All Chapters of บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น นักเรียนทยอยเดินออกจากห้องเรียนกันวุ่นวายกริ๊งๆ-"อ้าวมาแล้วเหรอน้องพะพาย รีบเอากระเป๋าไปเก็บหลังร้านเร็ว วันนี้ลูกค้าเยอะเชียว"เสียงพี่ปุ้มเจ้าของคาเฟ่แมวเอ่ยทักทายพะพายดังขึ้นทันทีที่พะพายเปิดประตูเข้าไปในคาเฟ่แมวพะพาย เด็กสาวม.4 ผูกผมม้า หน้าตาน่ารักน่าชัง ผิวขาวอมชมพูแบบธรรมชาติ รีบเปลี่ยนชุดนักเรียนเป็นผ้ากันเปื้อนสีครีม ก่อนเดินเข้าไปดูแลเหล่าแมวเหมียวในร้านเธอชอบงานนี้มาก ถึงจะเหนื่อย แต่ค่าตอบแทนก็ช่วยแบ่งเบาภาระทางบ้านได้มาก เนื่องด้วยฐานะทางบ้านเธอไม่ดีนัก ทุกวันนี้เธออาศัยอยู่กับแม่ที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวทำขนมขายตลาดนัด ส่วนพ่อน่ะเหรอ ทิ้งเธอกับแม่ไปตั้งแต่เธอยังจำความไม่ได้จนกระทั่งประตูร้านเปิดขึ้นกริ๊ง—"ยินดีต้อนรับค่ะ..." พะพาย ในชุดผ้ากันเปื้อนลายอุ้งเท้าแมวเอ่ยทักทายเสียงของเธอพลันขาดหายไปเมื่อหน้ากากอนามัยถูกถอดเก็บลงในกระเป๋าเสื้อ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ค่อยๆ ปรากฏแก่สายตา... เขาคือรุ่นพี่สุดฮอตประจำโรงเรียนคนนั้นนั่นเองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งน่าจะเกิน 180 ซม.ในชุดนักเรียนม.6 ใบหน้าหล่อเหลาจนลูกค้าในร้านหันมองพร้อมกัน“พี่พายุ…?”พะพ

เราสองคนเดินมาเรื่อยๆ ท่ามกลางถนนยามค่ำที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงลมอ่อนๆ กับเสียง “เมี้ยว~” ของลูกแมวตัวเล็กในอ้อมแขนพายุที่ดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะพะพายแอบชำเลืองมองคนข้างๆ อยู่เงียบๆถึงพี่พายุจะทำหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาที่เขามองลูกแมวนั้นกลับอ่อนโยนจนน่าแปลกใจต่างจากประธานนักเรียนสุดเนี้ยบในโรงเรียนคนละคนเลยเพื่อทำลายความเงียบ พะพายจึงเอ่ยขึ้นเบาๆ“งั้นเราจะเรียกมันว่าอะไรดีคะ?”พายุเงยหน้ามองเธอเล็กน้อย“ชื่อเหรอ?”“ค่ะ จะเรียกลูกแมวตลอดไปก็ไม่ได้นี่นา”ลูกแมวในอ้อมแขนเขาส่งเสียง “เมี้ยว” เหมือนเห็นด้วย พะพายหลุดยิ้มทันที“ดูสิ มันก็อยากมีชื่อแล้ว”พายุจ้องลูกแมวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนใช้นิ้วเกาใต้คางมันเบาๆ“เธอตั้งสิ”“เอ๊ะ? ให้หนูตั้งเหรอ?”“อืม”พะพายทำหน้าครุ่นคิดทันที“งั้น… เต้าหู้?”พายุเงียบ“หรือ กะทิ?”พายุยังเงียบเหมือนเดิม“อะไรกันคะ ทำไมทำหน้าเหมือนไม่โอเคเลย”“หวานเกิน”“แล้วพี่อยากได้แบบไหนล่ะ”พายุคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบเรียบๆ“เรียกง่ายๆ ก็พอ”พะพายมองลูกแมวสีขาวมอมแมมที่กำลังงับเสื้อพายุเล่นไปมา ก่อนดวงตาจะเป็นประกายขึ้น“อ๊ะ! พีนัท!”“พีนัท?”“ค่ะ ดูตัวเล็กๆ

ตั้งแต่เหตุการณ์ในโรงอาหารเมื่อกลางวัน ข่าวลือก็แพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนเร็วกว่าไฟลามทุ่ง“ได้ข่าวว่าประธานนักเรียนนั่งกินข้าวกับเด็กม.4”“เห็นว่ายิ้มให้ด้วยนะ!”“ใครกันนะ โคตรน่าอิจฉาเลย!”พะพายแทบอยากเอาหัวโขกโต๊ะตอนนี้ไม่ว่าเธอเดินไปไหน ก็รู้สึกเหมือนมีคนแอบมองตลอดเวลา“แก… ไปทำอีท่าไหนถึงสนิทกับประธานได้เนี่ย”มิ้นท์ยังถามไม่หยุดระหว่างเก็บของกลับบ้าน“ไม่ได้สนิทสักหน่อย”“ไม่สนิทแล้วประธานจะไปนั่งด้วยเหรอ!”พะพายตอบไม่ออกทันทีจะให้บอกได้ยังไงล่ะ ว่าจุดเริ่มต้นทั้งหมดมันมาจาก “ความลับเรื่องการเป็นทาสแมวของเขา”คิดถึงตรงนั้น เธอก็เผลอหลุดยิ้มออกมาอีกครั้งแต่รอยยิ้มกลับหายไปทันที เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้อง"มุกดา"สาวสวยดาวโรงเรียนที่อยู่ห้องเดียวกับพายุเธอกำลังมองมาทางนี้ด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจนักพะพายชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็รีบเก็บกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องเธอคิดว่าคงไม่มีอะไรแต่ดูเหมือนจะคิดผิดหลังเลิกเรียน พะพายเดินออกมาจากตึกเรียนคนเดียว ระหว่างทางไปคาเฟ่แมวตามปกติแต่พอเลี้ยวเข้าทางเดินข้างสนามกีฬา—“เดี๋ยวก่อน”เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลังพะพา

กลิ่นยาฆ่าเชื้ออ่อนๆ ภายในห้องพยาบาลลอยอยู่ในอากาศพะพายค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆภาพแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวกับแสงไฟสลัว ก่อนสายตาจะค่อยๆ ปรับโฟกัสไปยังร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างเตียงพายุเขานั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งเหมือนเดิม แต่คิ้วกลับขมวดเข้าหากันชัดเจนพอเห็นเธอฟื้น เขาก็ถอนหายใจทันที“…ในที่สุดก็รู้สึกตัว”พะพายกะพริบตาปริบๆ อย่างมึนงง“หนู…”“เป็นลมกลางสนาม”น้ำเสียงเขาเรียบ แต่ฟังดูดุอย่างบอกไม่ถูก“รู้ตัวไหมว่าทุกคนแตกตื่นกันหมด”พะพายเม้มปากทันที“ขอโทษค่ะ…”พายุจ้องเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะกล่องนมกับขนมปังที่วางอยู่ข้างเตียง“กินซ่ะ”“หืม?”“ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม”พะพายชะงักก็จริง…เช้านี้เธอรีบมาซ้อมเชียร์จนแทบไม่ได้แตะอะไรเลยพายุเห็นสีหน้าเธอก็เดาคำตอบได้ทันที“…ดื้อ”“หนูไม่ได้ดื้อนะคะ”“ไม่กินข้าวแล้วฝืนเต้นกลางแดดเนี่ยนะไม่ดื้อ?”พะพายเถียงไม่ออกทันทีพายุหยิบหลอดเสียบกล่องนมก่อนยื่นให้เธอ“กินให้หมด”“พี่พายุ…”“เร็ว”ถึงน้ำเสียงจะนิ่ง แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วงจนพะพายใจเต้นแปลกๆเธอรับกล่องนมมาเงียบๆภายในห้องพยาบาลเงียบลงชั่วครู่ มี

ทันทีที่โพสต์ถูกอัปโหลดลงโซเชียล ทุกอย่างก็ระเบิดทันที รูปของพายุที่กำลังกอดพีนัท ฟัดพุงแมวด้วยใบหน้าอ่อนโยนผิดกับภาพลักษณ์เดิม ถูกแชร์ออกไปอย่างรวดเร็ว คอมเมนต์เด้งขึ้นรัวๆ “เดี๋ยวนะ นี่ประธานนักเรียนจริงดิ!?” “โอ๊ยน่ารักเกินไปแล้ว!” “คนเย็นชาไปไหนอะ!” “หลุดคาแรกเตอร์สุดๆ!”และแน่นอน—พายุก็เห็นมันภายในห้องประชุมนักเรียน เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้นไม่หยุด จนเพื่อนในสภานักเรียนเริ่มหันมามองกันแปลกๆ “เฮ้ยพายุ… นี่ใช่นายปะ” โทรศัพท์ถูกเลื่อนมาตรงหน้าเขา วินาทีนั้นเอง สีหน้าพายุก็นิ่งสนิท แต่สายตากลับเย็นลงเรื่อยๆ รูปนั้น… เป็นรูปที่มีแค่ “พะพาย” เท่านั้นที่จะเป็นคนเห็นและถ่ายไว้ได้ ข้อความที่เคยสัญญากันไว้ดังขึ้นในหัวทันที “หนูไม่เอาไปบอกใครจริงๆ ค่ะ” มือของพายุกำโทรศัพท์แน่น ก่อนจะลุกขึ้นพรวด “พายุ! จะไปไหน?” แต่เขาไม่ตอบ ร่างสูงเดินออกจากห้องทันทีด้วยสีหน้าที่ทุกคนเห็นแล้วไม่มีใครกล้าเรียกไว้…เย็นวันนั้น คาเฟ่แมวเงียบกว่าปกติเล็กน้อย พะพายนั่งเหม่ออยู่หน้าเคาน์เตอร์ มือกำผ้ากันเปื้อนแน่น ตั้งแต่โพสต์ถูกปล่อย เธอก็แทบหายใจไม่ทั่วท้อง เธอส่งข้อความไปหาพายุหลายครั้ง แต่เขาไม่อ