ตอนที่ 9 บทเรียนแรกที่ไร้เดียงสา

“เดี๋ยวเธอก็รู้เอง... เด็กดี”

เสียงกระซิบแหบพร่าข้างหูยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทำลายเศษเสี้ยวของสติที่จีน่าพยายามรวบรวมอย่างหนักให้แตกสลายไม่มีชิ้นดี คำถามที่ไร้เดียงสาของเธอเมื่อครู่ กลายเป็นการจุดชนวนระเบิดลูกใหญ่ที่เธอไม่มีทางรับมือได้ รอยยิ้มมุมปากของเขาที่ได้เห็นก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมา มันไม่ใช่รอยยิ้มเย้ยหยัน แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าผู้ช่ำชองที่กำลังจะลิ้มรสเหยื่ออันโอชะที่เขาเฝ้ารอ

ความกลัวต่อขนาดที่น่าพรั่นพรึงของเขายังไม่ทันจางหาย ร่างกายของเธอก็ถูกรุกล้ำด้วยบทเรียนบทใหม่ที่เธอไม่เคยจินตนาการถึง เขาจูบเธอ อีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันอ่อนโยนกว่าเดิมเล็กน้อย ราวกับเป็นการปลอบประโลมหลังจากที่ทำให้เธอตื่นตระหนกสุดขีด เขาไม่ได้ใช้ลิ้นรุกล้ำเข้ามาในทันที แต่ใช้ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาขบเม้มและดูดดึงริมฝีปากล่างของเธออย่างหยอกล้อ ปลุกปั่นให้ความรู้สึกบางอย่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง

ขณะที่สมองของเธอกำลังมึนงงกับการจูบที่เปลี่ยนทิศทางไป เขาก็อุ้มร่างเปลือยเปล่าของเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างง่ายดายราวกับเธอเป็นเพียงปุยนุ่น จีน่าร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบยกแขนขึ้นโอบรอบคอของเขา