ตอนที่13 ผ้าพับหนึ่ง

ม่สามีกับลูกสะใภ้ ได้ทำการเลือกดูผ้าไหมชั้นดี ซึ่งไม่เคยมีใครในเมืองหลวงรู้เลยว่านี่คือกิจการของนางเอง มันคือสิ่งที่นางได้รับเป็นของขวัญแต่งงาน จากพี่ชายคนที่สี่ ซึ่งเขาไม่เคยที่จะออกมาสู่โลกภายนอกเท่าใดนัก หากอยากพบคุณชายสี่สกุลถาน ต้องได้รับเชื้อเชิญเท่านั้น จึงจะเข้าไปในเขตเรือนที่ตั้งอยู่บนเขาสูง แต่กระนั้นเพราะรักในครอบครัวชาติที่แล้ว พี่สี่ของนางมุ่งลงจากเขามา พบกับจุดจบของชีวิตพร้อมกับทุกคนในครอบครัว ชาตินี้นางจะไม่มีวันให้เกิดเรื่องเช่นนั้นอีก

         “ท่านป้า”

         จ้าวฮูหยิน ยิ้มค้างไปในทันที ก่อนจะแสดงสายตาเอือมระอาออกมา หากนางมิใช่องค์หญิงใหญ่ นางก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าจะมีสตรีบ้านใด ใส่ใจในตัวบุตรชายนางหรือไม่ นี่ขนาดแต่งงานออกหน้าอย่างยิ่งใหญ่ ยังมีคนอยากแต่งเข้ามาเป็นอนุอีกหรือ บ้านจะสงบก็คือมีเพียงหญิงเดียวในบ้าน ถ้ามีสองสามี่ขึ้นมาเมื่อใด ก็ยากจะอยู่ได้อย่างสงบ แต่คนที่เรียกนางอยู่ในตอนนี้ มีสามีแล้วแท้ ๆ ยังคิดจะสอดแทรกทำให้ครอบครัวผู้อื่นร้าวฉาน ไร้การอบรมเสียจริง

         “พระชายาลู่ มีสิ่งใดกับข้าหรือ”

         จ้าวฮูหยิน หันกลับไปเอ่ยกับผู้ที่เรียกขาน ส่วนถานไห่ชินนั้น ได้ลุกขึ้นย่อกายให้แก่พระชายาในลู่อ๋อง ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ แม่สามีดังเดิม

         “อวิ๋นอิง คารวะท่านป้าจ้าวเจ้าค่ะ”

         คำเรียกขานที่ดูสนิทกัน ทำให้มีเสียงวิบซิบดังขึ้นเป็นระลอก ใครบ้างไม่รู้ว่าพระชายาลู่ เคยเป็นหญิงในดวงใจของท่านแม่ทัพจ้าว แม้ว่านางจะแต่งเข้าจวนลู่อ๋องแล้ว ก็ยังคงเป็นสตรีที่ท่านแม่ทัพจ้าว ให้ความสำคัญอยู่มาก

         “พระชายาลู่ ข้าคงไม่อาจเอื้อมที่จะให้เจ้าเรียกขานเช่นนั้น มันดูสนิทกันจนเกินไปนะ”

         คำพูดของจ้าวฮูหยิน ทำให้พระชายาลู่ ถึงกับหน้าม่านไปเลยทีเดียว และต่อให้นางเป็นพระชายา ก็เพียงพระชายาของอ๋องต่างแซ่ จะทัดเทียมสตรีตรงหน้า ที่เป็นถึงองค์หญิงได้อย่างไร แม้ว่าทุกวันนี้พระนาง จะให้ผู้คนเรียกขาน ในฐานะฮูหยินท่าราชครู แต่อย่างไรก็ยังคงความสูงศักดิ์อยู่วันยังค่ำ

         “อวิ๋นอิง ขออภัยต่อจ้าวฮูหยินด้วยเจ้าค่ะ พอดีว่าข้ามาดูผ้าไปตัดชุด สำหรับงานวันเกิดขององค์ชายรองเจ้าค่ะ”

         แม้ว่าปากจะพูดกับจ้าวฮูหยิน ทว่าสายตานั้นกลับมองเลยไปที่หญิงสาวอีกคน ที่ตอนนี้กำลังลูบไล้บนเนื้อผ้าไหมสีเข้ม มองเท่านี้ก็รู้ว่าผ้าพับนั้นมีราคาสูง และยังเป็นไหมชั้นดีหาอยากยิ่งอีกด้วย

         “เช่นนั้นก็ตามสบายเถิด”

         จ้าวฮูหยินไม่คิดใส่ใจต่อหญิงสาวอีก นางหันกลับไปสนใจเลือกผ้าช่วยลูกสะใภ้ โดยไม่เห็นสายตาของพระชายาลู่ ที่จับจ้องอยู่กับพับผ้าที่ลุกสะใภ้ของนางให้ความสนใจ

         “ผ้าพับนั้นหากฮูหยินน้อยจ้าวยังไม่ตัดสินใจเลือก ขอให้มันกับข้าได้หรือไม่”

         พระชายาลู่ เอ่ยปากขอออกไปตรง ๆ แต่ในน้ำเสียงมันคือการแย่งชิงอย่างชัดเจน ถานไห่ชิน เหลือบตามองอีกฝ่ายครู่หนึ่ง ก่อนที่นางจะหันไปยังเถ้าแก่เนี้ย ที่ยืนกลืนน้ำลายเหนียวข้นลงคอ นางก็แค่เจ้าของในนามเท่านั้น เจ้าของร้านตัวจริง ก็คือคนที่กำลังลูบไล้ผ้าพับนั้นอยู่ต่างหาก

         “ได้สิเจ้าค่ะ”

         ทุกสายตาหันมองไปที่ฮูหยินน้อยจ้าว ที่อยู่ ๆ ก็ยอมสละผ้าพับที่ดีที่สุดให้ผู้อื่นไปอย่างง่ายดาย ทั้งที่มันอยู่ในมือนางแล้วแท้ ๆ จ้าวฮูหยินคิดที่จะเอ่ยทัดทาน ทว่ามือบอบบางของสะใภ้รัก วางบนหลังมือของนางเสียก่อน หญิงสาวคลี่ยิ้มน้อย ๆ เป็นการปลอบโยนแม่สามี ก่อนจะหันไปหาเถ้าแก่เนี้ยอีกครั้ง พร้อมกับกวักมือเรียกให้นำผ้าพับนี้ ไปมอบให้กับพระชายาลู่

         “ขอบใจฮูหยินน้อยจ้าวยิ่งนัก หากผ้าพับนี้ ได้ตัดชุดให้แก่ท่านอ๋องสวมใส่ คงสง่ามากทีเดียว”

         “ยินดีเจ้าค่ะ ด้วยท่านแม่ทัพนั้นสง่าโดยกำเนิด จะสวมใส่สิ่งใดก็มิอาจกลบความสง่างามนั้นได้เจ้าค่ะ จะผ้าเนื้อรองลงมาสักระดับก็มิใช่เรื่องใหญ่เจ้าค่ะ”

         จ้าวฮูหยิน ยิ้มอย่างพึงพอใจ เมือ่ได้ยินคำพูดของสะใภ้รัก มันต้องได้อย่างนี้สิ! ข่มได้ก็ข่มไปเลย ไยต้องยินยอมให้ผู้อื่นกดศีรษะ อย่างไม่รู้ยำเกรงด้วย

         “นั่นสินะ! นักรบย่อมมีความองอาจ ช่างเป็นวาสนาของฮูหยินน้อยจ้าวนัก ที่ได้เคียงบุราเช่นท่านแม่ทัพจ้าว”

         “เจ้าค่ะ ท่านแม่...เราเลือกผ้าให้ท่านพ่อกับท่านพี่ต่อดีหรือไม่เจ้าคะ ขอตัวนะเจ้าคะพระชายาลู่”

         หญิงสาวตอบรับอีกฝ่าย ด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ก่อนจะหันไปพูดกับแม่สามี และกล่าวขอตัวกับสตรีในดวงใจของสามีอย่างสุภาพ

         “ข้าก็ต้องขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”

         เมื่อถูกไล่กลาย ๆ มีหรือที่พระชายาลู่ จะอาจหายแบกหน้าทนให้ถูกหยามหมิ่น หญิงสาวเดินไปเลือกผ้าอีกสองสามพับ ก่อนจะไปรอจ่ายเงิน แต่ก็มิวายจับจ้องไปยังพับผ้า ที่เถ้าแก่เนี้ย นำมาให้สตรีบ้านจ้าวดูใหม่ มันไม่ได้ด้อยไปกว่าของในมือนางเลยสักนิด หรืออาจเหนือกว่าด้วยซ้ำไป...น่าเจ็บใจนัก!

         “เรียนพระชายา ทั้งหมดนี้ห้าร้อยตำลึงเงินเจ้าค่ะ”

         “อะไรนะ!”

         พระชายาลู่ เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงแตกตื่น และมันมิได้เบาแม้แต่น้อย น้ำเสียงนั้นดังพอที่จะเรียกทุกสายตา หันกลับมามองที่นางเป็นจุดเดียว

         “ผ้าเพียงไม่กี่พับ ไยจึงแพงนักเล่า”

         “ผ้าพับอื่นนั้นราคามิได้มากมายอันใดเจ้าค่ะ แต่พับที่พระชายาต้องการเป็นพิเศษนั้น ราคาสูงถึงสี่ร้อยตำลึงเจ้าค่ะ”

         เถาแก่เนี้ย วางมือที่ผ้าพับซึ่งนางช่วงชิงมา นี่...หากนางรู้ว่าราคาสูงถึงเพียงนี้ มีหรือนางจะเอามาครอบครอง

         “พระชายาจะยังรับอยู่หรือไม่เจ้าคะ”

         เป็นน้ำเสียงที่เข้มกว่าคราแรกหลายเท่าตัว ใครบ้างไม่รู้ว่าการฉกฉวยแย่งชิงสิ่งของมา หากไม่ยอมที่จะจ่าย ย่อมเป็นสิ่งที่จะถูกตำหนิจากเจ้าของร้าน และสายตาของผู้คนมากมาย หากนางไม่แย่งมาจากถานไห่ชิน นางก็ไม่ต้องจ่ายด้วยราคาโหดขนาดนี้ และเมื่อเอามาแล้วจะไม่จ่าย ย่อมเสียหน้าไปถึงจวนอ๋อง และคงเป็นที่ครหาไปอีกยาวนาน

         “ข้าพกเงินสดมาไม่เพียงพอ ส่งไปที่จวนอ๋อง พร้อมกับใบเรียกเก็บเงิน ข้าจะจ่ายให้ตามราคาที่ว่ามา”

         “ได้เจ้าค่ะ”

         อวิ๋นอิง สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ นางไม่เคยต้องอับอายขายหน้าเยี่ยงนี้มาก่อนเลย ร้ายผ้าชุ่ยผิงเป้นที่ขึ้นชื่อว่าสินค้าดี และราคาสูง แต่ไม่คิดว่าแค่ผ้าพับเดียวที่หายาก จะมีราคาสูงถึงสี่ร้อยตำลึง ทำมาจากไหมสวรรค์หรืออย่างไรกัน!