MasukShare
บทที่3 -ฉันจะเรียกแกว่า "พีนัท"
Tanggal publikasi:
2026-06-28 21:56:48เราสองคนเดินมาเรื่อยๆ ท่ามกลางถนนยามค่ำที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงลมอ่อนๆ กับเสียง “เมี้ยว~” ของลูกแมวตัวเล็กในอ้อมแขนพายุที่ดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ
พะพายแอบชำเลืองมองคนข้างๆ อยู่เงียบๆ
ถึงพี่พายุจะทำหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาที่เขามองลูกแมวนั้นกลับอ่อนโยนจนน่าแปลกใจ
ต่างจากประธานนักเรียนสุดเนี้ยบในโรงเรียนคนละคนเลย
เพื่อทำลายความเงียบ พะพายจึงเอ่ยขึ้นเบาๆ
“งั้นเราจะเรียกมันว่าอะไรดีคะ?”
พายุเงยหน้ามองเธอเล็กน้อย
“ชื่อเหรอ?”
“ค่ะ จะเรียกลูกแมวตลอดไปก็ไม่ได้นี่นา”
ลูกแมวในอ้อมแขนเขาส่งเสียง “เมี้ยว” เหมือนเห็นด้วย พะพายหลุดยิ้มทันที
“ดูสิ มันก็อยากมีชื่อแล้ว”
พายุจ้องลูกแมวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนใช้นิ้วเกาใต้คางมันเบาๆ
“เธอตั้งสิ”
“เอ๊ะ? ให้หนูตั้งเหรอ?”
“อืม”
พะพายทำหน้าครุ่นคิดทันที
“งั้น… เต้าหู้?”
พายุเงียบ
“หรือ กะทิ?”
พายุยังเงียบเหมือนเดิม
“อะไรกันคะ ทำไมทำหน้าเหมือนไม่โอเคเลย”
“หวานเกิน”
“แล้วพี่อยากได้แบบไหนล่ะ”
พายุคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบเรียบๆ
“เรียกง่ายๆ ก็พอ”
พะพายมองลูกแมวสีขาวมอมแมมที่กำลังงับเสื้อพายุเล่นไปมา ก่อนดวงตาจะเป็นประกายขึ้น
“อ๊ะ! พีนัท!”
“พีนัท?”
“ค่ะ ดูตัวเล็กๆ กลมๆ เหมือนถั่วลิสงเลย แล้วก็ชื่อตัวขึ้นต้นด้วยตัวPเหมือนชื่อพี่เลย”
"พายุ พีนัท"
เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนเอานิ้วจิ้มหน้าผากแมว
“พีนัท~ ชอบไหม”
“เมี้ยว!”
พะพายตาโตทันที
“เห็นไหม! มันตอบด้วย!”
พายุหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ อีกครั้ง
“…งั้นก็พีนัท”
พะพายยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว
“เย้ ตั้งชื่อสำเร็จแล้ว”
“ดีใจอะไรขนาดนั้น”
“ชื่อก็สำคัญนะคะ!”
พะพายเถียงแก้มพอง
“ชื่อคือสิ่งที่จะอยู่กับมันไปตลอดเลยนะ”
พายุชะงักเล็กน้อย
เขามองใบหน้าจริงจังของเธออยู่เงียบๆ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นบางๆ
“…เธอนี่ใจดีกว่าที่คิดนะ”
“หนูใจดีอยู่แล้วต่างหาก”
“ชมหน่อยเดียวรีบรับเลย?”
“แน่นอนค่ะ”
พายุส่ายหน้าเหมือนปลงๆ แต่แววตากลับดูผ่อนคลายกว่าปกติ
พวกเขาเดินต่อไปเรื่อยๆ จนเริ่มเข้าซอยเล็กๆ ที่ไฟถนนเริ่มน้อยลง บ้านเรือนรอบๆ ดูเก่าและเงียบกว่าย่านก่อนหน้า
พายุชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย
“บ้านเธออยู่แถวนี้?”
“ค่ะ”
พะพายตอบสั้นๆ แต่ในใจเริ่มรู้สึกเกร็งขึ้นมาแปลกๆ
เธอไม่เคยพาเพื่อนที่โรงเรียนมาบ้านเลย
ยิ่งเป็นพายุ… คนที่ดูสมบูรณ์แบบไปทุกอย่าง ยิ่งไม่อยากให้เห็นสภาพบ้านตัวเอง
แต่ตอนนี้มันสายไปแล้ว
ไม่นาน บ้านไม้ชั้นเดียวหลังเล็กก็ปรากฏตรงหน้า รั้วเก่าๆ ถูกซ่อมด้วยลวดหนามหลายจุด หลอดไฟหน้าบ้านสว่างริบหรี่
พะพายรีบเดินนำไปเปิดประตูรั้ว
“ถึงแล้วค่ะ”
พายุเงียบ
สายตาคมมองบ้านหลังเล็กตรงหน้าอย่างช้าๆ
ภายในบ้านมีแสงไฟสีส้มสลัวลอดออกมา พร้อมกลิ่นขนมหวานหอมอ่อนๆ
และในจังหวะนั้นเอง เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากในบ้าน
“พะพาย กลับมาแล้วเหรอลูก?”
หญิงวัยกลางคนเดินออกมาโดยสวมผ้ากันเปื้อนเก่าๆ มือยังเปื้อนแป้งทำขนมอยู่เล็กน้อย
เธอดูเหนื่อยล้า แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนอบอุ่น
พะพายรีบหันไปหาแม่
“แม่คะ วันนี้หนูเจอลูกแมวเลยพากลับมาก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอาไปที่ร้านค่ะ”
แม่ของพะพายพยักหน้า ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นพายุ
“อ้าว เพื่อนลูกเหรอ”
“เอ่อ…”
พะพายชะงักทันที
จะตอบว่ายังไงดีล่ะ
เพื่อน? รุ่นพี่? ประธานนักเรียน?
แต่ยังไม่ทันได้พูด พายุก็โค้งหัวเล็กน้อยอย่างสุภาพ พร้อมยกมือไหว้ผู้อาวุโส
“สวัสดีครับ ผมพายุครับ”
พะพายอึ้งไปทันที
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาพูดสุภาพกับผู้ใหญ่แบบอบอุ่นขนาดนี้
แม่พะพายยิ้มทันที
“หล่อแล้วยังมารยาทดีอีกนะเรา”
“แม่…”
พะพายหน้าแดงทันที
พายุแอบเหลือบมองเธอ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นนิดๆ อย่างคนกำลังกลั้นขำ
แม่ของพะพายหันกลับไปมองโต๊ะด้านในบ้านที่เต็มไปด้วยกล่องขนมเรียงกันหลายกล่อง
“แม่ยังแพ็คขนมไม่เสร็จเลย พรุ่งนี้ต้องไปขายที่ตลาดแต่เช้า”
พะพายรีบพูดทันที
“เดี๋ยวหนูช่วยเองค่ะ”
“ไม่เป็นไร ลูกไปอาบน้ำเถอะ วันนี้เรียนเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไหนจะไปทำงานพิเศษอีก”
พายุเงียบไป
สายตาเขามองมือของแม่พะพายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเล็กๆ จากการทำงาน ก่อนจะมองไปรอบบ้านเงียบๆ
บ้านหลังนี้เล็กมาก
เก่า และดูไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย
แต่กลับอบอุ่นอย่างประหลาด
ต่างจากบ้านใหญ่ของเขาที่เงียบเสียจนบางครั้งเหมือนไม่มีใครอยู่
“…พี่พายุ?”
เสียงพะพายดึงเขาออกจากความคิด
“ครับ?”
“พี่เหม่ออะไรอยู่”
พายุชะงัก ก่อนส่ายหน้าเบาๆ
“เปล่า”
แต่ความรู้สึกบางอย่างในอกกลับหนักแน่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
เขาเคยคิดว่าพะพายเป็นแค่เด็กผู้หญิงซุ่มซ่าม พูดมาก จุ้นจ้าน และชอบทำหน้าตาตลกๆ แต่ตอนนี้เขากลับเริ่มเห็นอะไรหลายอย่างในตัวเธอ
เห็นว่าเธอทำงานพิเศษหลังเลิกเรียน
เห็นว่าเธอพยายามช่วยแม่ทุกอย่าง
เห็นว่าแม้ชีวิตจะลำบาก แต่เธอก็ยังยิ้มได้เสมอ
และเป็นรอยยิ้มที่สดใสและจริงใจแบบที่เขาไม่เคยเห็นจากใคร
และนั่นทำให้หัวใจของเขา… สั่นไหวอย่างแปลกประหลาด
“งั้นหนูเข้าบ้านก่อนนะคะ”
พะพายพูดพลางอุ้มพีนัทไว้แนบอก
“วันนี้ขอบคุณที่เดินมาส่งนะคะ”
พายุพยักหน้าเบาๆ
ก่อนจะเผลอพูดออกไปโดยไม่ทันคิด
“ถ้ามีอะไรโทรหาฉันได้”
พะพายกะพริบตาปริบๆ
“หืม?”
พายุเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป เขารีบกระแอมเบาๆ แล้วเปลี่ยนสีหน้ากลับไปนิ่งเหมือนเดิม
“…หมายถึงเรื่องแมว”
“อ๋อ~”
พะพายลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน
“พี่พายุเป็นห่วงพีนัทนี่เอง”
“…ใช่”
ตอบเร็วมาก
จนพะพายหลุดขำออกมา
“โอเคค่ะ งั้นพรุ่งนี้หนูจะพาพีนัทไปที่คาเฟ่แต่เช้า”
“อืม”
“แล้วหนูจะส่งรูปให้ดูนะคะ”
“…”
พายุเงียบไปสองวินาที ก่อนตอบเบาๆ
“ก็ดี เอาโทรศัพท์เธอมาสิ”
พะพายงงแต่ก็ยอมส่งโทรศัพท์ให้โดยดี
พายุเอาโทรศัพท์พะพายไปกดๆ อยู่สักพัก ก็ส่งคืนให้พะพาย
“นี่เบอร์โทร Line, F******k แล้วก็ I* ของพี่เราจะได้ติดต่อกันได้” สรรพนามที่พายุเรียกแทนตัวเองเริ่มเปลี่ยนไป
แม้พะพายจะงงๆ ว่าเค้าจะให้ช่องทางติดต่ออะไรตั้งมากมายแต่ก็เข้าไปกดตอบรับพายุทุกแพลตฟอร์ม
เช้าวันต่อมา พะพายอุ้มพีนัทใส่ตะกร้าใบเล็กไปที่คาเฟ่แมวทันทีก่อนไปโรงเรียน
ทันทีที่เปิดตะกร้าออก ลูกแมวตัวน้อยก็ส่งเสียง “เมี้ยว!” ดังลั่น ก่อนเดินตุปัดตุเป๋ออกมา
“โอ๊ยน่ารัก!”
พี่เจ้าของร้านรีบอุ้มมันขึ้นทันที
“ไปเก็บมาจากไหนเนี่ย”
“เจอเมื่อคืนค่ะ”
“วันนี้พี่ปุ้ม จะพาลูกแมวที่ร้านไปฉีดวัคซีนใช่ไหมคะ ฝากพาพีนัทไปฉีดวัคซีนกับตรวจสุขภาพเบื้องต้นด้วยนะคะ ค่าใช้จ่ายเดี๋ยวหนูออกเองค่ะ” พะพายพูดอ้อนพี่ปุ้มเจ้าของร้าน
“โอ้ยย แค่นี้เอง พี่ออกให้จ้า น่ารักขนาดนี้ต้องตกลูกค้าเข้าร้านเพิ่มได้แน่นอน” พี่ปุ้มพูดอย่างใจดี
พะพายยิ้มขอบคุณ ก่อนลูบหัวพีนัทเบาๆ
“ต่อไปนี้แกจะอยู่ที่นี่นะ”
พีนัทส่งเสียงร้องอ้อนทันทีเหมือนตอบรับ
เหล่าแมวตัวอื่นในร้านเริ่มเดินเข้ามาดมเจ้าตัวเล็กอย่างสนใจ บางตัวเอาหัวมาถูมันเบาๆ จนพะพายหัวเราะออกมา
“ดูเหมือนจะเข้ากับทุกตัวได้ดีเลยนะ”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่ายรูปพีนัท ก่อนส่งไปให้พายุ
พร้อมข้อความสั้นๆ
“พีนัทถึงบ้านใหม่แล้วค่ะ 🐱”
ไม่นาน โทรศัพท์ก็สั่น
พะพายรีบเปิดอ่านข้อความ
“ดูซน”
เธอหลุดยิ้มทันที
ก่อนข้อความถัดไปจะเด้งขึ้นมาอีกอัน
“ฝากดูแลมันด้วยนะ”
พะพายมองข้อความนั้นอยู่เงียบๆ
ไม่รู้ทำไม
แต่หัวใจกลับอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด
เหมือนระยะห่างระหว่างเธอกับประธานนักเรียนสุดเย็นชาคนนั้น…
กำลังค่อยๆ ใกล้เข้ามาทีละนิดแล้วจริงๆ
Bab terbaru
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่25 -ตอนพิเศษ (2) เฟรชชี่ปี1 - NC
“อ๊ะ อ๊ะ พี่พายุ...หนู...เสียว...ไม่ไหวแล้ว” พะพายร่อนสะโพกรับแรงกระแทกกระทั้นอย่างลืมอาย สองมือขยำเส้นผมหนาของเขาแน่น ยอดอกสั่นคลอนไปตามแรงส่งจนพายุอดใจไม่ไหวต้องก้มลงไปดูดเม้มสลับซ้ายขวาอย่างมัวเมา สะโพกหนากระแทกเน้นย้ำเข้าใส่ร่องรักที่ตอดรัดถี่รัว“ซี้ด...พร้อมกันนะพะพาย” พายุเร่งความเร็วขยับเข้าออกอย่างรุนแรงในจังหวะสุดท้าย ร่างเล็กสั่นคลอนโอนเอนตามแรงกระแทกอันหนักหน่วง ก่อนที่พายุจะกดเน้นสะโพกจมลึก สองร่างกระตุกเกร็งพร้อมกัน พะพายหวีดร้องเสียงหลงเมื่อแตะขอบสวรรค์ ขณะที่พายุปลดปล่อยความต้องการจนเต็มถุงยางอนามัย ชายหนุ่มผ่อนร่างลงนอนกอดเธอด้วยความอิ่มเอมใจหลังจากบทรักครั้งแรกผ่านพ้นไป ความเจ็บปวดปนกระสันเสียวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหา พายุถอดเครื่องป้องกันชิ้นเก่าทิ้งขยะ ทว่ากระแสไฟตัณหาในกายเขายังคงไม่มอดดับ สายตาคมจ้องมองร่างเปลือยเปล่าของเด็กสาวที่บัดนี้มีรอยรักสีกุหลาบแต่งแต้มไปทั่วทั้งตัว ความแข็งแกร่งขยายตัวผงาดขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็วชายหนุ่มแยกขาเรียวของพะพายออกอีกครั้ง นำพาความต้องการที่ตื่นตัวเต็มที่จ่อประชิดทางรักชุ่มฉ่ำ ร่างเล็กเบิกตากว้างเมื่อเห็นเขาไม่ได้หยิบถุง
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่24 -(ตอนพิเศษ1) เฟรชชี่ปี1 - NC
เสียงลือเสียงเล่าอ้างภายในมหาวิทยาลัยไม่มีใครไม่รู้จัก ‘พี่พายุ’ นิสิตปี 3 ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล ควบตำแหน่งประธานสโมสรนิสิตสุดโหด ใบหน้าคมคายราวกับสลักเสลาจากประติมากรรมชั้นยอด ดวงตาคมดุคู่ดั้งเดิมที่ตอนนี้แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามและดุดันดึงดูดสายตาของสาวๆ ทั้งในและนอกคณะได้อย่างง่ายดาย แต่ทว่าน้อยคนนักจะทราบว่า หัวใจของเขามีเจ้าของอย่างเหนียวแน่นมานานหลายปีแล้ว“พี่พายุคะ...นี่น้ำส้มค่ะ ดรีมเห็นพี่พายุเดินมาเหนื่อยๆ” ดาวคณะบริหารคนสวยเดินนวยนาดเข้ามาหาพายุที่กำลังยืนกอดอกหน้าตาถมึงทึงคุมน้องปี 1 อยู่ข้างสนาม ท่ามกลางสายตาอิจฉาของนิสิตหญิงคนอื่นๆพายุตวัดสายตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก ไม่แม้แต่จะยื่นมือไปรับแก้วน้ำ “ไม่เป็นไรครับ ผมมีน้ำส่วนตัวแล้ว และขอความกรุณาอย่ามาเดินเพ่นพ่านแถวนี้ มันรบกวนเวลาซ้อมของน้องๆ”น้ำเสียงเย็นชาเชือดเฉือนทำเอาดาวคณะหน้าเสีย รีบหมุนตัวเดินหนีไปทันที เพื่อนสนิทอย่างทศและสายฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับส่ายหน้าขำขัน“ไอ้พายุ มึงนี่มันเสือจำศีลจริงๆ ดาวบริหารมาอ่อยขนาดนี้ยังไม่แล” ทศแซว“กูมีแฟนแล้ว มึงก็รู้” พายุเอ่ยเสียงเรียบ ทว
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่23 -เติบโตไปด้วยกันนะ (The End)
ลมร้อนแรกของเดือนเมษายนพัดผ่านเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของเทศกาลแห่งความสุข วันหยุดยาวช่วงสงกรานต์คือช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอย โดยเฉพาะพะพาย เพราะมันคือช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนหลังจากผ่านการเรียนอันหนักหน่วงมาตลอดทั้งปี แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าความตื่นเต้นของเทศกาล คือร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตดูหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารที่กำลังนั่งทำหน้าอ้อนวอนน่าสงสารอยู่หน้าแม่ของเธอในบ้านพักหลังเล็ก“คุณแม่ครับ...สงกรานต์ปีนี้ ผมอยากจะขออนุญาตพาพะพายไปเที่ยวทะเลสักสามสี่วันครับ พอดีเพื่อนที่คณะวิศวะมันชวนกลุ่มเพื่อนๆ ไปเที่ยวบ้านริมทะเลของมันที่ระยองครับ มีเพื่อนไปกันหลายคนเลย ทั้งผู้หญิงผู้ชาย คุณแม่ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมสัญญาว่าจะดูแลพะพายเท่าชีวิต และจะไม่ทำอะไรให้พะพายเสียหายเด็ดขาดครับ”พายุ อดีตประธานนักเรียนผู้เคร่งขรึมและบัดนี้เป็นพี่ปี 2 คณะวิศวกรรมศาสตร์ เอ่ยปากขออนุญาตด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาคมกริบเปี่ยมไปด้วยความจริงใจและนอบน้อม แม่ของพะพายมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดู เธอเห็นพายุมาตั้งแต่ตอนที่ลูกสาวยังอยู่ม.4 จนถึงวันนี้พายุก็ยังคงมั่นคงและให้เกียรติพะพายเสมอมา“แม่เช
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่22 -พายุเป็นพี่ปี 1 แล้ว
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากเด็กสาวม.4 ในวันนั้น ตอนนี้พะพายเติบโตขึ้นเป็นรุ่นพี่ม.5 ที่ต้องรับผิดชอบอะไรหลายอย่างมากขึ้น ทว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยคือความรักและความเอาใจใส่ของพี่พายุที่มีให้เธอเสมอมา และในปีนี้...คือปีสำคัญที่พายุต้องก้าวข้ามผ่านรั้วโรงเรียนมัธยมเข้าสู่ชีวิตมหาวิทยาลัยอย่างเต็มตัวภายในหอประชุมใหญ่ของโรงเรียนคลาคล่ำไปด้วยหยาดน้ำตาและรอยยิ้มในวันพิธีปัจฉิมนิเทศของพี่ม.6 พะพายยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเรียนหญิงที่มาคอยส่งรุ่นพี่สุดฮอต พายุในชุดนักเรียนเนี้ยบเรียบกริบวันสุดท้ายเดินถือใบประกาศนียบัตรออกมาด้วยท่าทางสง่างาม บนหน้าอกของเขาไม่มีสติกเกอร์รูปหัวใจแปะอยู่เลยแม้แต่ดวงเดียว เพราะสายตาคมดุดันคู่นั้นคอยกันผู้หญิงทุกคนให้ออกห่าง แต่ทันทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับพะพาย แววตาคู่นั้นก็อ่อนแสงลงกลายเป็นความอบอุ่นละมุนใจทันที พายุเดินตรงดิ่งเข้ามาหาพะพายท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ เขาขยับเข้ามายืนชิดจนพะพายได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดจางๆ จากตัวเขา มือหนายื่นช่อดอกไม้ช่อโตที่เขาได้รับมาส่งให้เธอถือไว้ ก่อนจะหยิบสติกเกอร์รูปแมวส้มตัวอ้วนกลมที่เขาเตรียมมาเองจากกระเป
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่21 -เข้าใจผิด
หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนอันแสนอบอุ่นที่บ้านของพี่พายุมาได้ พะพายก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ความกังวลเรื่องฐานะที่เคยมีลดน้อยลงไปมากเมื่อได้รับความรักและความเอ็นดูจากคุณพ่อคุณแม่ของเขา แต่ทว่า... ชีวิตรักของเด็ก ม.4 กับท่านประธานนักเรียนสุดฮอต มันไม่เคยเรียบง่ายขนาดนั้น เพราะหลังจากนั้นเพียงไม่กี่วัน เรื่องปวดหัวเรื่องใหม่ก็วิ่งเข้ามาชนเธอเข้าอย่างจัง“ยัยพะพาย! แกต้องฟังฉันนะ!” เสียงแหลมลนลานของ ‘มิ้นท์’ เพื่อนสนิทร่วมห้องดังขึ้นทันทีที่พะพายก้าวเท้าเข้ามาในห้องเรียนยามเช้า มิ้นท์รีบคว้าข้อมือเธอแล้วลากไปที่มุมห้อง ท่าทางลุกลี้ลุกลนจนน่าสงสัย“มีอะไรเหรอ ตื่นตูมแต่เช้าเชียว” พะพายถามยิ้มๆ พร้อมกับวางกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะ“ก็เรื่องพี่พายุของแกน่ะสิ! เมื่อวานเย็นหลังจากเลิกเรียน ฉันไปเดินซื้อของที่ห้างสรรพสินค้ามา แล้วแกเดาซิว่าฉันเจอใคร... ฉันเจอพี่พายุเดินอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง!”พะพายชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรักษารอยยิ้มไว้ “อ๋อ... พี่พายุอาจจะไปเดินกับคุณแม่หรือเปล่า วันก่อนฉันเพิ่งไปเจอคุณแม่พี่เขามา ท่านยังวัยรุ่นและสวยมากเลยนะ”“ไม่ใช่คุณแม่ยัยพะพาย! ฉันตาไม่ฝาดแน่ๆ!” มินท์ขัดขึ
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่20 -ครอบครัวพี่พายุ
แสงแดดยามเย็นทอแสงสีส้มรำไรผ่านกระจกหน้าต่างของรถยนต์คันหรู พะพายนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะข้างคนขับ มือเล็กทั้งสองข้างกำสายกระเป๋านักเรียนแน่นจนนิ้วซีดขาว เธอลอบมองคนข้างกายที่นั่งสบายๆ ด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาของพี่พายุยังคงเรียบเฉยตามสไตล์ประธานนักเรียนผู้เพียบพร้อมและเย่อหยิ่ง แต่ในแววตาคู่นั้นกลับมีความอบอุ่นจางๆ ที่มีไว้ให้เธอเพียงคนเดียว “พี่พายุคะ...หนูว่ามันจะดีจริงๆ เหรอคะ” พะพายถามเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าน่ารักฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ” พายุเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ“ก็...พี่พายุบอกเองว่าคุณแม่ของพี่แพ้ขนแมว แล้วนี่พวกเรากำลังจะอุ้ม ‘เจ้าพีนัท’ เข้าไปในบ้านพี่ แถมคุณแม่ของพี่ก็ยังไม่เคยเจอหนูเลยด้วย” เธอพ่นลมหายใจยาว ความกังวลใจเรื่องความแตกต่างของฐานะยังคงเป็นเงาตามตัว บ้านเธอเป็นแค่บ้านไม้ชั้นเดียวหลังเล็กๆ แม่ทำขนมขายตลาดนัด แต่บ้านของพายุกลับเป็นคฤหาสน์หรูหราที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านระดับมหาเศรษฐี พายุชะลอรถติดสัญญาณไฟแดง วันนี้เค้าทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถไปรับพระพายจากบ้านเพื่อพามาเจอกับคุณพ่อคุณแม่ของเขา พายุเอื้อมมือหนามากุมมือเล็กของพะพายไว้หลวมๆ ความอบอุ่นจ
Anda juga akan menyukai
OBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat113.1K Dibacaคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.1K Dibacaปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย168.7K Dibacaเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก72.8K Dibacaวิวาห์ลวงเหนือบัลลังก์
Ladyporn74 Dibacaเมียจ้างที่คุณไม่มีวันรัก
สามสิบเอ็ดมีนา_160 Dibacaคิวปิดสะกิดรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม189 DibacaBAD BOSS เจ้านายร้ายหวงรัก
Ladyporn145 Dibaca
