LOGIN“อ่า..โคตรเสียวเลยคนสวย ของเธอแน่นมาก อืม..แน่นสุดๆ” เอวสอบสะบัดสะโพกแกร่งใส่เธออย่างพลิ้วไหว จริงใจได้ยินเสียงเนื้อที่กระทบกันดังสนั่นเรือ ดังแข่งเสียงคลื่นลมยามค่ำคืนของท้องทะเล แม้เนื้อตัวจะรุ่มร้อนดั่งโดนไฟลวกด้วยกันทั้งคู่ แต่อากาศเย็นสบายของลมทะเลก็ช่วยให้บทรักครั้งนี้ดำเนินไปอย่างลื่นไหล “ฮึก..ฮือออ เสียวจัง” บีบขยำหน้าอกกลมโตของตนที่กระเด้งขึ้นลงอย่างร้อนร่าน ท่าทางของจริงใจในตอนนี้ปลุกความดิบเถื่อนของคนพี่ออกมาจนหมด เขาเร่งทำความเร็วชนิดที่ว่าเธอต้องร้องขอชีวิต.. “อ๊ะ! อ๊า พี่ขาแรงไปแล้ว อื้อออ มันจุก!” เขากระแทกเข้ามาในร่องรักของเธออย่างแรง มือสากที่จับเอวคอดกิ่วไว้แน่นที่จะกดนิ้วลงบนผิวเนื้อบริเวณนั้นให้เป็นรอย นิ้วเรียวของเธอจิกเล็บบนแขนล่ำสัน ดวงตากลมสวยหยาดเยิ้มปนความทรมาน หน้าตาที่เร้าอรมณ์เหมือนกำลังจะร้องไห้ จะขาดใจตายเพราะความเสียว “ซี้ดดด! รัดพี่แน่นจัง แตกเลยคนสวย อ่า..แตกใส่พี่เลยครับ” เขากระตุ้นด้วยการเร่งความเร็วเพิ่มอีก สะโพกสอบทำหน้าที่ได้ดีเกินไปแล้ว ในตอนนี้ดวงตากลมสวยเริ่มจะลอยคว้าง เสียงร้องครางปนเปไปกับเสียงเรียกชื่อเขาราวคนเสียสติ “อ๊า.
“อืม..จูบพี่เองเลยเหรอครับ” มาร์คัสประคองดวงอ่อนหวานสีแดงเรื่อเหมือนลูกมะเขือเทศบ่มแดด อิงหน้าผากของตัวเองลงบนหน้าผากของน้อง ยิ่งได้มองใกล้ๆ เขาก็ยิ่งตกหลุมรักเจ้าของใบหน้าสวยหวานนี้ “ชอบจูบของหนูไหม” “ชอบสิ อะไรที่เป็นเธอพี่ก็ชอบทั้งนั้น” จุ๊บกลีบปากนุ่มนิ่มนั่นอีกทีเป็นการยืนยัน ในแววตาคนตัวเล็กเริ่มจะหยาดเยิ้มขึ้นมา จากตอนแรกที่อยากทดเวลาต่อไปอีกสักนิด แต่พอโดนเขาพูดจาด้วยถ้อยคำหวานหู เธอก็ต่อต้านมันไม่ไหว “งั้น..ของขวัญไว้แกะก่อนก็ได้ค่ะ หนูอยากให้พี่แกะหนูก่อน ช่วยถอดเสื้อผ้าให้หนูทีสิคะ” เป็นคำขอที่อ้อนมาก ยั่วยวนเขาที่สุด พูดไปด้วยพลางบดตัวกระตุ้นกลางกายที่แข็งกร้าวให้ยิ่งอยากออกมาดูโลกภายนอกมากขึ้น มาร์คัสขบกรามแน่น จับร่างบอบบางนอนหงายให้เธอดูดาวที่ดารดาษเต็มท้องฟ้า ส่วนเขาจะดูเธออีกที ดูให้ละเอียด ทุกซอกทุกมุม.. “อื้อออ~ อ่า” เสียงครางเครือหลุดผ่านริมฝีปากจิ้มลิ้มเมื่อใบหน้าคมสันหล่อเหลาราวเทพเจ้าตั้งใจปั้นแต่งกำลังจัดการกับชุดเสื้อผ้าของเธออย่างเร่งรีบ แพนตี้ตัวจิ๋วแทบจะปลิวออกนอกลำเรือเมื่อเขาถอดออกจากขาเรียวแล้วเขวี้ยงทิ้งแบบไม่สนใจทิศทาง ศีรษะที่ม
เรือยอร์ชำลำเล็กแล่นเลียบออกจากฝั่งไปบนผืนน้ำทะเลสีดำในยามรัตติกาล มาร์คัสทำหน้าที่ขับเรือไปตามเส้นทางที่ทะเลได้บอกเอาไว้ ตรงไหนคือจุดที่จะทำให้เขาและจริงใจเห็นวิวพลุปีใหม่ได้ดีที่สุด “เธอง่วงไหม จะนอนก่อนก็ได้นะ ใกล้เวลาเคาท์ดาวน์พี่ค่อยปลุก” “ไม่ง่วงค่ะ หนูชอบดูวิวตอนกลางคืน ที่นี่สวยจังเลยนะคะ” จริงใจมองเห็นแสงไฟจากริมฝั่งซึ่งอยู่ไกลออกไป เธอเกาะราวระเบียงเรือดูน้ำทะเลที่กระเพื่อมไหวเป็นระลอกบางเบายามที่เรือแล่นผ่าน แล้วก็หันมามองแฟนตัวเองบ้าง “พี่ไม่เก่งอะไรบ้างคะ ทำได้ทุกอย่างเลย ขับเรือได้ด้วย” อดกล่าวชื่นชมเขาไม่ได้ ในดวงตาของเธอราวกับมีฟิลเตอร์รูปหัวใจวิบวับ “จะตอบว่าเก่งทุกอย่างก็กลัวเธอหาว่าพี่ขี้โม้” “คิก~ อย่างพี่ไม่ต้องโม้หรอกค่ะ เพราะหนูเชื่อว่าพี่เก่งทุกอย่างจริงๆ” “ภูมิใจไว้นะ นี่แหละอนาคตพ่อของลูกเธอ” เขายกยิ้มมุมปากและยักคิ้วหนึ่งที หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงเป็นจังหวะซุมบ้าเลย เกินไปมาก ท่าทางของเขาแทบจะทำให้เธอละลายหายไปในอากาศได้อยู่แล้ว เมื่อมาถึงจุดชมวิวที่ต้องการ มาร์คัสจอดเรือให้ลอยลำอยู่กลางทะเล “อยากดื่มไวน์สักหน่อยไหม” “มีด้วยเหรอคะ”
“พี่ขา~ ถ้าเราชนะเกมนี้ ก็เท่ากับเราชนะทุกคู่เลยนะคะ” จริงใจกระซิบบอกแฟนหนุ่มด้วยความตื่นเต้น สายตาคอยจ้องมองฝั่งตรงข้ามไม่คลาดเคลื่อน คู่ของเธอทำคะแนนได้เท่ากับคู่ของภูผาและน้ำเหนือ ซึ่งหากชนะเกมนี้ก็เท่ากับว่ารางวัลปริศนาของทะเลจะต้องตกเป็นของคู่เธออย่างแน่นอน “พี่จะไม่ยอมแพ้ คู่เราต้องชนะ” ต่อให้อีกฝั่งเป็นสุภาพสตรีแต่กรณีนี้จะไม่มีการอ่อนน้อมให้เด็ดขาด “หยวนๆ ให้เมียกูบ้างโว้ย!” “รางวัลของไอ้ทะเลกูขอให้ภาคินไม่ได้เหรอไอ้คัส” ทั้งพายัพและภูผาตะโกนเสียงดังรบกวนสมาธิเขา “เสียใจด้วยว่ะ กูก็รักหลานนะ แต่กูรักเมียมากกว่า คู่กูต้องชนะเท่านั้น” มาร์คัสกระตุกคิ้วใส่เพื่อน เขาเริ่มเดินหน้าสลับฝ่าเท้าไปมา จนร่างของจริงใจขยับตามเกือบไม่ทัน เชือกที่มัดขาคืออุปสรรคจนแทบจะทำให้ล้มหัวคะมำหลายรอบ โชคดีที่มาร์คัสแข็งแรงจึงสามารถโอบเอวจริงใจให้ตัวลอยไม่ติดพื้นได้แบบสบายๆ “ว้ายยย!” น้ำเหนือเสียหลักในตอนที่พยายามจะหลบมาร์คัส ตัวเธอเซไปกระแทกต้นหยงเพราะเชือกที่มัดขาติดกัน ผลสรุปว่า… โพล๊ะ! “ฮื่ออออ ลูกโป่งแตกแล้ว” ต้นหยงทำลูกโป่งแตกเอง ทั้งเสียงโห่ร้องของสองสามีดังขึ้นอย่างเสียดายแทนเมี
“ทำไมแกทำหน้าเหมือนคนเห็นผีแบบนั้นล่ะ” ต้นหยงจับฉลากได้สีเหลืองคู่กับน้ำเหนือถามเพื่อนตัวดีอีกคนที่ยืนเหม่อเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง เห็ดหอมได้ยินที่เพื่อนถามแต่หมดแรงตอบ เธอมองฉลากสีแดงแปร๊ดที่อยู่ในมือของคนตัวสูงตรงกันข้าม เกิดอาการลมตีหน้า แข้งขาอ่อนแรง มือไม้อ่อนเปลี้ย “อ้าว..แกได้คู่กับตะวันนี่” “ว้ายยย..งานหยาบซะด้วย กฎไม่สามารถเปลี่ยนคู่ได้ใช่ไหมคะพี่ทะเล” “เปลี่ยนไม่ได้ครับ คู่ใครก็ต้องคู่คนนั้นนะ” ทะเลตอบกลับต้นหยงแต่เสียงของเจ้าตัวราวกับคำประหารที่ลอยเข้าใส่หูของตะวันและเห็ดหอม ทั้งคู่จึงต้องจำใจจับคู่กันแม้ว่าอยากจะเลิกเล่นเกมมากก็ตาม ‘ไม่ได้ๆ! เดี๋ยวยัยหมาบ้าจะหาว่าเราป๊อด’ ตะวันคิดในใจ ‘หึ! ถึงเราจะเหม็นขี้หน้าไอ้บ้าตะวัน แต่ถ้าเราเลิกเล่มเกมมีหวังมันหัวเราะเยาะเราตายเลย’ เห็ดหอมคิดในใจเหมือนกัน สองสายตาสบประสานราวกับจะเปิดศึกกันเอง เห็นทีว่าการจะชิงที่หนึ่งของคู่นี้หมดหวังตั้งแต่ยังไม่เริ่มเกม เกมแรกยังไม่สามารถเรียกเหงื่อจากทุกคนได้ แต่เสียงหัวเราะวี้ดว้ายนั้นไม่เหลือ เป็นเกมที่ต้องเป่ายิ้งฉุบหาผู้ชนะ ซึ่งเมื่อแบ่งแถวกันแล้วก็ได้จำนวนคนเท่าๆ กันทั้งสอ
จริงใจกับบิกีนี่ที่เขาใฝ่ฝันโดนทำลายย่อยยัยเพราะไอ้ทะเลเล่นพิเรนทร์ใส่ยานอนหลับในแก้วเครื่องดื่มให้เพื่อนเสี่ยงดวง ผลมันเลยออกมาที่เขา.. (หงุดหงิดอะไรขนาดนั้น หรือว่าอดอึ้บเมียก็เลยโกรธกู) หลังจากที่เขาโทรไปด่ามันเสียชุดใหญ่ แทนที่ไอ้ตัวดีจะสำนึกคิดได้กลับหัวเราะคิกคักแล้วกวนประสาทเขากลับ “กูอยากใช้เวลากับน้องให้เต็มที่ แต่มึงเนี่ยไอ้มารผจญ เล่นเหี้ยไรไม่ปรึกษาเพื่อนเลย อย่าให้ถึงคราวมึงมีเมียบ้างนะ กูนี่แหละจะเป็นคนขัดขวางความสุขมึง ไอ้เล! ไอ้ฉิบหาย” น้ำเสียงกราดเกรี้ยวแบบที่อยากให้คนฟังสะทกสะท้านบ้างด่ากราดใส่ปลายสาย แต่กลับได้ยินเสียงพ่นลมหายใจบูดๆ กลับมาแทน (กูจะไม่หาเมียอีกเด็ดขาด อยู่เป็นโสดแบบนี้นี่แหละดี จะไม่เอาใครมาให้ปวดหัวอีกแล้ว) “เลิกตอแหล อย่าคิดว่ากูไม่เห็นที่มึงทำบนเรือเมื่อวานนะ กับน้องคนนั้นอะ ชื่ออะไรวะ..ม่าน..” เสียงมาร์คัสต้องหลบหายไปในลำคอเมื่อทะเลเอ่ยแย้งดังลั่นประหนึ่งชื่อที่กำลังจะออกจากปากเขามันแสลงหูมาก (ไอ้หมอหมา! หยุดความคิดมึงไปได้เลย ไม่ว่าอะไรก็ตามที่มึงเห็นบนเรือมันไม่ใช่อย่างที่มึงคิด กูกับยัยเด็กนั่น..โอ้ย! พูดแล้วแม่งขนตูดลุก!) เข

![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





