ใจเต้นแรง

“มิเอะว่ายังไงดีลูก” เสียงผู้เป็นพ่อเอ่ย พรางมองหน้าบุตรสาวที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าครอบครัวเลยก็ว่าได้ ร่างโปร่งหันไปมองหน้าพี่ชายแล้วส่ายหัว

“เห็นไหมคะ เป็นเรื่องจนได้พี่โทมะ”

“อื้อ พี่ขอโทษ แฟนพี่ใจร้อนไปหน่อยนี่นะ” เจ้าของเรื่องถึงกับหน้าจ๋อย เขายกมือกุมขมับ

มิเอะหันไปมองหน้าผู้เป็นแม่ ลำพังเอาเงินปิดปากมันไปได้ไม่นานหรอก คอยดูเหอะ เรื่องนี้จะต้องกระพือขึ้นมาอีก เธอแน่ใจว่ายังไงพนักงานคนนั้นต้องเก็บไฟล์สำคัญไว้อีกแน่ หญิงสาวเหลือบไปมองอากับกิริยาของพี่ชายกับแฟนของเขา ซึ่งเด็กๆดูก็รู้ว่าทั้งสองนั้นเป็นอะไรกัน

“คุณแม่ว่ายังไงดีคะ” เธอมองหน้าหญิงชราวัยเกษียณอย่างรอคำตอบ

“แม่อยากให้รอก่อนสักพัก”

“แต่คุณแม่ครับ หากเรื่องนี้แพร่ออกไปหละครับ”

“แต่แม่ว่ามันคงยังไม่เร็วขนาดนั้น เพราะเงินที่พนักงานคนนั้นได้ไปมันก็มากโขอยู่”

“แล้วคุณแม่มีแผนยังไงเหรอคะ”

“แม่อยากรอผลตรวจครรภ์ของเด็กสาวคนนั้นก่อน”

“หมายความว่า..” มิเอะลากเสียงมองหน้าผู้เป็นแม่ สมองของเธอคิดตามอย่างรวดเร็ว ในใจนึกถึงหญิงสาวที่ยังอยู่ที่บ้านพักบนภูเขา

“อื้อ รอให้นังหนูคนนั้นท้อง”

“จะให้เป็นลูกเจ้าโทมะเหรอ” พ่อของเธอกล่าว

“มันก็ต้องเป็นแบบนั้นไม่ใช่หรือไง ที่ทำอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะต้องการให้มันเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ” แม่ของเธอเอ่ย ก่อนจะมองไปด้านนอก ในใจนึกโล่งอก ต่างจากร่างโปร่งที่ยืนนิ่ง สมองของเธอเริ่มขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก

มิเอะกัดปากตัวเอง ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินออกมาจากตรงนั้นโดยไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา โทมะก็ถอนหายใจ ก่อนจะเดินคอตกอย่างรู้สึกผิดเพราะเขามันถึงทำให้ตระกูลดูเสื่อมเสีย ใบหน้าชายหนุ่มไม่ค่อยสู้ดีนัก

มางด้านวีรดานั่งเหม่อตั้งแต่กลับมาจากบ้านพักบนภูเขา สมองของเธอนึกถึงแต่ร่างโปร่งของเขา ตั้งแต่คืนนั้น เขาก็ไม่เคยมาหาเธออีกเลย และพอเรากลับมาที่นี่ก็ไม่มีแม้เงา คำสั่งจากพ่อบ้านคนนั้นก็เงียบ มีเพียงปิ้นสาวใช้ที่คอยมาเอาใจเธอก็เท่านั้น นี่ก็เกือบอาทิตย์แล้วนะ ร่างบางคิดด้วยความรู้สึกเศร้าสร้อย

"เป็นอะไรหรือคะคุณวีรดา อาหารไม่อร่อยเหรอคะ"

"อ้อ ปะเปล่าหรอกจ้าปิ่น แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยนะ"

"อ้อ .ค่ะ หนูนึกว่าเบื่อ ยังแปลกใจอยู่ว่านี่ก็ได้ออกมาข้างนอกได้แล้วยังเบื่ออีกรึไง"

ประโยคของปิ่นทำให้วีรดานึกขึ้นได้ หรือว่าครบกำหนดแล้ว อืม จริงด้วย ลุงพ่อบ้านบอกว่าแค่2อาทิตย์นี่นาที่เราต้องนอนกับเขาทุกคืน จนทำให้ถูกขังในห้องไม่ต้องไปไหน นี่เขาก็ให้เราออกมาแล้วนี่นา คนตัวเล็กนึกได้แต่กระนั้นใบหน้าสวยก็ยังดูเศร้าสร้อยอยู่ดี

"เอ่อคุณวีเบื่อ เราไปเดินเล่นกันไหมคะ" ปิ่นถามพรางยิ้มร่า เหมือนกับว่าตัวเองอยากไปเดินเล่นเองอย่างนั้นแหละ

"อื้อ ก็ดีเหมือนกันนะปิ่น ปะ" คนตัวเล็กเอ่ย จากนั้นก็ผุดลุกขึ้นแล้วเดินออกไปนอกห้อง เธอเดินออกไปชมสวนหลังบ้าน สายตาก็มองต้นไม้ใบหญ้าแต่สมองนึกถึงภาพของเขาในเงาสลัวนี้

ผลัก!"อุ้ย โอ้ย!! อื้อ" ร่างของวีรดาปะทะเข้ากับร่างของใครบางคน ทำให้เธอกระเด็นลงไปกองอยู่กับพื้นหญ้า

"โง่จริง ไม่ดูตาม้าตาระ.."เสียงทุ้มที่สบถออกมาอย่างหัวเสียเอ่ยขึ้น แต่ก็ต้องชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง จึงรีบเบนหน้าหนีทันที

"เอ่อหนูขอโทษค่ะ ๆจริงๆค่ะ" วีรดาเงยหน้ามองหญิงสาวหน้าสวยคมที่ดุุกร้าวทำให้เธอรีบงุดหน้าลุกขึ้นโค้งคำนับอย่างสำนึกผิด เธอฟังไม่ออกหรอกแต่น้ำเสียงและท่าทางของเขาทำให้เธอรู้ว่าคงโมโหมากๆ

"เอ่อๆ ขอโทษค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ คุณหนู"เด็กปิ่นรีบก้มโค้งขอโทษแทน เพราะคนที่คุณวีรดาชนคือคนที่ทุกคนเกรงกลัว

ร่างโปร่งรีบหันหลังให้ขณะที่หัวใจเธอเต้นรัวยิ่งกว่ากลองชุด มาเจอแม่พันธ์ตอนกลางวันแบบนี้เธอเองก็ทำตัวไม่ถูก จนต้องรีบโบกมือไปมา

"อืม ไปๆเลย ไปใกลๆ "

"ค่ะคุณหนูๆ" ปิ่นรีบงุดหน้าแล้วคว้าข้อมือน้อยของคนที่ยืนตัวลีบอยู่ตรงนั้นให้เดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้วีรดาเหลียวไปมองเสี้ยวหน้าแล้วส่ายหัว คิดถึงนายท่านมากไปแล้วเห็นคุณหนูนั่นเป็นนายท่านได้ยังไง

พลัก!!

"อุ๊ย ว้ายย!

ตุ๊บ!

ด้วยความที่มัวหันรีหันขวางเธอจึงซุ่มซ่ามอีกเป็นครั้งที่2ครั้งนี้ร่างของเธอไม่ได้ไปกองที่พื้น แต่กลับตกลงไปอยู่บนร่างของคนที่เธอเดินชนนี้ วีรดาหน้าตื่นรีบเงยหน้าไปขอโทษ แต่ทว่าจมูกจิ้มลิ้มกลับไปชนกับแก้มสากของใครคนนั้น

"จะ ขอโทษ อุ้ย!"เธอรีบงุดเหน้าผุดลุกขึ้น ก่อนจะก้มมองมือตัวเองตัวสั่น นี่ใครอีกล่ะ เธอถูมือไปมาเพราะเกรงว่าใครคนนั้นจะโกรธ

"ไม่เป็นไรใช่ไหม ฉันขอโทษด้วย" เสียงทุ้มใจดีเอ่ยขึ้น วีรดาเงยหน้าขึ้นสบตา ร่างโปร่งของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาละหม้ายกับหญิงสาวคนเมื่อกี้ ทำให้เธองุดหน้าต่อ

"เอ่อๆหนูขอโทษค่ะๆขอโทษจริงๆนะคะ"เธอก้มหน้าก้มตา โทมะมองเจ้าหล่อนอย่างเอ็นดู

เด็กปิ่นรีบเข้ามาพูดแทนเป็นภาษาญี่ปุ่นแล้วก็คว้าแขนของวีรดาให้เดินตามออกมาอย่างรวดเร็ว

"อ้าวไปซะแล้ว" โทมะยังไม่ทันจะเอ่ยคำใด ร่างน้อยนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว ท่าทางของพวกเจ้าหล่อนทำให้โทมะนึกขัน แต่คนที่ไม่ขำด้วย คือร่างโปร่งที่ยืนมองตาเขียวอยู่ๆไกลๆนั้น

"หึ อ่อยเก่ง นี่หากมีทายาท แล้วได้เป็นหนึ่งในตระกูลคาวาชิตะ ด้วยก็คงจะดีใจมากละซิ" มิเอะคิดไปไกล และมันก็ทำให้เธอรู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก

"มิเอะ คนนั่นใครกันรู้ไหม ตลกดีชะมัด"โทมะพูดไปยิ้มไปเมื่อเห็นผู้หญิงคนเมื่อกี้นั้นเขินจนไม่กล้าเงยหน้ามอง

"ก็คนนั้นไง แม่พันธ์ชั้นดีที่คุณแม่บอกให้พ่อบ้านหามาให้"

"จริงปะ สวยมากๆเลยนะนั่น"โทมะพูดโดยไม่ได้คิดอะไร

"พี่ถูกใจก็ดีแล้ว อนาคตจะได้ไม่ลำบากใจค่ะ" พูดเสร็จก็เดินหันหลังหนีไป ปล่อยให้โทมะยืนเกาหัวแกร็กๆอยู่แบบนี้

มิเอะเหมือนกับยืนไม่ติด เมื่อคิดถึงภาพของแม่สาวคนนั้นบนตักพี่ชายตัวเอง จูบพี่เธอด้วย ร่านไม่เบาเลยนะ ร่างโปร่งคิดมากจนหัวจะระเบิด คิ้วเรียวขมวดพรางยกมือลูบปาหอย่างใช้ความคิด ก้อนจะโทรบอกพ่อบ้านเพื่อจัดการยางอย่าง

วีรดานั่งมองกระจก แต่ภาพตรงหน้ากลับเป็นใบหน้าสวยคมที่แสนบึ้งตึงของคุณหนูคนนั้น

"บ้าจริง เพี้ยนไปแล้ววี..แกนี่เพ้อเจ้อ"เธอส่ายหัวสลัดความคิดเพราะมัวแต่คิดถึงนายท่านแล้วจินตนาการไปเรื่อยนั้นทำให้เธอสบสน คุณหนูบ้านนี้หน้าตาเหมือนกันเป็นแฝดที่สวยหล่อมากๆ น่าอิจฉา แต่ทำไมคุณหนูนั่นถึงได้ดุจัง..หากยิ้มและใจดีแบบคุณอีกคนจะมีเสน่ห์มากกว่านี้อีก

"แต่เสียงเขาก็คุ้นหูนะ" วีรดายังคิดเข้าข้างตัวเองอีก

"บ้าๆพอแล้ว ๆเพ้อเจ้อมากไปแล้วยายวี ไปอาบน้ำดีกว่า" พูดเสร็จเธอก็สลัดความคิดแล้วหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป เธอหารู้ไม่ถ้าออกมาจากห้องน้ำแล้วต้องเจออะไรบ้าง..>>>