Novels by tawangii98

บทที่ 20 แต่งงานกันไหม?🔞🔥หลังจากเรื่องร้ายผ่านพ้นไป คฤหาสน์รัตนเวชที่เคยรุ่งเรืองกลับเงียบเหงาลงถนัดตา ทว่าในความเงียบนั้นกลับมีความอบอุ่นสายหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น ภาคินได้รับอนุญาตจากใยบัวให้ย้ายเข้ามาอยู่ในตึกใหญ่ ไม่ใช่ในฐานะคนสวนใบ้อีกต่อไป แต่ในฐานะเจ้าของหัวใจความหวาดกลัวจากเหตุการณ์บุกจับคุณพ่อ และภาระงานอันหนักอึ้งที่โรงแรมซึ่งเธอต้องแบกรับเพียงลำพัง ทำให้ไหล่บางดูล้าลงอย่างเห็นได้ชัด ในยามค่ำคืนที่แสงจันทร์นวลตาฉาบไล้ผ่านผ้าม่านลูกไม้เข้ามาในห้องนอน ภาคินขยับกายเข้าไปโอบกอดร่างเล็กที่นอนทอดกายอยู่เคียงข้าง กลิ่นหอมจาง ๆ จากเรือนผมของเธอยังคงทำให้เขาคลั่งไคล้ได้เสมอ“คุณหนูครับ... แต่งงานกับพี่ไหม?”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบชิดใบหูทำเอาหัวใจคนฟังเต้นรัว ภาคินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับต้องการจะบอกว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธอไปไหนอีก“พี่ใบ้... แน่ใจแล้วเหรอจ๊ะ?”ใยบัวเอ่ยถามเสียงแผ่ว สรรพนามที่เคยใช้เรียกเขายังคงติดปาก แม้จะรู้เต็มอกว่าเขาคือผู้กองภาคินที่เป็นนายตำรวจสังกัดปราบอาชญากรรมก็ตาม“แน่ใจสิครับ... คุณหนูเป็นของพี่แล้วนะ เป็นทั้งตัวและหัวใจ พี่จะปล่อยให้หลุดมือ

บทที่ 19 เป็นห่วงภายในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลตำรวจ กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องมือแพทย์ดังระงมไปทั่วบริเวณ ภาคินนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ในสภาพกึ่งเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยถลอกและบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังซึ่งเพิ่งผ่านการเย็บสดๆ ร้อนๆ ใบหน้าคมเข้มซีดเผือดลงเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงวาวโรจน์ด้วยความดื้อดึง“ผมบอกแล้วไงว่าไม่นอน! แค่นี้ไกลหัวใจเยอะแยะ ผมจะกลับ!” ภาคินตวาดเสียงแข็งใส่พยาบาลที่พยายามจะเข็นเตียงเขาไปที่ห้องพักฟื้น“ไอ้คินครับ! แผลมึงลึกนะเว้ย หมอบอกว่าเสี่ยงติดเชื้อ มึงจะรีบไปไหนนักหนาวะ” หมวดสินที่ยืนกอดอกเฝ้าอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด“กูจะไปหาใยบัว... กูสัญญากับเขาไว้ว่าจะไปรับ” ภาคินพยายามจะยันตัวลุกลงจากเตียง ทว่าความเจ็บแปล็บที่แผ่นหลังทำให้เขาต้องนิ่วหน้าและทรุดตัวลงนั่งตามเดิม“สภาพมึงตอนนี้ แค่เดินไปเข้าห้องน้ำให้รอดก่อนเถอะไอ้เสือ!” หมวดสินกดไหล่เพื่อนรักไว้แน่น “มึงดูสารรูปตัวเองบ้าง เลือดซึมจนผ้าพันแผลแดงฉานขนาดนี้ ถ้าคุณหนูเขามาเห็นมึงในสภาพนี้ เขาจะไม่ยิ่งตกใจจนช็อกไปเหรอวะ”คำพูดของหมวดสินทำให้ภาคินชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพใบหน้าตื่นตระหนกของใ

บทที่ 18 กำลังใจในวันปฏิบัติการกาลเวลาหมุนผ่านไปเร็ว ตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา ภาพของนายตำรวจหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ทำหน้าที่สารถีจำเป็น คอยรับส่งประธานบริหารคนสวยระหว่างคฤหาสน์และโรงแรมรัตนเวช แกรนด์ กลายเป็นภาพที่พนักงานทุกคนเริ่มจะคุ้นตา แม้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะยังคงเป็นปริศนาที่ชวนให้คนรอบข้างคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ทว่าสำหรับภาคินแล้ว ทุกวินาทีที่ได้อยู่ใกล้ชิดเธอในรถคันเดิมนี้คือช่วงเวลาที่แสนล้ำค่าที่สุดในบ่ายวันหนึ่งขณะที่รถยนต์ส่วนตัวมุ่งหน้าสู่โรงแรมหรู ภาคินลอบมองเสี้ยวหน้าหวานของคนข้างกายที่กำลังตรวจเอกสารด้วยความตั้งใจ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา“ใยบัวครับ... สามเดือนมาแล้วนะ ใจอ่อนให้พี่บ้างหรือยังคะคนดี?” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ทอดหวานอย่างสื่อความหมาย“ยังค่ะ” ใยบัวตอบสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงาน ทว่ามุมปากกลับแอบขยับเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกต“ใจร้ายจังเลยนะ...ปล่อยให้พี่พยายามอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ พี่เสียใจจนกินข้าวไม่ลงแล้วนะเนี่ย” ภาคินแกล้งถอนหายใจยาว ทำหน้าเศร้าสร้อยคล้ายเด็กน้อยที่โดนขัดใจ“ค่ะ รับทราบแล้วค่ะ” ใยบัวพยักหน้ารับแบบส่งเดช

บทที่ 17 ขอโทษแสงตะวันยามบ่ายสาดส่องผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาภายในห้องนอนที่เคยอบอวลไปด้วยรอยสิเนหา ใยบัว ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ทว่าความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้าหาไม่ใช่ความสดชื่น แต่เป็นความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เธอขยับกายอย่างยากลำบากพลางก้มลงสำรวจตัวเอง พบว่าเนื้อตัวถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่ส่งกลิ่นกายสะอาดของเขาออกมาจาง ๆความทรงจำจากค่ำคืนที่แสนเร่าร้อนหลั่งไหลกลับเข้ามาประหนึ่งน้ำหลาก ทั้งสัมผัสรัญจวนใจและเสียงกระซิบพร่าที่ข้างหู มันทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความโหยหาและความละอายใจเธอกัดฟันพยายามหยัดกายลุกขึ้นจากเตียง ทว่าเพียงแค่ฝ่าเท้าสัมผัสพื้น ความระบมจากการตรากตรำในบทรักที่หนักหน่วงก็ทำให้เรียวขาอ่อนแรงลงเสียดื้อ ๆตุบ!ร่างบอบบางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเสียงกระแทกนั้นดังพอที่จะทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ด้านล่างสะดุ้งสุดตัว ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็วิ่งรัวขึ้นมาบนชั้นสอง ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักออกอย่างแรง“คุณหนู! ลุกขึ้นมาทำไมครับ!”ภาคินรีบเข้าไปช้อนร่างตัวเล็กขึ้นมาแนบอกอย่างรวดเร็

บทที่ 16 ทำเบบี้ 🔞🔥ภาคินซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น เขาสูดดมกลิ่นกายสาวอย่างกระหายพร้อมกับโถมกายเน้นย้ำความรู้สึกสุดท้ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ถอนกายออกอย่างอ่อนโยน ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่ยังคงเต้นแรงแข่งกันชายหนุ่มพลิกกายลงนอนด้านข้างพลางรั้งร่างเล็กที่ยังคงสั่นน้อย ๆ เข้ามาตระกองกอดไว้ในอ้อมแขน ภาคินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากชื้นเหงื่อของเธอออกอย่างเบามือ"เจ็บมากไหม..."น้ำเสียงของเขาในยามนี้ไม่มีความดุดันหลงเหลืออยู่ มีเพียงความนุ่มนวลที่ทำให้ใยบัวต้องมุดหน้าเข้าหาแผ่นอกกว้างด้วยความเขินอาย เธอส่ายหน้าช้า ๆ แทนคำตอบ แม้จะยังรู้สึกล้าไปทั้งตัว แต่ความอบอุ่นที่ได้รับจากอ้อมกอดนี้กลับทำให้ความหวาดกลัวก่อนหน้ามลายหายไปจนหมดสิ้น"พี่ใบ้คนบ้า... บัวอายจะแย่อยู่แล้ว"เธอพึมพำเสียงอู้อี้อยู่กับแผงอกเขา ภาคินหัวเราะในลำคอเบา ๆ แรงสั่นสะเทือนจากหน้าอกเขาทำให้เธอรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด เขาก้มลงจูบขมับเธอซ้ำ ๆ ราวกับจะปลอบประโลมและตีตราจองไปในตัว"อายทำไม... ในเมื่อตอนนี้บัวเป็นของพี่แล้ว ทั้งตัวและหัวใจ”"บ้า... บัวไม่คุยกับพี่แล้ว"

บทที่ 15 กินบัว🔞🔥ท่ามกลางความเงียบงันภาคินก้มลงสบประสานสายตากับดวงหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความเย้ายวน ดวงตาของใยบัวฉ่ำปรือหยาดเยิ้มด้วยฤทธิ์เสน่หาที่สุมทรวง พวงแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อประหนึ่งลูกตำลึงสุก ในขณะที่ริมฝีปากบางเผยอออกน้อย ๆ ราวกับจะเชื้อเชิญให้เขาลิ้มลอง บรรยากาศรอบกายอัดแน่นไปด้วยความต้องการใบหน้าคมเข้มโน้มลงไปจนระยะห่างลดน้อยลงเหลือเพียงลมหายใจ ภาคินไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป เขาบดจูบลงบนริมฝีปากนุ่มอย่างโหยหา ปลายลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดรัดรึงหยอกล้อกับลิ้นเล็ก จนเกิดเสียงอันน่ากระดากหูเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบ ปลายลิ้นที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนดำเนินไปครู่ใหญ่จนหยาดน้ำใสไหลซึมที่มุมปากบาง ใบหน้าของใยบัวแดงซ่านด้วยความรัญจวนใจ มือเรียวเล็กขยุ้มเส้นผมหนาของชายหนุ่มไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวในยามที่สติกำลังจะหลุดลอย“พี่จะไม่หยุดแล้วนะ...” ภาคินผละออกมาเพียงครู่เดียวเพื่อกระซิบข้างใบหูด้วยเสียงที่พร่าพร่าอย่างสะกดกั้นอารมณ์“เหรอคะ... แล้วพี่จะอึดสักแค่ไหนกันเชียว” ใยบัวตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ท้าทาย แววตาที่จ้องมองมานั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายไฟที่พร้