ตอนที่ 2 คำขอร้อง

ตอนที่ 2 คำขอร้อง

มินิคูเปอร์สีม่วงคู่ใจที่หน้าพังยับเยินจนดูไม่จืด เคลื่อนตัวเข้าสู่รั้วเหล็กดัดมหึมาของคฤหาสน์ตระกูลจางอย่างเชื่องช้า หลินก้าวลงจากรถด้วยสภาพอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นไม่หายจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ เธอเดินกระแทกส้นสูงผ่านสวนสวยมุ่งหน้าสู่ตัวบ้านอันกว้างขวาง โดยมีเหล่าคนใช้เก่าแก่และลูกน้องที่คุ้นหน้าคุ้นตาต่างพากันก้มหัวทำความเคารพคุณหนูเล็กของบ้านกันเป็นแถว

“ป๊า ม๊า สวัสดีค่ะ” หลินยกมือไหว้บุพการีแบบขอไปทีขณะเดินผ่านห้องโถง เป้าหมายเดียวของเธอตอนนี้คือห้องนอนใหญ่ของอากงที่ได้ข่าวว่าอาการร่อแร่

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป กลิ่นยาลมผสมน้ำมันมวยอันเป็นเอกลักษณ์โชยมาปะทะจมูก หลินรีบเดินเข้าไปใกล้เตียงไม้สักสลักลายที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างขอบเตียงกว้างทันที

“อากง... อากงเป็นยังไงบ้างคะ หลินมาหาแล้ว” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นร่างผอมบางของอากงนอนนิ่งมีผ้าชุบน้ำแปะอยู่ที่หน้าผาก

ชายชราค่อย ๆ ลืมตาที่ฝ้าฟางขึ้นมองหลานสาว พลางถอนหายใจยาวเหยียด

“อาหลิน... กงไม่รู้ว่ากงจะอยู่ดูโลกได้อีกนานแค่ไหน สิ่งเดียวที่กงยังห่วง... ก็คือธุรกิจและอนาคตของพวกเรา”

“โธ่ อากงอย่าพูดแบบนั้นสิคะ กงยังแข็งแรงจะตาย เรื่องบริษัทก็ไม่ต้องห่วงเลย เฮียกับพวกเจ๊เขาก็ช่วยป๊าม๊าดูอยู่ตั้งหลายคน” หลินพยายามปลอบใจพลางบีบนวดมือเหี่ยวแห้งของคนเป็นปู่

“กงไม่ได้ห่วงบริษัท... กงห่วงอาหลิน” อากงพลิกมือมากุมมือหลานสาวไว้แน่น แววตาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์กลับดูออดอ้อนอย่างประหลาด

“ลื้อแต่งงานได้ไหม... แต่งให้กงเห็นก่อนที่กงจะตาย อั๊วจะได้ตายตาหลับเสียที”

หลินชะงักไปครู่หนึ่ง ความกตัญญูที่มีมันจุกอก แต่ความรักอิสระมันก็ค้ำคอ เธอจึงเผลอหลุดปากตอบกลับไปตามนิสัยปากไว

“กงก็หลับตาแล้วตายได้เลยค่ะ ไม่ต้องรอหลินแต่งหรอก”

เพี๊ยะ!!!

“อาหลิน! ลื้อพูดแบบนั้นได้ยังไง!” เสียงฝ่ามือของคนเป็นแม่กระทบแผ่นหลังดังปึกใหญ่ หลินสะดุ้งสุดตัวเมื่อม๊าที่เดินตามเข้ามาได้ยินเข้าพอดี

“ม๊า! หลินเจ็บนะ!” เธอหันไปโวยวายใส่คนเป็นแม่ที่ตอนนี้ยืนแยกเขี้ยวใส่เธออยู่

“เจ็บน่ะดีแล้ว จะได้จำใส่สมองว่าห้ามพูดจาอัปมงคลแบบนี้กับอากง” ม๊าเอ็ดเสียงเขียวพลางยกมือขึ้นทำท่าจะตีซ้ำ

“เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย”

อากงเห็นท่าไม่ดีจึงรีบไอคุกคักทำท่าเหมือนจะขาดใจตายเสียเดี๋ยวนี้

“นะอาหลิน... อั๊วไม่ขออะไรมากเลย อั๊วคุยกับตระกูลหลี่ไว้แล้ว ธุรกิจเรากับเขาจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน ลื้อแต่งงานเถอะนะ ถือว่ากงขอร้องเป็นครั้งสุดท้าย”

“กง... แต่หลินไม่อยากแต่ง หลินอยู่ของหลินได้” หลินเริ่มอ่อนใจเมื่อเห็นสีหน้าซีดเซียว (ที่เกิดจากการทาแป้งงิ้วบาง ๆ) ของอากง

“ถือว่าอั๊วขอร้อง... ลื้อจะให้คนแก่อย่างอั๊วตรอมใจตายเพราะหลานสาวคนเดียวไม่ยอมทำตามความปรารถนาสุดท้ายอย่างนั้นหรือ”

อากงบีบน้ำตาคลอเบ้า พลางหยิบใบสั่งแพทย์

ที่เตรียมไว้ใต้หมอนขึ้นมาโชว์ ในนั้นระบุอาการลึกลับที่ต้องได้รับการรักษาทางใจอย่างด่วนที่สุด

หลินมองใบสั่งแพทย์สลับกับหน้าอากงที่ดูน่าสงสารจนใจอ่อนยวบ เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะพึมพำออกมาอย่างจำยอม

“ก็ได้ค่ะ... ไว้หลินจะกลับไปคิดดูอีกที”

“อั๊วจะรอ... อย่าให้กงรอนานนักเลยนะอาหลิน” อากงรีบตอบทันควัน น้ำเสียงดูสดใสขึ้นมาหนึ่งระดับจนเกือบจะโป๊ะแตก

หลินเดินออกมาจากห้องนอนอากงด้วยความรู้สึกเหมือนแบกภูเขาไว้บนไหล่ แผ่นหลังบางพิงกับผนังทางเดินพลางพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินหัวใจเมื่อเห็นสีหน้าอิดโรยของชายชราผู้เป็นที่รัก แต่ในขณะเดียวกัน ความรักอิสระที่เธอเฝ้าฟูมฟักมาตลอดชีวิตก็ยังคงต้านทานความคิดเรื่องการแต่งงานอย่างหนักหน่วง

“เป็นไงบ้างยัยตัวแสบ? อากงว่ายังไงบ้าง?” เสียงทุ้มคุ้นหูของจางเหว่ยพี่ชายคนโตเอ่ยถามขึ้น พร้อมกับจางเหม่ยพี่สาวคนรองที่เดินตามมาติด ๆ ทั้งคู่เพิ่งกลับจากงานบริหารที่ต่างจังหวัดและตรงดิ่งมาหาอากงทันทีที่ทราบข่าว

“ก็ไม่ยังไงค่ะเฮีย... อากงบีบน้ำตาจะเอาคำตอบเรื่องแต่งงานให้ได้ หลินละปวดหัว” เธอตอบเสียงอ่อย พลางนวดขมับตัวเองอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ก็ดีแล้วนี่ จะได้เป็นฝั่งเป็นฝาเสียที” จางเหม่ย พี่สาวคนรองเอ่ยยิ้ม ๆ พลางคว้าแขนน้องสาวให้เดินไปทางห้องอาหาร

“ม๊ากำลังให้แม่ครัวจัดสำรับใหญ่อยู่ วันนี้อยู่ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันก่อนเถอะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน อย่าเพิ่งหนีกลับคอนโดเลย”

“แต่หลินมีงานค้างนะเจ๊... อีกอย่างเพิ่งไปชนรถมาด้วย อารมณ์ไม่ค่อยดี” หลินพยายามปฏิเสธหวังจะชิ่งหนีไปให้พ้นจากบรรยากาศกดดัน

“รถชนก็เรื่องของรถ วันนี้อากงอุตส่าห์เรียกทุกคนมาทานมื้อเย็นพร้อมหน้า ลูกหลานต้องอยู่กันครบถึงจะถูก” ป๊าเดินเข้ามาสมทบพร้อมกับม๊าที่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างแข็งขัน

“อย่าเพิ่งดื้อเลยอาหลิน อยู่ทานข้าวกับป๊ากับม๊าก่อน แค่แป๊บเดียวเอง”

ท่ามกลางสายตาเว้าวอนของคนในครอบครัว หลินได้แต่ยอมจำนน เธอไม่อยากสร้างบรรยากาศมาคุไปมากกว่านี้ จึงได้แต่เดินตาม

พี่ ๆ เข้าไปในห้องอาหารที่ตระเตรียมไว้อย่างหรูหรา

โต๊ะอาหารตัวยาวถูกจัดวางด้วยอาหารจีนชุดใหญ่ กลิ่นหอมฉุยของเป็ดปักกิ่งและกระเพาะปลาเรียกน้ำย่อยได้เป็นอย่างดี แต่หลินกลับรู้สึกเหมือนอาหารมื้อนี้มีรสชาติขมปร่า

“เดี๋ยววันนี้จะมีแขกคนสำคัญมาร่วมโต๊ะกับเราด้วยนะ” ป๊าเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะตักซุปใส่ถ้วยให้อากงที่เพิ่งถูกพยุงออกมาจากห้องนอน

“เป็นหลานชายของตระกูลหลี่ที่อากงเคยเล่าให้ฟังนั่นแหละ”

หลินชะงักตะเกียบในมือที่กำลังจะคีบเต้าหู้ ตาขวากระตุกอย่างแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ

“แขกคนสำคัญ? ตระกูลหลี่? ...ตระกูลที่อากงอยากให้หลินแต่งงานด้วยน่ะเหรอคะ?”

“ใช่” อากงตอบสั้น ๆ พลางลอบยิ้มมุมปากให้ป๊า

“เป็นคนหนุ่มไฟแรง เก่งเรื่องบริหารงานมาก รับรองว่าสมน้ำสมเนื้อกับอาหลินแน่นอน”

ความรู้สึกเหมือนลางสังหรณ์ร้ายกำลังจะกลายเป็นจริงแล่นริ้วเข้ามาในหัว สมองของเธอเริ่มประมวลผลคำว่า ตระกูลหลี่และคนเก่งเรื่องบริหารเข้าด้วยกัน แม้ในใจจะพยายามปลอบตัวเองว่าโลกคงไม่กลมขนาดนั้น แต่ลึก ๆ เธอกลับร้อนรนอย่างบอกไม่ถูก เหมือนหายนะกำลังก้าวเท้าเข้ามาหาเธอในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารจีนตัวยาวตึงเครียดขึ้นมาในฉับพลัน แม้กลิ่นหอมหวนของเป็ดปักกิ่งและกระเพาะปลาจะยั่วน้ำลายเพียงใด แต่มันกลับไม่สามารถกลบความกดดันที่แผ่

ออกมาได้เลย ป๊าที่สังเกตเห็นลูกสาวคนเล็กเอาแต่เงียบ จึงเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นก่อน

“อาหมวย... ลื้อยังไม่เปลี่ยนใจจริง ๆ เหรอ เรื่องที่จะมาช่วยงานที่บริษัทก่อสร้างของเราน่ะ งานบัญชีที่บริษัทเรากำลังต้องการคนคุมระบบใหญ่อยู่พอดี ลื้อสนใจจะมาดูแลไหม?”

หลินวางตะเกียบลงในทันที เสียงกระทบของมันดังก้องไปทั่วโต๊ะอาหารที่เงียบสงัด เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่น

“ไม่ค่ะ”

“ไม่คิดจะพิจารณาสักนิดเลยเหรอไง?” ป๊าเลิกคิ้วถามซ้ำ น้ำเสียงเริ่มขุ่นมัวเล็กน้อย

“บริษัทเราก็บริษัทลื้อนะ ไม่ใช่บริษัทคนอื่นคนไกลที่ไหน”

“ไม่ค่ะป๊า หลินไม่สะดวก” เธอตอบสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตา

“ลื้อเป็นอะไรถึงไม่สะดวกฮะ อาหมวยเล็ก?” ม๊าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แทรกขึ้นทันที สายตาจ้องเขม็ง

“งานที่บริษัทตัวเองมันมั่นคงกว่าบริษัทห้องแถวที่ลื้อไปเช่าทำบัญชีตั้งเยอะ ไม่เข้าใจว่าจะดื้อไปทำไม”

“มั่นคงสำหรับม๊า แต่หลินไม่สะดวกใจค่ะม๊า... มันไม่สะดวก ก็คือไม่สะดวก” หลินย้ำคำเดิม น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้นตามนิสัยไม่ยอมคนของเธอ

จางเหว่ยและจางเหม่ย พี่ชายและพี่สาวได้แต่นั่งมองหน้ากันเลิ่กลั่ก บรรยากาศเริ่มมาคุจนคนรับใช้ในห้องอาหารพากันก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าขยับตัว

“ลื้อนี่มันน่าตีจริง ๆ ดื้อ หัวรั้นไม่เคยเปลี่ยน!” ม๊าทุบโต๊ะเบา ๆ ด้วยความโมโห

“อากงสอนลื้อมายังไงให้เป็นคนแบบนี้ห้ะ!”

หลินเอนหลังพิงเก้าอี้พลางฉีกยิ้มบางๆ ให้ผู้เป็นแม่

“ขอบคุณค่ะที่ชม”

“อั๊วด่า! ไม่ได้ชม!” ม๊าแทบจะกระโดดข้ามโต๊ะมาเขย่าตัวลูกสาวคนเล็ก

“ค่ะ” หลินตอบรับคำเพียงสั้น ๆ พลางหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบอย่างไม่สะทกสะท้าน ยิ่งท่าทางเย็นชาและไม่ยอมก้มหัวให้ใครของลูกสาวคนเล็ก ยิ่งทำให้คนเป็นแม่ปวดหัวจนแทบจะความดันขึ้น

อากงที่นั่งหัวโต๊ะยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย แกไม่ได้โกรธเคืองที่หลินปฏิเสธ แต่กลับดูเหมือนกำลังสนุกที่เห็นหลานสาวแสดงฤทธิ์เดชออกมา เพราะนั่นหมายความว่า... คนที่จะมาปราบพยศยัยตัวแสบคนนี้ได้ จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

“เอาล่ะ ๆ ใจเย็น ๆ กันก่อน” อากงเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง

“ที่อาหมวยยังไม่อยากมาทำที่นี่ ก็เพราะเขายังอยากพิสูจน์ตัวเองอยู่นั่นแหละ อีกอย่าง... เดี๋ยวแขกคนสำคัญของอั๊วมาถึง ก็คงจะเข้าใจอะไรมากขึ้นเอง”

หลินขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกสังหรณ์ใจที่เลวร้ายกว่าเดิมแล่นปราดเข้ามาในอกอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนเข้ามุมโดยไม่รู้ตัว