บทที่5 -“เค้าเป็นแฟนพี่เหรอคะ?”

ตั้งแต่เหตุการณ์ในโรงอาหารเมื่อกลางวัน ข่าวลือก็แพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนเร็วกว่าไฟลามทุ่ง

“ได้ข่าวว่าประธานนักเรียนนั่งกินข้าวกับเด็กม.4”

“เห็นว่ายิ้มให้ด้วยนะ!”

“ใครกันนะ โคตรน่าอิจฉาเลย!”

พะพายแทบอยากเอาหัวโขกโต๊ะ

ตอนนี้ไม่ว่าเธอเดินไปไหน ก็รู้สึกเหมือนมีคนแอบมองตลอดเวลา

“แก… ไปทำอีท่าไหนถึงสนิทกับประธานได้เนี่ย”

มิ้นท์ยังถามไม่หยุดระหว่างเก็บของกลับบ้าน

“ไม่ได้สนิทสักหน่อย”

“ไม่สนิทแล้วประธานจะไปนั่งด้วยเหรอ!”

พะพายตอบไม่ออกทันที

จะให้บอกได้ยังไงล่ะ ว่าจุดเริ่มต้นทั้งหมดมันมาจาก “ความลับเรื่องการเป็นทาสแมวของเขา”

คิดถึงตรงนั้น เธอก็เผลอหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง

แต่รอยยิ้มกลับหายไปทันที เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้อง

"มุกดา"

สาวสวยดาวโรงเรียนที่อยู่ห้องเดียวกับพายุ

เธอกำลังมองมาทางนี้ด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจนัก

พะพายชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็รีบเก็บกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้อง

เธอคิดว่าคงไม่มีอะไร

แต่ดูเหมือนจะคิดผิด

หลังเลิกเรียน พะพายเดินออกมาจากตึกเรียนคนเดียว ระหว่างทางไปคาเฟ่แมวตามปกติ

แต่พอเลี้ยวเข้าทางเดินข้างสนามกีฬา—

“เดี๋ยวก่อน”

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง

พะพายหันกลับไป ก่อนจะชะงัก

มุกดายืนกอดอกอยู่ตรงนั้น

“พี่มุกดา…”

อีกฝ่ายยิ้มบางๆ แต่แววตากลับเย็นชาจนพะพายรู้สึกแปลกๆ

“เธอชื่อพะพายใช่ไหม”

“ค่ะ…”

“จำได้ละ เธอทำงานที่คาเฟ่แมว”

พะพายใจสะดุดนิดหนึ่ง

“เอ่อ… ค่ะ”

มุกดาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด

“เธอรู้จักพายุได้ยังไง”

คำถามนั้นทำเอาพะพายชะงัก

“คือ… บังเอิญเจอกันนิดหน่อยค่ะ”

“บังเอิญ?”

มุกดาหัวเราะเบาๆ

“ถึงขั้นมานั่งกินข้าวด้วยกันเนี่ยนะ”

พะพายเม้มปากทันที

เธอเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนกัน

มุกดามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนถอนหายใจเหมือนรำคาญใจ

“ฉันจะพูดตรงๆ นะ”

“คะ?”

“อย่ายุ่งกับพายุ”

พะพายอึ้งไปทันที

“เอ๊ะ…?”

“เธออาจไม่รู้ แต่ฉันกับพายุสนิทกันมาก”

มุกดาพูดเสียงเรียบ

“แล้วก็… ฉันเป็นแฟนพายุ”

เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ

พะพายเบิกตาค้าง

“…แฟน?”

“ใช่”

มุกดายิ้มบางๆ

“พายุเป็นคนไม่ชอบพูดเรื่องส่วนตัวเท่าไหร่ ก็เลยไม่มีใครรู้”

หัวใจพะพายกระตุกวูบอย่างบอกไม่ถูก

ภาพตอนที่พายุนั่งข้างเธอในโรงอาหาร

ตอนส่งข้อความหา

ตอนอุ้มพีนัทด้วยสายตาอ่อนโยน

ทุกอย่างเหมือนถอยห่างออกไปทันที

“เพราะงั้น…” มุกดาพูดต่อ “ฉันไม่ชอบให้มีผู้หญิงคนอื่นมาใกล้แฟนตัวเอง”

พะพายกำสายกระเป๋าแน่น

“หนู… ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นนะคะ”

“ก็ดี”

มุกดามองเธอนิ่งๆ

“งั้นก็รักษาระยะห่างไว้หน่อย”

พูดจบ เธอก็เดินจากไปทันที ทิ้งให้พะพายยืนอยู่คนเดียวเงียบๆ

ลมเย็นพัดผ่านเบาๆ

แต่ในอกกลับหนักอึ้งจนหายใจไม่ออก

…

เย็นวันนั้น คาเฟ่แมวยังคงเต็มไปด้วยเสียงลูกค้าและเสียงแมวเหมือนทุกวัน

แต่พะพายกลับเงียบผิดปกติ

“พะพาย เป็นอะไรหรือเปล่า”

พี่เจ้าของร้านเอ่ยถามอย่างสงสัย

“คะ?  เปล่าค่ะ”

เธอรีบยิ้มกลบเกลื่อน ก่อนก้มลงเล่นกับพีนัทแทน

เจ้าตัวเล็กตอนนี้เริ่มซนขึ้นมาก วิ่งไล่งับหางแมวตัวอื่นไปทั่วร้านอย่างร่าเริง

พะพายลูบหัวมันเบาๆ

“พีนัท… แกโชคดีจังเลยนะ”

อย่างน้อยแมวตัวเล็กนี่ก็คงไม่ต้องรู้สึกสับสนเหมือนเธอ

กริ๊ง—

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น

พะพายหันไปมองตามสัญชาตญาณ

ก่อนหัวใจจะสะดุด

พายุเดินเข้ามาในร้านในชุดนักเรียนเหมือนทุกครั้ง

ทันทีที่พีนัทเห็นเขา เจ้าตัวเล็กก็ร้อง “เมี้ยว!” แล้วรีบวิ่งไปหาอย่างดีใจ

พายุย่อตัวลงอุ้มมันขึ้นทันที

“…อ้วนขึ้น”

น้ำเสียงเรียบๆ นั้นทำเอาพะพายเผลอยิ้มออกมานิดหนึ่ง

แต่พอนึกถึงคำพูดของมุกดา รอยยิ้มก็จางหายไปอีกครั้ง

พายุเงยหน้ามองเธอเล็กน้อย

“…เป็นนอะไร”

“คะ?”

“วันนี้เงียบ”

พะพายรีบส่ายหน้า

“เปล่าค่ะ”

พายุหรี่ตามองทันที เหมือนไม่เชื่อเลยสักนิด

เขาอุ้มพีนัทเดินเข้ามาใกล้

“มีคนทำอะไรเธอ?”

“ไม่มีค่ะ”

พะพายรีบตอบ แล้วเบือนหน้าหนี

เพราะถ้าสบตาเขานานกว่านี้ เธอคงเผลอถามออกไปแน่ๆ

“พี่… มีแฟนแล้วจริงเหรอ”

แต่สุดท้าย เธอก็ไม่กล้าถาม

พายุยังคงมองเธอเงียบๆ

ในขณะที่พีนัทกลับใช้หัวถูแขนพะพายเบาๆ เหมือนกำลังปลอบใจ

และยิ่งเป็นแบบนั้น

หัวใจของเธอก็ยิ่งปวดหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

โดยไม่รู้เลยว่า—

คนที่นั่งอุ้มแมวอยู่ตรงหน้า

กำลังเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เพราะเห็นเธอทำเหมือนพยายามถอยห่างจากเขาเหมือนกัน…