ตอนที่ 1/2 คนอันตราย

“เงียบ!” น้ำเสียงขู่ขวัญน่ากลัวแบบที่เขาใช้กับผู้ชายชะตาขาดคนนั้นถูกเอ่ยกับจริงใจบ้าง ร่างเล็กตัวสั่นเป็นลูกนก น้ำตาร้อนๆ ไหลอาบมืออีกฝ่ายแต่ก็ยอมหยุดนิ่ง ไม่ขัดขืนอีกต่อไป

เงียบกันอยู่อึดใจหนึ่ง ร่างของจริงใจถูกหมุนให้หันไปเผชิญหน้ากับคนตัวโตกว่า เธอได้สบตากับเขา มองเห็นใบหน้าเย็นชาชัดเจนกว่าตอนแอบหลบในซอกมืดๆ นั่นอีก

“เห็นอะไรบ้าง” แม้ใบหน้าจะเรียบเฉย แต่ในน้ำเสียงยังคงมีความข่มขวัญกันเล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวคายความจริงออกมา

“เห็นทุกอย่างค่ะ” เสียงสั่นระริกเอ่ยตอบ

“จะเอาเรื่องนี้ไปบอกใครไหม”

“ฮึก..ไม่ค่ะ” หากปากรั่วเกี่ยว จริงใจคิดว่าจุดจบของเธอคงไม่ต่างไปจากชายคนนั้นนักหรอก

มาร์คัสมองนัยน์ตาสวยของหญิงสาว มันแดงก่ำและคลอเคล้าไปด้วยหยาดน้ำตา ใบหน้าอ่อนโยนไร้เดียงสาดูใสซื่อไม่มีพิษมีภัย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้จักเธอหรือจำเธอไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนสนิทของน้องต้นหยงและน้องเห็ดหอม ซึ่งเป็นภรรยาและหลานสาวของเพื่อนเขาทั้งนั้น นี่เธอก็คงพากันมาเที่ยวผับสินะ แต่ทำไมถึงได้มาอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่

แล้วถ้าหากเธอคิดว่าซ่อนเขามิดชิดแล้วล่ะก็ เธอคิดผิดถนัดเลยล่ะ เขาเห็นเงาของเธอที่ทอดยาวลงพื้นตั้งแต่เธอหลบอยู่เงียบๆ และแอบมองทุกอย่างที่เธอเห็นนั่นแหละ

“ก็ดี เพราะถ้าเรื่องนี้หลุดรั่วออกไป ฉันก็จะได้รู้แน่ๆ ว่าใครมันปากโป้ง” เขาไม่ได้ตะคอกเลยด้วยซ้ำ แต่จริงใจที่กลัวจนสะดุ้งก็ปล่อยเสียงสะอึกสะอื้นออกมาอีกชุดใหญ่

“เงียบนะ!” มาร์คัสต้องส่งเสียงขู่ฟ่อเบาๆ เมื่อหญิงสาวยังคงร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร “เงียบ! ฉันไม่ได้ฆ่าพ่อเธอตายสักหน่อย จะร้องไห้หาสวรรค์วิมานอะไร”

เมื่อถูกขู่ด้วยเสียงน่ากลัวและสายตาที่แทบจะกินหัวของเขา จริงใจรีบปิดปากสนิทแต่ยังคงมีเสียงสะอื้นหลุดออกมาบ้าง แรกเริ่มเดิมทีอาจร้องไห้เพราะความสงสารผู้ชายคนนั้นแต่ตอนนี้รู้แล้วว่าตัวเองร้องไห้เพราะการกระทำโหดร้ายป่าเถื่อนของมาร์คัสมากกว่า

“ไม่ต้องมองฉันเหมือนไปฆ่าใครตาย แล้วจำเอาไว้ด้วยว่าเรื่องที่เธอเห็นต้องไม่บอกคนอื่น ต้องไม่มีใครรู้นอกจากเรา ฉันหวังว่าเธอจะทำได้นะ เพราะถ้าไม่ล่ะก็..หึ! น่าดู”

เฮือกกกก!

ร่างเล็กสะดุ้งตื่นเนื้อตัวสั่นเทิ้ม เหงื่อแตกพลั่กท่วมฟูกนอน หันมองรอบๆ ห้องมืดสลัวจนเริ่มปรับสายตาคุ้นชินจากแสงไฟข้างนอกที่ส่องผ่านเข้ามา จึงเริ่มตะหนักได้ว่าตัวเองอยู่ในห้องนอนในคาเฟ่

จริงใจยกมือทาบอก พลางนึกถึงฝันร้ายเมื่อสักครู่ที่ทำให้เธอต้องตื่นกลางดึกแบบนี้ เธอไม่เคยฝันถึงมันอีกเลยก็ตั้งแต่งานวันเกิดเห็ดหอมตอนเผชิญหน้ากับมาร์คัสครั้งนั้น แต่คืนนี้กลับมาฝันอีกแล้ว ดูเหมือนทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา จริงใจจะต้องฝันถึงเรื่องน่ากลัวนี้ทุกทีเลย

หญิงสาวล้มตัวนอนพยายามข่มตาหลับและไล่ภาพใบหน้าเยือกเย็นของมาร์คัสออกไป ทีนี้ก็คงรู้แล้วว่าทำไมเธอถึงกลัวเขา กลัวการเจอหน้าเขา กลัวทุกๆ อย่างที่เป็นเขาขนาดนั้น แต่เขากลับทำเหมือนทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น อย่างกับว่าเรื่องทั้งหมดนั้นเป็นแค่ฝันร้ายที่เธอกุขึ้นมาในสมองฝ่ายเดียว แล้วแบบนี้จะให้เธอมองเขาเปลี่ยนไปได้ยังไง ในเมื่อเขาออกจะเลือดเย็นและไร้หัวใจขนาดนั้น

เช้าวันรุ่งขึ้นจริงใจตื่นเร็วกว่าปกติ คงเพราะฝันร้ายที่ทำให้เธอไม่อาจข่มตานอนหลับต่อได้อย่างปกติสุข เรียกได้ว่าหลับๆ ตื่นๆ ผวาอยู่เรื่อยประหนึ่งมาร์คัสอยู่ใกล้ตัวมากกว่าอยู่ในความฝัน

หลังอาบน้ำแต่งตัวและลงมือกับอาหารเช้าของตัวเอง ยังมีเวลาเหลืออีกพอสมควรก่อนพนักงานคนอื่นจะมาจัดร้านเมื่อใกล้เวลาเปิดคาเฟ่ จริงใจส่งรูปเบื้องหลังถ่ายแบบเสื้อผ้าเมื่อวานให้เพื่อนดู แชตแทบแตกเพราะเพื่อนเล่นระดมส่งข้อความแย่งกันชมเธอไม่หยุด

แก๊งนางฟ้า

เรียกหอมก็พอไม่ต้องมีเห็ด : กรี๊ดดดด สวยมากจริงใจ ลุคนี้เหมาะกับแกมาก

ต้นหยง : เห็นด้วยๆ แกโคตรน่ารักอะ สลัดคราบแม่ชีนุ่งขาวห่มขาวหมดเลย

Star : ลูกฉันโตเป็นสาวแล้วสวยมาก เจ็บแผลผ่าคลอดว่ะ

เรียกหอมก็พอไม่ต้องมีเห็ด : แกน่าจะแต่งแบบนี้บ่อยๆ นะ มันเข้ากับแกมาก

ต้นหยง : ช่ายยยย +1

Star : +2 ลุคนี้มัมหมีปลื้มมม

จริงใจอ่านข้อความเหล่านั้นแล้วยิ้มกับหน้าจอมือถือจนปวดแก้มไปหมด นานๆ ทีเพื่อนจะได้เห็นจริงใจยอมสลัดลุคเฉิ่มเชยออกไปบ้างก็เล่นอวยกันยกใหญ่

งานถ่ายแบบเสื้อผ้ายังไม่จบแค่นี้เพราะจริงใจยังต้องไปถ่ายอีกคอลเลคชันที่เหลือของวันศุกร์หน้า ซึ่งเธอตั้งตารอคอยเหมือนกันเพราะการทำงานร่วมกับคนอื่นๆ ที่นั่นไม่แย่เลยสักนิด แถมพี่พิ้งค์เจ้าของแบรนด์ยังใจดีกับเธอเป็นพิเศษด้วย

เมื่อเม้ามอยกับเพื่อนเสร็จจริงใจก็ออกไปช่วยพนักงานคนอื่นๆ จัดร้าน และเมื่อได้เวลาเปิดร้านแล้ว จริงใจก็ยังคงออกไปรับออเดอร์เองเหมือนเดิม

หากแต่คราวนี้ดวงเธอกำลังตกหรืออย่างไรไม่แน่ใจโต๊ะที่เธอเดินไปรับออเดอร์โดยไม่แม้แต่จะหยุดดูสักนิดว่าเป็นใคร อนิจจา..เธออยากหันหลังกลับแล้วไม่ต้องโผล่หน้ามาอีกเลย

“มีอะไรอร่อยๆ แนะนำบ้างครับ” จริงใจชะงักไปเล็กน้อย

คำลงท้ายของเขาที่ไม่เคยจะพูดกับเธอเลยเกือบทำให้หญิงสาวเป็นประสาทแต่หัววัน

จริงใจข่มความขุ่นมัวไว้และทำหน้าที่ของตนเองต่อไปให้ดีที่สุด เธอเริ่มแนะนำเมนูและสังเกตจากหางตา มาร์คัสยกยิ้มบางๆ ขณะสายตาคมเข้มคู่นั้นจ้องหน้าเธอค้างไว้อยู่นานสองนาน

จนในตอนที่เธอแนะนำเมนูให้เขาจบทุกอย่างและถามว่าเขาอยากทานเมนูไหน คนตัวโตก็ใช่ว่าจะสนใจฟังเสียงเธอมากกว่าหน้าตาสะสวยเลย

“คุณยังฟังหนูอยู่หรือเปล่าคะ”

“อืมฟังสิ” เขาไหวไหล่ด้วยท่วงท่าสบายๆ “น่ากินจริงๆ นั่นแหละ” จริงใจไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ หลังพูดประโยคนั้นจบ แววตาของเขาดูเจ้าเล่ห์ขึ้น ดูร้ายกาจขึ้นจนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบแปลกๆ

อย่าคิดไปแง่อื่นเชียว ขนมต่างหากล่ะที่น่ากิน..

เมื่อจดเมนูเสร็จ จริงใจก็ไม่โผล่ออกไปจากเคาน์เตอร์อีก เรื่องอะไรเธอจะต้องไปยืนให้เขาใช้สายตาโลมเลียแบบนั้นด้วย

เวลาผ่านไปไม่กี่นาที วิลาวัณย์หรือน้ารุ้ง เจ้าของร้านคาเฟ่ผู้เป็นน้าสาวแท้ๆ ของจริงใจก็เดินเข้ามาในร้านด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม

จริงใจส่งยิ้มกลับและกำลังจะออกไปต้อนรับน้า ก็พอดีกับที่วิลาวัณย์เปลี่ยนทิศไปนั่งร่วมโต๊ะกับมาร์คัสก่อน

มันทำให้คนตัวเล็กแปลกใจไม่น้อย เรื่องแรกก็ตอนที่เห็นมาร์คัสในคาเฟ่ คิดว่าเขามากวนประสาทเธอเสียอีกเพราะเขาไม่เคยโผล่มาที่นี่เลยเว้นเสียแต่เมื่อวานที่ต้องมารับเธอและเห็ดหอมจากคำขอของคิเรย์เพื่อนสนิท

แล้วต่อมา เขายังพูดคุยสนิทสนมกับน้าของเธอเหมือนรู้จักกันมานาน เธออดสงสัยมาได้ว่าสองคนนั้นไปรู้จักกันตั้งแต่ตอนไหนแล้วกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่

จริงใจคงเสียมารยาทจ้องมองเขานานไปหน่อย เจ้าตัวถึงได้มองข้ามน้ารุ้งและสบตาเธอเข้าพอดี ราวมีประกายไฟช็อตเพราะอีกฝ่ายขยิบตาให้อย่างจงใจแกล้งให้เสียอาการ

จริงใจหน้าแดงก่ำทั้งที่คิ้วยังขมวดมุ่นด้วยความไม่พอใจ เธอชักสายตาหนีใบหน้าหล่อร้าย พยายามลบวิธีขยิบตาเท่ๆ ของเขาออกไปจากหัว

“คนบ้า..” ปากพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะทันตระหนักกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ เธอโกรธเขาหรือว่าอะไรนะถึงได้โง่เง่าจนใส่น้ำตาลในแก้วเครื่องดื่มไปถึงเจ็ดช้อนเต็มๆ มีหวังเอาไปเสิร์ฟ ลูกค้าได้ด่าพ่อแน่ๆ

ฮึ่ย! เป็นเพราะเขาแท้ๆ เลย