Ep.8 ซุ่มซ่าม

Ep.8 ซุ่มซ่าม

"โถเอ๋ยยย!!! บ้าที่สุดเลย!!!" เเสงเหนือบ่นพึมพำคนเดียวด้วยความอายคนตัวสูงที่เพิ่งพามาบ้านด้วยเเล้วดันเกิดเรื่องเเบบนี้ขึ้นอีก ในขณะที่ฝามือทั้งสองข้างของเธอก็ยกขึ้นมาปิดใบหน้าสวยหวานของตัวเองเอาไว้เเล้วสบัดไปสบัดมา เพราะเธออายเขาเเทบจะมุดเเผ่นปฐพีหนีเเล้ว เเค่นึกภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งจะเกิดขึ้น หัวใจมันก็...

ตึบบบบ! ตึบบบบบ!

"ทำไมหัวใจเต้นเเรงขนาดนี้เนี่ย!!!?" เมื่อเเสงเหนือนึกภาพเหล่านั้นขึ้นมาบนหัวใบหน้าสวยหวานกลายเป็นสีเเดงเหมือนลูกสตรอเบอร์รี่สุก เเสงเหนือรีบเอามือไปจับที่หัวใจข้างซ้าย กลับพบว่าหัวใจดวงน้อยๆของเธอยิ่งกระหน่ำเต้นเเรงราวกับเกิดเหตุการณ์เเผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่สุดของจักรวาล

เธอจึงสบัดศีรษะทุยไปมาเพื่อรีบสลัดภาพเหล่านั้นให้มันออกจากหัวไปซะ เธอจะต้องรีบดึงเอาสติสตังค์อันน้อยนิดของเธอกลับคืนเข้าร่างมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ฟู ฟู" ปากอมชมพูสวยเป่าลมหายใจเข้าออกไปมาเพื่อให้ตัวเองผ่อนคลาย เเละสงบลง "Ok ฉันต้องทำได้ ใจเย็นๆ หายใจเข้าออกช้าๆ ฟู ฟู" เเสงเหนือพูดในเชิงบวกเพื่อให้กำลังใจตัวเจ้าของ

"อุปกรณ์ล้างเเผลอยู่ไหนหนา?" จากนั้นเเสงเหนือมองหาอุปกรณ์ล้างเเผลที่จะเอาไปล้างเเผลให้คนตัวสูงว่าอยู่ตรงไหน ในที่สุด "อยู่นี่นี้เอง" หลังจากที่หาอุปกรณ์ล้างเเผลเจอเเล้วเธอก็หายใจเข้าออกยาวๆเรียกสติเเละความมั่นใจของตัวเองให้กลับมาอีกครั้งเพื่อเผชิญหน้ากับเขาคนนั้น

เเกร๊ก!

"ว้าย!!! ขะ ขอโทษค่ะ ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ" เมื่อมือบางสวยกำลังเปิดประตูออกมา ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงเมื่อกี่นี่เองของเธอมันกลับมากระหน่ำเต้นเเรงอีกเเล้วจนตัวเจ้าของกลัวว่าตัวเองจะหัวใจวายตายซะก่อนทำเเผลให้เขา

เพราะว่าตอนนี้บนเรือนร่างช่วงลำตัวของเขานั้นมันได้เปลือยเปล่าไปเเล้ว ไม่รู้ว่าเขาถอดเสื้อออกไปตอนไหนกัน? เพราะเหตุนี้เองจึงทำให้เเสงเหนือรีบหันหน้าไปอีกด้านเพื่อหลบเรือนร่างที่เปล่งประกายสง่างามของผู้ชายคนเเรกที่ทำให้สายตาของเธอได้เห็นเรือนร่างของผู้ชาย เเล้วเธอก็เอ่ยขอโทษเขาที่เธอเผลอไปมองเรือนร่างของเขา เธอไม่ได้ตั้งใจจริงๆ มันเป็นเหตุบังเอิญก็เท่านั้นเอง ใครจะไปคิดว่าเขาจะถอดเสื้อออกกันเล่า

"....."

ในเมื่อไม่มีเสียงตอบรับอะไรกลับมาจากเจ้าของเรือนกายที่ดูสุขภาพดี เเสงเหนือจึงรวบรวมความกล้าครั้งเเล้วครั้งเล่าเพื่อเผชิญหน้ากับความจริง เธอจึงเลือกที่จะหันหน้ากลับไปเอง เเต่เปิดตาเเค่ข้างเดียว

"อุ้ยย!" พอหันใบหน้าสวยหวานกลับไปเท่านั้นเเหละ กลับพบว่าเขาก็กำลังมองใบหน้าเธออยู่เหมือนกัน จึงทำให้ดวงตาของทั้งคู่สบประสานกัน เเสงเหนือมองเข้าไปในนัยตาสีมรกตคู่สวยกลับพบว่ามันว่างเปล่าราวกับว่าเขาเป็นคนที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ

จากนั้นเเสงเหนือจึงหายใจเข้าลึกๆเพื่อประคับประคองสติ เเล้วเดินไปหาเจ้าของเรือนกายกำยำ เเสงเหนือวางอุปกรณ์ทำเเผลลงบนโซฟาใกล้ๆเขา เเล้วเธอก็นั่งคุกเข่าลงเพื่อจะทำเเผลให้เขา กลายเป็นว่าตอนนี้เขานั่งอยู่บนโซฟา เเต่เธอนั่งอยู่บนพื้นห้อง

"เออ ขออนุญาตนะคะ"

"....." นี่เขากะจะให้ฉันพูดอยู่คนเดียวเลยหรอ ตอบกลับมาสักคำดอกพิกุลทองคงไม่ร่วงออกมาหรอกคุณเอ๋ย

เเสงเหนือเอ่ยขออนุญาตคนตรงหน้าที่ช่วงลำตัวไร้ซึ่งอาภรณ์ เเต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมานอกจากเเววตาที่ว่างเปล่าไม่สามารถเดาอารมณ์ได้

จากนั้นเเสงเหนือจึงหยิบเอาสำลีออกมาจากกล่อง เเล้วเอาน้ำเกลือเทใส่สำลีเเล้วค่อยๆเช็ดเลือดบริเวณบาดเเผลอย่างอ่อนโยนเพื่อทำความสะอาดเเผล ถึงเเม้ว่ามือเธอจะสั่นเทาด้วยความประหม่า เพราะว่าผิวที่ขาวผ่องเป็นประกาย กล้ามเป็นมัดๆเรียงรายกันสวยงามเหมือนกับคนที่ออกกำลังกายมาเป็นอย่างดี ไหนจะรอยสักรูปนกเหยี่ยวที่อกด้านซ้าย เเถมอกด้านขวาก็มีรอยสักรูปหัวกะโหลกที่อยู่ต่อหน้าต่อตาโตๆของเธอ 'โอ้ยยย! หัวใจไม่รักดีมันเต้นเเรงอีกเเล้ว!! เป็นอะไรของมันอีกละเนี่ย!!!?'

เเต่สุดท้ายเธอก็พยายามที่จะควบคุมสติตัวเองได้ดีพอสมควร เเล้วมือบางสวยก็เริ่มหยิบสำลีอันใหม่มา เเล้วเอายาเเดงเทใส่เเล้วนำเอาไปทาบริเวรบาดเเผลให้เขาอีกครั้งด้วยความอ่อนโยนเเละเบามือเพราะกลัวเขาจะเจ็บ จากนั้นก็ทำการปิดเเผลด้วยผ้าก๊อต

ฟินน์มองดูใบหน้าสวยหวานที่บรรจงทำเเผลให้เขาอย่างตั้งใจโดยไม่บ่นสักคำด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า เขาเเค่คิดว่าทำไมเธอถึงกล้าพาเขามาทำเเผลที่บ้าน ทั้งที่เธอไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ ไม่กลัวเขาทำอะไรเธอหรือไง ผู้หญิงคนนี้ถึงจะดูโก๊ะๆ พูดมากน่ารำคาญ เเต่ก็ใจกล้าดี

"เสร็จเเล้วค่ะ" เมื่อเเสงเหนือทำเเผลให้ฟินน์เสร็จเเล้ว เธอก็เงยหน้าไปพูดกับเขาอย่างลืมตัวว่าตัวเธอกับตัวเขาอยู่ห่างกันเเค่เล็กน้อย ทำให้จังหวะที่เงยใบหน้าสวยหวานขึ้นไป ใบหน้าฟ้าประทานของทั้งคู่อยู่ไกลกันเพียงนิด จนสามารถได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย เเสงเหนือได้เเต่เม้มริมฝีปากอมชมพูสวยธรรมชาติเเน่นด้วยความประหม่า เเล้วจึงรีบสะดุ้งลุกขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลนจนทำให้...

"ว้ายยย!!!" จังหวะนั้นเองที่ทำให้ขาเรียวสวยสะดุดล้มลงไปทับยังคนที่นั่งอยู่บนโซฟาที่เพิ่งจะทำเเผลเสร็จ ตอนนี้เเสงเหนือล้มอยู่ในท่าที่คร่อมนายใหญ่เเห่งตระกูลฟาเรนอยู่ เเสงเหนือรีบลุกออกมาจากตัวของฟินน์อย่างรวดเร็วเเล้วกล่าวขอโทษเขาด้วยใจจริงเเต่น้ำเสียงของเธอกลับสั่นเทา

"ขะ ขะ ขอโทษค่ะ"

"ซุ่มซ่าม" เสียงทุ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งไม่ต่างจากสีหน้า

"ขอโทษจริงๆค่ะ พอดีฉันเป็นคนที่ค่อนข้างจะซุ่มซ่าม ขอโทษอีกครั้งนะคะ" ครั้งนี้เเสงเหนือก้มศีรษะเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอโทษคนตัวสูง วันนี้เธอล้มทับเขาไปตั้งสองครั้งเเล้ว เธอได้เเต่ภาวนาว่าอย่ามีครั้งที่สามเลย เเค่นี้เธอก็อายเขาจนทำตัวไม่ถูกเเล้ว

"....." เเต่คนตรงหน้าก็ยังทำสีหน้าที่เกินจะคาดเดา เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ

"เออ งั้นเดี๋ยวฉันไปเอายาเเก้ปวดกับยาเเก้อักเสบให้ทานบรรเทาอาการปวดเเละอักเสบนะคะ" เเสงเหนือเมื่อไม่รู้จะทำยังไงดี จึงคิดได้ว่าเขาต้องทานยาเพื่อลดอาการเจ็บปวดเเละอักเสบของเเผลนี่หนา จากนั้นขาเรียวสวยจึงรีบไปหายาเเก้ปวดกับยาเเก้อักเสบ

"มาเเล้วค่ะ นี่ค่ะยาเเก้ปวดกับยาเเก้อักเสบ" เเสงเหนือยื่นยาเเก้ปวดกับยาเเก้อักเสบให้คนตรงหน้าอย่างละเม็ด เเต่เขากลับมองดูยาในมือเธอด้วยสายตาที่เกินจะคาดเดาอีกเเล้ว

"....."

"รีบๆกินเถอะคุณ มันจะช่วยบรรเทาอาการปวดได้นะคะ" เสียงหวานของเเสงเหนือกล่าวอีกครั้งเเล้วยื่นยาทั้งสองเม็ดไปใกล้ๆคนตรงหน้ามากกว่าเดิม

พรึ่บ!

จากนั้นฟินน์จึงหยิบเอายาทั้งสองเม็ดนั้นมาโยนเข้าปากไป ไม่ใช่เพราะว่าเขาอยากจะกินมันหรอกนะ เเต่รำคาญเสียงของอีกคนมากกว่า เพราะฉะนั้นเขาจึงตัดสินใจกินมัน เธอคนนี้จะได้สงบปากสงบคำสักที เเล้วเขาก็จะได้นั่งอยู่อย่างสงบสักทีเช่นกัน

"นี่ค่ะ น้ำ" เเสงเหนือจึงเผยยิ้มด้วยความดีใจเพราะเธอคิดว่าเขาก็เชื่อฟังเธออยู่เหมือนกันนะเนี่ย เเล้วเธอก็ยื่นน้ำในเเก้วให้เขา

"อึกๆ" ฟินน์จึงรับเเก้วน้ำมาเเล้วกระดกน้ำเข้าไปในลำคอตามยาทั้งสองเม็ดไป เเต่จากนั้นไม่นานยาก็เริ่มออกฤทธิ์ทำให้นายใหญ่ผู้เเข็งเเกร่งเเละไม่เคยก้มหัวให้ใครเเห่งตระกลูฟาเรน บัดนี้ได้เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวเพราะเจอฤทธิ์ของยาบวกกับความเหนื่อยล้า...