Novels by T.Sunflower

บทที่ 23 ชีวิตคู่ หลังจากวันที่ความรักได้รับการยอมรับจากเสี่ยไกร ภาคินก็ไม่รอช้าที่จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้ เขาเดินทางกลับไปยังบ้านเกิดที่สุพรรณบุรีเพื่อรับพ่อและแม่ขึ้นมาอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ เตรียมความพร้อมสำหรับงานวิวาห์ที่กำลังจะมาถึง ตลอดระยะเวลานั้น ภาคินต้องรับบทหนักทั้งงานที่สถานีตำรวจและการทำหน้าที่เป็นว่าที่เจ้าบ่าว คอยวิ่งรอกไปมาหาสู่คฤหาสน์รัตนเวชอยู่ไม่ขาดท่ามกลางความวุ่นวายในห้องทำงานที่ สน. เสียงฝีเท้าและเสียงวิทยุสื่อสารยังคงดังเป็นระยะ ภาคินหันไปย้ำกับเพื่อนซี้ที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ ด้วยแววตาจริงจัง“เฮ้ย... ไอ้สิน มึงอย่าลืมเคลียร์คิวตัวเองให้ว่างนะเว้ย วันนั้นสำคัญกับกูมาก”“เออ! รู้แล้วไอ้เหี๊ย จะย้ำทำไมหนักหนาวะ” หมวดสินเงยหน้าจากกองเอกสารแล้วตอบกลับอย่างกวนประสาท “กูรู้ตำแหน่งตัวเองดีโว้ย... เพื่อนเจ้าบ่าวเบอร์หนึ่งอย่างกูไม่มีพลาดอยู่แล้ว”“เออ... แล้วมึงก็ช่วยเคลียร์พวกบรรดาสาว ๆ ในสต็อกมึงด้วยล่ะ อย่าให้มาทำเสียเรื่องในงานกู” ภาคินเปรยขำ ๆ แต่ทว่าสายตาที่มองเพื่อนกลับดูเหมือนเตือนจริง“กูจัดการได้น่า มึงห่วงตัวเองเถอะ...” หมวดสินนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะโพล่งคำถาม

บทที่ 22 ขออนุญาตแสงตะวันยามบ่ายที่เริ่มทอดเงายาวฉาบไล้เข้ามาในห้องนอน ใยบัวค่อย ๆ ขยับกายตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ทว่ามันกลับเป็นความระบมที่มาพร้อมกับความอุ่นซ่านในหัวใจ เธอพยายามหยัดกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบากแกรก...เสียงเปิดประตูเบา ๆ ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มละมุนที่ประดับบนใบหน้าคมเข้ม“ตื่นแล้วเหรอครับคนเก่ง...” ภาคินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลที่ชวนให้คนฟังรู้สึกปลอดภัย“ค่ะ...” ใยบัวตอบรับเพียงสั้น ๆ พลางพยายามจะขยับตัวลุกจากเตียงนอน ทว่าภาคินกลับถลันเข้ามาประคองร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว“ลุกขึ้นมาทำไมครับ หืม?” เขาแสร้งดุเบา ๆ ในลำคอ ทว่าแววตาที่จ้องมองมานั้นกลับเต็มไปด้วยความห่วงใย“บัวแค่ไม่อยากนอนเฉย ๆ แล้วนี่คะ... มันเมื่อยไปหมดแล้ว” เธอตอบพลางช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างออดอ้อน“ครับ ๆ พี่เข้าใจแล้ว... งั้นเดี๋ยวพี่อุ้มไปนั่งตรงระเบียงรับลมดีไหม?”“ไม่เอาค่ะ บัวเดินเองได้”“อย่าดื้อสิครับคนดี ร่างกายหนูยังไม่แข็งแรงนะ” ภาคินเอ็ดเบา ๆ อย่างไม่จริงจังนัก“พี่ใบ้ดุบัวอีกแล้วนะจ๊ะ...” ใยบัวแสร้งตัดพ้อพลางย่น

บทที่ 21 บ้าใบ้กินบัว🔞🔥ภาคินยกยิ้มอย่างพึงใจที่เห็นคนสวยของเขากำลังมัวเมาในรสสวาทที่เขาจงใจกลั่นแกล้งรั้งเอาไว้ แต่เมื่อเห็นว่าใยบัวเริ่มหอบกระชั้นและใกล้จะถึงขีดจำกัด เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนบทเรียนนี้ให้เร่าร้อนขึ้นไปอีกขั้นมือหนาที่เคยตรึงเอวบางไว้เปลี่ยนมาโอบรัดร่างของเธอแน่น ก่อนจะพลิกกายเพียงชั่วพริบตาเดียว ใยบัวรู้ตัวอีกทีเธอก็ถูกจัดท่าทางให้นอนคว่ำราบลงกับที่นอนนุ่ม โดยมีร่างสูงใหญ่ทาบทับตามมาติด ๆ ราวกับเงาตามตัว"พี่ใบ้... อ๊ะ!"ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัวได้ สะโพกมนก็ถูกมือหนารั้งขึ้นให้โก้งโค้งรับความต้องการของเขา ภาคินไม่รอช้า เขาจดจ่อความแข็งแกร่งเข้ากับช่องทางรักที่ฉ่ำแฉะ ก่อนจะกดแทรกซึมเข้าไปรวดเดียวจนมิดด้าม"อื้อออ!... พี่ใบ้ บัวเจ็บ มันลึกไปจ้ะ!"ใยบัวร้องอุทานเสียงหลง ใบหน้าหวานฟุบลงกับหมอน ขนอ่อนลุกซู่เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกจากด้านหลังที่ส่งตรงเข้าถึงจุดลึกที่สุดจนกายสาวสั่นคลอนตับ! ตับ! ตับ!"ซี๊ดดด... ท่านี้แหละบัว พี่จะเข้าให้ถึงหนู"ภาคินคำรามออกมาอย่างดิบเถื่อน เขาโน้มตัวลงมาหมอบทับแผ่นหลังเนียน มือหนึ่งขยำยอดอกที่โผล่พ้นลำตัวออกมา ส่วนอีกมือก็ฟาดลงบนแก้มก้

บทที่ 20 แต่งงานกันไหม?🔞🔥หลังจากเรื่องร้ายผ่านพ้นไป คฤหาสน์รัตนเวชที่เคยรุ่งเรืองกลับเงียบเหงาลงถนัดตา ทว่าในความเงียบนั้นกลับมีความอบอุ่นสายหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น ภาคินได้รับอนุญาตจากใยบัวให้ย้ายเข้ามาอยู่ในตึกใหญ่ ไม่ใช่ในฐานะคนสวนใบ้อีกต่อไป แต่ในฐานะเจ้าของหัวใจความหวาดกลัวจากเหตุการณ์บุกจับคุณพ่อ และภาระงานอันหนักอึ้งที่โรงแรมซึ่งเธอต้องแบกรับเพียงลำพัง ทำให้ไหล่บางดูล้าลงอย่างเห็นได้ชัด ในยามค่ำคืนที่แสงจันทร์นวลตาฉาบไล้ผ่านผ้าม่านลูกไม้เข้ามาในห้องนอน ภาคินขยับกายเข้าไปโอบกอดร่างเล็กที่นอนทอดกายอยู่เคียงข้าง กลิ่นหอมจาง ๆ จากเรือนผมของเธอยังคงทำให้เขาคลั่งไคล้ได้เสมอ“คุณหนูครับ... แต่งงานกับพี่ไหม?”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบชิดใบหูทำเอาหัวใจคนฟังเต้นรัว ภาคินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับต้องการจะบอกว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธอไปไหนอีก“พี่ใบ้... แน่ใจแล้วเหรอจ๊ะ?”ใยบัวเอ่ยถามเสียงแผ่ว สรรพนามที่เคยใช้เรียกเขายังคงติดปาก แม้จะรู้เต็มอกว่าเขาคือผู้กองภาคินที่เป็นนายตำรวจสังกัดปราบอาชญากรรมก็ตาม“แน่ใจสิครับ... คุณหนูเป็นของพี่แล้วนะ เป็นทั้งตัวและหัวใจ พี่จะปล่อยให้หลุดมือ

บทที่ 19 เป็นห่วงภายในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลตำรวจ กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องมือแพทย์ดังระงมไปทั่วบริเวณ ภาคินนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ในสภาพกึ่งเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยถลอกและบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังซึ่งเพิ่งผ่านการเย็บสดๆ ร้อนๆ ใบหน้าคมเข้มซีดเผือดลงเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงวาวโรจน์ด้วยความดื้อดึง“ผมบอกแล้วไงว่าไม่นอน! แค่นี้ไกลหัวใจเยอะแยะ ผมจะกลับ!” ภาคินตวาดเสียงแข็งใส่พยาบาลที่พยายามจะเข็นเตียงเขาไปที่ห้องพักฟื้น“ไอ้คินครับ! แผลมึงลึกนะเว้ย หมอบอกว่าเสี่ยงติดเชื้อ มึงจะรีบไปไหนนักหนาวะ” หมวดสินที่ยืนกอดอกเฝ้าอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด“กูจะไปหาใยบัว... กูสัญญากับเขาไว้ว่าจะไปรับ” ภาคินพยายามจะยันตัวลุกลงจากเตียง ทว่าความเจ็บแปล็บที่แผ่นหลังทำให้เขาต้องนิ่วหน้าและทรุดตัวลงนั่งตามเดิม“สภาพมึงตอนนี้ แค่เดินไปเข้าห้องน้ำให้รอดก่อนเถอะไอ้เสือ!” หมวดสินกดไหล่เพื่อนรักไว้แน่น “มึงดูสารรูปตัวเองบ้าง เลือดซึมจนผ้าพันแผลแดงฉานขนาดนี้ ถ้าคุณหนูเขามาเห็นมึงในสภาพนี้ เขาจะไม่ยิ่งตกใจจนช็อกไปเหรอวะ”คำพูดของหมวดสินทำให้ภาคินชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพใบหน้าตื่นตระหนกของใ

บทที่ 18 กำลังใจในวันปฏิบัติการกาลเวลาหมุนผ่านไปเร็ว ตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา ภาพของนายตำรวจหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ทำหน้าที่สารถีจำเป็น คอยรับส่งประธานบริหารคนสวยระหว่างคฤหาสน์และโรงแรมรัตนเวช แกรนด์ กลายเป็นภาพที่พนักงานทุกคนเริ่มจะคุ้นตา แม้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะยังคงเป็นปริศนาที่ชวนให้คนรอบข้างคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ทว่าสำหรับภาคินแล้ว ทุกวินาทีที่ได้อยู่ใกล้ชิดเธอในรถคันเดิมนี้คือช่วงเวลาที่แสนล้ำค่าที่สุดในบ่ายวันหนึ่งขณะที่รถยนต์ส่วนตัวมุ่งหน้าสู่โรงแรมหรู ภาคินลอบมองเสี้ยวหน้าหวานของคนข้างกายที่กำลังตรวจเอกสารด้วยความตั้งใจ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา“ใยบัวครับ... สามเดือนมาแล้วนะ ใจอ่อนให้พี่บ้างหรือยังคะคนดี?” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ทอดหวานอย่างสื่อความหมาย“ยังค่ะ” ใยบัวตอบสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงาน ทว่ามุมปากกลับแอบขยับเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกต“ใจร้ายจังเลยนะ...ปล่อยให้พี่พยายามอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ พี่เสียใจจนกินข้าวไม่ลงแล้วนะเนี่ย” ภาคินแกล้งถอนหายใจยาว ทำหน้าเศร้าสร้อยคล้ายเด็กน้อยที่โดนขัดใจ“ค่ะ รับทราบแล้วค่ะ” ใยบัวพยักหน้ารับแบบส่งเดช

บทที่ 23 คู่ชีวิต บรรยากาศภายในของห้องทำงานประธานบริหาร กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกาแฟคั่วบดอบอวลไปทั่วห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู ภายในที่เงียบสงบนั้น หลินนั่งพักพิงแผ่นอกแกร่งของเฉินอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ทั้งคู่ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ดูความวุ่นวายของเมืองหลวงที่ดำเนินไปอย่างไม่หยุดนิ่ง หลังจากวันที่ความลับเรื่องแผนการของอากงถูกเปิดเผย ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดูจะแน่นแฟ้นและเปิดเผยต่อกันมากขึ้นจนแทบจะแยกกันไม่ออก “เฉิน... วันนี้ฉันจัดการเคลียร์เอกสารงวดสุดท้ายให้เสร็จแล้วนะ ถือเป็นวันทำงานวันสุดท้ายตามสัญญาจ้างหนึ่งปีพอดี” หลินเอ่ยขึ้นเบา ๆ พลางขยับตัวในอ้อมกอดของชายหนุ่ม “ครับ... ครบปีแล้วเหรอเนี่ย เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ” เฉินพึมพำพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “แล้วถ้าผมอยากจะจ้างต่อล่ะ... จ้างตลอดชีวิตเลยได้ไหม?” “ไม่เอาแล้ว ฉันวางแผนจะให้น้ำหวานเข้ามาดูช่วงต่อแทน ส่วนฉันจะกลับไปเคลียร์งานที่สำนักงานตัวเองบ้าง” “ไม่เอาเพื่อนเจ๊สิ ผมอยากได้เจ๊คนเดียว คนอื่นผมไม่ไว้ใจเท่าเจ๊หรอก” เฉินออดอ้อนเสียงทุ้ม

บทที่ 22 คุณแฟน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาภายในห้องนอนที่ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรักจากค่ำคืนที่แสนยาวนาน บนเตียงกว้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยของบทรัก ร่างสูงโปร่งของเฉินขยับตัวตื่นขึ้นก่อน เขาเท้าแขนกับหมอนพลางทอดสายตามองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเอ็นดู เฉินใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเขี่ยเบา ๆ ที่ปลายจมูกรั้นของหลินอย่างหยอกล้อ สลับกับการเกลี่ยปอยผมสีบลอนด์เทาที่ระใบหน้าเนียนละเอียดออกอย่างเบามือ “อื้อ... อย่ากวนสิ” หลินครางงึมงำในลำคอพลางซุกหน้าหนีสัมผัสรบกวน ท่าทางงัวเงียเหมือนแมวขี้เซาทำให้ชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ตื่นได้แล้วครับเจ๊... สายมากแล้วนะ” เขาโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูหอมกรุ่น “อื้อออ...” “ถ้ายังไม่ยอมตื่น... ผมจะต่ออีกรอบจริง ๆ ด้วยนะ คราวนี้ไม่จบง่าย ๆ เหมือนเมื่อคืนแน่” พรึ่บ! เพียงแค่ได้ยินคำขู่ที่แสนเร่าร้อน หลินก็เด้งตัวลุกขึ้นมานั่งทันที แววตาที่เคยฉ่ำปรือเบิกกว้างด้วยความตกใจพลางมองค้อนคนตรงห

บทที่ 21 เจ๊ของผม🔥จุมพิตที่รุนแรงและเอาแต่ใจบดเบียดลงมาจนหลินแทบหายใจไม่ทัน รสชาติของความปรารถนาที่ผสมปนเปไปกับความหึงหวงทำให้เธอมึนงงยิ่งกว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป เฉินถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบสลัวสายตาคมกริบของชายหนุ่มกวาดมองร่างแน่งน้อยที่ทอดกายอยู่ใต้ร่างเขา ผิวขาวจัดที่ขึ้นสี จากอาการแพ้ดูยั่วยวนตาจนเขาต้องก้มลงฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น เขาเริ่มพรมจูบอย่างหนักแน่นทิ้งรอยรักสีกุหลาบไว้ตามผิวเนื้ออ่อนนุ่มทีละจุด ราวกับต้องการตีตราจองว่าทุกตารางนิ้วบนร่างกายนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ“อื้อ... เฉิน...”เสียงหวานครางประท้วงแผ่วเบาเมื่อสัมผัสร้อนผ่าวลากไล้ผ่านยอดอกอิ่มที่ชูชัน ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปยังหน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งตามจังหวะการรุกราน เฉินไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น มือหนาทั้งสองข้างรวบตรึงข้อมือเรียวไว้เหนือศีรษะ ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลายังคงทำหน้าที่สำรวจความงามอย่างไม่ลดละเขาไล่พรมจูบต่ำลงไปเรื่อย ๆ ผ่านสะโพกผายที่บิดเร้าด้วยความเสียวซ่าน จนกระทั่งหยดหยุดลงที่

บทที่ 20 หวงนายเธอไม่สนอีกต่อไปแล้วว่าใครจะมองอย่างไร หลินก้าวเดินอย่างมั่นคงมุ่งตรงไปยังวงล้อมของท่านประธานหนุ่ม ท่าทางนวยนาดที่แฝงไปด้วยความกรุ่นโกรธและออดอ้อนทำให้เธอเด่นสะดุดตาแขกทั้งงาน“เฉินนน...”เสียงหวานที่ลากยาวและสั่นพร่าทำให้เฉินที่กำลังคุยงานอยู่ถึงกับชะงักคำพูด เขาหันมามองตามเสียงแล้วหัวใจแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นสภาพของหลิน ใบหน้าที่แดงจัดและดวงตาที่มองเขาด้วยความตัดพ้อทำเอาเขาเกือบจะทิ้งแก้วในมือ“หลิน! คุณ...”“ทำไม... ฮึก ใจร้ายจัง ทิ้งหลินไว้คนเดียวทำไม”หลินโผเข้ากอดแขนแกร่งของเขาไว้แน่นพลางซุกใบหน้าลงกับไหล่หนา กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฟุ้งกระจายออกมาจากตัวเธอทำให้เฉินหน้าถอดสี เขาเห็นรอยผื่นแดงเริ่มลามขึ้นมาตามลำคอระหง... สัญญาณเตือนภัยที่บอกว่าเธอกำลังทำเรื่องที่เป็นอันตรายต่อตัวเองที่สุด“ขอโทษครับทุกคน พอดีภรรยาของผมเธอรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย”เฉินรีบเอ่ยตัดบทแขกผู้ใหญ่ด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ปกติที่สุด ทั้งที่ในใจเขากำลังสั่นด้วยความโกรธจัด เขาไม่รอช้าที่จะรวบตัวร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวทันที หลินไม่ได้ข

บทที่ 19 งานเลี้ยงแสงอาทิตย์รำไรของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านม่านเนื้อบางเข้ามาภายในห้องนอน บรรยากาศรอบตัวยังอบอวลไปด้วยความอุ่นอวลของคนสองคนที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกันในรอบหลายวัน หลินขยับกายเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่ยังคงหลับตาพริ้มราวกับไม่อยากให้ช่วงเวลาแห่งความสงบนี้จบลง“ไอ้ตี๋... ตื่นได้แล้ว” หลินเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงกึ่งคำสั่งพลางใช้ปลายนิ้วสะกิดไหล่หนา“เจ๊จะรีบไปไหนครับ...” เฉินครางงึมงำในลำคอ ดวงตาคมปรือขึ้นมองคนตัวเล็กที่ดูจะกระตือรือร้นผิดปกติ ท่าทางงัวเงียของเขาทำให้ดูเหมือนเด็กหนุ่มจอมดื้อรั้นมากกว่าประธานบริหารผู้เย็นชาที่ใครๆ ต่างเกรงขาม“ไม่ได้รีบ แต่ฉันต้องเข้าไปเคลียร์เอกสารบัญชีชุดสุดท้ายให้เสร็จก่อน แล้วช่วงบ่ายต้องรีบไปเตรียมตัวแต่งหน้าทำผมสำหรับงานคืนนี้อีก” หลินอธิบายรัวเร็วพลางจัดระเบียบเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง“อ้อ... งั้นให้ผมไปส่งไหม?” เขาถามพลางขยับตัวลุกขึ้นพิงพนักเตียง เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างที่ไร้สิ่งปกปิด“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเพื่อนฉันมารับที่บริษัทนายนั่นแหละ นายจัดการตัวเองเถอะ”“ครับ...”

บทที่ 18 ไม่เข้าใจตลอดสามวันที่ผ่านมาความเงียบเหงาเกาะกินไปทุกพื้นที่ของห้องพักกว้าง เฉินไม่ได้กลับมาที่นี่เลยแม้แต่วินาทีเดียว ความรู้สึกของหลินตีรวนยุ่งเหยิงจนหาทางออกไม่เจอ ในใจหนึ่งเธอบอกตัวเองว่ามีความสุขดีที่ไม่ต้องคอยรับมือกับความกวนประสาทของเขา แต่ลึก ๆ กลับโหยหาและอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก ความสับสนระหว่างหน้าที่และความรู้สึกจริง ๆ มันพันกันจนยุ่งไปหมด“ไปไหนของเขานะ...” หลินพึมพำกับตัวเองขณะที่ยืนกอดอกทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ แสงไฟจากเมืองยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้ความกระวนกระวายใจของเธอลดน้อยลงเลย“ไปทำงานมาครับ”“อ๊ะ!”หลินสะดุ้งสุดตัวรีบหันขวับไปตามต้นเสียงด้วยความตกใจ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เมื่อเห็นร่างสูงที่คุ้นตาปรากฏตัวอยู่เบื้องหลัง “น...นายมาตอนไหน”“มาตั้งนานแล้วครับ ยืนเหม่ออะไรอยู่... คิดถึงผมเหรอ?” เฉินถามพลางเลิกคิ้วมองอย่างจับผิด ท่าทางอิดโรยจากการโหมงานหนักไม่ได้ทำให้ความขี้เล่นของเขาลดลงเลย“เพ้อเจ้อ! ใครเขาคิดถึงนายกัน อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย” หลินรีบเบือนหน้าหนี พยายามซ่อนใบหน