Home / โรแมนติก / บัญชาการรัก พิทักษ์สมุทร / ตอนที่2 ฉันควรต้องรู้สึกอย่างไร..

Share

ตอนที่2 ฉันควรต้องรู้สึกอย่างไร..

last update publish date: 2026-10-08 15:47:00

"คุณ... คุณจะทำอะไร! เอาฉันมาที่นี่ทำไม!"

ในขณะนั้นเอง "คาร์ล" นายทหารมือขวาและลูกน้องคนสนิทก็รีบเดินเข้ามาปิดประตูห้องอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล

"เราจะทำยังไงกันดีครับผู้กอง... ถ้าคนอื่นเห็นเข้าเป็นเรื่องใหญ่แน่ เค้าจะต้องถามแน่ๆ ว่าเธอเป็นใคร"

ลูเซียสขมวดคิ้วเล็กน้อย สมองประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะตอบออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด"จะตอบคนอื่นว่าไงงั้นเหรอ... ก็บอกว่าเธอเป็น 'ภรรยา' ของฉันสิ"

คาร์ลถึงกับอ้าปากค้าง รีบโพล่งขึ้นเสียงเบาอย่างตกใจ "ภรรยา?! ผู้กองจะบ้าหรือครับ! เธอเป็นคนของเผ่าเงือกแน่นอนนะ!"

"ใช่... เธอเป็นคนของเผ่าเงือก และฉันจะเก็บเธอไว้ 'ใช้งาน'" ลูเซียสปรายตามองหญิงสาวด้วยรอยยิ้มมุมปาก "แถมยังเอาไว้ใช้เป็นข้ออ้างกันงานหมั้นที่พวกในวังยัดเยียดให้ได้ด้วย ข้าจะไม่ปล่อยเธอไปไหนแน่"

คาร์ลหน้าถอดสี รีบท้วงขึ้นทันที "แต่... แต่ผู้กองกำลังจะหมั้นอยู่นะครับ!"

ในขณะเดียวกัน เอร่า ที่นอนอ่อนเพลียจนแทบจะหมดแรง ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดชัดเจน เธอกลืนเลือดรสชาติคาวคลุ้งลงคอ ก่อนจะคิดในใจอย่างเย้ยหยัน

‘หึ... อยากจะเก็บฉันไว้ใช้งานเพื่อกันคู่หมั้นและหาประโยชน์สินะ... รอดูก็แล้วกัน ว่าใครกันแน่ที่จะโดนหลอกใช้!’ เพราะเธอเองก็อยากสืบเรื่องราวของพวกมนุษย์เหมือนกัน ว่าเป็นไปตามที่สภาเงือกกล่าวอ้างหรือไม่

ลูเซียสละสายตา หันไปสั่งการคาร์ลต่อ

"คาร์ล... ไปบอกแม่บ้านให้ที เตรียมชุดให้เธอด้วย วันนี้ฉันจะไปตรวจตราต่อ พรุ่งนี้เช้าถึงจะกลับมาอีกที เฝ้าเธอไว้ อย่าให้คาดสายตาเด็ดขาด!"

"รับทราบครับผู้กอง!" คาร์ลรับคำสั่งทันที

เช้าวันต่อมา... ลูเซียสที่เพิ่งกลับจากการตรวจตราตลอดทั้งคืน ผลักประตูห้องเข้ามาและเห็นเอร่านั่งอยู่ริมหน้าต่าง เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปทักด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

"กินอะไรได้บ้างล่ะ เผ่าเงือกอย่างพวกเธอ... หรือว่ากินเป็นแต่คน..."

เอร่าหันขวับมามองหน้าเขา เกล็ดประกายระยิบระยับบนผิวเนื้อไหวระริกตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น แม้ร่างกายจะยังบาดเจ็บและอ่อนเพลีย แต่ศักดิ์ศรีและความพยศของเจ้าหญิงเงือกทำให้เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตาอย่างไม่เกรงกลัว

"คุณเป็นอะไร... ถ้าคุณไม่ชอบหน้าฉันนัก ก็ปล่อยฉันไปสิ!" เอร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่เด็ดเดี่ยว ดวงตากลมโตจ้องเขม็งอย่างเหลืออด "อีกอย่าง... ฉันไม่ได้อ่อนแอเปราะบางขนาดนั้น ฉันดูแลตัวเองได้!"

ลูเซียสชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดอวดดีนั้น ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนประสาทที่ทรงพลังและน่าหมั่นไส้ที่สุด

เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอช้าๆ จนเอร่าต้องเผลอถอยหลังชนขอบหน้าต่าง ดวงตาดุคมกริบก้มลงมองสำรวจรอยแผลและคราบเลือดบนตัวเธอใกล้ๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างเย้ยหยัน

"ดูแลตัวเองได้งั้นเหรอ... สภาพปางตายที่ซัดมาเกยตื้นหน้าหาดเมื่อวาน เรียกว่าดูแลตัวเองเก่งสินะ?" ลูเซียสแกล้งลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท สายตาคมปลาบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงยียวน

"อีกอย่าง... ถ้าฉันปล่อยเธอเดินออกไปตอนนี้ เธอคงไม่พ้นไปเป็นอาหารปลา หรือไม่ก็โดนทหารยามแถวนี้เอาไปย่างเกลือแหงๆ... ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ช่วยกตัญญูกรุณารับความหวังดีจากสามีจำเป็นคนนี้หน่อยเถอะ เจ้าหญิงเลือดปลา!"

สิ้นคำพูดกวนประสาทนั้น เอร่าก็กำหมัดแน่นด้วยความโกรธจนตัวสั่น อยากจะซัดหน้าหล่อๆ ของนายทหารมนุษย์คนนี้สักเปรี้ยงเสียจริง

ทันใดนั้นเอง ท้องเจ้ากรรมก็ดันส่งเสียงร้องประท้วงดังลั่นออกมาท่ามกลางความเงียบงัน ใบหน้าที่ซีดเซียวของเอร่าพลันขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เธอนิ่งค้างไปทันทีเมื่อเผลอทำเสียหน้าต่อหน้าศัตรู

ลูเซียสชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะพราวระยับด้วยความขบขัน เขายกยิ้มมุมปากขึ้นกว้างกว่าเดิม ปรายตามองลงไปที่ท้องของเธอแล้วเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงล้อเลียน

"อ๋อ... ดูแลตัวเองเก่ง แต่ท้องดันทรยศซะแล้วสิแม่คุณ" ลูเซียสหัวเราะในลำคอบาๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะตบบ่าเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินผละออกไปทางห้องน้ำ "งั้นแม่คนเก่ง... ดูแลตัวเองดีๆ แล้วกันนะ เดี๋ยวฉันขอตัวไปอาบน้ำชำระร่างกายก่อน เหม็นกลิ่นคาวทะเลจะแย่อยู่แล้ว"

ปัง!

เสียงประตูห้องปิดลงเบาๆ เมื่อลูเซียสเดินออกไปข้างนอก ด้านนอกห้องนั้น คาร์ล ลูกน้องคนสนียังคงยืนเข้าเวรยามรออยู่ ลูเซียสจึงกวักมือเรียกและสั่งการด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"คาร์ล... ไปบอกแม่บ้านให้ที ช่วยเตรียมอาหารให้เธอด้วย เอาแบบอ่อนๆ ย่อยง่ายก่อนนะ... ฉันไม่รู้ว่าสภาพร่างกายแบบเธอจะกินอะไรได้บ้าง"

"รับทราบครับผู้กอง เดี๋ยวผมจัดการให้ทันทีครับ" คาร์ลพยักหน้ารับคำสั่งอย่างรวดเร็วลูเซียสพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินผละออกไปทางห้องน้ำด้านนอก ทิ้งให้เอร่าที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างต้องกัดริมฝีปากด้วยความเจ็บใจปนหมั่นไส้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • บัญชาการรัก พิทักษ์สมุทร   ตอนที่4 ผู้มาเยือน….

    (ต่อจากตอนที่ลูเซียสเผลองีบหลับไปและเอร่าคิดทบทวนเรื่องจะไปตลาด) เช้ารุ่งขึ้น~ ด้านนอกห้องพัก คาร์ล นายทหารมือขวาและลูกน้องคนสนิท ยังคงยืนรักษาการณ์กวดขันอยู่หน้าประตูอย่างเคร่งครัดเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาวุ่นวาย ในระหว่างนั้นเอง พลทหารนายหนึ่งก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาทำความเคารพ ก่อนจะรายงานสถานการณ์ด่วนด้วยสีหน้าร้อนรน "ท่านคาร์ลครับ! ผมได้รับคำสั่งแจ้งด่วนจากกองบัญชาการ... อีก 2 วันข้างหน้า จะมีพลทหารมาขอเข้าพักชั่วคราวที่บ้านพักของผู้กองจำนวน 3 คนครับ! คาร์ลถึงกับหน้าถอดสี รีบขมวดคิ้วมุ่นด้วยความตกใจจนเผลออุทานออกมาเสียงดัง "อะไรนะ?! พลทหารสามคนจะมาขอพักที่นี่งั้นเหรอ แล้วพวกเขาเป็นใครมาจากไหนกันล่ะ ทำไมถึงเลือกบ้านพักของผู้กอง?" พลทหารรีบอธิบายต่อทันที "พวกเขาเป็นนายช่างผู้เชี่ยวชาญที่ถูกส่งตัวมาจากในเมืองหลวงครับ จะมาซ่อมแซมระบบแท่นขุดเจาะและเครื่องกลของฐานทัพเราที่เสียหายจากสงคราม จำเป็นต้องหาที่พักใกล้ชิดกับผู้กองเพื่อรายงานความคืบหน้าครับ" คาร์ลยืนกุมขมับทันที เหงื่อกาฬแตกพลั่กไหลย้อยลงมาถึงคาง สมองหมุนเร็วจี๋ด้วยความเครียดจัด แย่แล้วสิ! ถ้ามีนายช่างจากในเมืองมาขอ

  • บัญชาการรัก พิทักษ์สมุทร   ตอนที่3 ข้อตกลงลับใต้เงาอันตราย

    หลังจากที่ลูเซียสเดินออกไปชำระร่างกายที่ห้องน้ำด้านนอกได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็เบาขึ้นสองครั้งก่อนที่ คาร์ล จะเปิดประตูเข้ามา พร้อมกับถาดไม้ที่มีโจ๊กอุ่นๆ และน้ำสะอาดส่งกลิ่นหอมกรุ่นมาด้วย คาร์ลวางถาดอาหารไว้ที่โต๊ะข้างหน้าต่างอย่างระมัดระวัง เขากวาดสายตามองหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทด้วยความทึ่งปนระแวงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพตามหน้าที่ "ผู้กองให้ผมเอาอาหารอ่อนๆ มาให้ครับ... เชิญทานเถอะครับ คุณ... เอ่อ... เจ้าหญิง" คาร์ลเกือบจะหลุดปากเรียกชื่อจริง แต่ก็เปลี่ยนคำพูดกะทันหันเพราะกลัวเผลอหลุดปากเรื่องฐานะที่แท้จริงออกไป เอร่าชำเลืองมองถาดอาหารตรงหน้า ท้องที่ร้องประท้วงเมื่อครู่ทำให้เธอยอมพยักหน้ารับเบาๆ แม้จะยังไม่ไว้ใจมนุษย์พวกนี้ แต่ร่างกายที่สูญเสียพลังงานไปมากทำให้เธอปฏิเสธความช่วยเหลือไม่ได้ เธอตักอาหารเข้าปากช้าๆ รสชาติไม่ได้แย่อย่างที่คิด ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับ ลูเซียส ที่เดินเช็ดผมหมาดๆ กลับเข้ามาในห้อง กลิ่นสบู่อ่อนๆ ปะปนกับกลิ่นไอทะเลจางๆ ลอยมาแตะจมูก ร่างสูงในชุดทหารที่ผลัดเปลี่ยนใหม่ดูสะอาดสะอ้านและทรงเสน่ห์ขึ้นเป็นกอง ลูเซี

  • บัญชาการรัก พิทักษ์สมุทร   ตอนที่2 ฉันควรต้องรู้สึกอย่างไร..

    "คุณ... คุณจะทำอะไร! เอาฉันมาที่นี่ทำไม!"ในขณะนั้นเอง "คาร์ล" นายทหารมือขวาและลูกน้องคนสนิทก็รีบเดินเข้ามาปิดประตูห้องอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล"เราจะทำยังไงกันดีครับผู้กอง... ถ้าคนอื่นเห็นเข้าเป็นเรื่องใหญ่แน่ เค้าจะต้องถามแน่ๆ ว่าเธอเป็นใคร"ลูเซียสขมวดคิ้วเล็กน้อย สมองประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะตอบออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด"จะตอบคนอื่นว่าไงงั้นเหรอ... ก็บอกว่าเธอเป็น 'ภรรยา' ของฉันสิ"คาร์ลถึงกับอ้าปากค้าง รีบโพล่งขึ้นเสียงเบาอย่างตกใจ "ภรรยา?! ผู้กองจะบ้าหรือครับ! เธอเป็นคนของเผ่าเงือกแน่นอนนะ!""ใช่... เธอเป็นคนของเผ่าเงือก และฉันจะเก็บเธอไว้ 'ใช้งาน'" ลูเซียสปรายตามองหญิงสาวด้วยรอยยิ้มมุมปาก "แถมยังเอาไว้ใช้เป็นข้ออ้างกันงานหมั้นที่พวกในวังยัดเยียดให้ได้ด้วย ข้าจะไม่ปล่อยเธอไปไหนแน่"คาร์ลหน้าถอดสี รีบท้วงขึ้นทันที "แต่... แต่ผู้กองกำลังจะหมั้นอยู่นะครับ!"ในขณะเดียวกัน เอร่า ที่นอนอ่อนเพลียจนแทบจะหมดแรง ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดชัดเจน เธอกลืนเลือดรสชาติคาวคลุ้งลงคอ ก่อนจะคิดในใจอย่างเย้ยหยัน‘หึ... อยากจะเก็บฉันไว้ใช้งานเพื่อกันคู่หมั้นและหาประโยช

  • บัญชาการรัก พิทักษ์สมุทร   ตอนที่1 คลื่นเลือดแห่งอาทิตย์อัสดง

    แสงอาทิตย์สีส้มอมแดงสาดส่องกระทบผืนน้ำทะเล ณ เมืองท่า "พอร์ทเวล" ย้อมคลื่นซัดสาดให้กลายเป็นสีราวกับโลหิต เสียงระฆังเตือนภัยจากฐานทัพเรือดังระรัวก้องกังวาน บ่งบอกถึงความตึงเครียดของสงครามที่ดำเนินมาอย่างยาวนานระหว่างมนุษย์และเผ่าเงือกใต้สมุทรบนหน้าผาสูงชัน กัปตัน ลูเซียส เวนวอร์ธ ยืนมองซากเรือรบที่เสียหายจากการปะทะเมื่อคืนด้วยแววตาที่ว่างเปล่าแต่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นในใจของเขาภาพเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนยังคงเด่นชัด... วันที่พลเรือเอกผู้เป็นพ่อและไอดอลในดวงใจ นำกองเรือออกลาดตระเวนและ "หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย" ในเขตน่านน้ำลึก ทางการอาจสรุปว่าเรืออับปางเพราะพายุ แต่ซากเรือที่ถูกทำลายด้วยพลังประหลาดทำให้ลูเซียสปักใจเชื่อมาตลอดว่า "พวกเงือก" คือฆาตกรที่พรากพ่อไปจากเขา ความโกรธแค้นนั้นผลักดันให้เขากลายเป็นนายหนุ่มผู้ไร้ความปรานีต่อสิ่งมีชีวิตจากใต้สมุทรทุกตัวยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงหลายสัปดาห์มานี้ ชาวบ้านริมชายหาดกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สร้างความหวาดผวาและทำให้กองทัพต้องเพิ่มการลาดตระเวนอย่างเข้มงวดในขณะที่ลูเซียสกำลังเดินตรวจตราหาดทรายยามเย็น คลื่นลูกใหญ่ซัดพัดพาร่างป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status