บทนำ 2

เท้าสองข้างหนักอึ้งเหมือนตะกั่วในตอนที่ต้องเดินตามเห็ดหอมไปขึ้นรถ ในใจนั้นร้องประท้วงว่าควรยกเลิกงานนี้ดีไหม แต่จะบ้าเหรอ..เธอรับปากเพื่อนไปแล้ว มีหวังเห็ดหอมได้ฉีกอกเธอ ก่อนพี่พิ้งค์จะฉีกอกมันแน่ๆ

“สวัสดีค่ะเฮียคัส ไม่เจอกันนานหล่อขึ้นปะเนี่ย” เห็ดหอมยกมือไหว้คนอายุมากกว่าและเอ่ยคำทักทายอย่างสนิทสนม ท่าทางร่าเริงของเพื่อนช่างต่างกับสีหน้าเศร้าสร้อยของจริงใจยิ่งนัก

“สะ..สวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้เขาลวกๆ และกล่าวคำทักทายตะกุกตะกักจนเหมือนดูไม่มีมารยาท ก็ใครใช้ให้เขามองกันแบบนั้นเล่า เธอรีบหลบตาหนีใบหน้าแสนเย็นชา ขนแขนพร้อมใจกันลุกเต้นระบำ หน้าซีดเซียวยิ่งกว่าคนป่วย

ตลอดนั่งในรถ จริงใจทำใจกล้าเหลือบตามองเขาผ่านกระจกเป็นระยะ แต่แล้วก็ต้องบอกตัวเองว่าให้เลิกมองเขาได้สักที ทั้งที่รู้สึกเหมือนตัวเองก็โดนจ้องมองกลับบ้างเป็นบางครั้งบางคราวเหมือนกัน

เธอได้แต่ภาวนาให้ถึงที่หมายเร็วๆ

แต่คำขอ คำภาวนาของเธอกลับให้ผลตรงกันข้าม

“เฮียคัสจอดส่งหนูข้างหน้านั้นเลยค่ะ” เห็ดหอมที่ชวนเขาคุยจ้อมาตลอดชี้นิ้วไปยังร้านอาหารหรูติดถนนเบื้องหน้า ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมากเสียจนจริงใจอยากจะร้องไห้

“เจ๊ปิงปองมีธุระจะคุยกับฉันน่ะ ซอรี่ด้วยนะแกที่ไปส่งถึงมือพี่พิ้งค์ไม่ได้ แต่แกไม่ต้องห่วงนะ ฉันไลน์บอกพี่พิ้งค์ไว้แล้ว”

จริงใจฝืนยิ้มให้เพื่อน เธอไม่ได้ห่วงเรื่องงานเลย ตอนนี้สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับเธอคือการต้องอยู่ตามลำพังกับผู้ชายคนนี้ต่างหาก

“หนูฝากเพื่อนด้วยนะเฮียคัส ไปส่งจริงใจถึงที่เลยนะคะ”

“อืม” เขารับคำสั้นๆ ดวงตาคมกริบเหมือนใบมีดมองจริงใจผ่านกระจกส่องหลัง ช่างบังเอิญแท้ๆ ที่จริงใจก็มองเขาพอดี จังหวะสบตาของเราทำเอาเธอขนลุกเกรียว

ถ้าเปิดประตูรถแล้วกระโดดวิ่งหนีเรียกแท็กซี่มันจะดูน่าเกลียดไหมนะ

เห็ดหอมโบกมือบ๊ายบายด้วยใบหน้ายิ้มสดใส ช่างเป็นเพื่อนที่น่ารักอะไรอย่างนี้ จริงใจมองตามเธอตาละห้อย อยากจะก้าวขาลงไปด้วยแต่ไม่กล้า

วินาทีเงียบงันได้ถือกำเนิดขึ้น เป็นช่วงเวลาน่าอึดอัดเมื่อเหลือแค่เธอกับเขา กระเพาะของจริงใจบีบรัดแน่นพอๆ กับที่มือไม้จิกกำจนเหงื่อชุ่ม

“ไม่มานั่งข้างหน้าเหรอ” เสียงเยือกเย็นเอ่ยถามในที่สุด จริงใจคิดว่าตอนนี้เขาต้องกำลังมองเธอผ่านกระจกหลังอีกแน่ๆ

หญิงสาวเม้มปากกลั้นใจตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วค่อย

“นั่งตรงนี้ก็สบายดีค่ะ” ไม่ถึงวินาทีถัดมา เสียงหัวเราะหึหึในลูกคอของคนข้างหน้ายิ่งทำให้หญิงสาวประสาทเสีย

“ดูเหมือนฉันเป็นคนขับรถให้เธอเลยนะ” คนขับรถในความหมายเขาคงหมายถึงคนใช้มากกว่าจะหมายถึงคนที่เต็มใจขับรถให้เธอนั่งสินะ

จริงใจเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง คราวนี้เธอเห็นแววตาดุดันคู่นั้นจับจ้องมองเธออยู่อย่างไม่ละไปไหน สายตาเขากำลังเผาไหม้เธอทางอ้อม

“หนูนั่งหน้าก็ได้ค่ะ” แม้กระมิดกระเมี้ยนที่จะสลับที่นั่งนิดหน่อย แต่การยื้อเวลาไว้เรื่อยๆ ก็เท่ากับเธอต้องติดแหง็กอยู่กับเขานานขึ้น

เอาเถอะ..อย่างน้อยก็ไม่ได้โชคร้ายเจอเขาทุกวันหรอก

มาร์คัสถามเวลาเข้างานคนตัวเล็ก เขาไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ ว่าจริงใจรู้สึกอึดอัดแค่ไหนเมื่อต้องอยู่ใกล้เขา

แต่กลับกัน ความหวาดกลัวของหญิงสาวเป็นสิ่งที่ทำให้เขาพึงพอใจและสนุก..

“เหลืออีกตั้งสามสิบนาที ขอแวะซื้อกาแฟหน่อย” เขามองดูนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ ไม่ถึงห้านาทีถัดมาก็หักเลี้ยวพวงมาลัยเข้าไปในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

เขาไม่ถามจริงใจว่าจะลงมาด้วยหรือเปล่า พอๆ กับที่หญิงสาวตั้งมั่นกับตัวเอง หากเขาชวนให้ไปด้วยกันจะตอบปฏิเสธและยึดเบาะที่นั่งให้เหนียวแน่นชนิดที่เหมือนทากาวติดกับก้นไว้เลยล่ะ

แต่จะว่าไปแล้ว ความคิดชิ่งหนียังคงผุดขึ้นมาเรื่อยๆ นะ

ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องมารยาทหรอกที่ทำให้เธอยังทนนั่งอยู่ในรถหรูคันนี้ แต่ความกลัวต่างหาก..เธอไม่กล้าลองดีเลย โดยเฉพาะกับคนอย่างเขา

ไม่ถึงสิบนาที มาร์คัสกลับมาพร้อมเครื่องดื่มสองแก้ว เขายื่นแก้วหนึ่งให้จริงใจ เธอรับมาแต่ยังไม่กล้าดื่ม ดูลังเลและถือไว้อย่างนั้นให้น้ำที่ซึมออกมานอกแก้วเปื้อนมือ

มาร์คัสมองถนนเบื้องหน้าขณะทำความเร็วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบตวัดมองคนตัวเล็ก คราวนี้เขาถึงกับแสยะยิ้ม

“กินเถอะ ฉันไม่ได้วางยาพิษหรือใส่อะไรลงไปหรอก”

น้ำเสียงบอกกล่าวราบเรียบแต่แววตาเย็นชาของเขาที่หันมองเธอรอบสองทำคนตัวเล็กสะดุ้ง

“หรือเพราะเป็นฉันก็เลยรังเกียจที่จะกิน”

“ปะ..เปล่านะคะ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ” จริงใจตะกุกตะกักตอบอีกครั้ง ท่าทางงุ่มง่ามของเธอเกือบทำกาแฟคาราเมลลาเต้เย็นหกราดใส่ตัวเอง

หญิงสาวรีบก้มหน้าใช้ปากงับหลอด ตั้งหน้าตั้งตาดูดเอาเป็นเอาตายจนแก้มเป็นสีอมชมพูเข้ม ไม่รู้เพราะความเย็นจัดของเครื่องดื่มหรือว่าอายที่โดนเขารู้ทันกันแน่

บริษัทเฌอมาร์นี่ไม่ได้อยู่ไกลนัก มาร์คัสเร่งความเร็วแค่หน่อยเดียวก็ถึงที่หมายแล้ว

“ขอบคุณที่มาส่งค่ะ” จริงใจอยากให้ทุกอย่างผ่านไปเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอยกมือไหว้เขาซึ่งครั้งนี้ตั้งใจกว่าครั้งที่เจอกัน รีบปลดเบลท์เพื่อจะได้เป็นอิสระเสียที

กึก!

กึก!

แต่เสียงเคาะพวงมาลัยรถเป็นจังหวะกำลังรบกวนเธออย่างจัง “เลิกกี่ทุ่ม” น้ำเสียงเรียบเรื่อยราวกับถามเรื่องลมฟ้าอากาศ

จริงใจหน้าเผือดสี เขาอยากมารับเธองั้นหรือ

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูกลับเองได้” พลั้งปากไปด้วยความไวแสง

เป็นอีกครั้งที่มาร์คัสหัวเราะหึหึ จริงใจไม่ชอบเสียงหัวเราะเยาะๆ อย่างนี้ของเขาเลย

“ตอบไม่ตรงคำถาม หรือฉันต้องถามให้ตรงคำตอบ” นัยน์ตาคมวาวสบตาเด็กขี้กลัว เห็นหน้าตื่นๆ นั่นแล้วยิ่งอยากแกล้ง

“เธออยากให้ฉันมารับไหมจริงใจ”

เหมือนมีคนลากเท้าจริงใจลงในน้ำ เธอเริ่มหายใจไม่ออก หูอื้อ ตาพร่า เสียงที่พยายามจะพูดออกไปก็ติดๆ ขัดๆ ราวกับน้ำท่วมเต็มปาก

“ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร หนูกลับเองดีกว่า” กว่าจะควานหาเสียงตัวเองเจอและต่อให้จบประโยคได้นั้น ปากของเธอแทบเป็นตะคริว

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำชวนท้องไส้บิดมวน คราวนี้ดูเหมือนเขาจะขยับมาทางจริงใจนิดหนึ่งด้วย

“ยังไม่ลืมเรื่องคืนนั้นสินะ เมื่อไรจะเลิกกลัวฉันสักที”

พอเขาหยิบยกเรื่องนี้มาพูด เรื่องคืนนั้น..ต่อมความกล้าของจริงใจก็ดูจะประทุขึ้นมาหน่อยๆ

เธอสูดลมหายใจลึก ตากลมสวยสบมองคนข้างกายแน่วแน่ “คุณคิดว่าเรื่องที่คุณทำคืนนั้น จะให้หนูลืมมันไปง่ายๆ เหรอคะ”

“ไม่เห็นมีอะไรต้องเก็บมาจำ” เขาเอ่ยตอบแทบจะทันที “ฉันคิดว่าเธอกำลังกล่อมตัวเองให้กลัวฉันมากกว่าเดิมเพราะเรื่องคืนนั้นน่ะสิ”

อยากตอบไปว่าเธอไม่จำเป็นต้องกล่อมตัวเองให้กลัวเขาเลย เขาน่ะน่ากลัวโดยไม่ต้องมีเรื่องบ้านั่นมาเกี่ยวข้องอยู่แล้ว

“ไม่หรอกค่ะ มีแต่ท่าทางของคุณนี่แหละที่ทำให้หนูกลัว” เธอเอ่ยออกมาก่อนตัวเองจะทันได้ยั้งปากด้วยซ้ำ แต่น่าแปลกหลังจากพูดประโยคนั้น จริงใจเริ่มกล้าสบตาเขาบ้างแล้ว

มาร์คัสกระตุกยิ้มแต่แววตาของเขาไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย มันดำมืดและเย็นยะเยือกจนคนมองขนลุกชัน

เขาเอนตัวมาใกล้เธอมากเสียจนใบหน้าแทบจะชนกัน

“ท่าทางแบบไหน” มิหนำซ้ำ วงแขนของเขาดูราวจะกักตัวเธอไว้มิดชิด จนจริงใจจมไปกับเบาะ

“บะ..แบบนี้แหละค่ะ” รีบตอบจนกลัวจะสำลักน้ำลาย

ใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายอันตรายคนนี้อยู่ใกล้จริงใจมาก มากเสียจนเธอเผลอพิจารณาความหล่อลงตัวของเขาตั้งแต่นัยน์ตาคู่คมแฝงความเย็นชาและดุดัน คิ้วเข้มได้รูป จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากสีชมพูอ่อนและใบหน้าเนียนละเอียดแทบหารูขุมขนไม่เจอ รวมไปถึงสิวสักเม็ดไม่ยักจะมี

เธอถูกติดตรึงให้จ้องมองเขาด้วยสายตาดำเข้มคู่นั้น ให้ตาย! เสียเวลาไปตั้งเท่าไรแล้วเนี่ย

“ขะ..ขอตัวนะคะ จะสายแล้ว” จริงใจละล่ำละลักเปิดประตูรถ แต่ก่อนสองขาหนักอึ้งของเธอจะได้ทำหน้าที่ของมัน มาร์คัสก็ลดกระจกรถแล้วส่งโทรศัพท์มือถือที่จริงใจลืมไว้

เธอรับของเธอมา แต่เขายื้อของเธอไว้แน่น

เพื่ออะไรไม่ทราบ!

“ถ้าเลิกดึกแล้วไม่มีคนไปส่งก็โทรมา ฉันรู้ว่าเธอยังไม่ลบเบอร์ฉัน”

จริงใจดึงโทรศัพท์มือถือกลับมาได้สำเร็จ “คุณมั่วแล้ว” น้ำเสียงเธอค่อนไปทางโมโห หญิงสาวหันหลังกึ่งวิ่งกิ่งเดินเข้าบริษัทโดยไม่หันกลับไปมองข้างหลังอีกเลย

ใจดวงน้อยเต้นโครมครามยิ่งกว่าผ่านศึกสงคราม ความตื่นกลัวผสมความเหนื่อยเกิดเป็นเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดซึมทั่วกรอบหน้าสวย

เขาเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงพูดว่าเธอยังมีเบอร์เขาอยู่ หญิงสาวกดดูในรายชื่อแล้วก็ต้องพ่นลมหายใจหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

เขาพูดถูก ความมั่นใจของเขาถูกเผง

เธอยังมีเบอร์เขาอยู่จริงๆ นั่นแหละ ต้องตำหนิตัวเองที่ไม่ยอมลบทิ้งไปซะ แต่พอเอาเข้าจริง นิ้วจิ้มเข้าไปในรายชื่อเขา เธอกลับลังเลขึ้นมา

“เฮ้อ ช่างเถอะ ปล่อยไว้แบบนี้ก็ไม่มีอะไรสักหน่อย เขาไม่เคยโทรมากวนใจเราอยู่แล้ว”

แน่นอนเขาไม่เคยทำแบบนั้นเพราะเหมือนจะรู้ว่าแค่คำพูดไม่กี่คำของเขาก็กวนใจเธอได้อย่างดีเยี่ยมแล้วล่ะ

จริงใจคิดไปถึงคำถามของมาร์คัสที่ถามเธอว่ายังไม่เลิกกลัวเขาอีกเหรอ เหอะ! เขาช่างทำตัวได้เยือกเย็น ไม่รู้สึกรู้สมกับเรื่องคืนนั้นราวกับมันไม่เคยเกิดขึ้น หรือคิดว่าเธอจะลืมได้ง่ายๆ บอกเลยว่าเธอไม่ใช่คนไร้ความรู้สึกอย่างที่เขาเป็น และหากจะให้เธอลบภาพเรื่องราวร้ายกาจของเขาในคืนนั้นทิ้งไปจากความทรงจำ เธอค้นพบว่ามันทำได้ยากยิ่งกว่าการกล้าสบตาเขาเสียอีก