บทที่ 5 ได้ฤกษ์

บทที่ 5 ได้ฤกษ์

พนักงานในชุดยูนิฟอร์มเนียบกริบเดินนำทั้งสามคนเข้ามายังโซน VVIP ที่แยกตัวออกมาอย่างเป็นส่วนตัว บรรยากาศภายในเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าที่กระทบลงบนพรมหนานุ่ม แสงไฟสีทองสลัวรางสะท้อนกับกระจกเงาบานใหญ่ที่รายล้อมรอบห้อง เพิ่มความหรูหราจนหลินรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ราวแขวนชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงเรียงรายอยู่เบื้องหน้า สีสันที่สดจัดของมันเหมือนกำลังตั้งคำถามและท้าทายรสนิยมของเธอในเวลาเดียวกัน

หลินยืนกอดอกนิ่ง สายตาเรียบเฉยไล่มองชุดแต่ละตัวอย่างละเอียด เธอพยายามค้นหาชุดที่ดูเป็นตัวเองมากที่สุด แต่ความรู้สึกต่อต้านที่

คุกรุ่นอยู่ในใจทำให้ทุกอย่างดูขัดหูขัดตาไปหมด

ชุดนี้ก็เยอะไป ชุดนั้นก็ดูหวานจนน่ารำคาญ...

เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนความเงียบเริ่มทำงาน

น้ำหวานที่นั่งรออยู่บนโซฟาหลุยส์ถึงกับทนไม่ไหวต้องส่งเสียงประท้วงออกมาก่อน

“สักชุดเหอะเพื่อน กูจะหลับคาโซฟาอยู่แล้วเนี่ย”

“กูเลือกอยู่” หลินตอบสั้น ๆ โดยไม่ละสายตาจากราวผ้า แผ่นหลังของเธอยังคงตั้งตรงแสดงถึงความดื้อรั้นที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ง่าย ๆ

แต่แล้วเสียงทุ้มเรียบที่แฝงไปด้วยความกวนประสาทก็ดังขึ้นจากด้านหลังในระยะที่ใกล้กว่าเดิม

“อย่างนี้แหละครับ... คนแก่เขาก็เลือกนานเป็นธรรมดา”

หลินไม่ต้องเสียเวลาหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร อุณหภูมิในร่างกายของเธอพุ่งสูงขึ้นทันทีที่ได้ยินคำว่าคนแก่

“หุบปากไป ไอ้ตี๋... ฉันไม่ได้ขอความคิดเห็นนาย” น้ำเสียงของเธอนิ่งและเย็นจัดพอที่จะทำให้อากาศรอบข้างลดอุณหภูมิลงได้ในพริบตา

“เหรอครับ?” เฉินขยับตัวเข้ามาใกล้จนหลินได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขา เขาไม่ได้ใส่ใจคำด่านั้น แต่กลับยื่นมือไปหยิบชุดกี่เพ้าประยุกต์สีแดงก่ำตัวหนึ่งขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะยื่นมาตรงหน้าเธอ

“ผมว่าตัวนี้ดีกว่า เหมาะกับพี่หลินนะครับ”

หลินเหลือบมองชุดที่เขาเลือกให้อย่างเสียไม่ได้ มันเป็นชุดผ้าไหมเข้ารูปที่ตัดเย็บอย่างประณีต ดีไซน์เรียบแต่ดูแพงและทรงพลัง... ซึ่งเธอก็ต้องยอมรับในใจว่ามันไม่ได้แย่เลยสักนิด แต่ปากของเธอมักจะทำงานไวกว่าสมองเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้

“เสือก” เธอพ่นคำเดียวออกมาสั้น ๆ กะจะตัดบทให้เขาหน้าหงาย

ปกติแล้วเฉินจะต้องหัวเราะหรือตอกกลับด้วยคำกวนประสาท แต่น่าแปลกที่ครั้งนี้เขาเงียบไปชั่วครู่ บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาขยับก้าวเข้าหาเธออีกหนึ่งจังหวะจนระนาบสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน

“พูดเพราะ ๆ ครับ”

น้ำเสียงที่เข้มขึ้นเล็กน้อยกับแววตาจริงจังที่จ้องลึกเข้ามาทำให้หลินถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างคุมไม่ได้

เออ แปลก... ทำไมรอบนี้ไอ้เด็กนี่มันดูจริงจังจังวะ

เธอหันไปสบตากับเขาทันทีเพื่อค้นหาคำตอบ แต่สายตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นเหลืออยู่เลย หรือว่าเขาจะแค่แสดงเก่งเพื่อตบตาคนอื่น? แต่สุดท้ายความอึดอัดก็ทำให้เธอเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ หลินถอนหายใจออกมาแรง ๆ ก่อนจะกระชากชุดจากมือเขามาถือไว้

“เออ! เดี๋ยวลองให้ จะได้จบ ๆ เรื่องไปสักที”

เธอสะบัดหน้าเดินมุ่งตรงไปยังห้องลองชุดโดยไม่คิดจะหันกลับมามอง ท่าทางที่ดูเหมือนไม่แคร์นั้นซ่อนความวุ่นวายในใจเอาไว้มิดชิด

‘ถ้าใส่แล้วไม่สวยนะ... แม่จะด่าให้ยับจนหาทางกลับบ้านไม่ถูกเลยคอยดู’

เฉินยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังบางที่หายลับเข้าไปหลังม่านกำมะหยี่ เขายกยิ้มมุมปากเบา ๆ พลางขยับแว่นสายตาให้เข้าที่

เขาไม่ได้ต้องการชัยชนะในการเถียงกันครั้งนี้หรอก เขาแค่ต้องการจะเห็นว่า... คนดื้อรั้นที่ชอบทำตัวเข้มแข็งอยู่ตลอดเวลาแบบเธอพอได้สวมชุดที่เขาตั้งใจเลือกให้แล้ว จะสวยจนเถียงเขาไม่ออกขนาดไหนกันเชียว

ม่านกำมะหยี่สีแดงเข้มค่อย ๆ ถูกเลื่อนเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับเสียงเสียดสีของห่วงโลหะที่ดังบาดความเงียบ หลินก้าวเท้าออกมาจากห้องลองชุดด้วยความรู้สึกประหม่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ชุดกี่เพ้าประยุกต์สีแดงก่ำที่เฉินเลือกให้นั้นโอบรัดไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างกายอย่างพอดีราวกับถูกตัดเย็บมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ คอเสื้อที่ตั้งสูงขับให้ลำคอระหงดูเด่นสง่า

ในขณะที่ผ้าไหมชั้นดีสะท้อนแสงไฟสีทองจนผิวขาวจัดของเธอดูเปล่งปลั่งขึ้นถนัดตา

น้ำหวานที่นั่งไถโทรศัพท์อยู่ถึงกับปล่อยมือถือร่วงลงบนตัก ตาค้างปากค้างเหมือนเห็นภาพวาดที่มีชีวิต

“เชี่ย... หลิน... มึงสวยมาก” เพื่อนสนิทพึมพำออกมาอย่างลืมตัว

“กูว่าเลยว่าแล้วชุดนี้ทำมาเพื่อมึงจริง ๆ”

หลินไม่ได้สนใจคำชมของเพื่อนเท่ากับปฏิกิริยาของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่ยืนนิ่งสนิทราวกับถูกสตัฟฟ์

เฉินที่เคยมั่นใจและกวนประสาทอยู่ตลอดเวลา

เขากลับยืนนิ่ง สายตาคู่คมหลังเลนส์แว่นกวาดมองร่างบางตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ลำคอของเขาแห้งผากขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เมื่อเห็นเจ๊ปากแดงในลุคที่สวยสง่าและเย้ายวนจนแทบหยุดหายใจ

“เป็นไง... พอใจนายยัง” หลินแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ พยายามกลบเกลื่อนความขัดเขินด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูรำคาญที่สุด

“บอกแล้วไงว่าถ้าไม่สวย ฉันจะด่านายให้ยับ”

เฉินขยับแว่นสายตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนความประหม่าที่จู่ ๆ ก็ก่อตัวขึ้น เขาใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมา ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาเธอช้า ๆ จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ

“ก็... ไม่ได้แย่ครับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ราบเรียบที่สุด แต่แววตาที่จ้องมองมานั้นกลับสั่นไหวและลึกซึ้งอย่างเห็นได้ชัด

“แค่ไม่ได้แย่เหรอ?” หลินค้อนขวับ

“งั้นฉันจะได้ไปเปลี่ยนชุดอื่น ไอ้เด็กตาไม่ถึง”

ทว่าก่อนที่เธอจะหมุนตัวกลับเข้าห้องลอง มือหนาของเฉินก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้เบา ๆ สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้หลินชะงักและรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟแล่นผ่านผิวหนัง

“ผมยังพูดไม่จบ...” เฉินก้มลงมากระซิบใกล้หูเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลกว่าทุกครั้ง

“ที่บอกว่าไม่แย่ เพราะผมหาคำไหนที่มากกว่าคำว่าสวยมาบรรยายเจ๊ในตอนนี้ไม่ได้ต่างหาก”

คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำให้หลินหน้าร้อนวูบแดงลามไปจนถึงหู หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอรีบสะบัดข้อมือออกทันทีเพื่อซ่อนอาการเสียทรง

“ปากดี... นึกว่าพูดเป็นแต่คำด่า” เธอบ่นอุบสะบัดหน้าหนี แต่อมยิ้มที่มุมปากเล็ก ๆ นั้นก็หลบไม่พ้นสายตาของเฉินอยู่ดี

“ชุดนี้แหละครับ เอาตัวนี้เลย” เฉินหันไปบอกพนักงานด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะหันกลับมามองหลินด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

“เตรียมตัวไว้เลยนะเจ๊ วันงานน่ะ... เจ๊คงต้องเหนื่อยรับมือสายตาคนทั้งงานที่มองมาแน่ ๆ รวมถึงสายตาของผมด้วย”

หลินรีบมุดหน้ากลับเข้าห้องลองชุดทันทีโดยไม่ต่อความยาวสาวความยืด เธอพิงหลังกับประตูห้องลองชุดพลางเอามือทาบอกที่เต้นรัว

‘ไอ้เด็กนี่มันชักจะอันตรายขึ้นทุกวันแล้วจริง ๆ!’

หลังจากบทสรุปเรื่องชุดจบลงพร้อมกับความรู้สึกปั่นป่วนในใจที่ยังหาคำตอบไม่ได้ ทั้งสามคนก็แยกย้ายกันที่หน้าสตูดิโอ หลินรับหน้าที่สารถีขับมินิคูเปอร์ไปส่งน้ำหวานที่บ้าน ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ถึงความหล่อเหลาของว่าที่เจ้าบ่าวที่น้ำหวานพ่นออกมาไม่หยุดปาก จนกระทั่งเธอเหลือตัวคนเดียวในห้องโดยสาร ความเงียบถึงได้กลับมาครอบคลุมอีกครั้ง

หลินประคองสติที่เริ่มอ่อนล้าขับรถกลับมาถึงคอนโดส่วนตัวในย่านใจกลางเมือง ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ความเข้มแข็งที่พยายามปรุงแต่งมาทั้งวันก็พังทลายลงด้วยความเหนื่อยหน่าย เธอทิ้งกระเป๋าลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะล้มตัวลงนอนแผ่หลาบนโซฟาตัวยาวกลางห้องรับแขก หลับตาลงเพื่อหวังจะพักสมองจากเรื่องวุ่นวาย

แต่ดูเหมือนความสงบจะเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยเกินไปสำหรับเธอในตอนนี้ เมื่อแรงสั่นสะเทือนพร้อมเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงดังขัดจังหวะขึ้นมาเธอกดรับสายด้วยความรู้สึกเพลียร่างโดยไม่ทันดูชื่อ

“ค่ะม๊า...”

(เป็นไงบ้างหมวยเล็ก เรื่องลองชุดเรียบร้อยดีไหมลูก) เสียงปลายสายของม๊าฟังดูตื่นเต้นและเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“เรียบร้อยค่ะ... ตกลงเอาชุดที่อากงเลือกให้นั่นแหละ” หลินตอบปัดไปสั้นๆ เพราะไม่อยากเล่าความจริงว่าคนที่เลือกให้จริง ๆ คือไอ้เด็กปากเสียนั่น

(ดี ๆ ม๊าจะบอกว่า ม๊าไปดูฤกษ์มาให้พวกลื้อเรียบร้อยแล้วนะ สรุปว่าเป็นอีกสองอาทิตย์ข้างหน้านี้เลย เตรียมตัวให้พร้อมนะลูก)

คำบอกเล่าของม๊าทำให้หลินที่กำลังนอนหลับตาถึงกับเบิกตากว้าง ผุดลุกขึ้นนั่งบนโซฟาทันที

“ห๊า! ทำไมมันไวจังล่ะม๊า อีกแค่สองอาทิตย์เองนะ หลินยังไม่ได้เตรียมใจเลย!”

(เอาน่า... อากงเขาอยากเห็นพวกลื้อแต่งงานกันเร็ว ๆ ท่านบอกว่าอยากจะอุ้มเหลนไว้ ๆ ก่อนจะไม่มีแรง ลื้อก็ยอม ๆ ท่านไปเถอะนะหมวยเล็ก)

หลินได้แต่กลอกตาไปมากับข้ออ้างเดิม ๆ ที่มักจะถูกหยิบยกมาใช้เสมอ

“ค่ะ ๆ... เข้าใจแล้วค่ะม๊า งั้นหลินขอตัวนอนก่อนนะคะ เหนื่อยมากเลย แค่นี้นะคะม๊า”

เธอกดตัดสายทิ้งทันทีที่พูดจบ ก่อนจะโยนโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูทิ้งไปบนพื้นที่ว่างของโซฟาอย่างหมดแรง หลินทิ้งแผ่นหลังลงสัมผัสกับพนักพิงอีกครั้ง พลางเหม่อมองเพดานห้องที่มืดสลัวอีกสองอาทิตย์...

ชีวิตโสดที่เธอหวงแหนกำลังจะหมดอายุลงในอีกสิบสี่วัน และหลังจากนั้น เธอจะต้องตื่นมาเจอหน้าไอ้เด็กที่เรียกเธอว่าเจ๊ทุกเช้าเย็นในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้จริง ๆ ใช่ไหม แค่คิดภาพตาม ความปวดหนึบที่ขมับก็เริ่มทำงานทันทีจนเธอต้องยกมือนวดคลึงเบา ๆ เพื่อประคองสติไม่ให้สติแตกไปเสียก่อน