Share

บทที่4 -พี่จะมานั่งโต๊ะหนูทำไม?

Penulis: 25 เมษา
last update Tanggal publikasi: 2026-06-28 21:57:05

เช้าวันจันทร์ภายในโรงเรียนเต็มไปด้วยความวุ่นวายเหมือนทุกวัน นักเรียนทยอยเดินเข้าตึกเรียนกันจนแน่นทางเดิน

พะพายเดินกอดหนังสือแน่นพลางหาวเบาๆ

เมื่อคืนเธอนั่งเล่นกับพีนัทจนดึก แถมยังเผลออ่านแชตของพายุซ้ำไปซ้ำมาอีกต่างหาก

“ฝากดูแลมันด้วยนะ”

แค่ข้อความสั้นๆ แต่กลับทำให้เธอเผลอยิ้มอยู่คนเดียวตั้งหลายรอบ

“โอ๊ย พะพาย แกยิ้มอะไรของแกเนี่ย”

เสียงเพื่อนสนิทอย่างมิ้นท์ดังขึ้นข้างหู ทำเอาพะพายสะดุ้ง

“ป เปล่านะ!”

“มีพิรุธ”

มิ้นท์หรี่ตามองอย่างจับผิด แต่ก่อนจะซักต่อ เสียงนักเรียนรอบๆ ก็ดังฮือฮาขึ้นพร้อมกัน

“ประธานมาแล้ว!”

พะพายชะงักทันที

ร่างสูงโปร่งของพายุเดินเข้ามาท่ามกลางสายตาผู้คนเหมือนทุกวัน ใบหน้าหล่อเรียบนิ่งในชุดนักเรียนเนี้ยบสะอาดดูโดดเด่นจนคนรอบข้างละสายตาไม่ได้

พะพายรีบก้มหน้าทันทีโดยอัตโนมัติ

ตึกตัก—

หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นมาเฉยเลย

ทั้งที่เมื่อไม่กี่วันก่อนยังคุยกันเรื่องแมวอยู่แท้ๆ แต่พอมาเจอกันที่โรงเรียนจริงๆ เธอกลับรู้สึกทำตัวไม่ถูก

“อ้าว พะพาย นั่นประธานมองมาทางนี้นี่”

“ห๊ะ!?”

พะพายรีบหันหนีแทบไม่ทัน

“มะ ไม่ใช่หรอก!”

เธอรีบเดินหนีเข้าห้องเรียนทันที ทิ้งให้มิ้นท์ยืนงงอยู่ด้านหลัง

ตลอดทั้งเช้า พะพายพยายามหลบสายตาพายุทุกครั้งที่เดินสวนกัน

ตอนพักเบรก เธอเห็นเขายืนคุยกับอาจารย์อยู่หน้าห้องปกครองก็รีบวกกลับอีกทาง

ตอนเดินขึ้นบันได เธอเห็นเขาอยู่ชั้นบนก็รีบหันไปแอบหลังเสา

จนกระทั่งโทรศัพท์ในกระโปรงนักเรียนสั่นขึ้น

พะพายแอบหยิบขึ้นมาดูใต้โต๊ะ

[พายุ]

“หลบอะไร”

พะพายตาโตทันที

เธอรีบพิมพ์ตอบกลับอย่างลนๆ

“หนูไม่ได้หลบนะคะ!”

ข้อความอ่านทันที

ก่อนอีกฝ่ายจะตอบกลับมาเร็วมาก

“โกหก”

“เมื่อเช้าเห็นฉันแล้วเดินหนี”

“เมื่อกี้ก็แอบหลังเสา”

พะพายหน้าแดงเถือกทันที

เขาเห็นด้วยเหรอ!?

“ก็… ก็ที่โรงเรียนพี่ดูน่ากลัวนี่คะ”

อีกฝ่ายเงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้น

“แล้วตอนอยู่กับแมว ฉันไม่น่ากลัว?”

พะพายเม้มปากแน่น กลั้นยิ้มแทบไม่อยู่

“ตอนนั้นไม่เหมือนประธานนักเรียนค่ะ”

“งั้นตอนนี้ก็เหมือนเดิม”

“เอ๊ะ?”

“ฉันคือคนเดียวกัน”

หัวใจพะพายเต้นแรงอีกครั้ง

ยังไม่ทันได้ตอบ เสียงกริ่งพักกลางวันก็ดังขึ้นพอดี

นักเรียนทั้งห้องลุกฮือเตรียมไปโรงอาหารทันที

มิ้นท์รีบลากแขนพะพายออกจากห้อง

“หิวแล้วๆ วันนี้กินอะไรดี”

“อะ อื้ม…”

พะพายยังแอบมองโทรศัพท์ไม่หยุด

จนกระทั่งเดินมาถึงโรงอาหารที่เต็มไปด้วยนักเรียนแน่นขนัด

เธอกับมิ้นท์เพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน เสียงกรี๊ดเบาๆ ก็ดังขึ้นรอบตัว

“กรี๊ด ประธาน!”

“พี่พายุมาโรงอาหารฝั่งนี้ด้วย!”

พะพายชะงักทันที

ก่อนจะเห็นร่างสูงคุ้นตาเดินตรงเข้ามา

ทีละก้าว

ทีละก้าว

และ—

หยุดอยู่ตรงโต๊ะเธอ

ทั้งโต๊ะเงียบกริบ

มิ้นท์อ้าปากค้าง

ส่วนพะพายแทบหยุดหายใจ

“พ พี่พายุ…?”

พายุปรายตามองเธอนิ่งๆ

“ขอนั่งด้วยสิ”

พูดจบ เขาก็นั่งลงข้างเธอทันที

เคร้ง!

ช้อนในมือมิ้นท์หล่นใส่จานเสียงดัง

นักเรียนรอบๆ เริ่มหันมามองกันทั้งโรงอาหาร

“เดี๋ยวนะ ประธานนั่งโต๊ะพะพาย!?”

“รู้จักกันเหรอ!?”

“เป็นไปได้ไง!”

พะพายอยากมุดโต๊ะหนีเดี๋ยวนั้น

“พี่… มานั่งตรงนี้ทำไมคะ”

เธอกระซิบถามเสียงเบา

พายุเลิกคิ้วนิดๆ

“ก็กินข้าว”

“แต่มีโต๊ะอื่นตั้งเยอะ…”

“โต๊ะนี้ใกล้”

ตอบหน้าตายมาก

พะพายพูดไม่ออกทันที

มิ้นท์หันมองพะพายสลับกับพายุอย่างช็อกๆ

“เดี๋ยวนะ แกรู้จักพี่พายุด้วยเหรอ”

“คือ… เอ่อ…”

พะพายเหงื่อตกทันที

แต่พายุกลับตอบเรียบๆ แทน

“รู้จัก”

สั้นมาก

แต่ทำคนทั้งโต๊ะเงียบกว่าเดิมอีก

มิ้นท์แทบสำลักน้ำ

“รู้จักระดับไหนอ่ะ!?”

“มิ้นท์!”

พะพายรีบตีแขนเพื่อนหน้าแดงทันที

พายุเหลือบมองอาการลนลานของเธอ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นบางๆ อย่างคนอารมณ์ดี

ซึ่งนั่นยิ่งทำให้สาวๆ รอบโรงอาหารแทบกรี๊ดหนักกว่าเดิม

“ประธานยิ้ม!?”

“โอ๊ย หล่อเกินไปแล้ว!”

พะพายรีบก้มหน้ากินข้าวแทบไม่ทัน

อยู่ๆ พายุก็เลื่อนกล่องนมมาทางเธอ

“กินน้อย”

“คะ?”

“ผอมจะแย่แล้ว”

พะพายตาโตทันที

มิ้นท์ถึงกับฟุบโต๊ะ

“โอเค ฉันช็อกแล้วจริงๆ”

พะพายหน้าแดงจนแทบระเบิด

ส่วนพายุกลับนั่งกินข้าวนิ่งๆ เหมือนไม่ได้พูดอะไรแปลกเลยสักนิด

แต่ใต้โต๊ะนั้นเอง

โทรศัพท์ของพะพายกลับสั่นเบาๆ อีกครั้ง

เธอแอบเปิดดู

[พายุ]

“เลิกหลบหน้าฉันได้แล้ว”

พะพายเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

ก่อนจะรีบก้มหน้าซ่อนแก้มแดงๆ ของตัวเองทันที

และแน่นอน—

สายตาของคนทั้งโรงอาหารตอนนี้

กำลังจับจ้องมาที่โต๊ะของพวกเธอแบบไม่กะพริบเลยสักคนเดียว…

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว   บทที่25 -ตอนพิเศษ (2) เฟรชชี่ปี1 - NC

    “อ๊ะ อ๊ะ พี่พายุ...หนู...เสียว...ไม่ไหวแล้ว” พะพายร่อนสะโพกรับแรงกระแทกกระทั้นอย่างลืมอาย สองมือขยำเส้นผมหนาของเขาแน่น ยอดอกสั่นคลอนไปตามแรงส่งจนพายุอดใจไม่ไหวต้องก้มลงไปดูดเม้มสลับซ้ายขวาอย่างมัวเมา สะโพกหนากระแทกเน้นย้ำเข้าใส่ร่องรักที่ตอดรัดถี่รัว“ซี้ด...พร้อมกันนะพะพาย” พายุเร่งความเร็วขยับเข้าออกอย่างรุนแรงในจังหวะสุดท้าย ร่างเล็กสั่นคลอนโอนเอนตามแรงกระแทกอันหนักหน่วง ก่อนที่พายุจะกดเน้นสะโพกจมลึก สองร่างกระตุกเกร็งพร้อมกัน พะพายหวีดร้องเสียงหลงเมื่อแตะขอบสวรรค์ ขณะที่พายุปลดปล่อยความต้องการจนเต็มถุงยางอนามัย ชายหนุ่มผ่อนร่างลงนอนกอดเธอด้วยความอิ่มเอมใจหลังจากบทรักครั้งแรกผ่านพ้นไป ความเจ็บปวดปนกระสันเสียวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหา พายุถอดเครื่องป้องกันชิ้นเก่าทิ้งขยะ ทว่ากระแสไฟตัณหาในกายเขายังคงไม่มอดดับ สายตาคมจ้องมองร่างเปลือยเปล่าของเด็กสาวที่บัดนี้มีรอยรักสีกุหลาบแต่งแต้มไปทั่วทั้งตัว ความแข็งแกร่งขยายตัวผงาดขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็วชายหนุ่มแยกขาเรียวของพะพายออกอีกครั้ง นำพาความต้องการที่ตื่นตัวเต็มที่จ่อประชิดทางรักชุ่มฉ่ำ ร่างเล็กเบิกตากว้างเมื่อเห็นเขาไม่ได้หยิบถุง

  • บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว   บทที่24 -(ตอนพิเศษ1) เฟรชชี่ปี1 - NC

    เสียงลือเสียงเล่าอ้างภายในมหาวิทยาลัยไม่มีใครไม่รู้จัก ‘พี่พายุ’ นิสิตปี 3 ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล ควบตำแหน่งประธานสโมสรนิสิตสุดโหด ใบหน้าคมคายราวกับสลักเสลาจากประติมากรรมชั้นยอด ดวงตาคมดุคู่ดั้งเดิมที่ตอนนี้แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามและดุดันดึงดูดสายตาของสาวๆ ทั้งในและนอกคณะได้อย่างง่ายดาย แต่ทว่าน้อยคนนักจะทราบว่า หัวใจของเขามีเจ้าของอย่างเหนียวแน่นมานานหลายปีแล้ว“พี่พายุคะ...นี่น้ำส้มค่ะ ดรีมเห็นพี่พายุเดินมาเหนื่อยๆ” ดาวคณะบริหารคนสวยเดินนวยนาดเข้ามาหาพายุที่กำลังยืนกอดอกหน้าตาถมึงทึงคุมน้องปี 1 อยู่ข้างสนาม ท่ามกลางสายตาอิจฉาของนิสิตหญิงคนอื่นๆพายุตวัดสายตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก ไม่แม้แต่จะยื่นมือไปรับแก้วน้ำ “ไม่เป็นไรครับ ผมมีน้ำส่วนตัวแล้ว และขอความกรุณาอย่ามาเดินเพ่นพ่านแถวนี้ มันรบกวนเวลาซ้อมของน้องๆ”น้ำเสียงเย็นชาเชือดเฉือนทำเอาดาวคณะหน้าเสีย รีบหมุนตัวเดินหนีไปทันที เพื่อนสนิทอย่างทศและสายฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับส่ายหน้าขำขัน“ไอ้พายุ มึงนี่มันเสือจำศีลจริงๆ ดาวบริหารมาอ่อยขนาดนี้ยังไม่แล” ทศแซว“กูมีแฟนแล้ว มึงก็รู้” พายุเอ่ยเสียงเรียบ ทว

  • บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว   บทที่23 -เติบโตไปด้วยกันนะ (The End)

    ลมร้อนแรกของเดือนเมษายนพัดผ่านเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของเทศกาลแห่งความสุข วันหยุดยาวช่วงสงกรานต์คือช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอย โดยเฉพาะพะพาย เพราะมันคือช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนหลังจากผ่านการเรียนอันหนักหน่วงมาตลอดทั้งปี แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าความตื่นเต้นของเทศกาล คือร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตดูหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารที่กำลังนั่งทำหน้าอ้อนวอนน่าสงสารอยู่หน้าแม่ของเธอในบ้านพักหลังเล็ก“คุณแม่ครับ...สงกรานต์ปีนี้ ผมอยากจะขออนุญาตพาพะพายไปเที่ยวทะเลสักสามสี่วันครับ พอดีเพื่อนที่คณะวิศวะมันชวนกลุ่มเพื่อนๆ ไปเที่ยวบ้านริมทะเลของมันที่ระยองครับ มีเพื่อนไปกันหลายคนเลย ทั้งผู้หญิงผู้ชาย คุณแม่ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมสัญญาว่าจะดูแลพะพายเท่าชีวิต และจะไม่ทำอะไรให้พะพายเสียหายเด็ดขาดครับ”พายุ อดีตประธานนักเรียนผู้เคร่งขรึมและบัดนี้เป็นพี่ปี 2 คณะวิศวกรรมศาสตร์ เอ่ยปากขออนุญาตด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาคมกริบเปี่ยมไปด้วยความจริงใจและนอบน้อม แม่ของพะพายมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดู เธอเห็นพายุมาตั้งแต่ตอนที่ลูกสาวยังอยู่ม.4 จนถึงวันนี้พายุก็ยังคงมั่นคงและให้เกียรติพะพายเสมอมา“แม่เช

  • บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว   บทที่22 -พายุเป็นพี่ปี 1 แล้ว

    กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากเด็กสาวม.4 ในวันนั้น ตอนนี้พะพายเติบโตขึ้นเป็นรุ่นพี่ม.5 ที่ต้องรับผิดชอบอะไรหลายอย่างมากขึ้น ทว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยคือความรักและความเอาใจใส่ของพี่พายุที่มีให้เธอเสมอมา และในปีนี้...คือปีสำคัญที่พายุต้องก้าวข้ามผ่านรั้วโรงเรียนมัธยมเข้าสู่ชีวิตมหาวิทยาลัยอย่างเต็มตัวภายในหอประชุมใหญ่ของโรงเรียนคลาคล่ำไปด้วยหยาดน้ำตาและรอยยิ้มในวันพิธีปัจฉิมนิเทศของพี่ม.6 พะพายยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเรียนหญิงที่มาคอยส่งรุ่นพี่สุดฮอต พายุในชุดนักเรียนเนี้ยบเรียบกริบวันสุดท้ายเดินถือใบประกาศนียบัตรออกมาด้วยท่าทางสง่างาม บนหน้าอกของเขาไม่มีสติกเกอร์รูปหัวใจแปะอยู่เลยแม้แต่ดวงเดียว เพราะสายตาคมดุดันคู่นั้นคอยกันผู้หญิงทุกคนให้ออกห่าง แต่ทันทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับพะพาย แววตาคู่นั้นก็อ่อนแสงลงกลายเป็นความอบอุ่นละมุนใจทันที พายุเดินตรงดิ่งเข้ามาหาพะพายท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ เขาขยับเข้ามายืนชิดจนพะพายได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดจางๆ จากตัวเขา มือหนายื่นช่อดอกไม้ช่อโตที่เขาได้รับมาส่งให้เธอถือไว้ ก่อนจะหยิบสติกเกอร์รูปแมวส้มตัวอ้วนกลมที่เขาเตรียมมาเองจากกระเป

  • บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว   บทที่21 -เข้าใจผิด

    หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนอันแสนอบอุ่นที่บ้านของพี่พายุมาได้ พะพายก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ความกังวลเรื่องฐานะที่เคยมีลดน้อยลงไปมากเมื่อได้รับความรักและความเอ็นดูจากคุณพ่อคุณแม่ของเขา แต่ทว่า... ชีวิตรักของเด็ก ม.4 กับท่านประธานนักเรียนสุดฮอต มันไม่เคยเรียบง่ายขนาดนั้น เพราะหลังจากนั้นเพียงไม่กี่วัน เรื่องปวดหัวเรื่องใหม่ก็วิ่งเข้ามาชนเธอเข้าอย่างจัง“ยัยพะพาย! แกต้องฟังฉันนะ!” เสียงแหลมลนลานของ ‘มิ้นท์’ เพื่อนสนิทร่วมห้องดังขึ้นทันทีที่พะพายก้าวเท้าเข้ามาในห้องเรียนยามเช้า มิ้นท์รีบคว้าข้อมือเธอแล้วลากไปที่มุมห้อง ท่าทางลุกลี้ลุกลนจนน่าสงสัย“มีอะไรเหรอ ตื่นตูมแต่เช้าเชียว” พะพายถามยิ้มๆ พร้อมกับวางกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะ“ก็เรื่องพี่พายุของแกน่ะสิ! เมื่อวานเย็นหลังจากเลิกเรียน ฉันไปเดินซื้อของที่ห้างสรรพสินค้ามา แล้วแกเดาซิว่าฉันเจอใคร... ฉันเจอพี่พายุเดินอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง!”พะพายชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรักษารอยยิ้มไว้ “อ๋อ... พี่พายุอาจจะไปเดินกับคุณแม่หรือเปล่า วันก่อนฉันเพิ่งไปเจอคุณแม่พี่เขามา ท่านยังวัยรุ่นและสวยมากเลยนะ”“ไม่ใช่คุณแม่ยัยพะพาย! ฉันตาไม่ฝาดแน่ๆ!” มินท์ขัดขึ

  • บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว   บทที่20 -ครอบครัวพี่พายุ

    แสงแดดยามเย็นทอแสงสีส้มรำไรผ่านกระจกหน้าต่างของรถยนต์คันหรู พะพายนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะข้างคนขับ มือเล็กทั้งสองข้างกำสายกระเป๋านักเรียนแน่นจนนิ้วซีดขาว เธอลอบมองคนข้างกายที่นั่งสบายๆ ด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาของพี่พายุยังคงเรียบเฉยตามสไตล์ประธานนักเรียนผู้เพียบพร้อมและเย่อหยิ่ง แต่ในแววตาคู่นั้นกลับมีความอบอุ่นจางๆ ที่มีไว้ให้เธอเพียงคนเดียว “พี่พายุคะ...หนูว่ามันจะดีจริงๆ เหรอคะ” พะพายถามเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าน่ารักฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ” พายุเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ“ก็...พี่พายุบอกเองว่าคุณแม่ของพี่แพ้ขนแมว แล้วนี่พวกเรากำลังจะอุ้ม ‘เจ้าพีนัท’ เข้าไปในบ้านพี่ แถมคุณแม่ของพี่ก็ยังไม่เคยเจอหนูเลยด้วย” เธอพ่นลมหายใจยาว ความกังวลใจเรื่องความแตกต่างของฐานะยังคงเป็นเงาตามตัว บ้านเธอเป็นแค่บ้านไม้ชั้นเดียวหลังเล็กๆ แม่ทำขนมขายตลาดนัด แต่บ้านของพายุกลับเป็นคฤหาสน์หรูหราที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านระดับมหาเศรษฐี พายุชะลอรถติดสัญญาณไฟแดง วันนี้เค้าทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถไปรับพระพายจากบ้านเพื่อพามาเจอกับคุณพ่อคุณแม่ของเขา พายุเอื้อมมือหนามากุมมือเล็กของพะพายไว้หลวมๆ ความอบอุ่นจ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status