Novels by T.Sunflower

บทที่ 23 ชีวิตคู่ หลังจากวันที่ความรักได้รับการยอมรับจากเสี่ยไกร ภาคินก็ไม่รอช้าที่จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้ เขาเดินทางกลับไปยังบ้านเกิดที่สุพรรณบุรีเพื่อรับพ่อและแม่ขึ้นมาอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ เตรียมความพร้อมสำหรับงานวิวาห์ที่กำลังจะมาถึง ตลอดระยะเวลานั้น ภาคินต้องรับบทหนักทั้งงานที่สถานีตำรวจและการทำหน้าที่เป็นว่าที่เจ้าบ่าว คอยวิ่งรอกไปมาหาสู่คฤหาสน์รัตนเวชอยู่ไม่ขาดท่ามกลางความวุ่นวายในห้องทำงานที่ สน. เสียงฝีเท้าและเสียงวิทยุสื่อสารยังคงดังเป็นระยะ ภาคินหันไปย้ำกับเพื่อนซี้ที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ ด้วยแววตาจริงจัง“เฮ้ย... ไอ้สิน มึงอย่าลืมเคลียร์คิวตัวเองให้ว่างนะเว้ย วันนั้นสำคัญกับกูมาก”“เออ! รู้แล้วไอ้เหี๊ย จะย้ำทำไมหนักหนาวะ” หมวดสินเงยหน้าจากกองเอกสารแล้วตอบกลับอย่างกวนประสาท “กูรู้ตำแหน่งตัวเองดีโว้ย... เพื่อนเจ้าบ่าวเบอร์หนึ่งอย่างกูไม่มีพลาดอยู่แล้ว”“เออ... แล้วมึงก็ช่วยเคลียร์พวกบรรดาสาว ๆ ในสต็อกมึงด้วยล่ะ อย่าให้มาทำเสียเรื่องในงานกู” ภาคินเปรยขำ ๆ แต่ทว่าสายตาที่มองเพื่อนกลับดูเหมือนเตือนจริง“กูจัดการได้น่า มึงห่วงตัวเองเถอะ...” หมวดสินนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะโพล่งคำถาม

บทที่ 22 ขออนุญาตแสงตะวันยามบ่ายที่เริ่มทอดเงายาวฉาบไล้เข้ามาในห้องนอน ใยบัวค่อย ๆ ขยับกายตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ทว่ามันกลับเป็นความระบมที่มาพร้อมกับความอุ่นซ่านในหัวใจ เธอพยายามหยัดกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบากแกรก...เสียงเปิดประตูเบา ๆ ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มละมุนที่ประดับบนใบหน้าคมเข้ม“ตื่นแล้วเหรอครับคนเก่ง...” ภาคินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลที่ชวนให้คนฟังรู้สึกปลอดภัย“ค่ะ...” ใยบัวตอบรับเพียงสั้น ๆ พลางพยายามจะขยับตัวลุกจากเตียงนอน ทว่าภาคินกลับถลันเข้ามาประคองร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว“ลุกขึ้นมาทำไมครับ หืม?” เขาแสร้งดุเบา ๆ ในลำคอ ทว่าแววตาที่จ้องมองมานั้นกลับเต็มไปด้วยความห่วงใย“บัวแค่ไม่อยากนอนเฉย ๆ แล้วนี่คะ... มันเมื่อยไปหมดแล้ว” เธอตอบพลางช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างออดอ้อน“ครับ ๆ พี่เข้าใจแล้ว... งั้นเดี๋ยวพี่อุ้มไปนั่งตรงระเบียงรับลมดีไหม?”“ไม่เอาค่ะ บัวเดินเองได้”“อย่าดื้อสิครับคนดี ร่างกายหนูยังไม่แข็งแรงนะ” ภาคินเอ็ดเบา ๆ อย่างไม่จริงจังนัก“พี่ใบ้ดุบัวอีกแล้วนะจ๊ะ...” ใยบัวแสร้งตัดพ้อพลางย่น

บทที่ 21 บ้าใบ้กินบัว🔞🔥ภาคินยกยิ้มอย่างพึงใจที่เห็นคนสวยของเขากำลังมัวเมาในรสสวาทที่เขาจงใจกลั่นแกล้งรั้งเอาไว้ แต่เมื่อเห็นว่าใยบัวเริ่มหอบกระชั้นและใกล้จะถึงขีดจำกัด เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนบทเรียนนี้ให้เร่าร้อนขึ้นไปอีกขั้นมือหนาที่เคยตรึงเอวบางไว้เปลี่ยนมาโอบรัดร่างของเธอแน่น ก่อนจะพลิกกายเพียงชั่วพริบตาเดียว ใยบัวรู้ตัวอีกทีเธอก็ถูกจัดท่าทางให้นอนคว่ำราบลงกับที่นอนนุ่ม โดยมีร่างสูงใหญ่ทาบทับตามมาติด ๆ ราวกับเงาตามตัว"พี่ใบ้... อ๊ะ!"ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัวได้ สะโพกมนก็ถูกมือหนารั้งขึ้นให้โก้งโค้งรับความต้องการของเขา ภาคินไม่รอช้า เขาจดจ่อความแข็งแกร่งเข้ากับช่องทางรักที่ฉ่ำแฉะ ก่อนจะกดแทรกซึมเข้าไปรวดเดียวจนมิดด้าม"อื้อออ!... พี่ใบ้ บัวเจ็บ มันลึกไปจ้ะ!"ใยบัวร้องอุทานเสียงหลง ใบหน้าหวานฟุบลงกับหมอน ขนอ่อนลุกซู่เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกจากด้านหลังที่ส่งตรงเข้าถึงจุดลึกที่สุดจนกายสาวสั่นคลอนตับ! ตับ! ตับ!"ซี๊ดดด... ท่านี้แหละบัว พี่จะเข้าให้ถึงหนู"ภาคินคำรามออกมาอย่างดิบเถื่อน เขาโน้มตัวลงมาหมอบทับแผ่นหลังเนียน มือหนึ่งขยำยอดอกที่โผล่พ้นลำตัวออกมา ส่วนอีกมือก็ฟาดลงบนแก้มก้

บทที่ 20 แต่งงานกันไหม?🔞🔥หลังจากเรื่องร้ายผ่านพ้นไป คฤหาสน์รัตนเวชที่เคยรุ่งเรืองกลับเงียบเหงาลงถนัดตา ทว่าในความเงียบนั้นกลับมีความอบอุ่นสายหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น ภาคินได้รับอนุญาตจากใยบัวให้ย้ายเข้ามาอยู่ในตึกใหญ่ ไม่ใช่ในฐานะคนสวนใบ้อีกต่อไป แต่ในฐานะเจ้าของหัวใจความหวาดกลัวจากเหตุการณ์บุกจับคุณพ่อ และภาระงานอันหนักอึ้งที่โรงแรมซึ่งเธอต้องแบกรับเพียงลำพัง ทำให้ไหล่บางดูล้าลงอย่างเห็นได้ชัด ในยามค่ำคืนที่แสงจันทร์นวลตาฉาบไล้ผ่านผ้าม่านลูกไม้เข้ามาในห้องนอน ภาคินขยับกายเข้าไปโอบกอดร่างเล็กที่นอนทอดกายอยู่เคียงข้าง กลิ่นหอมจาง ๆ จากเรือนผมของเธอยังคงทำให้เขาคลั่งไคล้ได้เสมอ“คุณหนูครับ... แต่งงานกับพี่ไหม?”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบชิดใบหูทำเอาหัวใจคนฟังเต้นรัว ภาคินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับต้องการจะบอกว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธอไปไหนอีก“พี่ใบ้... แน่ใจแล้วเหรอจ๊ะ?”ใยบัวเอ่ยถามเสียงแผ่ว สรรพนามที่เคยใช้เรียกเขายังคงติดปาก แม้จะรู้เต็มอกว่าเขาคือผู้กองภาคินที่เป็นนายตำรวจสังกัดปราบอาชญากรรมก็ตาม“แน่ใจสิครับ... คุณหนูเป็นของพี่แล้วนะ เป็นทั้งตัวและหัวใจ พี่จะปล่อยให้หลุดมือ

บทที่ 19 เป็นห่วงภายในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลตำรวจ กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องมือแพทย์ดังระงมไปทั่วบริเวณ ภาคินนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ในสภาพกึ่งเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยถลอกและบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังซึ่งเพิ่งผ่านการเย็บสดๆ ร้อนๆ ใบหน้าคมเข้มซีดเผือดลงเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงวาวโรจน์ด้วยความดื้อดึง“ผมบอกแล้วไงว่าไม่นอน! แค่นี้ไกลหัวใจเยอะแยะ ผมจะกลับ!” ภาคินตวาดเสียงแข็งใส่พยาบาลที่พยายามจะเข็นเตียงเขาไปที่ห้องพักฟื้น“ไอ้คินครับ! แผลมึงลึกนะเว้ย หมอบอกว่าเสี่ยงติดเชื้อ มึงจะรีบไปไหนนักหนาวะ” หมวดสินที่ยืนกอดอกเฝ้าอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด“กูจะไปหาใยบัว... กูสัญญากับเขาไว้ว่าจะไปรับ” ภาคินพยายามจะยันตัวลุกลงจากเตียง ทว่าความเจ็บแปล็บที่แผ่นหลังทำให้เขาต้องนิ่วหน้าและทรุดตัวลงนั่งตามเดิม“สภาพมึงตอนนี้ แค่เดินไปเข้าห้องน้ำให้รอดก่อนเถอะไอ้เสือ!” หมวดสินกดไหล่เพื่อนรักไว้แน่น “มึงดูสารรูปตัวเองบ้าง เลือดซึมจนผ้าพันแผลแดงฉานขนาดนี้ ถ้าคุณหนูเขามาเห็นมึงในสภาพนี้ เขาจะไม่ยิ่งตกใจจนช็อกไปเหรอวะ”คำพูดของหมวดสินทำให้ภาคินชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพใบหน้าตื่นตระหนกของใ

บทที่ 18 กำลังใจในวันปฏิบัติการกาลเวลาหมุนผ่านไปเร็ว ตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา ภาพของนายตำรวจหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ทำหน้าที่สารถีจำเป็น คอยรับส่งประธานบริหารคนสวยระหว่างคฤหาสน์และโรงแรมรัตนเวช แกรนด์ กลายเป็นภาพที่พนักงานทุกคนเริ่มจะคุ้นตา แม้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะยังคงเป็นปริศนาที่ชวนให้คนรอบข้างคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ทว่าสำหรับภาคินแล้ว ทุกวินาทีที่ได้อยู่ใกล้ชิดเธอในรถคันเดิมนี้คือช่วงเวลาที่แสนล้ำค่าที่สุดในบ่ายวันหนึ่งขณะที่รถยนต์ส่วนตัวมุ่งหน้าสู่โรงแรมหรู ภาคินลอบมองเสี้ยวหน้าหวานของคนข้างกายที่กำลังตรวจเอกสารด้วยความตั้งใจ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา“ใยบัวครับ... สามเดือนมาแล้วนะ ใจอ่อนให้พี่บ้างหรือยังคะคนดี?” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ทอดหวานอย่างสื่อความหมาย“ยังค่ะ” ใยบัวตอบสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงาน ทว่ามุมปากกลับแอบขยับเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกต“ใจร้ายจังเลยนะ...ปล่อยให้พี่พยายามอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ พี่เสียใจจนกินข้าวไม่ลงแล้วนะเนี่ย” ภาคินแกล้งถอนหายใจยาว ทำหน้าเศร้าสร้อยคล้ายเด็กน้อยที่โดนขัดใจ“ค่ะ รับทราบแล้วค่ะ” ใยบัวพยักหน้ารับแบบส่งเดช

บทที่ 13 ปัญหาของตอนเช้าทันทีที่รถยุโรปคันหรูจอดสนิทภายในลานจอดรถของคอนโดมิเนียม หลินก็ไม่รอให้เครื่องยนต์ดับสนิทดีด้วยซ้ำ เธอกระชากประตูรถออกแล้วก้าวฉับ ๆ มุ่งหน้าไปยังลิฟต์โดยไม่หันกลับมามองร่างสูงที่เดินตามหลังมาแม้แต่นิดเดียว ความโกรธระคนอายจากเหตุการณ์บนโต๊ะอาหารถูกสะสมพอสมควรเมื่อถึงห้องพัก หลินรีบก้าวเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวแล้วจัดการบิดกลอนล็อกประตูเสียงดัง 'แก๊ก' อย่างแน่นหนา เฉินที่เดินตามมาติด ๆ หยุดยืนอยู่หน้าบานประตูไม้สีขาวสะอาดตา เขาไม่ได้มีท่าทีขุ่นเคือง แต่กลับจุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากพลางส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับความดื้อรั้นของภรรยาคนสวย“เจ๊... เปิดประตูให้ผมหน่อยสิครับ” เฉินลองเชิงด้วยน้ำเสียงออดอ้อนที่ฟังดูนุ่มนวลกว่าปกติ “ข้างนอกมันหนาวนะ ให้ผมเข้าไปนอนกอดหน่อยไม่ได้เหรอ?”“ไม่! คืนนี้นายนอนข้างนอกไปเลยหรือจะไปนอนที่ไหนก็เรื่องของนายตามใจนายเลย!” เสียงของหลินตะโกนลอดผ่านประตูออกมาด้วยความเด็ดขาดชายหนุ่มหลุดหัวเราะในลำคอแผ่วเบาด้วยความเอ็นดูในความดื้อรั้นของคนหลังประตู เขาไม่ได้ดึงดันที่จะเคาะเรียกห

บทที่ 12 ลูกช่วงเวลาเย็นย่ำ แสงอาทิตย์อัสดงฉาบทาขอบฟ้าเป็นสีส้มอมม่วง เฉินสตาร์เครื่องยนต์นั่งรออยู่ภายในรถยุโรปคันหรูที่จอดเด่นตระหง่านอยู่หน้าตึกบริษัท เขากดโทรศัพท์หาหลินเพียงสั้น ๆ เพื่อแจ้งพิกัด ไม่นานนักร่างระหงของหลินในชุดสูททำงานที่ยังดูเนี๊ยบกริบก็ก้าวพ้นประตูอาคารออกมา เธอเดินแกมวิ่งมุ่งตรงมายังรถด้วยท่าทางเร่งรีบปัง!เสียงปิดประตูรถดังสนิท พร้อมกับร่างบางที่ทรุดตัวลงนั่งบนเบาะหนังข้างคนขับพลางหอบหายใจถี่“ช้า...” เฉินเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ พลางปรายตาไปมองนาฬิกาข้อมือเรือนแพง“ฉันก็รีบที่สุดแล้วนี่ไง! งานตรวจสอบบัญชีของนายนั่นแหละที่รั้งตัวฉันไว้จนนาทีสุดท้าย” หลินตวัดเสียงตอบพลางหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาซับเหงื่อที่ไรผม“เหรอครับ... เดินช้าแบบนี้สงสัยข้อเข่าเริ่มจะไม่ดีตามวัยหรือเปล่า วันหลังว่าง ๆ ลองไปเช็กสุขภาพกับหมอดูบ้างนะเจ๊ ผมเป็นห่วง”เพี๊ยะ!ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสะท้อนในรถที่เงียบสงัด“โอ๊ย! ตีทำไมเนี่ยเจ๊ เจ็บนะ!” เฉินร้องลั่นพลางยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองปรายตามอง

บทที่ 11 ประชุมสามวันเต็มที่หลินจมปรักอยู่กับตัวเลขมหาศาลในแผนกบัญชีของตระกูลหลี่ ยิ่งขุดลึกลงไปเธอก็ยิ่งพบความผิดปกติที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ความซับซ้อนของเอกสาร แม้ในเวลางานภาพลักษณ์ระหว่างเธอกับเฉินจะดูเหมือนเจ้านายจอมบงการกับนักตรวจสอบบัญชีสาวผู้เคร่งครัด ทว่าเมื่อกลับมาถึงคอนโดมิเนียมที่เป็นเขตหวงห้ามส่วนตัว สงครามเรื่องที่นอนก็ปะทุขึ้นทุกคืนจากที่เคยร่างกฎเหล็กไว้เสียดิบดี ท้ายที่สุดหลินก็พ่ายแพ้ต่อความหน้าทนของคนตัวโต เธอขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับคนที่ทำหูทวนลมเก่งเป็นเลิศ จึงจำยอมปล่อยให้เฉินสอดตัวเข้ามาในผ้าห่มและคอยวาดแขนกอดรัดเธอไว้ในอ้อมอกทุกคืนจนกลายเป็นความชินชาที่น่าหวั่นใจเช้าวันสำคัญที่มีกำหนดการประชุมบอร์ดบริหาร หลินปรือตาขึ้นมาพบว่าตัวเองยังคงถูกพันธนาการไว้ด้วยอ้อมแขนกำยำ เธอยกมือขึ้นตบต้นแขนแกร่งเบา ๆ เพื่อปลุกคนที่ยังจมอยู่ในนิทรา“ไอ้ตี๋... ตื่นได้แล้ว”“อือ... เจ๊ ผมขออีกห้านาที” เสียงทุ้มงึมงำตอบกลับมาอย่างคนขี้เกียจ แถมยังซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนของเธอราวกับจะอ้อน“ตื่น! วันนี้มีประชุมใหญ่ที่บริษัทไม่ใช่หรือไง

ตอนที่ 10 เซอร์ไพรส์! หลังจากอารมณ์ในยามเช้าสงบลงด้วยชัยชนะอันยียวนของคนตัวโต ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง หลินพยายามสะบัดความหงุดหงิดทิ้งไปก่อนจะก้าวเข้าสู่บริษัทรับตรวจสอบบัญชีของเธอด้วยท่วงท่าที่พยายามรักษาความมั่นใจให้ได้มากที่สุด“Say Hi Hi Hi!” หลินเอ่ยทักทายกลุ่มเพื่อนสนิททั้งสี่คนที่นั่งประจำการอยู่ก่อนแล้วด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูร่าเริงเกินจริง“อุ๊ยตายวายกรี๊ด! คุณนายมาทำงานทำไมคะเนี่ย ไม่นอนกกสามีเด็กให้หนำใจก่อนเหรอเจ้าคะ” น้ำปิงจีบปากจีบคอทักทายกลับทันทีตามนิสัยขี้เล่น“เงียบปากไปเลยนังปิง! ฉันยิ่งอารมณ์ไม่ดีเพราะหมอนั่นอยู่” หลินแยกเขี้ยวใส่เพื่อนพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างแรง“เป็นอะไรคะเจ๊ ทำไมหน้าบึ้งขนาดนั้นล่ะ” อรถามด้วยความสงสัยขณะเงยหน้าจากกองเอกสาร“ไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องไร้สาระน่ะ” หลินปัดรำคาญ พยายามไม่นึกถึงสัมผัสอุ่นร้อนที่เอวเมื่อเช้านี้“แกมาก็ดีแล้วหลิน มีงานสำคัญมาก... มากชนิดที่ว่าเกี่ยวกับแกโดยตรงเลยล่ะ” น้ำหวานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่แฝงไปด้วยเลศนัยบางอย่าง

บทที่ 9 กฏของการอยู่ร่วมกันบรรยากาศภายในห้องคอนโดหรูยามค่ำคืนเงียบสงัดลงหลังจากการโต้เถียงเพิ่งผ่านพ้นไป แสงไฟสลัวจากด้านนอกสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามากระทบกับชุดกี่เพ้าสีแดงที่ยังคงสวมติดกายหลินอยู่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาพลางถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยหน่ายจากการเจรจาข้อตกลงที่ดูเหมือนจะหาข้อยุติไม่ได้ง่าย ๆเงื่อนไขสำคัญที่อากงและครอบครัวกำชับไว้คือทั้งคู่ต้องย้ายมาใช้ชีวิตใต้ชายคาเดียวกันอย่างสามีภรรยา “ย้ายมาอยู่คอนโดฉัน” หลินเอ่ยเสียงแข็งพลางจ้องหน้าชายหนุ่มที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ตรงหน้า“เจ๊นั่นแหละย้ายไปอยู่คอนโดผม ห้องผมกว้างกว่า ตั้งอยู่ในทำเลที่ไปทำงานสะดวกกว่าตั้งเยอะ” เฉินสวนกลับด้วยท่าทางนิ่งเฉยตามฉบับของเขา“ไม่! ฉันไม่ย้ายไปไหนทั้งนั้น”เฉินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะยกมือขึ้นปราม “โอเค ๆ ผมยอมถอยให้ก้าวหนึ่งก็ได้ ไม่อยากเถียงกับคนแก่ให้เสียเวลา”“ไอ้ตี๋! ใครแก่พูดให้มันดี ๆ นะ” หลินแหวใส่จนหน้าดำหน้าแดง“ค้าบ... คุณภรรยา” เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงยียวนพลางขยับรอยยิ้มที่มุมปากอย่างจงใจกวนป

บทที่ 8 แต่งงานแสงแดดยามเที่ยงวันสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อบางเข้ามาภายในห้องนอนที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของค่ำคืนที่ผ่านมา หลินค่อย ๆ ปรือตาขึ้นด้วยความงุนงง ศีรษะหนักอึ้งและปวดหนึบจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังหลงเหลืออยู่ ทว่าความรู้สึกอุ่นร้อนที่พาดทับอยู่บนหน้าอกทำให้เธอต้องขมวดคิ้วสงสัยเธอก้มลงมองก็พบกับลำแขนยาวกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อพาดก่ายอยู่บนตัวเธออย่างถือวิสาสะ หัวใจของหลินกระตุกวูบ เธอค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองช้า ๆ ก่อนจะดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าคมคายของไอ้เด็กตี๋ นอนหลับตาพริ้มอยู่อย่างสบายอารมณ์ในระยะประชิดสติที่ขาดหายไปเริ่มไหลย้อนกลับมาเป็นฉาก ๆ ราวกับภาพยนตร์ม้วนเก่าที่ถูกฉายซ้ำ ความรุ่มร้อน สัมผัสเนื้อแนบเนื้อ และเสียงครางกระเส่าที่ดังระงมตลอดทั้งคืนทำให้ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวจนแทบระเบิด แต่ความตกใจนั้นมีมากกว่า หลินรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวาดเท้าถีบเข้าที่ซี่โครงของร่างสูงที่ยังจมอยู่ในห้วงนิทราอย่างสุดแรงเกิดพลั่ก! อั่ก! ตุบ!“โอ๊ย!”เสียงกระแทกพื้นดังสนั่น