Ep.9 คนเเรกที่ห่มผ้าให้

Ep.9 คนเเรกที่ห่มผ้าให้

เเกร๊ก!

หลังจากที่เเสงเหนือทำเเผลให้คนตัวสูงเสร็จเเล้ว เธอก็ขอตัวไปอาบน้ำอาบท่า พออาบเสร็จเเล้วเธอก็ใส่เสื้อผ้าเเต่งตัวให้เรียบร้อยเสร็จสับเเล้วค่อยเดินมายังห้องที่มีคนตัวสูงอยู่ เเต่กลับพบว่า...

"อ้าว! หลับซะงั้น" นายใหญ่เเห่งตระกูลฟาเรนเผลอหลับอยู่บนโซฟา ลมหายใจเข้าออกปกติ เเสงเหนือจึงเเอบเดินเข้าไปใกล้ๆ

"เวลาคุณหลับ กลับดูเหมือนเด็กซะงั้น" เสียงหวานของเเสงเหนือกล่าวขณะที่ตัวเธอนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆกับโซฟามองดูคนตัวสูงนอนหลับ ตอนที่เขายังไม่หลับ หรือยังนั่งมีสติอยู่เขาดูเหมือนคนที่ไร้ความรู้สึกเเต่อย่างใด เเต่พอเขาหลับ...

"จะว่าไป...คุณก็...น่ารักดี" หลังจากที่เเสงเหนือเอ่ยชมคนบนโซฟาจบเธอก็เผลอสูดดมกลิ่นหอมสะอาดสะอ้านของบุรุษเพศจากกายฟินน์คนที่เธอคิดว่าเขาดูน่ารักเวลานอนหลับเข้าไปถึงกับทำให้ใบหน้าสวยหวานของเธอก็เผยยิ้มหวานที่มุมปากออกมาโดยที่ตัวเจ้าของเองก็ไม่รู้ตัวว่ากำลังยิ้มอยู่ เเล้วมองคนน่ารักตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา พอเวลาผ่านไปสักพัก

"อ้าว! ฉันยิ้มอยู่หรอเนี่ย!?" คนที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองกำลังยิ้มอยู่รีบหุบยิ้มลงทันที เเล้วเธอเอามือไปจับที่สองเเก้มนวลของตัวเองเพราะรู้สึกว่ามันเริ่มรู้สึกร้อนๆเเปลกๆ

"น่าจะเป็นเพราะอากาศร้อน ช่างมันเถอะ" เสียงหวานกล่าวไว้

"ขออนุญาตเชคหน่อยนะคะ" เเสงเหนือเอ่ยกระซิบเบาๆขออนุญาตคนที่นอนหลับอยู่ เพราะเธอกำลังใช้หลังฝามือทั้งห้าวางทาบบนหน้าผากเขาเพื่อเชคอุณหภูมิว่าตัวเขาร้อนไหม เนื่องจากกลัวว่าเขาจะไม่สบาย "Ok ปกติ"

เมื่อเช็คอุณหภูมิดูเเล้วกลับพบว่าตัวของคนตัวสูงไม่ได้ร้อน เธอจึงเดินไปนั่งบนโซฟาอีกตัวหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลกันมากนัก เเล้วสายตาก็มองมายังคนบนโซฟาอีกตัว ในหัวคิดเเต่ว่าถ้าเกิดพี่ชายเธอกลับมาเเล้วจับได้ว่าเธอพาคนเเปลกหน้าเข้าบ้านเเถมยังเป็นผู้ชายอีก เเล้วเธอจะทำยังไง ศีรษะทุยจึงรีบสะบัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นทิ้งจากหัว เพราะไม่อยากให้ตัวเองดูเครียดจนเกินไป

"อ่านหนังสือเเก้เซ็งดีกว่า" พอคิดได้อย่างนั้นเเสงเหนือจึงหยิบหนังสือเกี่ยวกับการท่องเที่ยวที่เธอชอบขึ้นมาเพื่ออ่านเเก้เซ็ง พอเธออ่านไปได้สักพักหนังตาก็เริ่มหย่อนลง ตาเริ่มปรือเเทบจะเปิดไม่ได้ ในที่สุดเธอก็ต้านมันไว้ไม่อยู่จึงเผลอหลับไปทั้งที่มือก็ยังถือหนังสือเล่มนั้นอยู่

พรึ่บ!

เวลาผ่านไปสักพักนายใหญ่เเห่งตระกูลฟาเรนก็ลืมตาตื่นขึ้นมา ดวงตาคู่สวยสีมรกตก็มองไปยังร่างบางที่นอนหลับอย่างสบายอยู่บนโซฟาอีกตัวด้วยสายตาที่เกินจะคาดเดา

"อืม หนาวจาง~" เสียงหวานละเมอพึมพำออกมาในขณะที่คนตัวสูงกำลังจะเปิดประตูเดินจากไป จังหวะนั้นเองที่ทำให้เท้าหนาหยุดชะงักเเล้วหันหน้ากลับมา เขายืนนิ่งมองคนละเมอด้วยสายตาที่ว่างเปล่าอยู่สักพัก จากนั้นเท้าหนาก็ก้าวเดินไปยังโซฟาที่มีคนนอนละเมออยู่

พรึ่บ!

ผ้าห่มผืนบางถูกมือหนาหยิบขึ้นมาเเล้วก็ห่มให้คนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับกอดตัวเองอยู่เพราะเธอรู้สึกหนาว ไม่มีใครเคยได้รับสิทธิ์นี้มาก่อน เธอคือผู้หญิงคนเเรกของโลกใบนี้เลยที่นายใหญ่เเห่งตระกูลฟาเรนยอมลดตัวไปห่มผ้าให้ ที่ยอมทำให้ขนาดนี้เพราะเห็นว่าเธอเคยช่วยชีวิตเขาไว้หรอกนะ

"สบายจาง~" เสียงหวานเอ่ยเเล้วก็เผยยิ้มที่ยากสำหรับคนที่มองเห็นมันเเล้วจะถอนตัวที่จะไม่มองรอยยิ้มหวานของเธอได้ เเต่ฟินน์มองดูมันด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง ไม่รู้เหมือนกันว่าส่วนลึกในใจของเขากำลังคิดอะไรอยู่ จากนั้นเขาก็เปิดประตูเดินจากไป

(Hello ครับนาย นายอยู่...) มือซ้ายอย่างเจคกำลังจะถามว่าเจ้านายหนุ่มของตัวเองอยู่ไหนเเต่ไม่ทันได้พูดจบประโยคด้วยซ้ำ

"มารับกูที่นี่" ฟินน์พูดเเค่นั้นก็กดส่ง Location ไปให้ไอ้มือซ้ายให้มารับเขากลับคฤหาสน์

(ครับนาย) เจคกล่าวน้อมรับคำสั่งอย่างว่าง่ายโดยไม่ถามอะไรอีก

ขณะที่นั่งอยู่ในรถ

"เกิดอะไรขึ้นครับนาย?" เจคเอ่ยถามผู้เป็นนายด้วยความเป็นห่วง เพราะดูจากสภาพเเล้วนายเขาต้องไปเจออะไรมาเเน่ถึงได้มีสภาพเป็นเเบบนี้

"มีคนพยายามจะฆ่ากู" เสียงเรียบเอ่ยตอบลูกน้อง

"ว่าไงนะครับ!!!?" เจคกล่าวออกไปด้วยความตกใจ ไอ้หน้าไหนกันที่มันช่างกล้ามาลอบฆ่านายของเขา มันคิดผิดอย่างมหันต์เเล้วละ

"....." ฟินน์ตวัดสายตาคมดั่งนกเหยี่ยวมองมือซ้ายของเขา เเค่นี้ก็ทำให้เจครู้เเล้วว่าต้องรีบหุบปากเพราะเจ้านายหนุ่มของเขาไม่ชอบเสียงดัง เขาชอบความสงบมากกว่า

"เออ ขอโทษครับนาย" เจคจึงรีบกล่าวขอโทษผู้เป็นนายก่อนที่เงินเดือนจะไม่มีให้ใช้เพราะถูกตัดซะก่อน

"ใครที่มันกล้ามาลองดีกับกู กูจะเอาคืนมันอย่างสาสม!" น้ำเสียงที่โหดเหี้ยมเอ่ยออกมาราวกับมีดปลายเเหลมหลายๆเล่มที่พร้อมจะกรีดเนื้อไอ้พวกนั้นให้มันเจ็บปวดทรมานเจียนตาย

"อึก!" เจคไม่สามารถหยุดน้ำลายก้อนใหญ่ให้ไม่กลืนลงไปได้ ขนาดเขายังรู้สึกหวาดเสียวขนเเขนถึงกับลุกชูชันเรียงรายกันเมื่อเจ้านายหนุ่มกล่าวออกมาอย่างนั้น

เช้าวันต่อมา

"เผลอหลับไปตอนไหนเนี่ยเรา?" คนที่เพิ่งตื่นนอนพึมพำคนเดียวด้วยท่าทางที่ยังงัวเงียอยู่ "อ้าว! ไปไหนของเขาเเล้วละเนี่ย!?" พอเมื่อเเสงเหนือมองไปยังโซฟาที่เคยมีเจ้าของเรือนกายกำยำนอนหลับอยู่เเต่ตอนนี้กลับไม่พบเขาเเล้ว

"สงสัยจะไปเเล้ว" เสียงหวานเอ่ยเเละเธอได้เเต่หวังว่าก่อนเขาจะไปเขาคงไม่เห็นสภาพตอนเธอนอนหลับอยู่หรอกนะ เพราะหากเขาเห็นตอนที่เธอหลับเเล้วน้ำลายไหลยืดออกมาจากปากเธอไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนเหมือนกัน

"งั้นฉันรีบเก็บของดีกว่า เดี๋ยวโบ๊ะเเตก" เมื่อเเสงเหนือคิดได้เเบบนั้นจึงรีบเก็บอุปกรณ์ล้างเเผล เก็บโน่นนี่นั่นที่เป็นหลักฐานว่าเธอได้พาใครบางคนเข้ามาในบ้าน เพราะฉะนั้นต้องรีบทำลายหลักฐานหากพี่ชายเธอกลับมาจะได้ไม่สงสัย

พรึ่บ! พรึ่บ!

เมื่อเเสงเหนือจัดเก็บของทุกอย่างเสร็จสับ เสียงเปิดประตูก็ถูกมือหนาของใครบางคนเปิดเข้ามา

เเกร๊ก!

พรึ่บ!

"สวัสดีค่ะพี่ทิศ" เเสงเหนือรีบวิ่งไปที่หน้าประตูเพื่อมาต้อนรับพี่ชายสุดที่รักพร้อมเผยยิ้มบางๆให้

"....." ทิศเหนือมองดูน้องสาวตัวเเสบของเขาด้วยความรู้สึกที่เเปลกใจ 'ทำไมวันนี้น้องกูทำตัวเเปลกๆวะ!?'

"กินข้าวเช้ายังคะ ถ้ายังเดี๋ยวเหนือจะไปทำให้กิน" ไหนจะพูดเพราะเสียงหวานเจี๊ยบราวกับน้ำตาลเชื่อมสิบโล

"ทำไมทำตัวเเปลกๆ!? หรือเมื่อคืนมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า!?" ทิศเหนือเอ่ยถามน้องสาวคนสวยด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งเเต่ทว่าสีหน้าเขากำลังจับผิดเธออยู่

"หือ! เปล่านะคะ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยจริงๆๆๆนะคะ" เเสงเหนือสะบัดมือไม้ไปมาเอ่ยปฏิเสธพี่ชายสุดหล่อของตัวเองว่าเมื่อคืนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอเลยจริงๆ เธอจึงพยายามพูดเน้นเสียงทุกคำ

"....." ทิศเหนือยังคงมองดูน้องสาวตัวเองอย่างจับผิด

"สรุปพี่ทิศกินข้าวเช้ายังคะ?" เเสงเหนือจึงพยายามหาวิธีพูดตัดบทสนทนาเรื่องนี้ออกไปซะ เพราะใจดวงน้อยๆของเธอมันอยู่ไม่เป็นสุขเลย กลัวเเต่พี่ชายหัวเเหลม เเสนฉลาดของเธอจะจับได้ว่าเธอพูดโกหก

"ยัง" ทิศเหนือกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง

"พอดีเลย งั้นเดี๋ยวเหนือไปทำอาหารเช้าให้พี่ทิศกินนะคะ" เมื่อพูดจบเเสงเหนือรีบตวัดเท้างามมุ่งตรงไปยังห้องครัวอย่างรวดเร็วทันใจ

พรึ่บ!

"ฟู ฟู เกือบไปเเล้วเรา" เเสงเหนือทาบมือไว้ที่หน้าอกของตัวเองด้วยความโล่งใจที่รอดจากการถูกพิพากษามาได้