บทที่6 -งานกีฬาสีโรงเรียน

ตั้งแต่วันนั้น พะพายก็เริ่มพยายามหลบหน้าพายุบ่อยขึ้น

ไม่สิ… ต้องเรียกว่า “ตั้งใจเว้นระยะห่าง” มากกว่า

แม้ในใจจะรู้สึกแปลกๆ ทุกครั้งที่เห็นเขา แต่พอนึกถึงคำพูดของมุกดา เธอก็ไม่กล้าทำตัวสนิทเหมือนเดิมอีก

ตอนพักเที่ยง เธอเปลี่ยนเป็นเอาข้าวมากินบนห้องไม่ไปที่โรงอาหาร

ตอนเลิกเรียนก็รีบกลับไปที่คาเฟ่แมว

แม้แต่ในแชต เธอก็ตอบสั้นลงเรื่อยๆ

จนคนอย่างพายุเริ่มสังเกตได้ชัดเจน

“เธอเป็นอะไร”

ข้อความนั้นเด้งขึ้นมาตอนกลางคืน

พะพายนอนกอดหมอนแน่น ก่อนพิมพ์ตอบกลับไป

“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”

อีกฝ่ายอ่านทันที

“โกหกอีกแล้ว”

หัวใจเธอสะดุด

“ช่วงนี้เธอหลบหน้าฉัน”

“เปล่านะคะ”

“ที่โรงอาหารก็หนี”

“ที่คาเฟ่ก็พูดน้อย”

“พะพาย”

แค่เห็นชื่อตัวเองจากข้อความนั้น ใจเธอก็ยิ่งใจสั่น

แต่สุดท้ายพะพายก็เลือกปิดหน้าจอ

เพราะไม่รู้จะตอบยังไงจริงๆ

…

สองวันต่อมา โรงเรียนก็เข้าสู่ช่วงงานกีฬาสีประจำปี

บรรยากาศทั้งโรงเรียนเต็มไปด้วยสีสัน เสียงกลอง และเสียงเชียร์ดังสนั่นตั้งแต่เช้า

นักเรียนแต่ละสีวิ่งวุ่นเตรียมงานกันเต็มสนาม

“พะพาย! เร็วๆ!”

มิ้นท์รีบลากแขนเธอเข้าห้องแต่งตัว

“สายแล้วนะ!”

“โอ๊ย จะรีบไปไหนเนี่ย!”

พะพายบ่น แต่ก็ยอมเดินตามไป

วันนี้เธอถูกจับให้เป็นเชียร์ลีดเดอร์ของสีฟ้าแบบงงๆ เพราะรุ่นพี่บอกว่า “หน้าตาน่ารัก อย่าปล่อยให้เสียของ!”

และตอนนี้—

เธอกำลังยืนงงอยู่หน้ากระจกในชุดเชียร์ลีดเดอร์สีฟ้าขาว

กระโปรงพลิ้วสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย ผมถูกรวบสูงแล้วผูกริบบิ้นสีฟ้า ใบหน้าถูกแต่งอ่อนๆ จนดูสดใสกว่าปกติ

มิ้นท์ถึงกับอ้าปากค้าง

“แก… น่ารักเกินไปแล้ว!”

“เว่อร์”

“จริง! เดี๋ยวได้มีคนมาตกหลุมรักแกแน่!”

พะพายหัวเราะแห้งๆ พลางหยิบปอมปอมขึ้นมา

แต่พอเดินออกมาหน้าสนาม—

เธอก็เริ่มรู้ว่ามิ้นท์พูดจริง

“เฮ้ย คนนั้นใครอะ น่ารักมาก”

“น้องพะพาย ม.4 ห้อง4 ไง”

“ขอไอจีได้ปะเนี่ย”

ทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้อง รวมถึงนักกีฬาหลายคนเริ่มมองมาทางเธอไม่หยุด

บางคนถึงขั้นเดินเอาน้ำมาให้

“น้องพะพายใช่ไหมครับ ดื่มน้ำไหม”

“เอาขนมมั้ยพี่ซื้อมา”

“สู้ๆ นะครับ!”

พะพายแทบตั้งตัวไม่ทัน ได้แต่ยิ้มแห้งๆ รับของมาถือเต็มมือ

ในขณะเดียวกัน อัฒจันทร์ฝั่งนักกีฬาชาย

พายุกำลังนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนในชุดนักกีฬาสีแดง

“เห้ยพายุ”

เพื่อนคนหนึ่งสะกิดเขา ก่อนพยักหน้าไปทางสนาม

“น้องเชียร์สีฟ้าคนนั้นน่ารักว่ะ”

พายุเงยหน้ามองตามแบบไม่ใส่ใจนัก

แต่พอเห็นว่าเป็นใคร—

สายตาก็หยุดนิ่งทันที

พะพายในชุดเชียร์ลีดเดอร์กำลังยืนหัวเราะกับเพื่อนอยู่กลางสนาม

แสงแดดยามเช้าตกกระทบใบหน้าขาวใสของเธอจนดูโดดเด่นกว่าใคร

และรอบตัวเธอ…

มีผู้ชายเต็มไปหมด

พายุเงียบไปทันที รู้สึกอารมณ์กรุ่นๆ แปลกๆ

“โคตรน่ารักอะ” เพื่อนเขาพูดต่อ “เดี๋ยวว่าจะไปขอไลน์”

“…หยุดความคิดมึงไว้ตรงนั้นแหละ”

“ห๊ะ?”

พายุพูดเรียบๆ โดยยังมองไปทางเดิม

“คนนี้ห้ามยุ่ง”

กลุ่มเพื่อนเงียบกริบทันที

ก่อนจะหันมองหน้ากันแบบรู้ทัน

“โอ๊โห~”

“มีพิรุธนะประธาน”

พายุไม่ตอบ แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่พะพายไม่วาง

โดยเฉพาะตอนที่มีรุ่นพี่ผู้ชายเดินเอาน้ำไปให้เธออีกครั้ง

เขายิ่งรู้สึกหงุดหงิด!!

…

เสียงดนตรีเชียร์ดังสนั่นทั่วสนาม

พะพายกับทีมเชียร์กำลังเต้นอยู่หน้าอัฒจันทร์อย่างพร้อมเพรียง

แดดช่วงบ่ายร้อนจัดจนเหงื่อเริ่มไหลเต็มหน้า

แต่เธอก็ยังฝืนยิ้มเต้นต่อ

“สีฟ้าสู้ๆ!!”

เสียงเชียร์ดังลั่น

พะพายเริ่มรู้สึกมึนหัวนิดๆ

ภาพตรงหน้าเริ่มเบลอ

“…อึก”

เธอพยายามฝืนยืนต่อ แต่สุดท้ายร่างบางก็โอนเอน

“พะพาย!”

เสียงมิ้นท์ร้องดังขึ้น

ก่อนที่ร่างของเธอจะล้มลงกลางสนาม

ทั้งสนามฮือฮาทันที

แต่มีคนหนึ่งที่วิ่งมาถึงก่อนใคร

พายุ

เขาพุ่งลงจากอัฒจันทร์แทบจะทันทีที่เห็นเธอสีหน้าเริ่มไม่ดี

“พะพาย!”

พายุช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มทันทีอย่างไม่ลังเล

เสียงกรี๊ดดังสนั่นรอบสนาม

“เดี๋ยว นั่นประธานอุ้มพะพาย!?”

“โอ๊ยจริงดิ!”

“หล่อเกินไปแล้ว!”

แต่พายุไม่สนใจเสียงรอบข้างเลยแม้แต่นิดเดียว

สีหน้าเขาตึงเครียดชัดเจน

“หลีกทางหน่อย ผมจะพาพะพายไปห้องพยาบาล!”

น้ำเสียงเข้มจนทุกคนเงียบ

พะพายลืมตาขึ้นเล็กน้อยในอ้อมแขนเขา

ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความกังวล

“…พี่พายุ”

“เงียบ”

เขาพูดเสียงต่ำ

“เป็นลมแล้วยังจะพูดอีก”

แม้จะโดนดุ แต่พะพายกลับรู้สึกว่ามือที่อุ้มเธออยู่… อ่อนโยนมาก

และนั่นยิ่งทำให้หัวใจเธอเจ็บหน่วงขึ้นกว่าเดิม

เพราะคนคนนี้

อาจเป็นของคนอื่นอยู่แล้วก็ได้…