ตอนที่14 ถานเค่อหลาง

ครึ่งก้านธูปต่อมา จ้าวฮูหยินพร้อมลูกสะใภ้ เดินออกจากร้านผ้า เพื่อไปยังร้านเครื่องประดับต่อ แต่ระหว่างเส้นทาง ทั้งคู่ต่างพากันชี้ชวน ให้ดูสินค้าชาวบ้านนำมาขาย ถานไห่ชิน รู้ดีว่าร้านเล็ก ๆ เหล่านี้ น้อยนักจะมีโอกาสถูกซื้อหาจากคนชั้นสูง แต่สำหรับนางที่เกิดในตระกูลพ่อค้า ย่อมมองออกว่าสินค้าใดมีคุณภาพมากพอ ที่จะต่อยอดให้ได้พลกำไรงาม หญิงสาวทำเพียงขยับนิ้วเล็กน้อย ให้คนของบิดาที่คอยตามอารักขา จัดการซื้อหาสินค้านั้น เพื่อไปทำการต่อยอด ถือเป็นการช่วยพ่อค้ารายย่อย ให้มีรายได้ที่มั่นคง

         “ท่านแม่ จะรังเกียจหรือไม่เจ้าคะ หากข้าจะมอบปิ่นไม้นี้ให้ท่านแม่เจ้าค่ะ”

         หญิงสาวหยิบปิ่นไม้ ที่แกะสวยลายอ่อนช้อย เป็นผีเสื้อโบยบินเหนือดอกเหมยกุ้ย ลวดลายเล็ก ๆ นี้ ต้องใช้ฝีมือและเวลายิ่งนัก กว่าจะทำออกมาได้สักชิ้น ดูจากคนขายแล้ว เป็นคนที่มีความละเอียดอ่อน และสิ้นค้าที่วางขายอยู่ ก็มิได้มีหลายชิ้นมากนัก สำหรับฝีมือแกะสลัก นั่นเท่ากับว่าเวลาที่เสีย แทบไม่คุ้มค่าเลยสำหรับราคาเพียงเท่านี้

         “ปิ่นนี้งามนัก ไยแม่ต้องรังเกียจด้วยเล่า”

         จ้าวฮูหยิน รับปิ่นจากมือลูกสะใภ้มาพินิจ งานไม้นี้นับว่ายอดเยี่ยมนัก จ้าวฮูหยินยกปิ่นไม้ขึ้นปักบนผม ก่อนจะคลี่ยิ้มเอ็นดูให้กับสะใภ้รัก นางไม่มีบุตรสาว เมื่อมีสะใภ้รักเข้ามาในบ้าน นางก้มอบความเอ็นดูให้มากล้น เมื่อก่อนต้องคอยกางปีกปกป้องชินจากบุตรชาย แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ลูกสะใภ้ของนาง รู้ถึงคุณค่าและอำนาจในมือ นางวางใจไปกว่าครึ่งแล้วในตอนนี้

         “ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ที่ไม่เคยมองว่าการเป็นลูกพ่อค้าของข้า คือสิ่งน่ารังเกียจ”

         “เด็กโง่ ไม่มีพ่อค้า ราชวงศ์หรือชนชั้นสูง จะจับจ่ายสิ่งใช้สอยมาได้จากที่ใดกันเล่า”

         “เจ้าค่ะ”

         ถานไห่ชินรับคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ไร้ความเย็นชาเช่นอยู่ต่อหน้าสามี ก่อนที่นางจะเหลือบไปเห็นบุรุษผู้หนึ่งท่ามกลางฝูงชน จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากสามีของนางเอง และไม่ห่างจากนางกับแม่สามีไป ก็คือยอดดวงใจของเขา ที่กำลังยืนแสดงความเริงร่าอยู่ยังร้านเครื่องประดับเงิน แวบหนึ่งที่ใบหน้างามเฉิดฉายหันมาที่นาง มันมีความเยาะหยันอยู่ในสายตาและรอยยิ้มนั้น

         ‘หึ ๆ ยิ้มให้เต็มที่อวิ๋นอิง เพราะข้าจะให้เจ้าได้ยิ้มเช่นนี้ได้อีกไม่นานนัก!’

         “เราไปดูขนมกันตรงนั้นดีกว่าไห่ชิน”

         จ้าวฮูหยินที่เห็นทุกอย่างโดยตลอด เอ่ยชักชวนลูกสะใภ้ ให้เดินไปยังร้านขนม ที่อยู่อีกฝากถนน โดยที่ถานไห่ชินไม่ลืมให้คนของนาง จัดการจ่ายค่าปิ่น และยังเหมาไม้สลักทั้งหมดในร้าน พร้อมกับเพิ่มเงินให้อีกเท่าหนึ่งของราคาสิ้นค้าทั้งหมด

ทว่า! ฮี่ ๆ กั๊บ! กั๊บ! กรี๊ด!!! เสียงกีบเท้าม้าวิ่งสุดกำลัง สลับกับเสียงผู้คนกรีดร้องอย่างเสียขวัญ ม้าคลั่ง! และมันอยู่ในระยะประชิดเหลือเกิน ซึ่งตอนนี้จ้าวฮูหยินและตัวนางเอง ยืนอยู่กลางถนนพอดิบพอดี

“ท่านแม่ระวัง!”

หญิงสาวเลือกที่จะผลักแม่สามี เข้าสู่อ้อมแขนของลั่วอิงสาวใช้ของนาง เพราะในจังหวะนี้ คงมีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่จะรอด นางผู้เคยตายมาแล้วจะเกรงกลัวอันใด กับภัยที่อยู่ตรงหน้า หมับ! หวืด! ความรู้สึกเดียวที่ถานไห่ชินได้รับรู้อยู่ในตอนนี้ คือสายลมที่พัดผ่านใบหน้าไปอย่างรวดเร็ว ปนกลิ่นไอที่ไม่คุ้นเคย และกลิ่นสาบของอาชาตัวใหญ่ที่พุ่งผ่าน เฉียดผ่านร่างนางไปเพียงเสี้ยวเท่านั้น

“เจ้าคนต่ำช้า! กล้าโอบกอดสตรีอื่นที่มิใช่ภรรยา แล้วปล่อยน้องสาวข้าเสียงอันตรายเพียงลำพัง หากวันนี้ข้ามิสั่งสอนเจ้าให้ดี อย่าได้เรียกข้าว่าถานเค่อหลางเลย”

หญิงสาวที่คราแรกหดแขนอยู่แนบอกของชายผู้ที่นางไม่ทันมองหน้า บัดนี้แขนเรียวคลี่แยกโอบกอดรัดร่างหนาเอาไว้อย่างรู้สึกปลอดภัย เช่นเดียวกับเจ้าของร่าง ที่รัดแขนโอบกอดตอบนางให้แน่นขึ้นอย่างหวงแหน

“พี่สาม...”

หญิงสาวอดน้ำตารื่นขึ้นมาไม่ได้ พร้อมเอ่ยเรียกพี่ชายเสียงสั่น ชาติที่แล้วพี่ชายเดินทางไปไกลถึงต่างแคว้น ทว่าเพียงก้าวเท้ากลับเข้ามาในแผ่นดินนี้ ความตายก็พรากเขาไปในทันที ตามโทษที่ถูกใส่ความประหารทั้งตระกูล หญิงสาวซุกใบหน้าสะอื้นอยู่กับอกของพี่ชาย ซึ่งตอนนี้นางรับรู้ได้ว่าร่างหนากำลังสั่นเทิ้ม อย่างคนโกรธจัด

“จ้าวตงเสวียน! เจ้าช่างบังอาจหยามหมิ่นสกุลถานของข้านัก!”

ไม่มีคำตอบที่มอบให้น้องสาว ทว่ากลับเป็นชื่อของใครอีกคน ที่หลุดออกมาจากปากของถานเค่อหลาง สายตาดุกร้าวแดงฉานราวมัจจุราช จับจ้องไปที่น้องเขยของเขา ที่โอบกอดหญิงอื่นที่มิใช่น้องสาวของเขาเอาไว้อย่างหวงแหน สตรีผู้นั้นเขาเห็นชัดว่านางไม่มีโอกาสที่จะได้รับบาดเจ็บเลย ต่างจากน้องสาวของเขา ที่อยู่ในจุดที่ยากจะหลีกหนีไปได้ หากเขาพุ่งออกมาคว้าตัวนางไม่ทัน น้องสาวของเขาจะต้องบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน

“คุณชาย ชูเหมยดูแลคุณหนูไม่ดี โปรดลงโทษเจ้าค่ะ”

ชูเหมยคุกเข่าลงต่อหน้าสองพี่น้อง ด้วยนางอยู่ในความชุลมุน จึงพุ่งออกมาปกป้องนายสาวมิทัน หากจะว่าไปเพียงเอื้อมมือเท่านั้น นางก็จะได้ตัวคุณหนูแล้ว แต่คุณชายนั้นว่องไวกว่านัก

“ข้าเห็นแล้ว ว่าเจ้าทำสุดความสามารถ ลุกขึ้นเถอะ! คนที่ควรถูกตำหนิหาใช่เจ้าชูเหมย”

ชายหนุ่มเอ่ยกับสาวใช้ ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความเย็นเยียบ สายตาของเขายังจับจ้องไปที่น้องเขย ซึ่งยืนมองตอบกลับเขา ด้วยแววตาอมหิตมิได้ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน และนั่นทำให้ชายหนุ่มกระชับร่างน้องสาวให้แน่นขึ้นอีกเท่าตัว อีกทั้งยังเลื่อนมือดันศีรษะของนางให้แนบกับอกเขา มิให้หันไปมองภาพบาดตานั่น

ด้วยเขารู้จิตใจของน้องสาวดี ว่ารักในตัวน้องเขยเขามากแค่ไหน ถ้านางเห็นสามีโอบกอดหญิงอื่นอย่างถนอม คงเสียใจมากกว่าที่เป็นอยู่อีกนับเท่าทวีคูณ สู้ให้นางอยู่ในการปกป้องของเขา จะเป็นการดีกว่าที่เห็นภาพต่ำช้านั้น

“พี่สาม ข้ามิเป็นไรเจ้าค่ะ เพียงตกใจไปบ้างเท่านั้นเจ้าค่ะ”

หญิงสาวอู้อี้อยู่กับอกของพี่ชาย นางอยากบอกเขาเหลือเกิน ว่าชายผู้นั้นไม่ได้มีผลต่อใจของนางเช่นเมื่อก่อนแล้ว

“แค่ปลายขนของเจ้าถูกลูบผ่าน ข้าก็ไม่ต้องการให้มันเป็นเช่นนั้น”

ชายหนุ่มเอ่ยกับน้องสาว ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนยิ่งนัก แม้ว่าใจจะกรุ่นโกรธต่อน้องเขยแค่ไหน เขาก็จะไม่มีวันให้อารมณ์นั้นมาลงที่น้องสาวเพียงคนเดียได้ เขาเลี้ยงถนอมนางมาทั้งชีวิต แต่กลับถูกคนอื่นทำลายน้ำใจจนยับเยิน แบบนี้แล้วยังจะให้เขานิ่งเฉยได้อย่างไร...