LOGINบทที่ 4 ลองชุด
สองสัปดาห์ผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่สำหรับหลิน มันคือสองสัปดาห์ของการถูกม๊าโทรจิกเช้าเย็นเพื่อเตรียมงานแต่งที่เธอแทบไม่อยากจะนับถอยหลัง ล่าสุดม๊ายื่นคำขาดให้เธอนัด ‘ไอ้เด็กปากมอม’ นั่นไปลองชุดแต่งงานในเย็นวันนี้ ซึ่งแค่คิดถึงใบหน้ากวนประสาทหลังเลนส์แว่นของเฉิน หลินก็รู้สึกเหนื่อยจนแทบไม่อยากขยับตัวไปไหน เธอนั่งเหม่อมองกองเอกสารตรงหน้าพลางถอนหายใจทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า จนเพื่อนร่วมงานในออฟฟิศเริ่มสังเกตเห็น “เป็นอะไรคะซ้อ นั่งหน้ามุ่ยจนตัวเลขในบัญชีจะกระโดดหนีหมดแล้ว” ฉิงฉิง เอ่ยทักขึ้นพลางวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเพื่อนรัก “สุดท้ายนะฉิง... ฉันก็หนีไม่พ้นเรื่องแต่งงานจริงๆ ว่ะ” หลินฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างคนสิ้นหวัง “เอาน่า หนีมาตั้งนานสุดท้ายก็ต้องแต่งอยู่ดี จะบ่นไปทำไมให้เสียพลังงานล่ะมึง” น้ำหวาน เพื่อนสาวสายโหดพูดแทรกขึ้นมาโดยไม่เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ “โว้ยยยย! อยากกินเหล้า! อยากเมาให้ลืมโลกไปเลย!” หลินตะโกนออกมาสุดเสียงเพื่อระบายความอัดอั้น “แหม... รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองแพ้แอลกอฮอล์จนตัวแดงเถือกเป็นกุ้งต้ม แต่ก็ยังจะชอบกินนะมึงน่ะ” น้ำปิง จิกกัดเบา ๆ พลางปัดแป้งแต่งหน้า “ใช่ค่ะเจ๊ อรว่าอย่าเพิ่งดื่มตอนนี้เลยดีกว่านะคะ เดี๋ยวตอนเย็นไปลองชุดด้วยสภาพตัวแดงหน้าบวมจะดูไม่จืดเอา” อร น้องเล็กของกลุ่มช่วยเสริมด้วยความเป็นห่วง “นี่พวกแกยังเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่ไหมเนี่ย ไม่คิดจะปลอบใจกันหน่อยเหรอ!” หลินเงยหน้าขึ้นมาทำเสียงน้อยอกน้อยใจ ใส่กลุ่มเพื่อนที่คบกันมานาน “ปลอบทำไม แต่ง ๆ ไปเหอะมึงน่ะ อายุสามสิบสองเข้าไปแล้วนะ จะรอให้เหี่ยวไปมากกว่านี้หรือไง” น้ำหวานตอกย้ำความจริงเรื่องอายุเข้าให้อย่างจัง “ไอ้หวาน! มึงเพื่อนกูไหมเนี่ย!” หลินถามย้ำเสียงเขียว “ก็กูเพื่อนมึงนี่แหละถึงได้พูดความจริง” น้ำหวานหันมาตอบนิ่ง ๆ พร้อมยักคิ้วให้หนึ่งที หลินแยกเขี้ยวใส่เพื่อนก่อนจะผุดไอเดียบางอย่างขึ้นมา “เออ! ในเมื่อพวกมึงหวังดีกับกูนัก…งั้นเย็นนี้พวกมึงทุกคนต้องไปเลือกชุดแต่งงานเป็นเพื่อนกูให้หมด ห้ามเบี้ยว!” “เอ่อ... อรขอโทษนะคะเจ๊ พอดีอรมีนัดทานข้าวกับแฟนค่ะ” อรรีบปฏิเสธคนแรกพร้อมยิ้มแห้ง ๆ “กูก็มีนัดกับเด็กย่ะ คิวยาวเหยียดถึงสัปดาห์หน้า” น้ำปิงเสริมพลางเก็บเครื่องสำอางลงกระเป๋าเตรียมชิ่ง หลินรีบหันขวับไปหาความหวังสุดท้ายทันที “มึงห้ามบอกว่ามีนัดนะไอ้หวาน”หลินรีบพูด ดักคอไว้ก่อนเลย น้ำหวานชะงักไปครู่หนึ่ง มองหน้าเพื่อนที่ดูเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา “เออ ๆ... กูก็ได้ เดี๋ยวไปเป็นเพื่อนเอง” “Thank you มากไอ้เพื่อนรัก! มึงนี่แหละที่พึ่งสุดท้ายของกู” หลินยิ้มออกในที่สุด แม้ในใจจะยังกังวลเรื่องที่ต้องเจอหน้าว่าที่สามีแต่การมีเพื่อนไปช่วยด่า เอ๊ย... ช่วยเลือกชุด ก็ทำให้เธอรู้สึกมั่นใจขึ้นมาอีกนิด หลังจากเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนซาลงและแต่ละคนเริ่มแยกย้ายไปจัดการงานของตัวเอง หลินก็ค่อย ๆ เดินเลี่ยงออกมายังมุมเงียบ ๆ ของออฟฟิศที่เป็นระเบียงส่วนตัว ความเงียบสงบในมุมนี้ทำให้ความกังวลที่เธอซ่อนไว้ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาแทนที่รอยยิ้มเมื่อครู่ เธอก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง พลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างอ่อนแรงเมื่อนึกถึงสิ่งที่ต้องทำในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ทำไมชีวิตต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ... เธอตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำ ๆ การเป็นโสดในวัยสามสิบสองมันก็ไม่ได้แย่อะไร เงินก็มี งานก็มั่นคง จะหาเรื่องเอาพันธะมาผูกคอทำไมให้เหนื่อย พูดแล้วก็มีแต่เรื่องน่าเศร้าที่ทำได้แค่เพียงเก็บไว้ในใจ หลินข่มความหงุดหงิดก่อนจะกดโทรออกหาเบอร์ล่าสุดที่เธอเพิ่งบันทึกชื่อไว้ว่า 'ไอ้เด็กนิสัยเสีย' รอสายอยู่ไม่นาน เสียงทุ้มที่ฟังดูนิ่งขรึมแต่แฝงความยวนประสาทก็ดังขึ้น (ครับ?) “ฮัลโหล... ไอ้ตี๋ เย็นนี้ไปลองชุดแต่งงานด้วยกันที่ร้านนะ” หลินกรอกเสียงลงไปแบบไม่อ้อมค้อม น้ำเสียงติดจะห้วนกระด้างตามอารมณ์ที่คุกรุ่น (แหม... พูดจากับว่าที่สามีให้มันดูดีหน่อยสิครับ คนแก่พูดห้วน ๆ แบบนี้ระวังความดันขึ้นนะครับ) ปลายสายตอบกลับมาน้ำเสียงระรื่นจนน่าหมั่นไส้ “ไอ้เด็กปากมอม!” หลินแหวใส่ทันทีที่โดนจี้จุดเรื่องอายุ (จุ๊ ๆ... อย่าเรียกแบบนั้นสิครับที่รัก ไหนลองเปลี่ยนมาเรียก ‘ผัวจ๋า’ ให้ชื่นใจหน่อยสิครับ เผื่อผมจะมีแรงขับรถไปหา) “ฝัน-ไป-เถอะ!” หลินเน้นทีละคำผ่านไรฟันที่ขบกันแน่น (เอ๋... ถ้างั้นผมไม่ไปดีกว่า งานยุ่งพอดีเลยครับเจ๊) เฉินแกล้งทำเสียงเสียดายที่ฟังออกชัดเจนว่าจงใจปั่นประสาท “ไอ้ตี๋! อย่ามาเล่นลิ้นกับฉันนะ อากงนายเป็นคนนัด ฉันมีหน้าที่แค่มาบอกตามคำสั่งม๊าเท่านั้นแหละ” (เจ๊ก็ลองพูดเพราะ ๆ ดูสิครับ เผื่อผมจะเปลี่ยนใจรีบเคลียร์งานไปหา เดี๋ยวนี้เลยด้วย) หลินกรอกตามองเพดานอย่างเหลืออด เธอรู้ดีว่ายิ่งเถียงไปก็ยิ่งเข้าทางไอ้เด็กบ้านี่ “แล้วแต่นายละกัน จะไปก็ไป ไม่ไปก็ช่าง ฉันทำหน้าที่บอกแล้ว ร้านอยู่ที่ย่าน XXX ชื่อร้าน XXX แค่นี้นะ!” ตื้ด ๆ ๆ ๆ ...เธอชิงกดวางสายทันทีโดยไม่รอให้ปลายสายได้โต้ตอบอะไรกลับมา “คนอะไรกวนประสาทชะมัด! อยากจะเอาเท้าเตะปากให้แว่นแตกจริง ๆ!” หลินสบถออกมาอย่างเสียไม่ได้ เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดับไฟในอก ก่อนจะเดินกลับเข้าไปนั่งที่โต๊ะเพื่อสะสางงานที่เหลือให้เสร็จ อย่างน้อยความวุ่นวายของตัวเลขก็ยังรับมือง่ายกว่าความยวนประสาทของเฉินจ้าวหลงหลายเท่าตัว เธอตั้งใจว่าจะรีบเคลียร์งานให้จบ เพื่อที่จะได้ไปเผชิญหน้ากับว่าที่สามีให้มันจบ ๆ ไปในเย็นวันนี้! จากที่นั่งปั่นเอกสารชุดสุดท้ายจนเสร็จ หลินก็รีบกวาดของลงกระเป๋าด้วยความเร่งรีบ เธอไม่อยากไปถึงสายให้ไอ้เด็กนั่นเอามาเป็นประเด็นจิกกัดเรื่องอายุและความขี้ลืมของเธอได้อีก “ไอ้หวาน เสร็จยัง!” หลินตะโกนเรียกเพื่อนสนิทที่ยังนั่งอืดอาดอยู่โต๊ะข้าง ๆ “เสร็จแล้ว ๆ แหม... รีบจังนะมึง กลัวจะไม่ได้เจอหน้าผัวขนาดนั้นเลยเหรอ” น้ำหวานเงยหน้ามาแขวะพร้อมรอยยิ้มล้อเลียน “กู-ไม่-ตลก” หลินตอบเสียงแข็ง แววตาคมกริบทำเอาน้ำหวานต้องรีบรูดซิปปากทันที “เออ ๆ รู้แล้วจ้า ไปก็ไป” ไม่นานนัก มินิคูเปอร์สีม่วงคู่ใจที่มีรอยบุบตรงหน้ารถเป็นเอกลักษณ์จากวีรกรรมก็พาหญิงสาวทั้งสองคนมาจอดสนิทอยู่ที่หน้าสตูดิโอแต่งงานระดับพรีเมียมย่านใจกลางเมือง มินิคูเปอร์สีม่วงจอดสนิทลงที่เบื้องหน้า ร้านXXX สตูดิโอวิวาห์ระดับพรีเมียมที่ตัวตึกถูกออกแบบด้วยกระจกใสบานใหญ่สะท้อนแสงไฟอุ่นละมุนภายใน ชุดเจ้าสาวที่โชว์เด่นเป็นสง่าในตู้กระจกดูงดงามราวกับหยิบยืมมาจากเทพนิยาย จนหลินและน้ำหวานที่เพิ่งก้าวลงจากรถต้องหยุดชะงักมองด้วยความอึ้ง “หลิน... ใช่ร้านนี้จริง ๆ เหรอมึง” น้ำหวานถามเสียงอ่อย แววตาที่เคยมั่นใจวูบไหวเล็กน้อยขณะก้มมองชุดทำงานแสนธรรมดาของตัวเองที่ดูจืดชืดไปถนัดตาเมื่อเทียบกับความโอ่อ่าของสถานที่ “เออ ร้านนี้แหละ ม๊าส่งโลเคชันมาให้” หลินตอบสั้น ๆ แม้ในใจจะแอบตระหนกกับความอลังการไม่ต่างจากเพื่อน แต่เธอก็ยังพยายามรักษามาดนิ่งเอาไว้ “สมกับเป็นเศรษฐีของแทร่เลยว่ะเพื่อนกู อลังการจนกูไม่กล้าขยับเท้าเดินเข้าเลยเนี่ย” น้ำหวานบ่นกระปอดกระแปดพลางจัดเสื้อผ้าตัวเองอย่างขัดเขิน “พูดมากน่า... อากงโน่นที่รวย ส่วนกูเนี่ยจนจะแย่” หลินบ่นอุบพร้อมกับสำรวจใบหน้าของตนเองผ่านกระจกข้างรถด้วยความกังวลเล็ก ๆ โดยไม่รู้ตัว “แหม กล้าพูดนะมึง ตอแหลได้โล่จริง ๆ” น้ำหวานเบ้ปากใส่ในความถ่อมตัวเกินจริงของเพื่อน “เออ กูก็แค่เจ้าของบริษัทต๊อกต๋อยที่มีหุ้นส่วนเป็นพวกมึงไง จะเอาปัญญาที่ไหนมาใช้ชีวิตหรูขนาดนี้ถ้าไม่ใช่เพราะอากงบังคับ” หลินเถียงกลับทันควัน แววตาฉายแววเบื่อหน่ายกับพันธะที่ถูกหยิบยื่นมาให้ “เชื่อค่ะเชื่อ... เอ๊ะ! นั่นใช่ว่าที่ผัวมึงป่ะ ที่กำลังเดินมาน่ะ” น้ำหวานสะกิดแขนหลินแรง ๆ พร้อมพยักพะเยิดหน้าไปทางชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทกึ่งทางการที่ตัดเย็บมาอย่างประณีต เสริมให้บุคลิกเขาดูโดดเด่นสะดุดตาขณะเดินตรงมายังพวกเธอ หลินหันไปมองตามคำบอก แววตาของเธอสั่นไหวไปชั่ววูบเมื่อเห็นเฉินในลุคที่ดูเนี้ยบกว่าวันแรกที่เจอหลายเท่า แต่เพียงไม่กี่วินาทีความหมั่นไส้ก็พุ่งขึ้นมาแทนที่จนเธอต้องพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ “อืม... นั่นแหละไอ้ตี๋ปากหมา หน้าตาก็งั้น ๆ แหละเหมือนอุ้งตีนควาย” เธอเอ่ยเสียงแข็ง ทว่าในใจกลับรู้สึกร้อนรุ่มอย่างประหลาด “แหมอีหลิน... ถ้าหน้าแบบนี้เรียกอุ้งตีนควาย งั้นผู้ชายทั้งโลกก็คงเป็นขี้ควายแล้วมั้ง หล่อขนาดนี้กูแต่งแทนได้ไหมเนี่ย” น้ำหวานกระซิบกระซาบ แววตาเยิ้มหยดย้อยด้วยอาการคลั่งไคล้คนตรงหน้าอย่างเปิดเผย “สวัสดีครับ” เสียงทุ้มต่ำสุภาพดังขึ้นพร้อมกับการน้อมตัวไหว้ผู้อาวุโสกว่าอย่างมีระดับ เฉินจ้าวหลงคลี่รอยยิ้มอบอุ่นดูเป็นมิตร ท่าทางเหมือนพ่อเทพบุตรหลุดมาจากนิยายที่ทำเอาน้ำหวานแทบละลายลงไปกองกับพื้น “สวัสดีจ้ะ... พี่ชื่อน้ำหวานนะ เป็นเพื่อนสนิทของหลินจ้ะ” น้ำหวานรับไหว้แทบไม่ทัน พลางโปรยยิ้มประจบประแจงคืนไปอย่างลืมตัว “สวัสดีครับพี่หวาน ผมเฉินจ้าวหลงครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง แววตาหลังเลนส์แว่นฉายแววสุภาพจนไม่มีใครสงสัยในความร้ายกาจที่ซ่อนอยู่ “ว๊ายยย น่ารักจังเลยลูกเอ๊ย พูดจาดีผิดกับใครบางคนแถวนี้เนอะ” น้ำหวานหันไปกระทบกระเทียบเพื่อนสาวทันทีด้วยความขบขัน “ตอแหล...” หลินเบ้ปากใส่คนทั้งคู่ด้วยความรำคาญใจที่เห็นภาพชายหนุ่มสร้างภาพเป็นเด็กดีหน้าตายต่อหน้าเพื่อนเธอ “จะยืนจีบกันอีกนานไหม ถ้าไม่ลองชุดฉันจะกลับออฟฟิศไปเคลียร์งานต่อ!” หลินพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิดพลางสะบัดหน้าเดินนำเข้าไปในร้านทันทีด้วยท่าทางฟึดฟัด ทิ้งให้เฉินมองตามแผ่นหลังบางนั้นไปด้วยแววตาพราวระยับ แฝงไปด้วยความรู้สึกสนุกสนานที่ได้ปั่นหัวคนแก่จอมดื้อรั้นคนนี้ให้เสียอาการได้ทุกครั้งที่เจอกันบทที่ 23 คู่ชีวิต บรรยากาศภายในของห้องทำงานประธานบริหาร กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกาแฟคั่วบดอบอวลไปทั่วห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู ภายในที่เงียบสงบนั้น หลินนั่งพักพิงแผ่นอกแกร่งของเฉินอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ทั้งคู่ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ดูความวุ่นวายของเมืองหลวงที่ดำเนินไปอย่างไม่หยุดนิ่ง หลังจากวันที่ความลับเรื่องแผนการของอากงถูกเปิดเผย ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดูจะแน่นแฟ้นและเปิดเผยต่อกันมากขึ้นจนแทบจะแยกกันไม่ออก “เฉิน... วันนี้ฉันจัดการเคลียร์เอกสารงวดสุดท้ายให้เสร็จแล้วนะ ถือเป็นวันทำงานวันสุดท้ายตามสัญญาจ้างหนึ่งปีพอดี” หลินเอ่ยขึ้นเบา ๆ พลางขยับตัวในอ้อมกอดของชายหนุ่ม “ครับ... ครบปีแล้วเหรอเนี่ย เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ” เฉินพึมพำพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “แล้วถ้าผมอยากจะจ้างต่อล่ะ... จ้างตลอดชีวิตเลยได้ไหม?” “ไม่เอาแล้ว ฉันวางแผนจะให้น้ำหวานเข้ามาดูช่วงต่อแทน ส่วนฉันจะกลับไปเคลียร์งานที่สำนักงานตัวเองบ้าง” “ไม่เอาเพื่อนเจ๊สิ ผมอยากได้เจ๊คนเดียว คนอื่นผมไม่ไว้ใจเท่าเจ๊หรอก” เฉินออดอ้อนเสียงทุ้ม
บทที่ 22 คุณแฟน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาภายในห้องนอนที่ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรักจากค่ำคืนที่แสนยาวนาน บนเตียงกว้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยของบทรัก ร่างสูงโปร่งของเฉินขยับตัวตื่นขึ้นก่อน เขาเท้าแขนกับหมอนพลางทอดสายตามองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเอ็นดู เฉินใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเขี่ยเบา ๆ ที่ปลายจมูกรั้นของหลินอย่างหยอกล้อ สลับกับการเกลี่ยปอยผมสีบลอนด์เทาที่ระใบหน้าเนียนละเอียดออกอย่างเบามือ “อื้อ... อย่ากวนสิ” หลินครางงึมงำในลำคอพลางซุกหน้าหนีสัมผัสรบกวน ท่าทางงัวเงียเหมือนแมวขี้เซาทำให้ชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ตื่นได้แล้วครับเจ๊... สายมากแล้วนะ” เขาโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูหอมกรุ่น “อื้อออ...” “ถ้ายังไม่ยอมตื่น... ผมจะต่ออีกรอบจริง ๆ ด้วยนะ คราวนี้ไม่จบง่าย ๆ เหมือนเมื่อคืนแน่” พรึ่บ! เพียงแค่ได้ยินคำขู่ที่แสนเร่าร้อน หลินก็เด้งตัวลุกขึ้นมานั่งทันที แววตาที่เคยฉ่ำปรือเบิกกว้างด้วยความตกใจพลางมองค้อนคนตรงห
บทที่ 21 เจ๊ของผม🔥จุมพิตที่รุนแรงและเอาแต่ใจบดเบียดลงมาจนหลินแทบหายใจไม่ทัน รสชาติของความปรารถนาที่ผสมปนเปไปกับความหึงหวงทำให้เธอมึนงงยิ่งกว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป เฉินถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบสลัวสายตาคมกริบของชายหนุ่มกวาดมองร่างแน่งน้อยที่ทอดกายอยู่ใต้ร่างเขา ผิวขาวจัดที่ขึ้นสี จากอาการแพ้ดูยั่วยวนตาจนเขาต้องก้มลงฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น เขาเริ่มพรมจูบอย่างหนักแน่นทิ้งรอยรักสีกุหลาบไว้ตามผิวเนื้ออ่อนนุ่มทีละจุด ราวกับต้องการตีตราจองว่าทุกตารางนิ้วบนร่างกายนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ“อื้อ... เฉิน...”เสียงหวานครางประท้วงแผ่วเบาเมื่อสัมผัสร้อนผ่าวลากไล้ผ่านยอดอกอิ่มที่ชูชัน ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปยังหน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งตามจังหวะการรุกราน เฉินไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น มือหนาทั้งสองข้างรวบตรึงข้อมือเรียวไว้เหนือศีรษะ ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลายังคงทำหน้าที่สำรวจความงามอย่างไม่ลดละเขาไล่พรมจูบต่ำลงไปเรื่อย ๆ ผ่านสะโพกผายที่บิดเร้าด้วยความเสียวซ่าน จนกระทั่งหยดหยุดลงที่
บทที่ 20 หวงนายเธอไม่สนอีกต่อไปแล้วว่าใครจะมองอย่างไร หลินก้าวเดินอย่างมั่นคงมุ่งตรงไปยังวงล้อมของท่านประธานหนุ่ม ท่าทางนวยนาดที่แฝงไปด้วยความกรุ่นโกรธและออดอ้อนทำให้เธอเด่นสะดุดตาแขกทั้งงาน“เฉินนน...”เสียงหวานที่ลากยาวและสั่นพร่าทำให้เฉินที่กำลังคุยงานอยู่ถึงกับชะงักคำพูด เขาหันมามองตามเสียงแล้วหัวใจแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นสภาพของหลิน ใบหน้าที่แดงจัดและดวงตาที่มองเขาด้วยความตัดพ้อทำเอาเขาเกือบจะทิ้งแก้วในมือ“หลิน! คุณ...”“ทำไม... ฮึก ใจร้ายจัง ทิ้งหลินไว้คนเดียวทำไม”หลินโผเข้ากอดแขนแกร่งของเขาไว้แน่นพลางซุกใบหน้าลงกับไหล่หนา กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฟุ้งกระจายออกมาจากตัวเธอทำให้เฉินหน้าถอดสี เขาเห็นรอยผื่นแดงเริ่มลามขึ้นมาตามลำคอระหง... สัญญาณเตือนภัยที่บอกว่าเธอกำลังทำเรื่องที่เป็นอันตรายต่อตัวเองที่สุด“ขอโทษครับทุกคน พอดีภรรยาของผมเธอรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย”เฉินรีบเอ่ยตัดบทแขกผู้ใหญ่ด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ปกติที่สุด ทั้งที่ในใจเขากำลังสั่นด้วยความโกรธจัด เขาไม่รอช้าที่จะรวบตัวร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวทันที หลินไม่ได้ข
บทที่ 19 งานเลี้ยงแสงอาทิตย์รำไรของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านม่านเนื้อบางเข้ามาภายในห้องนอน บรรยากาศรอบตัวยังอบอวลไปด้วยความอุ่นอวลของคนสองคนที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกันในรอบหลายวัน หลินขยับกายเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่ยังคงหลับตาพริ้มราวกับไม่อยากให้ช่วงเวลาแห่งความสงบนี้จบลง“ไอ้ตี๋... ตื่นได้แล้ว” หลินเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงกึ่งคำสั่งพลางใช้ปลายนิ้วสะกิดไหล่หนา“เจ๊จะรีบไปไหนครับ...” เฉินครางงึมงำในลำคอ ดวงตาคมปรือขึ้นมองคนตัวเล็กที่ดูจะกระตือรือร้นผิดปกติ ท่าทางงัวเงียของเขาทำให้ดูเหมือนเด็กหนุ่มจอมดื้อรั้นมากกว่าประธานบริหารผู้เย็นชาที่ใครๆ ต่างเกรงขาม“ไม่ได้รีบ แต่ฉันต้องเข้าไปเคลียร์เอกสารบัญชีชุดสุดท้ายให้เสร็จก่อน แล้วช่วงบ่ายต้องรีบไปเตรียมตัวแต่งหน้าทำผมสำหรับงานคืนนี้อีก” หลินอธิบายรัวเร็วพลางจัดระเบียบเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง“อ้อ... งั้นให้ผมไปส่งไหม?” เขาถามพลางขยับตัวลุกขึ้นพิงพนักเตียง เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างที่ไร้สิ่งปกปิด“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเพื่อนฉันมารับที่บริษัทนายนั่นแหละ นายจัดการตัวเองเถอะ”“ครับ...”
บทที่ 18 ไม่เข้าใจตลอดสามวันที่ผ่านมาความเงียบเหงาเกาะกินไปทุกพื้นที่ของห้องพักกว้าง เฉินไม่ได้กลับมาที่นี่เลยแม้แต่วินาทีเดียว ความรู้สึกของหลินตีรวนยุ่งเหยิงจนหาทางออกไม่เจอ ในใจหนึ่งเธอบอกตัวเองว่ามีความสุขดีที่ไม่ต้องคอยรับมือกับความกวนประสาทของเขา แต่ลึก ๆ กลับโหยหาและอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก ความสับสนระหว่างหน้าที่และความรู้สึกจริง ๆ มันพันกันจนยุ่งไปหมด“ไปไหนของเขานะ...” หลินพึมพำกับตัวเองขณะที่ยืนกอดอกทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ แสงไฟจากเมืองยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้ความกระวนกระวายใจของเธอลดน้อยลงเลย“ไปทำงานมาครับ”“อ๊ะ!”หลินสะดุ้งสุดตัวรีบหันขวับไปตามต้นเสียงด้วยความตกใจ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เมื่อเห็นร่างสูงที่คุ้นตาปรากฏตัวอยู่เบื้องหลัง “น...นายมาตอนไหน”“มาตั้งนานแล้วครับ ยืนเหม่ออะไรอยู่... คิดถึงผมเหรอ?” เฉินถามพลางเลิกคิ้วมองอย่างจับผิด ท่าทางอิดโรยจากการโหมงานหนักไม่ได้ทำให้ความขี้เล่นของเขาลดลงเลย“เพ้อเจ้อ! ใครเขาคิดถึงนายกัน อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย” หลินรีบเบือนหน้าหนี พยายามซ่อนใบหน
บทที่ 5 ได้ฤกษ์พนักงานในชุดยูนิฟอร์มเนียบกริบเดินนำทั้งสามคนเข้ามายังโซน VVIP ที่แยกตัวออกมาอย่างเป็นส่วนตัว บรรยากาศภายในเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าที่กระทบลงบนพรมหนานุ่ม แสงไฟสีทองสลัวรางสะท้อนกับกระจกเงาบานใหญ่ที่รายล้อมรอบห้อง เพิ่มความหรูหราจนหลินรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ราวแขวนชุดเจ้
ตอนที่ 3 แขกของอากงไม่นานนัก เสียงเครื่องยนต์รถหรูหลายคันที่แล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ก็ดังขัดจังหวะความตึงเครียดบนโต๊ะอาหาร ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นของกลุ่มคนที่ก้าวเข้ามาในโถงบ้าน คนที่เดินนำหน้ามาด้วยรอยยิ้มกว้างคือ อากงซ่งเพื่อนสนิทของอากงที่ไม่ได้เจอกันนาน โดยมีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินตามม
ตอนที่ 2 คำขอร้องมินิคูเปอร์สีม่วงคู่ใจที่หน้าพังยับเยินจนดูไม่จืด เคลื่อนตัวเข้าสู่รั้วเหล็กดัดมหึมาของคฤหาสน์ตระกูลจางอย่างเชื่องช้า หลินก้าวลงจากรถด้วยสภาพอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นไม่หายจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ เธอเดินกระแทกส้นสูงผ่านสวนสวยมุ่งหน้าสู่ตัวบ้านอันกว้างขวาง โดยมีเหล่าคนใช้เก่าแก่และลูกน้อง
ตอนที่ 1 กลับบ้านที่ไม่ได้เต็มใจท่ามกลางความวุ่นวายของกรุงเทพมหานครในยามเย็น แสงแดดสีส้มแก่ฉาบไล้ไปตามตึกสูงระฟ้า หลิน หรือ เหม่ยหลิน ในวัย 32 ปี เอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานตัวโปรดพลางถอนหายใจทิ้งอย่างเหนื่อยอ่อน ดวงตาเรียวสวยใต้กรอบแว่นจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยตัวเลขมากมายจนภาพเริ่มพร่ามัว







