลงไป“หายปวดเอวหรือยังครับ? ใช้การได้หรือยัง?”ต่อให้ยังปวดผมก็ไม่หวั่นหรอกครับ ผมโชว์สปิริตด้วยการโยกแรง“ซี้ด เอวดี อื้ม!” ผมชอบเวลาที่บอสชมด้วยน้ำเสียงกระเส่าอยู่ข้างหูแบบนี้จังครับ มีแรงเท่าไหร่ผมก็เลยใส่ไม่ยั้ง “อย่างนั้น อ่าส์ ซี้ดส์”ผมกดฝ่ามือทั้งสองข้างลงบนเข่าของคนใต้ร่าง โยกตัวขึ้นลงแรงเป็นจังหวะบอสก็ช่วยอีกแรงด้วยการเท้า

“โอย พรุ่งนี้ต้องปวดขาแน่ ๆ เลยครับ” รู้เลยครับว่าพรุ่งนี้เช้าจะเป็นยังไง จะเดินไหวมั้ยล่ะอคิน“ปวดตรงไหน” บอสวางไอแพดไว้บนโต๊ะเล็ก ๆ หัวเตียง ก่อนจะจับผมนอนพลิกคว่ำ“ทำอะไรครับบอส?” แหม ผมไม่น่ารีบใส่เสื้อผ้าเลย เสียเวลาถอด“ก็จะนวดให้ไง ไหนปวดเมื่อยตรงไหน?” อ้าว… นึกว่าบอสจะ… ซะอีก ผมซ่อนยิ้มเก้อ ก่อนจะอ้อน“ปวดขา ไหล่ แล้วก็ตรงเอวครับ”“ขากับไหล่นี่พอเข้าใจนะ แต่เอวนี่ไปทำอะไรมา ทำไมถึงปวดได้”แหม… กล้าถาม!!! ก็เมื่อคืนใครกันครับที่ขอให้ผมควบ!ผมค้อนขวับบอสคงเพิ่งนึกได้จึงส่งเสียง อ้อ ในลำคอ ก่อนจะกดฝ่ามือและก้านนิ้วนวดคลึงตรงเอว“รู้แล้วว่าไปทำอะไรมา ต้องรีบคลายเส้นให้ เดี๋ยวจะใช้การไม่ได้”“บอสอ่า…” ผมซุกหน้าลงบนหมอนนุ่ม ไม่ได้เขินนะครับ แต่นึกถึงเมื่อคืนแล้วมันฟิน งื้อ อยากได้อีก…ฝ่ามืออุ่นนวดคลึงไล่ขึ้นมาเหนือสะบัก ก่อนจะงัดเส้นที่จมจนผมต้องร้อง“โอ๊ย!!! บอส”“เส้นมันจมต้องงัด”“นอกจากเป็นนักธุรกิจด้านการเงิน เป็นเชฟ แล้วบอสยังเป็นหมอนวดด้วยเหรอครับ ผมจะเดี้ยงมั้ยครับเนี่ย”“เดี๋ยวจะทำให้ตัวโล่งรู้สึกเบาสบาย”“ให้มันจริงเถอะครับ ผมกลัวจะเดี้ยงจนเดินไม่ได้มากกว่า”ก้านนิ้วแข็ง

นั่งรถรางชมเมืองเป็นทริปที่สองที่จาคอบนำเสนอในวันนี้ บอสนั่งกุมมือผมตลอดเวลาที่นั่งชมเมืองอยู่ในกล่องที่มีลักษณะคล้ายตู้รถไฟสั้น ๆ แต่ฝ่ามืออุ่นและร่องนิ้วที่ถูไถอยู่ตลอดเวลาเล่นเอาผม…“บอส…” ต้องส่งเสียงครางและส่งสายตาห้ามปราม “อย่าบิลด์สิครับ”คนตัวใหญ่หัวเราะหึ ๆ ในลำคอ ผมยิ่งจุดติดง่าย ๆ อยู่อย่ามาป้ายยาเหอะ ขอร้องแค่ฝ่ามือร้อนถูไปมาก็ปลุกอารมณ์ผมได้แล้วครับ ยิ่งสายตาฉ่ำเยิ้มที่มองมานั่นอีกยิ่งทำให้ผม…“ถามจาคอบให้หน่อยได้มั้ยครับว่าแถวนี้มีโรงแรมมั้ย” คนข้าง ๆ กลั้นขำจนตัวโยน ก่อนจะคลายฝ่ามือร้อนที่เฝ้าลูบไล้นั้นออกเปลี่ยนมาเป็นโอบไหล่ของผมไว้หลวม ๆ“ไม่อยากเที่ยวแล้วหรือไง ยังไปไม่ถึงครึ่งที่ลิสต์ไว้เลยนะ” กระเซ้าเสียงกระเส่า“ก็ใครล่ะครับ มาปลุกผมทำไม?” ผมเอียงหน้าซบไหล่กว้าง สองมือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ต แล้วไขว้กันไว้เพื่อปกปิดสิ่งที่กำลังบวมปูด“ไม่ได้ตั้งใจ บรรยากาศมันพาไปน่ะ”อย่ามาแก้ตัว รู้หรอกน่าว่าแกล้งผม สาเหตุคงมาจากเมื่อเช้าสินะผมตื่นตั้งแต่ตี่สี่ครึ่ง เพราะนัดจาคอบไว้ตอนตีห้า แต่ตอนที่งัวเงียขึ้นมา คนข้าง ๆ กำลังคลอเคลียอยู่แถวหัวไหล่เปลือยของผม“ขออีกรอบนะ”

เพราะเจ้าสัวธานิน คุณลุงของบอสต้องไปผ่าตัดหัวใจและพักฟื้นอยู่ที่ซานฟรานซิสโกเป็นเวลากว่า 3 เดือน ผมกับบอสมีโอกาสไปเยี่ยมท่านอยู่ 2 ครั้งครั้งแรกก็ตอนที่ท่านผ่าตัดครั้งแรก อาการยังไม่ค่อยดีเท่าไรครับ เราอยู่ให้กำลังใจหลายวัน ให้ทั้งคนป่วยและคนเฝ้าไข้ด้วย คนเฝ้าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็บรรดาสามเทพและคุณศินั่นแหละครับ ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป พออาการเจ้าสัวดีขึ้น ลูก ๆ ยิ้มกันได้ บอสกับผมก็ขอตัวกลับเพราะบอสมีงานสำคัญต้องรีบกลับมาจัดการ แผนการท่องเที่ยวในซานฟรานของผมก็เลยต้องถูกยกเลิกแต่การไปเยี่ยมเจ้าสัวในครั้งที่ 2 ก็ตอนที่ผลการผ่าตัดครั้งสุดท้ายของท่านให้ผลเป็นที่น่าพอใจ ดูท่านหน้าตาสดใส ยิ้มได้พูดคล่องพวกเราก็สบายใจครับ และครั้งนี้แผนเที่ยวของผมก็ได้รับการอนุมัติ“มีเวลา 3 วันนะ” บอสวางฝ่ามืออุ่นไว้บนศีรษะของผม ขยี้เบา ๆ ก่อนจะบอกระยะเวลาที่เรามีก่อนที่จะต้องเดินทางกลับผมรีบวงปากกาบนรายชื่อสถานที่และแลนด์มาร์กที่ลิสต์เอาไว้ตั้งแต่ที่เมืองไทย“ได้ครับ” ผมพยักหน้าหงึกหงักอย่างกระตือรือร้น เรื่องหาที่เที่ยวขอให้ไว้ใจอคินครับเขียนยุก ๆ ยิก ๆ อยู่ไม่กี่ทีผมก็ได้ที่ที่เราจะไปใน 3 วันนี้แล้ว

15 นาทีผ่านไปผมล้มเหลวกับการช่วยตัวเอง เพราะมันไม่ได้ทำให้ร่างกายเร่าร้อนของผมทุเลาลงได้ ผมรีบควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อจะต่อสายหาอชิอีกครั้งแต่ไม่ทันที่อชิจะรับสาย เสียงสัญญาณหน้าห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง อชิคงส่งคนมาให้แล้วผมโยนโทรศัพท์ทิ้งทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้กดวางสาย แล้วรีบพาร่างกายที่กำลังพลุ่งพล่านเกือบถึงขีดสุดตรงไปที่ประตูทันที“ผมว่า พี่อชิหาคนมาให้เฮียสองไม่ทันหรอกครับ”ความอดทนของผมหมดลงในวินาทีนั้นพอดี วินาทีที่เห็นแทนไทยืนซ่อนยิ้มร้ายอยู่หลังบานประตู“นายนี่มัน!...”ร่างสูงไม่รอให้ผมต่อว่า พุ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ ก่อนที่จะกระตุกสายผูกเสื้อคลุมของผมออก สาบเสื้อทั้งสองข้างแยกออกจากกันทันที เผยให้เห็นท่อนเอ็นแข็งชี้ที่ผมพยายามจะปลดปล่อยตัวเองก่อนหน้าแต่ไม่เป็นผล จนความอดทนของผมหมดลงแล้วจริง ๆผมถูกดันร่างให้นอนหงายไปบนโซฟาตัวเดิมที่ผมเพิ่งโยนโทรศัพท์มือถือลงไป และคงจะมีอะไรไปโดน speakerphone ผมจึงได้ยินเสียงอชิดังลั่นออกมา[นายครับ ผมกำลังส่งน้องอิงอรขึ้นไปหา นายอดใจรออีกเดี๋ยวนะครับ]แทนไทจัดการเสื้อผ้าของตัวเองอย่างเร่งรีบก่อนจะทาบทับตามลงมาภายในไม่กี่วินาทีผมกำลังจะพลิกร่างห

“เฮีย ก็ห้ามเรียก!” ผมตะคอกเสียงดังอย่างมีอารมณ์ บอกแล้วไม่ฟังเดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย อย่าหาว่าสองไม่เตือนแทนไทผุดลุกขึ้นนั่งทันทีราวกับว่าไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลย ก่อนจะยึดข้อมือข้างที่ถือยาแก้ฟกช้ำของผม“ไม่ให้เรียกเฮียก็จะเรียกเมีย เลือกเอา!”“ไอ้แทนไท!”“ไม่พูดคำหยาบสิครับเมีย”“มึงหุบปากเลยนะ” ผมดึงมือกลับพร้อมกับยัดยาแก้อักเสบใส่ปากมัน “กินเข้าไป แล้วกลับบ้านไปซะ เดี๋ยวจะให้รถของโรงแรมไปส่ง แล้วก็อย่าไปกวนตีนใครอีกล่ะ คราวนี้ฉันไม่ทำแผลให้ แต่จะจองเมรุให้แทน”แต่แทนไทกลับเอายาเม็ดนั้นวางไว้บนโต๊ะแทนที่จะกินเข้าไป “ผมไม่ชอบกินยา ขอเป็นเหล้าแทนได้ไหม?”มันไม่ใช่คนดีจริง ๆ ครับ มันจะกินเหล้าแทนยาแก้อักเสบ บ้าไปแล้ว…“นะครับ ขอเหล้าแก้วหนึ่ง แล้วผมจะรีบกลับ”ผมรีบไปรินวิสกี้ชั้นดีปี 1980 ลงในแก้วคริสตัล ก่อนจะเอามาจ่อให้ถึงปากของแทนไท เพราะจะได้รีบกลับ ๆ ไปเสียที“ดื่มเป็นเพื่อนหน่อยสิครับ”ผมฮึดฮัดอย่างรำคาญในความเรื่องมากของมัน แต่ก็รีบทำตามด้วยเหตุผลเดียวคืออยากให้แทนไทออกไปให้พ้น ๆแต่ในอีกไม่กี่นาทีถัดมา ผมก็ค้นพบว่าคนอย่างแทนไทมันเชื่อไม่ได้!“ขออีกแก้ว”ผมกลอกตา ตั้งใจว่าจะรินให้เ

เฮียสอง TALKห้อง 1210 โรงแรม LVN GRAND BANGKOK ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนเช้าวันนั้นไม่มีผิด ด้วยอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัวเหมือนร่างกายผ่านศึกหนักมาทั้งคืน รวมถึงเจ็บแปลบบริเวณร่องทางด้านหลัง“สัดเอ๊ย!” ผมสบถดังลั่นเมื่อสายตาปะทะเข้ากับอีกร่างที่นอนหลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเตียงสุดหวงของผม “มันเกิดอะไรขึ้นอีกวะเนี่ย?”ผมพยายามคิดย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน…“ผมขอติดรถไปด้วยได้ไหมครับ” แทนไทวิ่งตามผมมาจนถึงรถที่คนของผมจอดรออยู่อชิ มือขวาคนสนิทของผมรีบก้าวไปขวางหน้าทันทีที่แทนไททำท่าจะถือวิสาสะเปิดประตูที่นั่งด้านหลัง“ขอโทษครับคุณแทนไท นายยังไม่ได้อนุญาต ผมให้คุณขึ้นไปไม่ได้” อชิทำหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี พร้อมกับหันมามองผมเพื่อรอรับคำสั่ง“ผู้จัดการของนายหายไปไหน?” ผมถามหามณฑิราผู้จัดการสาวของแทนไท จะว่าไปตั้งแต่งานเริ่มผมก็ไม่เห็นหน้าเธอเลย“ไม่ได้มาด้วยครับ” แทนไทตอบแบบเนิบ ๆ เหมือนมันเป็นเรื่องปกติที่ผู้จัดการสาวปล่อยเขาออกงานตามลำพัง ซึ่งมันไม่จริงเลย ปกติผมเห็นตามเป็นเงา“แสดงว่ามาเอง” ผมเว้นจังหวะเล็กน้อย จ้องหน้าหล่ออย่างประเมิน “อย่างนั้นก็กลับเองก็แล้วกัน”ผมไม่

“ชู่ว์… ไม่ขู่สิครับ ผมเหรอจะกล้าต่อกรกับทายาทลำดับที่สองของลีวาณิชย์” ท่าทางยียวนกวนประสาท สายตาวับวาว พูดจาทิ้งจังหวะ สองแง่สองง่าม มันทำให้ผมคันไม้คันมือผมเริ่มสอดส่ายสายตามองหาบอดี้การ์ด ที่ควรจะประกบผมเพื่อรักษาความปลอดภัย แต่กลับหายหัวกันไปหมด“อย่ามากวนประสาท ไม่อย่างนั้น ฉันจับนายโยนลงแม่น้ำแน่!” ผมไม่ได้แค่ขู่ ถ้าเหลืออดจริง ๆ ผมทำแน่“โหดจัง” อาการตัดพ้อนั่น มันยิ่งเพิ่มดีกรีความกรุ่นโกรธให้ผมหนักขึ้นเป็นสองเท่า ปกติก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้า ยิ่งมาทำตัวว่าสำคัญ ยิ่งน่าหมั่นไส้“อย่าคิดว่าความผิดพลาดแค่ครั้งเดียวจะทำอะไรฉันได้ มันก็แค่…” ผมยักไหล่ พูดค้างไว้แค่นั้น พร้อมกับการกวาดสายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหมุนตัวหันหลังให้“แล้วต้องกี่ครั้งเหรอครับ ถึงจะทำอะไรเฮียสองได้”ขึ้นเลยครับ ผมขึ้นเลย ไม่ได้เคืองที่นายนั่นถามถึงจำนวนครั้ง แต่มันถือวิสาสะอะไรมาเรียกผมว่าเฮียสอง คำนี้ผมสงวนไว้ให้คนในครอบครัวเท่านั้น!“อย่ามาเรียกฉันว่าเฮีย!” ผมสวนกลับอย่างถือตัว“ไม่ให้เรียก ‘เฮีย’ งั้นเรียก ‘เมีย’ ก็แล้วกันนะ เมียสอง เมียสอง เมียสอง”“แทนไท!” ฮึ่ย! ผมกระฟัดกระเฟียด อยากจะเหวี

เฮียสอง TALKหลังจากเหตุการณ์คืนนั้น ผมก็ไปทำบุญล้างซวย ถือซะว่าโชคร้ายฟาดเคราะห์ไปก็ได้ครับ เรื่องมันผ่านไปแล้ว แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจไม่น้อยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เอาเข้าจริงถึงจะอยากรู้แค่ไหน ผมก็ไม่กล้าถามใครเลยครับ แล้วก็ไม่มีใครพูดถึงมันราวกับว่าไม่ได้มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นในเพนต์เฮาส์ของผมแต่ความโชคร้ายของผมไม่ได้จบแค่นั้นหรอกครับ เพราะโครงการของเราจัดแคมเปญใหญ่ยักษ์ ให้ลูกค้าที่จองห้องได้กระทบไหล่พรีเซนเตอร์คนดัง ด้วยการร่วมดินเนอร์ใต้แสงจันทร์บนเจ้าพระยาครุยส์“เรือสำราญสุดหรูของเราขอนำท่านเดินทางสู่อารยธรรมลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา สัมผัสมนตร์ขลังของสองฟากฝั่งแม่น้ำ ตระการตากับสถาปัตยกรรมสุดหรูของ LVN LUXURY CONDOMINIUM ในเครือลีวาณิชย์ ที่พร้อมให้ทุกท่านได้ร่วมกันครอบครองเป็นเจ้าของ มาร่วมเดินทางไปสู่ประสบการณ์อันยิ่งใหญ่กับเรา... “เสียงอบอุ่นชวนฝันของกัปตันเอ็มเจลอยมาเป็นระยะ บรรยากาศอันแสนอบอุ่นละมุนละไม กับสายลมเย็น ๆ ที่ลอยมาปะทะน่าจะเป็นอะไรที่เพลิดเพลินแต่ผมกลับต้องหนีมายืนรับลมอยู่บนดาดฟ้าคนเดียวด้วยความรู้สึกเซ็งสุด ๆเฮียหนึ่งอยู่ฮ่องกงกับโปรดปราณ อินทัชกลับบ้า

“เฮ้ย!!!”เสียงอุทานของเจ้าของเพนต์เฮาส์ดังลั่นไปถึงล็อบบี้ของโรงแรมแล้วมั้ง ไม่ใช่เพราะข้าวของที่รกเกลื่อนอยู่ในห้อง แต่เป็นเพราะคนที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกันนี่ต่างหากขั้นเทพรีบยกสองมือขึ้นมาปิดปาก เพราะกลัวว่าเสียงอุทานจะดังเล็ดลอดออกไป จนคนที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ จะรู้สึกตัวตื่นเขาค่อย ๆ ขยับศีรษะออกมาจากต้นแขนแข็งแรงที่วางพาดไว้ให้เขาหนุนแทนหมอน ที่ตอนนี้มันกระเด็นกระดอนไปอยู่ข้างเตียง“มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย” ขั้นเทพครางเสียงแหบโหย ลำคอแห้งผากขมปี๋ “ต้องเป็นเพราะ SEX ON THE BEACH แก้วสุดท้ายเมื่อคืนนั่นแน่ ๆ”มันไม่ได้แย่นักหรอกนะ ที่ตอนเช้าหลังงานปาร์ตี้ เขาจะอยู่ในสภาพแบบนี้ สภาพที่นอนเปลือยกายอยู่บนเตียงกับคู่นอนแปลกหน้าไม่ว่าจะหญิงหรือชายแต่มันต้องไม่ใช่ไอ้หมอนี่ไง ‘แทนไท’ คิ้วบอยแห่งแบ๊งค็อก ฉายาที่สื่อมวลชนมอบให้ดาราที่เขาไม่ชอบขี้หน้าคนนี้!แถมยัง “อ๊ะ!” ขั้นเทพรู้สึกเจ็บแปลบจนต้องร้องเมื่อพยายามจะขยับลงจากเตียงแล้วพบความผิดปกติของตัวเองทางด้านหลัง“เชี่ยเอ๊ย!”คนรอบข้างของเขา ไม่ว่าจะเป็นเฮียหนึ่ง หรืออินทัช ต่างก็มีคนรักเป็นผู้ชาย ขั้นเทพก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ แม้ที่ผ่านมาใจจ

“ที่รัก!”เพราะในหัวยังมีข้อความสุดท้ายของคนรักลอยอยู่ อติเทพจึงเผลอเรียกออกมาซึ่งมันเป็นชื่อจริงของที่รักพอดี“อุ๊ย! ชอบเวลาพี่หมอตี้เรียกว่าที่รักจัง เปลี่ยนจากเรียกน้องเลิฟเป็นที่รักถาวรเลยดีไหมครับ”อติเทพยิ้มกว้าง ขบขันกับท่าทางของที่รัก มันก็น่ารักอยู่หรอกนะ หากว่าเขาไม่มั่นคงกับคนรัก คงตกหลุมที่รักได้ไม่ยาก“เก็บเอาไว้ให้แฟนน้องเลิฟเรียกดีกว่าไหมคะ”อติเทพยกฝ่ามือขึ้นขยี้ศีรษะของรุ่นน้อง ก่อนจะมองเลยไปที่ปลายฝัน หมอหนุ่มส่งยิ้มให้ อีกฝ่ายก็ยิ้มตอบพร้อมกับชวนไปทานข้าวด้วยกัน“ปลายกับเลิฟกำลังจะไปกินบุฟเฟ่ต์ พี่หมอตี้ไปด้วยกันไหมคะ?”หมอหนุ่มลังเล เพราะใจมันโบยบินกลับไปถึงคอนโดของโชแปงแล้ว“ไปด้วยกันนะครับ เลิฟกดคูปองมาจากแอปแล้วสามใบ หมดอายุวันนี้แล้วด้วย”อติเทพมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ที่รักโชว์คูปองที่ซื้อไว้ให้ดู แล้วก็เหลือบมองเวลา เมื่อเห็นว่าสาขาที่จองอยู่ไม่ไกลและเป็นทางผ่านที่จะไปคอนโดของโชแปงอยู่แล้ว อีกอย่างแฟนหนุ่มก็ยังไม่เลิกงาน เขายังพอมีเวลา อติเทพจึงตัดสินใจพยักหน้ารับ“เอาคูปองใกล้หมดอายุมาขู่พี่ขนาดนี้ พี่จะไม่ไปได้ยังไงล่ะคะ”ทั้งสามพากันไปนั่งอยู่ในร้านบุฟเฟ

เพราะสงสัยว่าผู้ชายในลิฟต์เมื่อเช้าอาจเป็นอติเทพก็เป็นได้ ที่รักจึงพยายามเงี่ยหูฟังห้องข้าง ๆ ว่าคืนนี้จะมีใครมาหาโชแปงหรือไม่ และแล้วก็มาจริง ๆเป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าที่ที่รักเฝ้ารอการกลับมาของโชแปง เด็กหนุ่มเงี่ยหูฟังก็ได้ยินเสียงคนคุยกัน แต่พอเปิดประตูออกไป ทั้งสองก็พากันเข้าห้องไปเสียแล้วความคาใจพาเด็กหนุ่มไปยืนอยู่หน้าห้อง พลางก็คิดว่าจะถามตรง ๆ แอบดู หรือว่าจะทำอย่างไร ถึงจะได้รู้ว่าแฟนของโชแปงใช่อติเทพหรือไม่ หากใช่เขาจะได้บอกเพื่อนสาวให้ตัดใจพอที่รักเอาหูแนบประตู ก็พอจะเดาได้ว่าทั้งสองกำลังจะเริ่มบทรักกัน“เข้าไปขัดจังหวะจะบาปไหมวะกู” เด็กหนุ่มลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจ “เอาวะ เป็นไงเป็นกัน”ที่รักตัดสินใจเคาะประตู ก่อนจะยืนกลั้นใจรออีกฝ่ายมาเปิด ไม่นานบานประตูก็แง้มออกมา พร้อมกับใบหน้ายุ่งเหยิงของโชแปง “เลิฟ มีอะไร?”กลิ่นแอลกอฮอล์โชยออกมายามพี่ชายข้างห้องเอื้อนเอ่ย ใบหน้าแดงก่ำบ่งบอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังมึนเมาไม่น้อยแต่เมาเหล้าหรือเมารัก อันนี้ที่รักก็ไม่แน่ใจ เด็กหนุ่มส่งยิ้มแหย ก่อนจะตีหน้าเศร้า “พี่โชพอจะมียาแก้ปวดไหมครับ เลิฟปวดหัวมาก พอดีว่ายาที่ห้องหมด”เสียชื่

ตกตอนเย็นหลังปลายฝันกับที่รักออกเวร ทั้งสองก็ชวนกันไปหาอติเทพที่ห้องฉุกเฉิน เพราะหมอรุ่นพี่ต้องอยู่เวรต่อที่นั่น“ออกไปทานข้าวกันก่อนไหมคะพี่หมอ” ปลายฝันชักชวนเมื่อเห็นว่าพอมีเวลาอีกครึ่งชั่วโมง“ไปสิคะ” อติเทพรับปาก พลางก็ยกฝ่ามือขึ้นแตะหลังรุ่นน้องทั้งสอง พากันเดินออกมาทางหน้าโรงพยาบาล อติเทพอยู่ตรงกลาง ด้านขวาเป็นปลายฝัน ส่วนด้านซ้ายนั้นเป็นที่รักหมอหนุ่มรุ่นพี่ประคับประคองรุ่นน้องทั้งสอง ให้ความเอื้ออาทรเท่า ๆ กัน ปลายฝันลอบมองใบหน้าด้านข้างของรุ่นพี่พลางก็ยิ้มปลื้ม ส่วนที่รักก็มองอยู่เช่นกัน แต่กำลังคิดสงสัยพี่หมอตี้กับผู้ชายในลิฟต์คนนั้น เป็นคนเดียวกันเปล่าวะ?ทั้งสามพากันมานั่งในร้านอาหารข้าง ๆ โรงพยาบาล เป็นร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ตกแต่งอย่างน่ารักปลายฝันชวนที่รักถ่ายรูปเล่นระหว่างรอ บางทีก็ดึงอติเทพมาร่วมเฟรมด้วยได้ภาพเดี่ยว ภาพคู่ ภาพหมู่กันไปไม่น้อย ก่อนที่ปลายฝันจะโพสต์ลงไอจี เธอเลือกภาพถ่ายคู่กับอติเทพพร้อมใส่แคปชันน่ารักไม่นานก็มีเพื่อนมาคอมเมนต์ บางคนถามว่าพี่หมอตี้รับรักเธอหรือยัง ปลายฝันตอบกลับเพื่อนอย่างสนุกสนาน ใบหน้าสวยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ในขณะที่คนที่กำลังนั่งอ่านคอมเ

ที่พักของที่รักเป็นคอนโดมิเนียมที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก และใกล้กับโรงพยาบาลมากกว่าหอพักของปลายฝัน เหนือเทพจึงแวะส่งเขาก่อน เด็กหนุ่มเดินกะเผลก ๆ เข้าไปในลิฟต์เพราะแผลที่เข่าเริ่มตึง พลางก็บ่นงึมงำว่าทำให้เสียบุคลิกลูกบ้านหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ในลิฟต์ก่อนแล้ว จำได้ว่านักศึกษาแพทย์ตัวเล็กเป็นเด็กที่อยู่ห้องติดกันจึงเอ่ยทักทาย“ไปโดนอะไรมาเนี่ยน้อง ทำไมเดินงั้น?”ที่รักเหลือบมองชายรุ่นพี่หน้าตาดีที่เขาเองก็จำได้เช่นกันว่าอยู่ห้องข้าง ๆ กัน“อ้าวพี่” ที่รักส่งยิ้มให้ ก่อนจะหลุบตาลงมองที่เข่าของตัวเอง “หกล้มน่ะครับ”“เป็นอะไรมากไหมเนี่ย?”“แค่เข่าถลอกนิดหน่อยเท่านั้นแหละครับ แต่แผลมันเริ่มแห้งมันก็เลยตึง ๆ”“มา พี่ช่วย”ชายหนุ่มหน้าตาดียื่นมือข้างหนึ่งมาคว้ากระเป๋าไปช่วยถือ ส่วนอีกข้างก็ยื่นแขนออกมาให้ที่รักเกาะ“ขอบคุณครับ” นักศึกษาแพทย์ตัวเล็กวางมือบนท่อนแขนนั้น พลางก็คิดว่า ผิวเนียนจัง ทั้งสองพากันเดินออกมาจากลิฟต์เมื่อถึงชั้นจุดหมาย ชายคนนั้นพยุงที่รักออกมา แล้วก็ชวนคุย“เจอกันตั้งหลายครั้งแล้ว ยังไม่เคยรู้จักชื่อกันเลย พี่ชื่อโชแปงนะ เรียกว่าพี่โชเฉย ๆ ก็ได้ แล้วเราล่ะ?” ที่

เมื่อที่รักได้รับบาดเจ็บ เหนือเทพจึงพากลับเข้ามาในโรงพยาบาล เจ้าหน้าที่ในห้องฉุกเฉินต่างกระวีกระวาด ส่วนหนึ่งเพราะผู้บาดเจ็บเป็นนักศึกษาแพทย์ที่เพิ่งออกเวรไป แต่อีกส่วนซึ่งน่าจะใหญ่กว่า เพราะคนที่อุ้มที่รักเข้ามาในห้องฉุกเฉินคือ เหนือเทพ ลีวาณิชย์พี่พยาบาลล้างแผลไปยิ้มไป เฝ้าถามที่รักว่ารู้จักกับเหนือเทพด้วยเหรอ เป็นญาติ เป็นเพื่อน หรือว่าเป็นอะไรกันที่รักไม่กล้าตอบ ทำได้แต่ยิ้มแหย ๆ แล้วพเยิดหน้าไปทางปลายฝัน“ญาติห่าง ๆ น่ะค่ะ”นักศึกษาแพทย์สาวตอบแบบขอไปที และเธอก็คิดว่าไม่ได้พูดปด เหนือเทพเป็นญาติกับอินทัช ซึ่งเป็นคู่หมั้นกับญาติของเธออีกที ดังนั้นทั้งสองจึงแทบไม่ได้มีสายสัมพันธ์ การจำกัดความว่าญาติห่าง ๆ ยังใกล้เกินไปด้วยซ้ำ“เป็นแฟนครับ”แต่ก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาทันควัน พร้อมกับรอยยิ้มกระชากใจจากเจ้าของมัน พี่พยาบาลเบิกตากว้าง จ้องหน้าที่รักสลับกับเหนือเทพ“แฟนคนนี้”เพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดไปใหญ่โต เหนือเทพจึงยกแขนขึ้นสูง แล้วชี้นิ้วกลับลงมาตรงศีรษะของปลายฝันพอดิบพอดีพี่พยาบาลมองตามพลางก็ยิ้มกว้าง พร้อมกับทำเสียงอ๋อในลำคอ ปลายฝันจึงมองตามสายตาของพยาบาลคนนั้นนิ้วชี้ของเห

ตั้งแต่เฮียหนึ่งเลื่อนสถานะเด็กในปกครองอย่างโปรดปราณมาเป็นคนรู้ใจ SPICY BAR ก็กลายเป็นร้านโปรดและที่นัดพบของบรรดาเฮีย ๆ ในแก๊งเทพ ปลายสัปดาห์ที่ต่างเหนื่อยล้าจากการทำงานและพี่ใหญ่อย่างเฮียหนึ่งไม่ได้ไปฮ่องกง พวกเขาก็มักจะมารวมตัวกันที่นี่เหนือเทพนั่งพูดคุยดื่มกินกับพี่ ๆ ทั้งปานเทพ ขั้นเทพ และญาติสนิทอย่างอินทัช มันควรเป็นช่วงเวลาที่ได้ผ่อนคลายและมีความสุข แต่ทว่า…เขาเหลือบมองไปที่พี่ชายคนโตอย่างปานเทพที่มีโปรดปราณคอยพะเน้าพะนอคลอเคลียไม่ห่าง พี่ชายคนรองอย่างขั้นเทพก็มีแทนไทคอยเอาใจ ส่วนอินทัชกับอคินยิ่งแล้วใหญ่ สองคนนี่หวานไม่เคยแคร์ใคร“เซ็งฉิบ!”ชายหนุ่มจึงสบถเสียงต่ำ เรียกร้องความสนใจจากพี่ ๆ ที่เริ่มจะไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา เขาถูกเหวี่ยงออกมาจากอารมณ์หวามของแต่ละคู่ ที่ดูเหมือนยิ่งดึกจะยิ่งนัวเนียกันอย่างไม่เกรงใจคนโสดอย่างเขาปานเทพปรายตามองน้องชายคนเล็ก ก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ว่าน้องชายสุดที่รักเซ็งอะไรนักหนาแต่เหนือเทพไม่ได้สบตาพี่ชาย เขากลับจ้องหน้าคนรักของอินทัชที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแทนอคินที่รับรู้ได้ถึงแววอาฆาตจากดวงตาตี่ ๆ ของว่าที่น้องเขยจึงค่อย ๆ ผละออกมาจากอกของ