Masukตอนที่ 3 แขกของอากง
ไม่นานนัก เสียงเครื่องยนต์รถหรูหลายคันที่แล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ก็ดังขัดจังหวะความตึงเครียดบนโต๊ะอาหาร ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นของกลุ่มคนที่ก้าวเข้ามาในโถงบ้าน คนที่เดินนำหน้ามาด้วยรอยยิ้มกว้างคือ อากงซ่งเพื่อนสนิทของอากงที่ไม่ได้เจอกันนาน โดยมีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินตามมาติด ๆ “มา ๆ อาซ่ง อั๊วดีใจจริง ๆ ที่ลื้อมาถึงเสียที” อากงรีบลุกขึ้นต้อนรับเพื่อนรักด้วยท่าทีสดใสเกินคนป่วย “อั๊วก็ดีใจเหมือนกันที่เห็นลื้อยังดูแข็งแรงดี” อากงซ่งตอบกลับพลางหัวเราะร่วน ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้หลานชายที่ยืนอยู่ข้างหลัง “มา ๆ นั่ง ๆ อาเฉินลื้อไปนั่งข้างอาหลินสิ” อากงรีบกวักมือเรียกหลานชายเพื่อนรักให้มานั่งตำแหน่งที่ว่างอยู่เพียงที่เดียว นั่นคือข้างหลิน หลินหันไปมองแขกผู้มาใหม่ด้วยสายตาว่างเปล่าในตอนแรก แต่พอเห็นใบหน้าคมคายภายใต้แว่นสายตาทรงเหลี่ยมชัด ๆ เธอก็ถึงกับหน้าตึงจนปิดไม่มิด ความทรงจำเรื่องไอ้เด็กปากเสียบนถนนแล่นเข้ามาในหัวทันที “ไอ้ตี๋ปากหมา!” หลินลุกพรวดขึ้นชี้หน้าคนตรงหน้าอย่างลืมตัวลืมมารยาท “หมวยเล็ก! นั่งลง!” ม๊ารีบปรามเสียงเขียวพลางดึงแขนลูกสาวให้นั่งลง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนบนโต๊ะ เฉินไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง เขาทำเพียงกระตุกยิ้มมุมปากแล้วเลื่อนเก้าอี้นั่งลงข้างเธออย่างใจเย็น แววตาหลังเลนส์แว่นนั้นกวนประสาทจนหลินอยากจะยกน้ำซุปราดหัว “สวัสดีครับ... เจ๊ ”คำว่าเจ๊ที่หลุดออกมาจากปากเขาทำเอาหลินเส้นเลือดในขมับเต้นตุบ เขารู้อยู่แล้วว่าเธออายุมากกว่า และเขาก็จงใจใช้มันปั่นประสาทเธอ “ลื้อสองคนรู้จักกันแล้วเหรอ?” อากงซ่งหันมาถามด้วยความแปลกใจ “ไม่รู้จักครับกง พอดีเพิ่งเจอผู้ใหญ่ใจร้อนแถวถนนเมื่อกี้นี้เอง” เฉินตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มเรียบ ท่าทางสุภาพผิดกับตอนที่เถียงกับเธออยู่ริมถนนลิบลับ “อ๋อ... ถ้างั้นอั๊วจะแนะนำให้รู้จัก นี่หมวยเล็ก หลานสาวอั๊ว ปีนี้อายุ 32 แล้วนะอาเฉิน ทำงานเก่งมาก” อากงรีบพรีเซนต์สรรพคุณหลานสาวทันที “ส่วนนี่ อาเฉิน หลานชายอั๊ว อายุ 28 ปีเองนะอาหลิน ถึงจะเด็กกว่าลื้อตั้ง 4 ปี แต่อาเฉินเขาเป็นถึง CEO บริษัทบัญชีรายใหญ่ เก่งจนอั๊วอยากให้ลื้อทำความรู้จักกันไว้” อากงซ่งเสริมขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หลินขบกรามแน่น พลางหันไปมองคนข้าง ๆ ที่กำลังทำหน้าซื่อตาใสต่อหน้าผู้ใหญ่ เหมือนคนไม่รู้เรื่องอะไร ทั้งที่ความจริงแล้วเขานั่นแหละตัวปัญหาชัด ๆ 32 กับ 28... นี่อากงจะให้ฉันแต่งงานกับเด็กเมื่อวานซืนที่เพิ่งด่าฉันว่ายายเนี่ยนะ! “ค่ะ” หลินตอบรับผ่านลอดไรฟัน เธอทำได้เพียงนั่งข่มอารมณ์แล้วหันไปค้อนขวับใส่ไอ้เด็กหน้าตี๋ที่นั่งตัวสูงเด่นอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเขาก็ไม่ได้สะทกสะท้าน แถมยังขยับแว่นสายตาพิจารณารูปร่างเธออย่างถือวิสาสะอีกด้วย “เอาละ ไหน ๆ ก็มากันครบแล้ว ทานข้าวกันดีกว่า จะได้คุยเรื่องงานแต่งของพวกลื้อไปด้วยเลย” คำพูดของอากงทำให้หลินแทบสำลักน้ำที่กำลังจิบ งานเลี้ยงต้อนรับที่ควรจะอบอุ่นกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศกระอักกระอ่วนระหว่างเธอกับผู้ชายที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุด และที่เลวร้ายที่สุดคือเขากำลังจะกลายมาเป็นสามีของเธอในอีกไม่กี่วันข้างหน้า! หลินวางแก้วน้ำลงกระแทกโต๊ะเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับคนเป็นปู่ด้วยแววตาประท้วง “อากงคะ... หลินยังไม่ได้บอกตกลงเรื่องจะแต่งงานเลยนะ”เธอรีบแย้งขึ้นทันควัน น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความโมโหที่ปนไปกับความไม่เข้าใจ ความอึดอัดใจเริ่มทวีคูณเมื่อสายตาของทุกคนบนโต๊ะอาหารจับจ้องมาที่เธอเป็นจุดเดียว โดยเฉพาะสายตาคู่คมหลังเลนส์แว่นของไอ้เด็กหน้าตี๋ข้าง ๆ ที่มองมาเหมือนกำลังดูเรื่องสนุก “เอาน่าอาหลิน ไหน ๆ อาเฉินเขาก็มาถึงนี่แล้ว ก็ลองเปิดใจทำความรู้จักกันดูก่อนสิลูก” อากงซ่งเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มหวังจะช่วยลดอุณหภูมิที่กำลังเดือดพล่านในใจของเธอ “หลินยืนยันคำเดิมค่ะว่าไม่อยากแต่ง หลินดูแลตัวเองได้ และไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องฝากชีวิตไว้กับใคร” เธอประกาศกร้าวอย่างชัดเจน แววตาเด็ดเดี่ยวไม่มีวูบไหว “อาหมวยเล็ก!!” ม๊ารีบปรามเสียงเขียวทันควัน สีหน้าเริ่มแสดงความไม่พอใจที่ลูกสาวแสดงกิริยาไม่น่ารักต่อหน้าแขกผู้ใหญ่ “เสียมารยาทเกินไปแล้วนะลื้อ” “ม๊า! แต่นี่มันคือชีวิตของหลินนะ แล้วไหนอากงบอกว่าจะให้หลินกลับไปคิดก่อนไงคะ ทำไมถึงข้ามขั้นตอนมามัดมือชกกันแบบนี้ล่ะ!” หลินลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างไม่ยอมแพ้ ลืมมารยาทที่เคยถูกพร่ำสอนมาตลอดชีวิต เพราะตอนนี้ความโกรธมันอยู่เหนือทุกสิ่ง บรรยากาศในห้องอาหารเงียบเฉียบลงถนัดตา อากงซ่งเห็นท่าไม่ดีจึงรีบขยับตัวเข้ามาคลี่คลายสถานการณ์ “เอาละ ๆ อั๊วว่าทุกคนใจเย็น ๆ กันก่อนดีกว่า อย่าเพิ่งใช้อารมณ์ตัดสินเลยนะเด็ก ๆ” อากงซ่งพูดพลางมองหน้าหลินสลับกับหลานชายตัวเอง “แต่อยากให้ลื้อสองคนเข้าใจนะ ว่าทั้งสองตระกูลเราร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานาน อั๊วอยากให้ทั้งสองตระกูลเป็นทองแผ่นเดียวกัน พวกลื้อคือความหวังที่จะทำให้ความสัมพันธ์นี้ยั่งยืนต่อไป” อากงที่แกล้งป่วยนั่งเงียบอยู่นานถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยกับเพื่อนรัก “งั้นแบบนี้ละกัน... ลื้อสองคนลองออกไปคุยกันเป็นการส่วนตัวข้างนอกก่อนดีไหม ให้ได้ตกลงกันตามประสาคนรุ่นใหม่ ส่วนพวกอั๊วจะขอปรึกษาหารือกันในนี้อีกที” “ครับ / ค่ะ” หลินตอบรับเสียงทันที เธอแทบจะเดินนำออกไปทันทีโดยไม่รอคู่สนทนา เพราะอยากออกไปจากสายตากดดันของม๊าใจจะขาด ขณะที่เฉินค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างใจเย็น เขาขยับสูทให้เข้าที่ก่อนจะก้าวตามหลัง คนดื้อรั้นออกไปอย่างไม่รีบร้อน ลมกลางคืนพัดพากลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกแก้วกระจายไปทั่วบริเวณสวนหลังคฤหาสน์ที่เงียบสงัด หลินเดินจ้ำอ้าวมาหยุดอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ ความมืดสลัวช่วยปกปิดใบหน้าหงุดหงิดของเธอได้เพียงเล็กน้อย แต่ความร้อนรุ่มในอกกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่นิดเดียว เธอยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูดคนที่เดินตามมา เสียงทุ้มเรียบที่แฝงไปด้วยความกวนประสาทก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน “อายุสามสิบสองแล้ว... ยังขี้โมโหเหมือนเด็ก ๆ เลยนะเจ๊” คำพูดนั้นทำให้หลินชะงักฝีเท้าทันที เธอหมุนตัวกลับมาถลึงตาใส่ชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนตีหน้านิ่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากตัวบ้าน “ใครขอความคิดเห็นนายไม่ทราบ!” “แหม... เจ๊ครับ อีกหน่อยเราสองคนก็ต้องแต่งงานเป็นสามีภรรยากันแล้วนะ เจ๊ควรจะพูดจาเพราะ ๆ กับผมไว้หน่อยนะ เผื่อผมจะเมตตาไม่กวนประสาทเจ๊บ่อย ๆ” เฉินขยับแว่นสายตาพลางขยับยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “ฉัน-จะ-ไม่-แต่ง-งาน-กับ-นาย!” หลินย้ำทีละคำเสียงหนักแน่น “ฝันไปเถอะว่าคนอย่างฉันจะยอมเอาชีวิตไปผูกติดกับเด็กปากเสียอย่างนาย” “ก็แล้วแต่เจ๊นะ” เฉินยักไหล่อย่างไม่ระหยี่พลางเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด “แต่ลองคิดดูให้ดี ถ้าเจ๊ปฏิเสธผม อากงของเจ๊ก็คงไม่จบแค่นี้หรอก ท่านคงจะหาคนใหม่มาให้เจ๊เรื่อย ๆ จนกว่าเจ๊จะยอมแต่ง หรือเจ๊ตั้งใจจะอยู่บนคานไปตลอดชีวิตล่ะ?” “ต่อให้ฉันต้องอยู่บนคานจนแก่ตาย ฉันก็ไม่แต่งกับนาย!” “งั้นเอาแบบนี้ไหมล่ะ...” เฉินหยุดยืนตรงหน้าเธอ ความสูงที่ต่างกันทำให้หลินต้องแหงนหน้าขึ้นมอง “เรามาทำข้อตกลงกัน แต่งแค่ในนามพอ พอผู้ใหญ่ตายใจและเชื่อว่าเราไปด้วยกันได้จริง ๆ หลังจากนั้นค่อยหาทางเลิกกัน เจ๊ก็ได้อิสระคืน ส่วนผมก็หมดภาระไปเหมือนกัน” หลินหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างจับผิด “ดูนายจะอยากแต่งงานกับฉันจังนะ มีแผนอะไรแฝงหรือเปล่า?” เฉินแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ พลางมองเธอด้วยสายตาที่ทำให้หลินอยากจะยกเท้าขึ้นมากระแทกหน้าแข้งเขา “อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยครับเจ๊... ผู้หญิงแก่ขนาดนี้ผมไม่มีอารมณ์พิศวาสหรอก ถ้าเป็นน้อง ๆ มัธยมขาว ๆ หมวย ๆ ก็ว่าไปอย่าง” “ไอ้ตี๋!” หลินแหวลั่น มือบางกำเข้าหากันแน่น “ยัยเจ๊ปากแดง” เขาโต้กลับทันควันด้วยฉายาเดิมที่ได้ยินทีไรก็ควันออกหู “ฉันจะตบให้นายปากแตกเลยคอยดู!” “เหรอครับ... กลัวจังเลยตัวแค่นี้” เฉินแสร้งทำท่ากลัวแต่แววตากลับพราวระยับด้วยความสนุก “สรุปจะเอายังไง จะแต่งหรือไม่แต่ง? ผมเองก็โดนกดดันมาจากทางฝั่งอากงผมเหมือนกัน ถ้าเจ๊ตกลงเราจะได้กลับไปบอกผู้ใหญ่ให้จบ ๆ เรื่องนี้ไปเสียที” หลินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สมองกำลังประมวลผลข้อดีข้อเสียอย่างรวดเร็ว หากเธอแต่งงานในนามกับไอ้เด็กนี่ อย่างน้อยอากงก็คงจะเลิกหาคู่มาประเคนให้ และเธอก็ยังใช้ชีวิตโสดแบบเดิมได้โดยมีสามีกำมะลอไว้บังหน้า “เออ! ก็ได้ แต่งก็แต่ง” เธอตอบรับเสียงสะบัดอย่างคนเสียไม่ได้ “ก็แค่นั้น ทำเป็นเล่นตัวไปได้ แก่ก็แก่” “ไอ้ตี๋! เดี๋ยวฉันจะต่อยให้แว่นแตกเลย!” หลินง้างหมัดใส่ทันที แต่เขากลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างรวดเร็ว “หึๆ...” เสียงหัวเราะในลำคอของเฉินทำเอาหลินอยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ เธอมองตามแผ่นหลังกว้างของคนอายุน้อยกว่าที่เดินฮัมเพลงกลับเข้าบ้านไปอย่างผู้ชนะ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อระงับอารมณ์ แล้วจำใจก้าวเท้าเดินตามเขากลับเข้าไปเผชิญหน้ากับเหล่าผู้ใหญ่ที่นั่งรอคำตอบอยู่ บรรยากาศภายในห้องอาหารเงียบลงชั่วครู่เมื่อทั้งคู่ปรากฏตัว หลินพยายามปรับสีหน้าให้ดูเรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในขณะที่เฉินยังคงรักษาท่าทางสุขุมนุ่มลึกราวกับศึกฝีปากเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น “อากงครับ ผมกับพี่หลินคุยกันเรียบร้อยแล้วครับ... เราตกลงกันว่าจะแต่งงานกัน”เฉินเป็นฝ่ายทำหน้าที่เปิดบทสนทนาก่อน น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขามันดูหนักแน่นจนดูสมจริงเสียจนหลินแอบหมั่นไส้อยู่ในใจ “ลื้อพูดจริงเหรออาเฉิน! ลื้อไม่ได้โกหกเอาใจคนแก่อย่างอั๊วใช่ไหม?” อากงซ่งถามซ้ำด้วยความตื่นเต้น แววตาที่เคยฝ้าฟางกลับมีประกายความหวังขึ้นมาทันที “ครับ / ค่ะ”ทั้งคู่ขานรับพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย แม้ในน้ำเสียงของหลินจะมีความฝืดเฝื่อนแฝงอยู่บ้าง แต่ด้วยบรรยากาศที่ทุกคนกำลังลุ้นระทึก ทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกตินั้น “ไอ้หยา! ดี ๆ ดีจริง ๆ วันนี้มันวันดี วันมงคลที่สุด!” อากงที่เคยนอนซมอยู่บนเตียงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน กลับดูมีเรี่ยวแรงขึ้นมาถนัดตา แกหัวเราะร่วนพลางหันไปพยักหน้าให้ป๊ากับม๊าของหลินที่กำลังฉีกยิ้มกว้างด้วยความโล่งอก “อั๊วดีใจจริง ๆ ที่พวกลื้อสองคนเห็นแก่ความรักของคนแก่ ๆ และความสัมพันธ์ของสองตระกูล ต่อไปนี้ธุรกิจของเราสองคนจะยั่งยืนและมั่นคงขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว” อากงซ่งเสริมพลางยกจอกน้ำชาขึ้นมาเป็นเชิงร่วมยินดี “เอาละ! ในเมื่อตกลงกันได้แล้ว วันนี้เรามาฉลองกันให้เต็มที่ไปเลย!” เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีจากคนในครอบครัวดังระงมไปทั่วห้องอาหาร เหล่าคนรับใช้ต่างรีบเร่งลำเลียงอาหารและเครื่องดื่มออกมาเพิ่มไม่ขาดสาย ป๊ากับม๊าเริ่มพูดคุยเรื่องฤกษ์ยามและแผนการจัดงานที่ต้องเรียบง่ายแต่ทรงพลังตามความประสงค์ของอากง ท่ามกลางเสียงหัวเราะและบรรยากาศของการฉลอง หลินได้แต่ลอบถอนหายใจทิ้งเบา ๆ เธอเหลือบมองว่าที่สามีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขากำลังคีบอาหารให้คนนั้นคนนี้อย่างเป็นธรรมชาติ ประหนึ่งว่าเป็นลูกเขยที่ดีเด่นมาตั้งแต่เกิด ‘ตอแหลเก่งจริง ๆ ไอ้เด็กนี่’ หลินด่าในใจพลางหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด เธอรู้ดีว่านับจากวินาทีนี้ ชีวิตโสดที่แสนสงบสุขของเธอได้จบลงแล้ว และสงครามประสาทที่ตกลงกันไว้อย่างลับ ๆ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ช้าทั้งที่เธอพยายามหนีมาตลอด... และต่อจากนี้เธอต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้หลังคาเดียวกันกับไอ้ตี๋ปากเสียคนนี้!บทที่ 23 คู่ชีวิต บรรยากาศภายในของห้องทำงานประธานบริหาร กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกาแฟคั่วบดอบอวลไปทั่วห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู ภายในที่เงียบสงบนั้น หลินนั่งพักพิงแผ่นอกแกร่งของเฉินอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ทั้งคู่ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ดูความวุ่นวายของเมืองหลวงที่ดำเนินไปอย่างไม่หยุดนิ่ง หลังจากวันที่ความลับเรื่องแผนการของอากงถูกเปิดเผย ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดูจะแน่นแฟ้นและเปิดเผยต่อกันมากขึ้นจนแทบจะแยกกันไม่ออก “เฉิน... วันนี้ฉันจัดการเคลียร์เอกสารงวดสุดท้ายให้เสร็จแล้วนะ ถือเป็นวันทำงานวันสุดท้ายตามสัญญาจ้างหนึ่งปีพอดี” หลินเอ่ยขึ้นเบา ๆ พลางขยับตัวในอ้อมกอดของชายหนุ่ม “ครับ... ครบปีแล้วเหรอเนี่ย เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ” เฉินพึมพำพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “แล้วถ้าผมอยากจะจ้างต่อล่ะ... จ้างตลอดชีวิตเลยได้ไหม?” “ไม่เอาแล้ว ฉันวางแผนจะให้น้ำหวานเข้ามาดูช่วงต่อแทน ส่วนฉันจะกลับไปเคลียร์งานที่สำนักงานตัวเองบ้าง” “ไม่เอาเพื่อนเจ๊สิ ผมอยากได้เจ๊คนเดียว คนอื่นผมไม่ไว้ใจเท่าเจ๊หรอก” เฉินออดอ้อนเสียงทุ้ม
บทที่ 22 คุณแฟน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาภายในห้องนอนที่ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรักจากค่ำคืนที่แสนยาวนาน บนเตียงกว้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยของบทรัก ร่างสูงโปร่งของเฉินขยับตัวตื่นขึ้นก่อน เขาเท้าแขนกับหมอนพลางทอดสายตามองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเอ็นดู เฉินใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเขี่ยเบา ๆ ที่ปลายจมูกรั้นของหลินอย่างหยอกล้อ สลับกับการเกลี่ยปอยผมสีบลอนด์เทาที่ระใบหน้าเนียนละเอียดออกอย่างเบามือ “อื้อ... อย่ากวนสิ” หลินครางงึมงำในลำคอพลางซุกหน้าหนีสัมผัสรบกวน ท่าทางงัวเงียเหมือนแมวขี้เซาทำให้ชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ตื่นได้แล้วครับเจ๊... สายมากแล้วนะ” เขาโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูหอมกรุ่น “อื้อออ...” “ถ้ายังไม่ยอมตื่น... ผมจะต่ออีกรอบจริง ๆ ด้วยนะ คราวนี้ไม่จบง่าย ๆ เหมือนเมื่อคืนแน่” พรึ่บ! เพียงแค่ได้ยินคำขู่ที่แสนเร่าร้อน หลินก็เด้งตัวลุกขึ้นมานั่งทันที แววตาที่เคยฉ่ำปรือเบิกกว้างด้วยความตกใจพลางมองค้อนคนตรงห
บทที่ 21 เจ๊ของผม🔥จุมพิตที่รุนแรงและเอาแต่ใจบดเบียดลงมาจนหลินแทบหายใจไม่ทัน รสชาติของความปรารถนาที่ผสมปนเปไปกับความหึงหวงทำให้เธอมึนงงยิ่งกว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป เฉินถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบสลัวสายตาคมกริบของชายหนุ่มกวาดมองร่างแน่งน้อยที่ทอดกายอยู่ใต้ร่างเขา ผิวขาวจัดที่ขึ้นสี จากอาการแพ้ดูยั่วยวนตาจนเขาต้องก้มลงฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น เขาเริ่มพรมจูบอย่างหนักแน่นทิ้งรอยรักสีกุหลาบไว้ตามผิวเนื้ออ่อนนุ่มทีละจุด ราวกับต้องการตีตราจองว่าทุกตารางนิ้วบนร่างกายนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ“อื้อ... เฉิน...”เสียงหวานครางประท้วงแผ่วเบาเมื่อสัมผัสร้อนผ่าวลากไล้ผ่านยอดอกอิ่มที่ชูชัน ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปยังหน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งตามจังหวะการรุกราน เฉินไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น มือหนาทั้งสองข้างรวบตรึงข้อมือเรียวไว้เหนือศีรษะ ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลายังคงทำหน้าที่สำรวจความงามอย่างไม่ลดละเขาไล่พรมจูบต่ำลงไปเรื่อย ๆ ผ่านสะโพกผายที่บิดเร้าด้วยความเสียวซ่าน จนกระทั่งหยดหยุดลงที่
บทที่ 20 หวงนายเธอไม่สนอีกต่อไปแล้วว่าใครจะมองอย่างไร หลินก้าวเดินอย่างมั่นคงมุ่งตรงไปยังวงล้อมของท่านประธานหนุ่ม ท่าทางนวยนาดที่แฝงไปด้วยความกรุ่นโกรธและออดอ้อนทำให้เธอเด่นสะดุดตาแขกทั้งงาน“เฉินนน...”เสียงหวานที่ลากยาวและสั่นพร่าทำให้เฉินที่กำลังคุยงานอยู่ถึงกับชะงักคำพูด เขาหันมามองตามเสียงแล้วหัวใจแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นสภาพของหลิน ใบหน้าที่แดงจัดและดวงตาที่มองเขาด้วยความตัดพ้อทำเอาเขาเกือบจะทิ้งแก้วในมือ“หลิน! คุณ...”“ทำไม... ฮึก ใจร้ายจัง ทิ้งหลินไว้คนเดียวทำไม”หลินโผเข้ากอดแขนแกร่งของเขาไว้แน่นพลางซุกใบหน้าลงกับไหล่หนา กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฟุ้งกระจายออกมาจากตัวเธอทำให้เฉินหน้าถอดสี เขาเห็นรอยผื่นแดงเริ่มลามขึ้นมาตามลำคอระหง... สัญญาณเตือนภัยที่บอกว่าเธอกำลังทำเรื่องที่เป็นอันตรายต่อตัวเองที่สุด“ขอโทษครับทุกคน พอดีภรรยาของผมเธอรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย”เฉินรีบเอ่ยตัดบทแขกผู้ใหญ่ด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ปกติที่สุด ทั้งที่ในใจเขากำลังสั่นด้วยความโกรธจัด เขาไม่รอช้าที่จะรวบตัวร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวทันที หลินไม่ได้ข
บทที่ 19 งานเลี้ยงแสงอาทิตย์รำไรของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านม่านเนื้อบางเข้ามาภายในห้องนอน บรรยากาศรอบตัวยังอบอวลไปด้วยความอุ่นอวลของคนสองคนที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกันในรอบหลายวัน หลินขยับกายเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่ยังคงหลับตาพริ้มราวกับไม่อยากให้ช่วงเวลาแห่งความสงบนี้จบลง“ไอ้ตี๋... ตื่นได้แล้ว” หลินเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงกึ่งคำสั่งพลางใช้ปลายนิ้วสะกิดไหล่หนา“เจ๊จะรีบไปไหนครับ...” เฉินครางงึมงำในลำคอ ดวงตาคมปรือขึ้นมองคนตัวเล็กที่ดูจะกระตือรือร้นผิดปกติ ท่าทางงัวเงียของเขาทำให้ดูเหมือนเด็กหนุ่มจอมดื้อรั้นมากกว่าประธานบริหารผู้เย็นชาที่ใครๆ ต่างเกรงขาม“ไม่ได้รีบ แต่ฉันต้องเข้าไปเคลียร์เอกสารบัญชีชุดสุดท้ายให้เสร็จก่อน แล้วช่วงบ่ายต้องรีบไปเตรียมตัวแต่งหน้าทำผมสำหรับงานคืนนี้อีก” หลินอธิบายรัวเร็วพลางจัดระเบียบเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง“อ้อ... งั้นให้ผมไปส่งไหม?” เขาถามพลางขยับตัวลุกขึ้นพิงพนักเตียง เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างที่ไร้สิ่งปกปิด“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเพื่อนฉันมารับที่บริษัทนายนั่นแหละ นายจัดการตัวเองเถอะ”“ครับ...”
บทที่ 18 ไม่เข้าใจตลอดสามวันที่ผ่านมาความเงียบเหงาเกาะกินไปทุกพื้นที่ของห้องพักกว้าง เฉินไม่ได้กลับมาที่นี่เลยแม้แต่วินาทีเดียว ความรู้สึกของหลินตีรวนยุ่งเหยิงจนหาทางออกไม่เจอ ในใจหนึ่งเธอบอกตัวเองว่ามีความสุขดีที่ไม่ต้องคอยรับมือกับความกวนประสาทของเขา แต่ลึก ๆ กลับโหยหาและอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก ความสับสนระหว่างหน้าที่และความรู้สึกจริง ๆ มันพันกันจนยุ่งไปหมด“ไปไหนของเขานะ...” หลินพึมพำกับตัวเองขณะที่ยืนกอดอกทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ แสงไฟจากเมืองยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้ความกระวนกระวายใจของเธอลดน้อยลงเลย“ไปทำงานมาครับ”“อ๊ะ!”หลินสะดุ้งสุดตัวรีบหันขวับไปตามต้นเสียงด้วยความตกใจ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เมื่อเห็นร่างสูงที่คุ้นตาปรากฏตัวอยู่เบื้องหลัง “น...นายมาตอนไหน”“มาตั้งนานแล้วครับ ยืนเหม่ออะไรอยู่... คิดถึงผมเหรอ?” เฉินถามพลางเลิกคิ้วมองอย่างจับผิด ท่าทางอิดโรยจากการโหมงานหนักไม่ได้ทำให้ความขี้เล่นของเขาลดลงเลย“เพ้อเจ้อ! ใครเขาคิดถึงนายกัน อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย” หลินรีบเบือนหน้าหนี พยายามซ่อนใบหน
บทที่ 5 ได้ฤกษ์พนักงานในชุดยูนิฟอร์มเนียบกริบเดินนำทั้งสามคนเข้ามายังโซน VVIP ที่แยกตัวออกมาอย่างเป็นส่วนตัว บรรยากาศภายในเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าที่กระทบลงบนพรมหนานุ่ม แสงไฟสีทองสลัวรางสะท้อนกับกระจกเงาบานใหญ่ที่รายล้อมรอบห้อง เพิ่มความหรูหราจนหลินรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ราวแขวนชุดเจ้
บทที่ 4 ลองชุด สองสัปดาห์ผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่สำหรับหลิน มันคือสองสัปดาห์ของการถูกม๊าโทรจิกเช้าเย็นเพื่อเตรียมงานแต่งที่เธอแทบไม่อยากจะนับถอยหลัง ล่าสุดม๊ายื่นคำขาดให้เธอนัด ‘ไอ้เด็กปากมอม’ นั่นไปลองชุดแต่งงานในเย็นวันนี้ ซึ่งแค่คิดถึงใบหน้ากวนประสาทหลังเลนส์แว่นของเฉิน หลินก็รู้สึกเหนื่อยจนแทบไม
ตอนที่ 2 คำขอร้องมินิคูเปอร์สีม่วงคู่ใจที่หน้าพังยับเยินจนดูไม่จืด เคลื่อนตัวเข้าสู่รั้วเหล็กดัดมหึมาของคฤหาสน์ตระกูลจางอย่างเชื่องช้า หลินก้าวลงจากรถด้วยสภาพอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นไม่หายจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ เธอเดินกระแทกส้นสูงผ่านสวนสวยมุ่งหน้าสู่ตัวบ้านอันกว้างขวาง โดยมีเหล่าคนใช้เก่าแก่และลูกน้อง
ตอนที่ 1 กลับบ้านที่ไม่ได้เต็มใจท่ามกลางความวุ่นวายของกรุงเทพมหานครในยามเย็น แสงแดดสีส้มแก่ฉาบไล้ไปตามตึกสูงระฟ้า หลิน หรือ เหม่ยหลิน ในวัย 32 ปี เอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานตัวโปรดพลางถอนหายใจทิ้งอย่างเหนื่อยอ่อน ดวงตาเรียวสวยใต้กรอบแว่นจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยตัวเลขมากมายจนภาพเริ่มพร่ามัว




![เมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


