เพื่อนใหม่

แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในห้องทำให้ขนตางอนยาวของวีรดาค่อยๆ ขยับ ร่างบางรู้สึกตัวตื่นเอาเมื่อตอนช่วงสาย กายสาวตอนนี้รู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงเป็นที่สุด ช่วงล่างของเธอนั้นมันร้าวไปถึงปลายเท้า

“อื้อ เจ็บจัง” เธอสบถ พรางก้มลงมองสิ่งที่อยู่ภายใต้ชุดนอนบางเบาของเธอนี้ ใบหน้าสวยร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอต้องเผชิญเมื่อคืน คนตัวเล็กก้มลงมองคราบหยดน้ำสีแดงเข้มที่แห้งเหือดเป็นจุดๆ แล้วรู้สึกหดหู่ ชีวิตของเธอนี่มันช่างน่าสมเพสสิ้นดี เกิดมาเธอก็ไม่เคยเห็นหน้าพ่อแท้ๆ มีแต่พ่อเลี้ยงที่เปลี่ยนหน้ามาให้เธอเห็นเกือบนับไม่ถ้วน

เธอลืมบอกไปว่าเธอมีแม่ที่ยังสวย และหุ่นดี จนมีพ่อม่าย หนุ่ม แก่ อ่อนมาป้อนขนมจีบแม่เธออยู่เป็นประจำ แม่เธอเป็นคนรักสบาย ใครเลี้ยงดูและดูแลเขาได้ เขาก็ไปอยู่กับคนนั้น บางครั้งแม้จะเป็นเมียน้อยเขาก็ยอม แต่ถึงแม่เธอเป็นยังไงก็ไม่เคยทิ้งลูก แม่ไปอยู่ไหนก็จะเอาเธอตามติดไปด้วย จนกระทั่งสามีคนล่าสุด ที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าลุงคมเป็นใครมาจากไหน รู้แต่เพียงว่าพอเธอกับแม่ย้ายมาอยู่กับลุงคมที่ญี่ปุ่นนี้ได้ไม่นานแม่เธอก็เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ โลกของเด็กสาววัย 20 ปี จึงพังทลายในพริบตา ความโดดเดี่ยวอ้างว้างเริ่มก่อตัวขึ้น เธอไม่รู้จักใครที่เป็นคนไทยนอกจากลุงคม ลุงคมบอกอะไร แนะนำอะไรเธอก็เชื่อโดยไม่รู้ตัวเลยว่าลุงคมนั้นพาเธอมาขายให้กับเศรษฐี และมารู้อีกทีคือเธอต้องรับหน้าที่เป็นแม่พันธ์ให้กับทายาทเศรษฐีนี้ ต่อไปชีวิตเธอจะเป็นยังไงไม่รู้เลย หญิงสาวคิดพรางน้ำตาไหลพราก

ก๊อกๆๆๆ !!เ

สียงที่ดังอยู่หน้าประตูทำให้เธอเองต้องปาดน้ำตา ใครมานะ ใช่ลุงคนนั้นหรือเปล่า วีรดานึกถึงคนที่มาบอกเธอเรื่องหน้าที่ของเธอเมื่ออยู่ที่นี่ สำหรับคนที่รู้อยู่แล้วว่าตัวเองมาที่นี่เพื่ออะไรนั้นก็คงจะรู้สึกดีใจเพราะวันๆ ไม่ต้องทำอะไร นั่งๆ นอนๆ กินแต่ของที่มีประโยชน์ แต่พอตกกลางคืนมีหน้าที่เป็นแม่พันธ์เพื่อผลิตทายาทให้กับเศรษฐีญี่ปุ่น แต่นี่เธอเพิ่งรู้เมื่อคืนก่อนที่เขาคนนั้นเข้ามาไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำ แล้วยิ่งไปกว่านั้น เธอกลับไม่เคยเห็นหน้าคนที่มาเป็นพ่อพันธ์นั่นเอง แปลกจริงทำไมต้องปิดตาเธอด้วยนะ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย

ก๊อกๆๆๆ !!

ร่างน้อยสะดุ้งเมื่อเสียงนั้นดังขึ้นมาอีก

“อ้อ เข้ามาได้ค่ะ” ด้วยความลืมตัวเธอจึงตะโกนเป็นภาษาไทย

“สวัสดีค่ะคุณวีรดา หนูชื่อปิ่นค่ะ นายท่านให้มารับใช้คุณวีรดาค่ะ ” เด็กสาววัย15-16 เอ่ยเสียงแจ้ว วีรดายิ้มกว้างเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นคนไทยเหมือนกัน

“เธอคนไทยเหรอ ดีใจจัง”

“ค่ะ หนูเป็นแรงงานไทยที่หนีเข้าเมืองมาค่ะ แต่ว่าไม่มีใครทำอะไรหรอกนะคะ เพราะเป็นคนของตระกูลคาวาชิตะค่ะ” เมื่อได้ฟังจึงรู้ว่าชื่อตระกูลนี้คืออะไร

“อ่อ งั้นเหรอจ๊ะ ว่าแต่ปิ่นอายุเท่าไร”

“15 ค่ะ”

“น้อยจัง ไม่ใช้แรงงานเด็กหรอกหรือ”

“ไม่ค่ะ เพราะยังไงหนูก็เต็มใจค่ะ แต่ว่าคุณวีรดาอย่าถามมากเลยนะคะ เพราะหนูก็ไม่รู้อะไรมากกว่าหน้าที่ของตัวเองค่ะ”

วีรดาถึงกับสะอึก เพราะคำพูดนั้นทำให้เธอต้องตระหนักถึงหน้าที่ของเธอเองเหมือนกัน ใบหน้าสวยจึงปรับให้เป็นปกติแล้วบอกความต้องการของตัวเธอเอง

“อื้อ อืมจ๊ะ ถ้าอย่างนั้นปิ่นพยุงฉันไปอาบน้ำหน่อยสิ”

“ได้ค่ะ อาบน้ำเสร็จเดี๋ยวปิ่นเอาอาหารมาให้เลยนะคะ อยากได้อะไรอีกไหมคะ” เด็กสาวเงยหน้ามาถาม วีรดาส่ายหน้า เพราะตอนนี้เธอเองก็ยังไม่รู้ว่าต้องการสิ่งใด ในใจจริงๆ อยากออกไปดูโลกภายนอกบ้าง แต่ลุงคนที่พาเธอมาบอกว่าให้เธออยู่ในห้องนี้ครบ 2 อาทิตย์แล้วถึงจะออกไปดูโลกภายนอกได้ หญิงสาวแล้วก็จำต้องถอดใจ

“ไม่แล้วล่ะ แต่ขอยาแก้ปวดหน่อยก็ดีนะปิ่น” วีรดาเอ่ยเสียงอ่อย ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยหัวใจที่หดหู่นี้

ทางด้านภายนอกห้องที่วีรดาอยู่นั้นมันคือชั้น 3 ของคฤหาสน์หรูของตระกูลคาวาชิตะ นักธุรกิจที่ร่ำรวยจากการค้าขายอุปกรณ์อิเล็คทรอนิกส์ รวมถึงอะไหล่รถยนต์หรูๆ หลายยี่ห้อที่ทางตระกูลนี้ที่รับผลิตและนำไปสวมยี่ห้อต่างๆ ร่ำรวยเงินทอง ร่ำรวยความสุข แต่ทว่ากลับอาภัพเรื่องทายาทสืบสกุล ซึ่งทายาทรุ่นสุดท้ายตอนนี้เหลือเพียง 2 คนพี่น้องฝาแฝดเท่านั้น คือโทมะ คาวาชิตะ กับ ริเอะ คาวาชิตะ ฝาแฝดชายหญิงที่แต่ละคนเพียบพร้อมไปทุกอย่าง รูปร่างหน้าตา กิริยาท่าทาง รวมถึงการงาน แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ความเพียบพร้อมและห้อมล้อมไปด้วยทรัพย์สมบัติ เหมือนกับสวรรค์กลั่นแกล้ง สร้างให้แฝดชายนั้นไม่มีอวัยวะสืบพันธ์ ไม่มีแม้น้ำเชื้อที่จะสืบเชื้อสาย แถมยังเป็นชายที่รักชายอีกด้วย แฝดชายจึงเลือดสรรค์สร้างของสงวนนั้นเป็นเพศเดียวกับสิ่งที่ตัวเองชอบ (ไปทำจิมิ) นั่นเอง ส่วนแฝดหญิงนั้น ดันไปมีเจ้าของสงวนเป็นบุรุษเพศ ร่างกายภายในสามารถผลิตน้ำเชื้อในการสืบพันธ์ได้ เรื่องวุ่นวายจึงบังเกิดขึ้นในตระกูลใหญ่ที่มีหน้ามีตาในสังคมนี้

“คิดอะไรอยู่เหรอมิเอะ” เสียงนั้นเอ่ยเป็นภาษาญี่ปุ่น ร่างโปร่งจึงหันไปมองด้านหลังแล้วยิ้มให้กับพี่ชายตัวเอง

“เปล่าค่ะ แค่คิดว่าทำไมคุณพ่อคุณแม่ถึงต้องปิดเรื่องนี้ด้วย โลกสมัยนี้มันเปิดกว้างแล้วนะคะ”

“อ่อ เปิดกว้าง แต่ในหน้าตางสังคมของตระกูลเรา ผู้ใหญ่เขาคงคิดดีแล้ว ว่าแต่เรื่องนั้นโอเคไหม” โทมะมองหน้าน้องสาวฝาแฝดแล้วยิ้มอ่อนๆ

“ก็โอเคนะคะ ว่าแต่ไม่รู้ว่ากับผู้หญิงคนนี้จะได้ผลหรือเปล่า”

“แล้วทำไมถึงเลือกวิธีนี้หละ ทำไมไม่เลือกวิธีทางการแพทย์”

“พี่ก็เห็นนี่คะ ล้มเหลวมากี่ครั้งแล้ว คุณพ่อกับคุณแม่ก็เลยอยากให้ลองวิธีนี้”

“จริงหรือเปล่า พี่เห็นว่ามิเอะเสนอเองไม่ใช่เหรอ ซิงจริงอะป่าว ” โทมะหรี่ตามองน้องสาวแล้วอมยิ้ม เพราะเขารู้ดีว่าที่น้องสาวเลือกวิธีธรรมชาติกับสาวไทยคนนี้ เพราะอยากรู้ว่าเปิดซิงสาวจริงๆ นั้นมันเป็นยังไง เพราะที่นี่สมัยนี้มันไม่มีอีกแล้ว

“อื้อ ไม่บอกค่ะ มิเอะไปดีกว่า” ร่างโปร่งอมยิ้มพรางส่ายหัวไปมา ก่อนจะยกมือลูบปากตัวเองไปมาอย่างมันเขี้ยวเมื่อนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนนี้ บอกตามตรงกลิ่นสาวบริสุทธิ์ยังติดอยู่เลย ร่างโปร่งก้มมองเป้าตัวเองก่อนจะนึกแอบภูมิใจลึกๆ กับมัน...>>>>