ตอนที่ 1/1 คนอันตราย

จริงใจใช้เวลาต่อแถวเข้าห้องน้ำนานกว่าสิบนาทีเพราะจำนวนคนที่มายืนออรอต่อคิวเหมือนเธอนั้นมีเยอะเสียเหลือเกิน แม้บางส่วนจะไปกระจุกกันอยู่หน้ากระจกเพื่อเช็กเครื่องสำอางค์บนใบหน้าว่ายังคงเป๊ะปังหรือไม่ แต่จำนวนคนใหม่ๆ ที่พากันทยอยเข้ามาใช้ห้องน้ำยังคงมีต่อเนื่อง

เรื่องของเรื่องที่ทำให้จริงใจต้องมาติดแหง็กอยู่ตรงนี้มันเกิดมาจากสามเพื่อนซี้ตัวดีของเธอเอง หลังสอบเสร็จ พวกนั้นตกลงกันได้ว่าจะมาฉลองที่ผับของคิเรย์ ผู้เป็นทั้งอาของเห็ดหอมและพี่ชายคนล่ะแม่ของต้นหยง

ทันก่อนจริงใจจะได้เอ่ยปากปฏิเสธด้วยซ้ำ เหล่าเพื่อนตัวดีกึ่งลากกึ่งดึงเธอเข้ารถจนในที่สุดก็มานั่งหน้ามุ่ยในผับ มองดูเพื่อนดื่มกินกันอย่างสนุก ส่วนเด็กอนามัยอย่างเธอก็ได้แต่จิบคอกเทลรสชาติเบาที่สุด

แล้วมันน่าโมโหตรงไหนรู้ไหม จริงใจยกแก้วน้อยกว่าสามคนนั้นอีก พวกนั้นน่ะเล่นกระดกเหล้าเอาเหมือนน้ำเปล่า คอชักจะเริ่มแข็งกันทุกคนแต่ไม่มีทีท่าว่าใครจะปวดฉี่มากเหมือนเธอเลย

จริงใจจึงต้องสลัดเพื่อนมาเข้าห้องน้ำคนเดียว เมื่อทำธุระเสร็จหลังจากรอมาเป็นชาติ เธอเริ่มอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย คนตัวเล็กก้าวลงขั้นบันไดห้องน้ำอย่างระมัดระวัง

จริงอยู่ที่เธอสามารถขอเข้าใช้ห้องน้ำชั้นวีไอพีข้างบนได้เพราะยังไงเสียเธอก็เป็นเพื่อนสนิทของน้องและหลานเจ้าของผับ แต่จริงใจไม่เคยใช้สิทธิ์นั้นเลย

หญิงสาวลังเลจะกลับเข้าไปในผับหรือออกไปสูดอากาศข้างนอกสักนิด แล้วเธอก็ตัดสินใจเลือกอย่างหลัง สองเท้านำคนตัวเล็กออกมายังคลับ เดินไปเรื่อยเปื่อยตามพื้นหินที่มีต้นไม้ดกครึ้มปลูกเรียงไว้เป็นแถว หากนี่เป็นเวลากลางวันคงร่มรื่นไม่น้อย

จริงใจเดินมาจนถึงที่ซึ่งมีไว้ให้สูบบุหรี่ เบื้องหน้ามีม้านั่งเรียงรายหลายตัวเต็มไปด้วยผู้ชายวัยรุ่นหลายคนกำลังสูบหรี่และพ่นควันเหม็นคลุ้งไปทั่วบริเวณ

จริงใจจำได้ว่ากลุ่มคนพวกนั้นได้ขอมาชนแก้วกับเธอและเพื่อนที่โต๊ะด้วย มิหนำซ้ำมีอยู่คนหนึ่งพยายามตื๊อขอไอจีเธอจนสตาร์ต้องออกตัวปฏิเสธให้ ผู้ชายคนนั้นถึงยอมราวีไป

แล้วตอนนี้จริงใจก็เหมือนลูกกวางที่เดินทะเล่อทะล่าเข้ามาในดงเสือ สายตาหลายคู่จับจ้องเธออย่างพึงพอใจ ให้อารมณ์เหมือนเจอของอันโอชะมาวางตรงหน้า

ก่อนจะเกิดเรื่องไม่ดีกับตัวเอง จริงใจว่องไวพอให้สองเท้าเล็กๆ พาเธอเปลี่ยนเส้นทาง เดินหนีอย่างว่องไวจนแทบจะกลายเป็นวิ่ง ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเสียงผู้ชายเหล่านั้นตะโกนพูดอะไรกับเธอบ้าง

จริงใจคิดว่าน่าจะหนีพ้นแล้ว เธอยืนหอบหายใจและรู้สึกเจ็บซี่โครงนิดๆ ตากลมสวยกวาดมองไปรอบๆ ตรงที่ตัวเองยืนอยู่ ปัญหาคือตอนนี้จริงใจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอยืนอยู่ส่วนไหนของผับ แล้วผับนี้มันก็ใช่เล็กๆ เสียเมื่อไรกัน

เธอหันมองทางเดิม ให้ตายก็ไม่เดินย้อนกลับไปทางนั้นเด็ดขาด หญิงสาวเพ่งสายตาไปยังทางเบื้องหน้าแทน เธอต้องเดินอย่างระมัดระวังมากขึ้นเพราะช่วงซอกแคบๆ ที่อยู่ตอนนี้มันดูสลัวจนเกือบมืดสนิท

เธอคลำทางมาเรื่อยๆ แล้วตระหนักได้ว่าตัวเองน่าจะอยู่แถวเขตหวงห้าม พื้นที่ซึ่งไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าเพราะมีการก่อสร้างต่อเติมใหม่ รู้ได้จากกระสอบปูน เศษไม้ แล้วก็กลิ่นทินเนอร์ กลิ่นสีเหม็นแสบจมูก

จริงใจพยายามเดินไปเรื่อยๆ หาทางกลับเข้าผับ จนแล้วจนรอด เธอเลี้ยวซ้ายแล้วทะลุมาอีกทาง ข้างหน้าเริ่มมีแสงไฟริบหรี่บ้างแล้ว จริงใจเร่งสาวเท้าให้เร็วขึ้นก็พอดีที่ได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังคุยกัน

เสียงนั้นคุ้นหูมาก แล้วก็ฟังดูน่ากลัวมากด้วย

จริงใจหยุดกึก หาที่เหมาะๆ กำบังตัวเองไว้ ขณะใช้สายตาเพ่งมองให้เห็นเจ้าของเสียง

“กูถามว่านี่มันอะไร! ทำไมมึงถึงมีรูปกูกับเพื่อนกูเยอะแยะขนาดนี้วะ” เสียงตะคอกข่มขวัญดังสนั่นอย่างคนระงับอารมณ์ไม่อยู่อีกแล้ว คราวนี้จริงใจมองเห็นคนพูดได้ชัดถนัดตาจากการแอบมองเงียบๆ หัวใจเธอเต้นถี่รัว ไม่คิดเลยว่าเจ้าของเสียงจะเป็นคนรู้จัก

“มึงอย่าคิดว่าตามสืบเรื่องกูแล้วกูจะไม่รู้ตัวนะ ในเมื่อมึงอยู่ใต้จมูกกูขนาดนี้” มือแกร่งกระชากคอเสื้อชายคู่กรณี ผู้มีสภาพหน้าตาฟกช้ำดำเขียวราวกับผ่านการโดนซ้อมมาอย่างหนักหน่วง

“บอกกูมา มึงเป็นคนของใคร ตามเสือกเรื่องพวกกูทำไม” สายตาน่ากลัวของมาร์คัสเค้นถามชายคนนั้นซึ่งอีกฝ่ายยังคงปิดปากเงียบและแสยะยิ้มท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว

จริงใจยกมือขึ้นปาดเหงื่อ แม้เธอยืนห่างพวกเขาหลายเมตร แต่เสียงขู่กรรโชกน่ากลัวของมาร์คัสอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน มันทำให้แข้งขาสั่นเสมือนยืนอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย

“กูให้มึงตอบ ไม่ได้ให้มึงยิ้ม!” เสียงตะคอกดังขึ้นอีกคนหน จริงใจเห็นชัดว่าคราวนี้กำปั้นข้างหนึ่งเหวี่ยงซัดเต็มแรงใส่โหนกแก้มชายคนนั้นจนอีกฝ่ายเลือดไหลกลบปาก

คนที่แทบจะไม่พูดอะไรเลยและมีบุคลิกนิ่งขรึมมาตลอด แต่ในเวลานี้ ตอนที่โมโหสุดๆ ได้แผ่รังสีน่ากลัวจนจริงใจไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่านั่นคือมาร์คัสจริงๆ

“ถุ้ย! ต่อให้มึงฆ่ากูให้ตาย กูก็ไม่บอกมึงหรอกไอ้หมอหมา!”

“จะตายห่าอยู่แล้วยังปากดีนะมึง” มาร์คัสไม่ว่าเปล่าแต่ซัดหมัดใส่ชายคนนั้นอีกหน จริงใจคิดว่าต่อให้ผู้ชายคนนั้นจะสู้ได้หรือมีความคิดลุกขึ้นสู้ ก็ไม่น่ารอดเงื้อมมือบอดีการ์ดอีกสี่ห้าคนที่ยืนสงบนิ่งรอรับคำสั่งของผู้เป็นนาย

“ตกลงมึงจะไม่บอกกูใช่ไหมว่าใครส่งมึงมา”

“เหอะ มึงนี่ท่าจะหูหนวก กูพูดชัดขนาดนี้มึงไม่เข้าใจหรือไง หรือต้องมีล่าม…อั่ก!”

“ปากดีนักนะมึง!” ก่อนจะพูดจบประโยค มาร์คัสยกเท้าถีบเต็มแรงจนร่างสะบักสะบอมกระเด็นนอนหงายบนพื้น หายใจหอบฟืดฟาดด้วยความโกรธ พยายามหาจังหวะเอาคืน แต่เท่าที่ทำได้คือยกแขนป้องกันใบหน้าฟกช้ำบวมเป่งของตนไม่ให้มันเจ็บมากไปกว่านี้

มาร์คัสเสียการควบคุมอารมณ์ตัวเอง หมัดซ้ายขวา ประเดประดังใส่คู่กรณีอย่างบ้าคลั่ง ร่างที่เขาคร่อมทับอยู่นั้นปล่อยเสียงร้องเจ็บปวดอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่มีคำว่าขอร้อง หรือยอมแล้วอะไรทำนองนั้นหลุดออกมาสักคำเดียว

ก่อนมันจะตายโดยยังไม่ทันลิ้มรสความเจ็บปวดที่แท้จริง มาร์คัสทุบกำปั้นลงบนใบหน้าเปื้อนเลือดเต็มแรงจนได้ยินเสียงเหมือนกระดูกหัก คิดว่าคงจะเป็นจมูก เขาก็ลุกออกมาจากร่างโชกเลือด สายตาเหี้ยมเกรียมกว่าครั้งไหนๆ มองชายผู้ไร้ทางสู้

“รู้ไหม มึงเป็นหมาที่จงรักภักดีกับนายมึงมากเลยนะ แต่น่าเสียดายที่นายของมึงจะไม่มีวันรู้เลยว่าหมาที่ซื่อสัตย์ตัวนี้ต้องตายยังไง”

และคราวนี้เอง จริงใจก็เห็นเขาแบมือขออะไรบางอย่างจากลูกน้อง โดยไม่ต้องพูดบอกไปสักคำก็เข้าใจสิ่งที่คนเป็นเจ้านายต้องการ

โลหะสีดำขลับเป็นมันวาวตกอยู่ในมือของมาร์คัส จริงใจรีบยกปากปิดให้แน่นสนิทเมื่อเห็นเขาเล็งปลายกระบอกปืนไปทางร่างผู้ชายคนนั้น

ร่างเล็กเกิดอาการแข็งเกร็งขึ้นมา ภายในช่องท้องบีบรัดแน่นกับภาพน่ากลัวที่เธอเห็นชัดเต็มสองตา

เขาทำมันแล้ว เขายิงผู้ชายคนนั้นจนอีกฝ่ายปล่อยเสียงร้องเจ็บปวดโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนลมหายใจจะค่อยๆ แน่นิ่งไป แล้วในที่สุด..เขาก็ตาย

ปืนมันคงเก็บเสียงเพราะมีด้ามยาวๆ ตรงปลายกระบอก เขาเตรียมการเป็นอย่างดี เขาทำทุกอย่างให้แน่ใจว่าจะไม่มีคนอีกหลายร้อยชีวิตในผับได้ยินเสียงชวนอกสั่นขวัญแขวนนี้

แต่เขาไม่รู้หรอกว่ายังมีอีกหนึ่งคนที่มองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างทั้งหมด สีหน้าเผือดซีดไร้สีเลือดด้วยความกลัวสุดขีด ดวงตากลมโตเบิกกว้าง จ้องค้างยังร่างแน่นิ่งไม่ไหวติงบนพื้น

ไม่น่าเชื่อเลยว่าเธอจะได้เห็นคนตายต่อหน้าต่อตา แถมคนลงมือสังหารอย่างเลือดเย็นยังเป็นคนที่เธอให้ความเคารพนับถือมาตลอด

“เอาตัวมันออกไป แล้วจัดการให้เรียบร้อยด้วย”

“ครับนาย”

ผ่านไปราวๆ หน้านาทีหรือนานกว่านั้น จริงใจที่เหมือนจะหมดแรงกับเรื่องนี้ค่อยๆ ย่องออกจากที่ซ่อน เธอพยายามประคองตัวเองไม่ให้ขาสั่น มือยังคงกุมหน้าอกที่เต้นตึกตักถี่เร็วไม่ยอมหยุด

และเธอก็ได้เห็นกองเลือดย่อมๆ บนพื้น ความรู้สึกสยดสยองแผ่คลุมคนตัวเล็ก เธอทั้งกลัวและสงสารผู้ชายคนนั้นจนน้ำตาไหล เสียงระริกสั่นเครือบ่งบอกให้รู้ว่าเหตุการณ์นี้มันจะเป็นฝันร้ายหลอกหลอนเธอไปอีกนาน

“เข้ามาที่นี่ได้ไง” ทันทีทันใดนั้นเอง เสียงเย็นๆ เสียงหนึ่งแสนคุ้นหูก็ดังจากด้านหลัง และเหมือนเจ้าของเสียงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขารีบยกมือปิดปากจริงใจ ร่างสูงใหญ่รวบเธอไว้ในอ้อมแขนขณะที่จริงใจดิ้นขลุกขลักให้หลุดออกมา