ตอนที่12 ร้อยมารยา

“ไยข้าต้องทนด้วยเจ้าคะ”

         หญิงสาวหรือจะยอมถอย ในเมื่อเขาจงใจให้นางอับอาย ในเรื่องของค่ำคืนที่ผ่านมา แล้วทำไมนางจะปล่อยโอกาสให้หลุดลอย การแต่งงานที่ได้ร่วมห้องกับสามีอย่างเต็มตัว มันคือความมั่นคงแรกของการปกครองบ่าวไพร่ ในเมื่อเขาไม่ปฏิเสธที่จะบอกใครต่อใคร ว่านางคือของเขา ไยนางจะต้องปฏิเสธอำนาจ ที่เขาวางใส่มือนางด้วยตนเองด้วยเล่า

         “ดี! ข้าอยากรู้นักว่าครั้งต่อไป เจ้าจะยังปากดีอยู่อีกหรือไม่”

         แม่ทัพหนุ่มโน้มใบหน้า ลงมากระซิบข้างหูนาง เพียงลมหายใจของเขาเป่ารดผิวบาง ใบหน้าของนางก็พลันแดงระเรื่อขึ้นอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ คนน่าตายนี่ช่างมิรู้อาย

         “เจ้าข่มขู่อันใดกับน้องอีกเล่า ถอยไปได้แล้วจ้าวตงเสวียน”

         จ้าวฮูหยิน ผลักบุตรชายให้ออกห่างจากสะใภ้รัก ทั้งที่ในใจของนางนั้นกำลังลิงโลด มันคือสัญญาณอันดี ที่นางจะได้หลานมาเชยชม แค่นางต้องแสดงให้สมจริง ว่านางไม่เข้าใจการกระทำของบุตรชาย

         “ข้าหรือจะกล้า”

         เอ่ยจบเขาก็เบี่ยงกายหลบให้มารดาและภรรยา ได้เดินผ่านไปได้อย่างสะดวก ก่อนจะส่งสัญญาณเรียกองครักษ์ข้างกายให้ติดตามสตรีทั้งสองไป เขาไม่วางใจอะไรทั้งนั้น แม้บ้านเมืองดูสงบ แต่ภายในราชสำนักนั้น ระอุร้อนยิ่งนัก ไม่ว่าบุตรสาวหรือภรรยาสกุลขุนนาง มักตกเป็นเป้าหมายในการลงมือ เพื่อเอาข่มขวัยคู่ต่อสู้

         “เจ้าคงไม่ได้มาหาข้าเพราะมีเรื่องจะคุยสินะ”

         คล้อยหลังภรรยาและลุกสะใภ้ไปแล้ว ท่านราชครูจ้าว เดินออกมาหยุดอยู่ข้าง ๆ บุตรชาย ที่ยังทอดสายตาตามสตรีสองนางไป ทั้งที่สองคนนั้นหายลับสายตาไปแล้ว

         “ข้าไม่ยินดีให้ญาติฝั่งมารดา มาเยือนอย่างไรมารยาทอีกขอรับ”

         แม่ทัพหนุ่มไม่เอ่ยว่าเป็นใคร แต่ทุกคนย่อมรู้แก่ใจดี ว่ามีเพียงองค์ชายรองเจียงสืออันเท่านั้น ที่มักแวะเวียนที่จวน พร้อมของกำนัลแก่ฮูหยินน้อยของบ้าน ซึ่งเมื่อก่อนไม่ใคร่จะถี่สักเท่าใด แต่พักหลังมานี้ มาบ่อยยิ่งนัก อีกทั้งเลือกมาแบบจู่โจมไม่แจ้งล่วงหน้า หรือให้เจ้าบ้านได้ทันตั้งตัวสักเท่าไหร่

         “หึ ๆ หากเจ้าดูแลของในบ้านดี ต่อให้มีคนเข้ามานับร้อย ก็คว้าสิ่งของในมือเจ้าไปไม่ได้ แต่ถ้าเจ้าไม่รู้จักดูแล ก็ไม่แปลกถ้ามีใครจะมาช่วงชิง เจ้ากินมื้อเที่ยงคนเดียวไปนะ ข้ามีนัดกับสองหญิงงามที่เชียงชุน”

         เอ่ยจบท่านราชครูก็ก้าวจากบุตรชายไปในทันที เสียงหัวเราะในลำคอ มิต่างจากการเย้ยหยันในความเย็นชาของแม่ทัพหนุ่ม นานแค่ไหนที่สองตายายนี่ ไม่เคยหัวเราะอย่างเต็มที่เช่นนี้ คงตั้งแต่เขากับภรรยาแต่งงานกัน แต่ไม่เคยร่วมห้องสักครั้งกระมัง เหอะ! แค่การได้ร่วมหมอน จะยินดีอะไรนักหนา...

ตลาดเมืองหลวง

         ร้านผ้าชุ่ยผิง ร้านผ้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง สตรีจากสกุลใหญ่ต่างพากันแวะเวียนมาเลือกซื้อหาผ้าชั้นดี เพื่อตัดชุดหรือมอบเป็นของฝากของกำนัลในงานต่าง ๆ จ้าวฮูหยินผู้มีชาติกำเนิดอันสูงส่ง หญิงผู้มีสายเลือดมังกร เพียงแค่ชายตามองไปที่ใด ผู้คนต่างสยบให้แก่สายตานั้น ความงามมิแพ้สตรีใด แม้ว่าอายุจะล่วงเลยมากลางคนแล้วก็ตามที

         ทว่าความงามโดดเด่นนั้นของนาง กลับมิได้กลบรัศมีความสง่า ของลูกสะใภ้เพียงคนเดียวได้เลย ถานไห่ชินแม้มิได้งามล้ำจนเลื่องลือ แต่ก็มิได้ขี้ริ้วอันใด นางในชุดสีม่วงดำ ขับผิวขาวอมชมพูให้ดูโดดเด่นและสูงค่ายิ่งนัก

         “จ้าวฮูหยิน ฮูหยินน้อยจ้าว เชิญด้านในเจ้าค่ะ”

         เถ้าแก่เนี้ย รีบกุลีกุจอออกมาต้อนรับแขกคนสำคัญ จะอย่างไรสตรีผู้นี้ก็คือองค์หญิงสาม พระพี่นางในองค์ฮ่องเต้ ย่อมเหนือกว่าภรรยาขุนนางอื่น ๆ ที่อยู่ภายในร้านหลายเท่านัก

         “มาเถอะ ไห่ชิน”

         จ้าวฮูหยิน จูงมือลูกสะใภ้ก้าวเข้าไปภายในร้าน แน่นอนว่าทุกก้าวของนาง ล้วนตกอยู่ภายใต้สายตาของหญิงสาวหลายนาง บุตรสาวพ่อค้าที่ร่ำรวย กลับได้แต่งกับสายเลือดครึ่งหนึ่งของราชวงศ์ ส่วนพวกนางที่เป็นบุตรตรีขุนนาง กลับไร้สิทธิ์ที่จะได้ก้าวเข้าจวนจ้าว มันช่างอยุติธรรมยิ่งนัก แค่เพราะสกุลถานมีทรัพย์สินมั่งคั่ง แต่สายเลือดพ่อค้าหรือจะเทียบเท่าสายเลือดขุนนาง

         มีหญิงสาวบางคนเบะริมฝีปาก ให้กับฮูหยินน้อยสกุลจ้าว ที่เดินเชิดหน้าเข้ามากับจ้าวฮูหยิน หากไม่ร่ำรวยมีหรือจะได้รับสิทธิ์มายืนอยู่ตรงนี้ แน่นอนว่าการกระทำนั้น มิได้หลุดรอดไปจากสายตาของแม่สามีกับลูกสะใภ้ แต่ทั้งคู่เลือกที่จะไม่ถือสาผู้น้อย ถ้ายืนในที่สูงต้องรู้นิ่งให้มาก

         “จ้าวฮูหยิน เชิญดื่มชาในห้องด้านบนดีกว่าเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะให้คนยกผ้าขึ้นไปให้เลือกเจ้าค่ะ”

         “ไม่จำเป็น ข้าไม่ได้คิดจะอยู่นาน เลือกได้แล้วก็จะไป ร้านเครื่องหอมและเครื่องประดับต่อ”

         จ้าวฮูหยิน อ่านสายตาของลุกสะใภ้ออก ต่อให้มีความนิ่งและอดทนมาแค่ไหน หากถูกยั่วยุไม่หยุดหย่อน ย่อมต้องสะบั้นลงในมิช้า

         “จ้าวฮูหยิน ข้าน้อยชุยเหลียนคารวะเจ้าค่ะ”

         ภรรยาขุนนางท่านหนุ่ง ก้าวเข้ามาหยุดต่อหน้าของจ้าวฮูหยิน โดยข้างกายนางมีหญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้ม วัยกำลังสะพรั่งยืนอยู่ข้าง ๆ

         “หลีฮูหยิน มาเลือกชมผ้าเหมือนกันหรือ”

         “เจ้าค่ะ อ๊ะ...นี่หลานสาวของข้าน้อย นางเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองหลวงได้ไม่กี่วันนี่เองเจ้าค่ะ บิดานางเป็นเจ้าเมืองหนานเจ้าค่ะ ชุยผิง คารวะจ้าวฮูหยินเร็วเข้า”

         หญิงสาวนามชุยผิง ทำตามอย่างว่าง่าย มิว่ารอยยิ้มหรือสายตา ล้วนเต็มไปด้วยจริตมารยาทที่ไม่คิดปกปิดมันแม้แต่น้อย

         “ยินดีที่ได้รู้จักคุณหนูชุย วันนี้ข้าคงไม่สามารถอยู่ร่วมสนทนาได้ พอดีลูกสะใภ้ของข้า ต้องรีบกลับไปดูแลตงเสวียน ขอตัวนะ”

         เมื่ออีกฝ่ายจงใจ ไม่ให้เกียรติคนของนาง ไยนางต้องแยแสต่อคนตรงหน้าด้วย นางเป็นองค์หญิงที่รู้เล่ห์กลของสตรีดี เพราะการเติบโตมาในวังหลัง หาใช้ความผาสุขอย่างที่คนนอกจะคาดคิดถึง หลีฮูหยินตั้งใจพาหลานสาวมาแนะนำ เพื่อหวังให้นางเอ็นดู รับมาเป็นสตรีอีกนางของบุตรชาย เหอะ! ช่างไม่รู้เอาเสียเลย ว่าสกุลจ้าวไม่รับอนุ ภรรยาเดียวชั่วชีวิต แล้วยังกล้าที่จะมองข้ามลูกสะใภ้นางแบบซึ่งหน้า คิดหรือว่านางจะยอม

         “เจ้าค่ะ”

         เมื่อเห็นนสายตาตำหนิอย่างโจ่งแจ้ง จากสตรีผู้สูงศักดิ์กว่า หลีฮูหยินถึงกับก้มหน้า ขยับหลีกทางให้ในทันที นางไม่คิดว่าจะไม่ได้รับความสนใจ ทั้งที่หลานสาวของนาง ทั้งยังสาวและงดงามกว่าถานไห่ชิน แต่กลับถูกปฏิเสธตั้งแต่ยังมิทันเริ่มเลยด้วยซ้ำ

         “เราไปกันเถอะ”

         จ้าวฮูหยินหันไปหาลุกสะใภ้ ก่อนจะเอ่ยชักชวนเบา ๆ อีกครั้ง ทั้งสายและรอยยิ้มเอ็นดู ที่จ้าวฮูหยินมีต่อถานไห่ชิน ทำให้สตรีหลายนาง ต่างริษยาจนอยากที่จะฉีกทึ้ง ให้ถานไห่ชินร่างแยกเป็นชิ้น ๆ เสียตรงนี้เลย

         ‘ฮึ! ชาติก่อนข้าขี้ขลาด แต่ชาตินี้พวกเจ้าจะมีกี่ร้อยมารยาท ข้าจะมีมากกว่านั้นนับเท่าทวีคูณ’