All Chapters of บัญชารักสามีธงแดง: Chapter 1 - Chapter 10

ริมทะเลสาบอันกว้างใหญ่ ดวงตาคู่คมจับจ้องไปยังห่านป่า ที่กำลังเล่นน้ำกันอย่างสำราญ มันช่างดูมีความสุข ราวกับชีวิตนี้ของเจ้าห่านป่า ไร้ซึ่งความทุกข์ร้อนใด ๆ ต่างกับเจ้าของสายตา ที่ราวกับแบกโลกไว้ทั้งใบ บนบ่าอันบอบบางของสตรีผู้หนึ่ง ที่มิควรต้องเป็นเช่นนี้ ถางไห่ชิน ทอดถอนหายใจหนัก ๆ เมื่อนึกถึงสถานะของนางในตอนนี้ ภรรยาที่สามีหาได้รักใคร่ และสิ่งที่ทำให้นางต้องเปลี่ยนแปลงตนเองในชาตินี้ ก็เพราะนางคือสตรีที่นรกส่งคืนกลับมา นางได้ตื่นมาอีกครั้งในครั้งวัยหลังปักปิ่น แต่กระนั้นเส้นทางชีวิตของนาง ก็ยังไม่อาจเลือกเปลี่ยนสามีได้ เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ดวงตาของหญิงสาวก็ทอประกายแข้งกร้าว… “ลงนามหย่ากับข้าเสีย” ราวกับภูผาตรงหน้าถล่มลงมา ทับร่างกายอันอ่อนล้าซ้ำอีกครั้ง สามวันก่อนสกุลถานถูกประหารทั้งตระกูล นอกจากนางที่ออกเรือนแล้ว หาได้มีใครรอดชีวิต ทว่าเช้าวันนี้สามี กลับถือหนังสือหย่ามาให้ลงนามถึงเรือน มือบอบบางยกขึ้นวางบนหน้าท้องกลมนูน อีกเพียงแค่เอนเดียว ลูกในท้องก็จะถือกำเนิด แต่สามีกลับเลือก ที่จะผลักไสนางกับลูก ออกจากชีวิตไปทั้งอย่างนี้ ชีวิตนางช่างน่าอดสูนัก

“ท่านแม่ทัพจ้าว วันนี้ข้าได้ทำเนื้อตุ๋นมาให้ เห็นว่าฮูหยินของท่านมิค่อยใส่ใจ ว่าตัวท่านชอบกินหรือดื่มสิ่งใด ข้าเลยลงมือปรุงมันด้วยตนเอง” แม่ทัพหนุ่มนั่งจับจ้องใบหน้างาม ของพระชายาในลู่จิ้งอ๋อง แม่ทัพหนุ่มไม่ได้แสดงท่าทีใด นอกจากการจับจ้อง “พระชายามิเห็นต้องลำบากเลย ตัวข้ามีบ่าวไพร่มากมาย ที่สามารถจัดการเรื่องเหล่านี้ได้ ข้ารู้สึกเกรงใจ ที่ทำให้พระชายาต้องลำบาก หากท่านอ๋องทราบเข้า จะต้องตำหนิข้าอย่างแน่นอน” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยตอบโต้ ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ เช่นเดียวกับสีหน้าและแววตา หากนางมิใช่ภรรยาผู้อื่น สิ่งที่นางนำมาให้นั้น ย่อมล้ำค่าเสมอในความรู้สึกของเขา แต่เวลานี้นางและเขา ล้วนมีพันธะแล้วทั้งสิ้น การที่นางมาใส่ใจเขาเยี่ยงนี้ ย่อมเป็นสิ่งที่มิเหมาะสม “ท่านอ๋องเป็นผู้เสนอให้ข้ามาด้วยตนเอง ท่านแม่ทัพมิต้องหวั่นใจไปเจ้าค่ะ” “เช่นนั้นข้าต้องฝากขอบคุณท่านอ๋องด้วย” แม้สตรีตรงหน้าจะเป็นพระชายาอ๋อง แต่ก็เพียงอ๋องต่างแซ่ นับว่าทัดเทียมกับตัวเขา ที่เป็นสายเลือดครึ่งหนึ่งของราชวงศ์ ไม่ได้มีอำนาจสูงเกินเขา การสนทนาจึงไม่ต้องแบ่งชั้นสูงต่ำ“ท่านแม่ทัพร

ยามค่ำคืน ณ เรือนไห่ชิน แสงไฟในเรือนเริ่มที่จะสลัวลาง บ่งบอกว่าเจ้าของเรือน คงเตรียมที่จะเข้านอนแล้ว ร่างสูงที่ก้าวมาหยุดยังหน้าเรือน ทอดสายตามองไปอย่างเย็นชา เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ อย่างไรเขาก็ต้องตักเตือนนางให้รู้จดจำ ว่าการสอดแทรกเรื่องของผู้อื่น นับเป็นการไร้มารยาทอย่างแท้จริง “ท่านแม่ทัพมาเยือนเสียค่ำมืด คงมิได้คิดจะมาค้างคืนกับภรรยา เยี่ยงข้าหรอกกระมัง” ทว่ายังไม่ทันที่เท้าหนา จะก้าวขึ้นไปบนบันไดเรือน คำถามก็พลันดังขึ้นจากอีกด้านของเรือนเสียก่อน นั่นทำให้แม่ทัพหนุ่มหันกลับไปมอง แววตาที่เต็มไปด้วยความใคร่รู้ แสดงชัดออกมาให้เห็น “ฮึ! อย่าได้สำคัญตนไป ถานไห่ชิน สตรีเยี่ยงเจ้า คู่ควรให้ข้าต้องร่วมห้องหรือ” “เป็นคำถามที่ดี แล้วท่านแม่ทัพคิดว่าตนเองคู่ควรเจ้าคะ มีสายเลือดราชวงศ์เพียงครึ่ง กลับผยองหมิ่นผู้อื่นไปทั่ว หากดีจริง ไยจึงมิอาจคว้าหญิงอันเป็นที่รัก มาครองให้ได้เล่า” หมับ! อึก! ร่างสูงเคลื่อนกายเพียงวูบเดียว ก็ถึงตัวหญิงสาว มือหยาบกร้าน คว้าเข้าที่ลำคอระหง ดวงตาที่จับจ้องใบหน้าที่นิ่งเรียบของหญิงสาว มีแววกระตุกไหวเล็กน้อย

“เพคะ” หญิงสาวตอบรับด้วยใบหน้าระบายยิ้ม นั่นทำให้แม่ทัพหนุ่ม ถึงกับนิ่งงันไป เมื่อใบหน้าที่เขาชิงชัง มันน่ามองขึ้นมาเมื่อแสงไฟตกกระทบ ปกติเขาจะเห็นเพียงร่องรอยของความหวาดกลัว จนกระทั้งนางหายเจ็บป่วย นางเปลี่ยนเป็นเย็นชา จนเรียกว่าแทบจะด้านชากว่าตัวเขาเสียอีก ทว่าตอนนี้รอยยิ้มหวานละมุนของนาง กลับสะกดสายตาของเขาได้อย่างน่าตะลึงงัน “ฮูหยิน กับแกล้มมาแล้วเจ้าค่ะ”ลั่วอิง เดินนำสาวใช้หลายนาง ที่ยกถาดใส่จานกับแกล้มมา กลิ่นหอมของเนื้อที่ย่างบนถ่านร้อน ๆ ชวนให้ลิ้มลองยิ่งนัก“องค์ชายรอง เนื้อแกะย่างถ่านนี้ ทรงลองเสวยดูเพคะ”หญิงสาวคีบเนื้อชิ้นพอดีคำ วางลงในถ้วยขององค์ชายรอง ก่อนจะคีบวางในถ้วยของสามี ตามหลักนางต้องวางชิ้นแรกให้สามี แต่เพราะฐานะที่สูงกว่าของแขกที่มาโดยมินัดหมาย สูงกว่าสามีของนาง ชิ้นแรกจึงต้องมอบแก่ผู้มาเยือน“อื้ม!! รสชาติดียิ่งนัก เนื้อนุ่มกำลังดี ไม่สุกจนกระด้าง ความหวานปนเค็มนิด ๆ ของเกลือชั้นดี ช่างละมุนลิ้นนัก อ่า...เหมาะนักกับสุรารสหวาน”องค์ชายรองกล่าวชม หลังจากส่งเนื้อชิ้นนั้นเข้าปาก เคี้ยวเพียงครู่ ก็ตามด้วยสุราหมดจอก ดวงตาที่เปล่งประกายของเขา ทำให้ถา

“ถานไห่ชิน เจ้ากำลังหมิ่นข้าที่เป็นสามี” แม่ทัพหนุ่มใช้มือคว้าคางเล็ก พร้อมดันให้เงยขึ้น สบเข้ากับดวงตาดุกร้าว ที่สะท้อนแสงเทียนในห้อง มันเต็มไปด้วยแววแห่งบุรุษเพศ ดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มจากฤทธิ์สุรา กระพริบปริบ ๆ เมื่อเห็นแววตาที่ต่างจากทุก ๆ วัน อื้อ... ทว่ายังไม่ทันที่จะได้อ้าปากถามสิ่งใดออกไป ใบหน้าหนล่อเหลาได้โน้มลงต่ำ เรียวปากหนากดปิดริมฝีปากช่างเจรจานั้นเสียก่อน หญิงสาวนิ่งงันกับการกระทำนั้นของสามี ความไประสาราวทารกของนาง ยิ่งกระตุ้นอารมณ์บุรุษให้พลุ่งพล่าน แม่ทัพหนุ่มรู้ตัวดีว่าตนเองกำลังเสียกหารควบคุม แต่นางคือภรรยาของเขา ฉะนั้นทุกอย่างที่เขากำลังทำ นับว่าไม่มีสิ่งใดผิดแม้แต่น้อย “อื้อ....” หญิงสาวครางเสียงต่ำ พร้อมกับพยายามดันแผ่นอกของเขาให้ออกห่าง ยิ่งนางต่อต้าน มันยิ่งทำให้ท่อนแขนแกร่ง กวัดรัดเอวคอดของนางแน่นขึ้น และในจังหวะที่ถานไห่ชิน ตั้งใจจะอ้าปากต่อว่าสามี ปลายลิ้นสากพลันสอดเข้าไปในปากเล็ก ก่อนจะกวัดรัดรึงปลายลิ้นเล็กของนางอย่างหิวกระหาย มือที่เชยคางเล็กได้เลื่อนลงมาสาบเสื้อของนาง ก่อนจะกระชากดึงมันออก เผยให้เห็นไหล่ขาวเนียน กลิ่นก