ตอนที่ 8 บทเรียนบทแรก

อัคนีไม่ปล่อยให้จีน่าได้ตั้งตัว ใบหน้าคมคายโน้มลงมาฉกฉวยริมฝีปากอิ่มที่กำลังเผยอค้างด้วยความตื่นตระหนก

“อื้อ!”

จีน่าร้องประท้วงในลำคอ ร่างกายสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกบดขยี้ลงมาอย่างหนักหน่วง ลิ้นร้อนชื้นของเขาสอดแทรกเข้ามาอย่างชำนาญ กวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลเพื่อขออนุญาตเหมือนเมื่อคืน แต่มันคือการรุกรานเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ

มือหนาที่เคยเชยคางเปลี่ยนมาล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้เธอแหงนหน้ารับสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้ จีน่าเข่าอ่อนยวบ มือไม้ที่กำเสื้อเชิ้ตเขาแน่นในตอนแรกเริ่มคลายออก เปลี่ยนเป็นเกาะไหล่กว้างไว้เป็นหลักยึดกันล้ม สมองที่เคยคิดหาทางหนีทีไล่ขาวโพลนไปหมด

ผ่านไปเนิ่นนานกว่าเขาจะยอมถอนริมฝีปากออก อัคนีหอบหายใจหนักๆ หน้าผากกว้างชนกับหน้าผากมนของเธอ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองผลงานตรงหน้า... ปากบวมเจ่อ ตาฉ่ำน้ำ และแก้มแดงปลั่ง

“หายใจสิ...เดี๋ยวก็ขาดใจตายคาอกฉันพอดี”

จีน่าสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ อกกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง แต่อัคนีไม่ปล่อยให้เธอได้พัก มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนลงมาจากเอวคอด มาหยุดอยู่ที่กระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อนักศึกษา

นิ้วเรียวยาวปลดกระดุมเม็ดแรกออก...

จีน่าสะดุ้งเหมือนโดนไฟช็อต รีบตะครุบมือเขาไว้ทันที

“คุณอัคนี เดี๋ยวก่อนค่ะ”

“อะไรอีก​ ถอดกระเป๋าแล้ว ก็ต้องถอดเสื้อ... หรือจะใส่เสื้ออาบน้ำ”

“ตะ... แต่หนูอาย...ขอปิดไฟได้ไหมคะ นะคะ... มันสว่างเกินไป...”

อัคนีมองเด็กสาวที่หน้าแดงเถือกด้วยความเอ็นดูปนขบขัน เขาแกะมือเธอออกจากมือเขาอย่างง่ายดาย แล้วเริ่มจัดการกระดุมเม็ดที่สอง

“กฎข้อที่สาม...ฉันชอบมองเวลาเอากัน... ยิ่งสว่าง ยิ่งเห็นชัด ยิ่งดี”

คำพูดดิบเถื่อนทำเอาหน้าจีน่าร้อนจนแทบไหม้ เธอได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้เขารังแกเสื้อผ้าเธอต่อไป

เม็ดที่สาม... เม็ดที่สี่... จนกระทั่งสาบเสื้อแยกออกจากกัน

อัคนีแหวกเสื้อเชิ้ตสีขาวออกช้าๆ เผยให้เห็นบราเซียร์สีเนื้อตัวเก่าที่เริ่มย้วยและมีขุยขึ้นเล็กน้อย มันเป็นบราตลาดนัดราคาถูกที่จีน่าใส่อยู่ประจำ

เธอรีบยกแขนขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเองด้วยความอับอายสุดขีด กลัวสายตาเขาจะดูถูก

“อย่ามองนะ...”

แต่อัคนีกลับจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบไว้ด้วยมือเดียว แล้วตรึงมันไว้เหนือศีรษะ ดันร่างบางไปชิดกับผนังห้อง

“ปิดทำไม” สายตาคมกริบไล่มองเนินอกขาวผ่องที่ล้นทะลักออกมาจากบราเซียร์ราคาถูก “ของถูกๆ... แต่อยู่บนตัวเธอแล้วทำไมมันดูน่าขย้ำขนาดนี้วะ”

เขาไม่รอช้า เอื้อมมืออีกข้างไปปลดตะขอของบราเซียร์

บราเซียร์หลุดร่วงลงไปกองที่พื้น ทรวงอกอวบอิ่มดีดตัวออกสู่อิสระ ยอดถันสีชมพูระเรื่อชูชันสู้แอร์เย็นเฉียบ จีน่าหลับตาปี๋ เม้มปากแน่นจนห่อเลือด

“ลืมตา” เขาสั่งเสียงเข้ม

จีน่าส่ายหน้าดิก น้ำตาไหลพราก

“ฉันบอกให้ลืมตามองฉัน... มองดูว่าร่างกายเธอมันสวยแค่ไหนเวลาอยู่ต่อหน้าฉัน”

จีน่าจำใจลืมตาขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา เห็นสายตาโลมเลียของเขาที่จ้องมองร่างกายเธอราวกับจะกลืนกิน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเปลือยเปล่าทั้งที่ยังใส่กระโปรงอยู่

“สวย...”

เขาพึมพำเสียงแหบพร่า นิ้วหัวแม่มือปาดผ่านยอดอกเธอเบาๆ ทีหนึ่ง ทำเอาร่างบางสะท้านเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว

“พะ... พอเถอะค่ะ... หนูไม่ไหวแล้ว...”

“ยัง... ยังไม่หมด”

อัคนีย่อตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ จีน่าตกใจจนถอยหลังกรูด แต่หลังชนกำแพงหนีไปไหนไม่ได้ มือหนาจับเข้าที่ชายกระโปรงพลีท

“ขาก็สวย...” เขาลากฝ่ามือสากๆ ขึ้นมาจากข้อเท้า ผ่านน่องเนียน ขึ้นมาถึงต้นขาอ่อนด้านใน

“อื้อ! อย่าจับ...” จีน่าหนีบขาเข้าหากันแน่น

“อ้าออก”

“ไม่...”

“จีน่า​ อย่าให้ฉันต้องฉีกกระโปรงเธอทิ้ง... มันเสียดายของ เก็บไว้ใส่มาหาฉันวันหลังดีกว่า”

คำขู่นั้นได้ผล จีน่าค่อยๆ คลายขาออกอย่างจำยอม อัคนีจัดการรูดซิปข้างกระโปรงแล้วดึงมันร่วงลงไปกองที่ข้อเท้า

ตอนนี้เหลือเพียงกางเกงในผ้าฝ้ายสีขาวตัวจิ๋วตัวเดียวที่เป็นปราการด่านสุดท้าย

อัคนีไม่รอช้า เขาใช้นิ้วเกี่ยวขอบยางยืดด้านข้าง ดึงรั้งมันลงมาช้าๆ ผ่านสะโพกมน ผ่านเรียวขา จนกระทั่งมันหลุดออกไปจากปลายเท้า

จีน่ายืนเปลือยเปล่าล่อนจ้อนอยู่กลางห้องแอร์เย็นเฉียบ เธอรีบเอามือปิดตรงนั้นไว้ตามสัญชาตญาณ ตัวสั่นเทา

อัคนีลุกขึ้นยืนอีกครั้ง สายตากวาดมองเรือนร่างสมส่วนตรงหน้าอย่างพึงพอใจ ผิวขาวละเอียดเนียนนุ่ม เอวคอดกิ่ว สะโพกผาย... ทุกอย่างสมบูรณ์แบบกว่าที่เขาคิดไว้มาก

“หุ่นดีกว่านางแบบบางคนซะอีก” เขาชมซึ่งหน้า ทำเอาจีน่าทำตัวไม่ถูก

“ตาฉันบ้าง”

สิ้นเสียงนั้น อัคนีก็จัดการกับเสื้อผ้าตัวเองอย่างรวดเร็ว ไม่ได้มีลีลาอ้อยอิ่งเหมือนตอนถอดให้เธอ

เสื้อยืดสีเทาถูกถอดโยนทิ้งไปบนโซฟา เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นปึ้ก ซิกซ์แพ็กเรียงตัวสวยงาม ผิวสีแทนเข้มตัดกับผิวขาวจัดของเธออย่างชัดเจน

จีน่าเผลอมองตาค้าง ยอมรับในใจว่าเขาหุ่นดีมาก... ดีจนน่าอิจฉา

แต่ความชื่นชมก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อมือหนาปลดเข็มขัดหนังราคาแพงออก ตามด้วยซิปกางเกงที่ถูกรูดลง

เขาก้าวออกจากกางเกงสแล็คและกางเกงชั้นในพร้อมกัน แล้วเตะมันไปให้พ้นทาง

วินาทีนั้น โลกของจีน่าเหมือนหยุดหมุน

ดวงตากลมโตเบิกโพลงจนแทบถลน จ้องมองไปยังจุดกึ่งกลางลำตัวของเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

แก่นกายขนาดมหึมาที่ตื่นตัวเต็มที่ผงาดง้ำอยู่ตรงหน้า... มันใหญ่โต แข็งขึง และดูดุดันเส้นเลือดปูดโปนตามความยาวบ่งบอกถึงพละกำลัง ส่วนหัวสีแดงคล้ำดูน่ากลัวจนน่าขนลุก

จีน่าหน้าซีดเผือด เลือดในกายเย็นเฉียบ เธอกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก

ภาพในหัวที่เคยจินตนาการไว้ หรือหนังโป๊ที่เคยแอบดูตอนเด็กๆ... เทียบไม่ได้เลยกับของจริงที่อยู่ตรงหน้า

ความกลัวที่เคยมีอยู่แล้วพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนทะลุปรอท สติสตังกระเจิดกระเจิง ลืมความอายไปชั่วขณะ

“เอ่อ... คะ... คุณคะ...”

เธอเรียกเขาเสียงสั่นเครือ นิ้วชี้สั่นๆ ชี้ไปที่ตรงนั้นของเขาอย่างลืมตัว

“วะ... ว่าไง” อัคนีเลิกคิ้วมอง ท่าทางผ่อนคลายต่างจากเธอลิบลับ

จีน่าเงยหน้ามองเขา น้ำตาคลอเบ้า ถามคำถามที่กลั่นกรองออกมาจากความกลัวล้วนๆ ด้วยน้ำเสียงที่ซื่อและจริงจังที่สุด

“อันนั้นน่ะ... มัน...มันจะเข้า... เข้าไปตรงนี้ของหนู... ได้จริงๆ เหรอคะ”

“...”

อัคนีชะงักเขาเคยเจอผู้หญิงมาเยอะ ทั้งกรี๊ดกร๊าดชอบใจ ทั้งแกล้งทำเป็นตกใจเพื่อเอาใจ... แต่ไม่เคยมีใครมองลูกชายเขาด้วยสายตาหวาดผวาเหมือนเห็นผี แล้วถามคำถามที่โคตรจะไร้เดียงสาแบบนี้มาก่อน

‘เข้าได้เหรอ’

ความเงียบเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะในลำคอ อารมณ์หื่นกระหายเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นความเอ็นดูปนขบขันอย่างช่วยไม่ได้

ยัยเด็กนี่... ไร้เดียงสาของจริง หรือแกล้งโง่กันแน่วะเนี่ย

เขาไม่ตอบ แต่ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธอ จีน่าจะถอยหนีแต่หลังติดกำแพง ส่วนแข็งขึงร้อนผ่าวนั่นเลยชนเข้ากับหน้าท้องแบนราบของเธอเบาๆ

จีน่าสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่

อัคนีโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกโด่งชนกับจมูกรั้นๆ ของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มใส

“สงสัยเหรอ”

“กะ... ก็มันใหญ่...มันใหญ่กว่า... เอ่อ... ที่หนูเคยคิดไว้...”

“หึ...” เขาหัวเราะในลำคออีกครั้ง จูบซับเหงื่อเม็ดเล็กที่ขมับเธอเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงมากระซิบประโยคที่ทำให้เธอใจหาย

“ไม่ต้องกลัวหรอกเด็กดี...เดี๋ยวเธอก็รู้เอง ว่ามันเข้าได้... หรือไม่ได้”