บทที่ 3

ฉันเดินกลับบ้านอย่างเหม่อลอยราวกับคนไร้วิญญาณ ก่อนจะทรุดตัวลงตรงมุมห้องแล้วปล่อยโฮออกมา

“อ๊าก！” ฉันยกกำปั้นทุบหน้าอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเจ็บปวดจากการสูญเสียเพื่อนรักแทบจะฉีกร่างฉันออกเป็นชิ้น ๆ

ส่วนฉันในปัจจุบันที่ถูกมัดไว้บนแท่นพิพากษาเลือกที่จะข่มตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมา

เสียงกรีดร้องของฉันที่หัวใจแตกสลายดังขึ้นอีกระลอก：

“หวานหว่าน！ทำไมเธอต้องจากไปด้วย？”

น้ำตาของฉันไหลทะลักออกมาเรื่อย ๆ ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งสู่หลุมแห่งความทุกข์ทรมานอันไร้สิ้นสุด

ภาพของฉันที่เจ็บปวดจนแทบขาดใจ ทำให้ผู้คนต่างตกตะลึง：

“ เกิดอะไรขึ้น？”

“ ทำไมเธอถึงได้เสียใจขนาดนี้？หรือว่าเธอ…”

เสียงพ่อของหวานหว่านตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธจัด：

“น้ำตาจระเข้！”

เขาเอ่ยลอดไรฟัน：“ตอนนั้นภรรยาฉันคุกเข่าอยู่หน้าบ้านเธอ จนถึงขั้นหัวร้างข้างแตกแต่เธอกลับไม่เคยเปิดประตูออกมาดูเลยสักครั้ง！”

“ยังปล่อยหมามากัดคนอื่นอีก！คนแบบนี้จะเป็นคนดีได้ยังไง？”

“หวานหว่านของเราเป็นเพื่อนเล่นกับเธอตั้งแต่เด็ก แต่ดูสิว่าเธอปฏิบัติต่อแม่ของเพื่อนที่เสียชีวิตยังไง！”

ขณะนั้นเอง แม่ของหวานหว่านก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับตุ๊กตาหนึ่งตัวในอ้อมอก ผมเผ้ายุ่งเหยิงใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เธอพร่ำพูดซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด：

“หวานหว่านคนดี หวานหว่านไม่กลัวนะลูก！”

ความโกรธแค้นของผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ปะทุขึ้นอีกครั้ง

ใบหน้าของซุนชิงเสวี่ยซีดเผือดจนแทบดูไม่ได้

เธอพุ่งเข้ามาพลางใช้สองมือบีบไหล่ฉันไว้แล้วเขย่าอย่างแรง ดวงตาของอดีตเพื่อนสนิทแดงก่ำด้วยความโกรธ：

“จางอี้เหยา ดูซะ นี่คือโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นเพราะเธอปกป้องอาชญากร！”

“เธอเป็นเด็กกำพร้า ทั้งฉันและหวานหว่านสงสารเธอที่ต้องอยู่ตัวคนเดียวตั้งแต่เจ็ดขวบ คอยทำดีกับเธอทุกอย่าง แล้วนี่คือสิ่งที่เธอตอบแทนพวกเราเหรอ！”

พูดจบเธอก็ยกมือขึ้นตบหน้าฉันอย่างแรงด้วยอารมณ์

“เธอยังคิดจะเรียกคะแนนสงสารอีกเหรอ！”

“เธอทำให้หวานหว่านต้องตาย เธอคิดว่าความทรงจำพวกนั้นจะทำให้ฉันใจอ่อนหรือไง？”

หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรงพร้อมหยาดน้ำใสหยดหนึ่งไหลลงจากหางตาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อจ้องเข้าไปในดวงตาก็เห็นกระแสความเจ็บปวดวูบไหว

“หวานหว่านตายไปแล้ว！”

“และคนที่ทำให้เธอต้องตาย คือเธอ！จางอี้เหยา！”

เธอเขย่าตัวฉันด้วยความโกรธ ความเกลียดชังในแววตาราวกับอยากจะฉีกฉันเป็นชิ้น ๆ

สำหรับซุนชิงเสวี่ยแล้ว การตายของหว่านหว่านในปีนั้นเปรียบเสมือนสึนามิที่กวาดทำลายทุกสิ่งจนพังทลาย และหลังคลื่นลมฝนพัดผ่านไป สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความชื้นแฉะที่ไม่มีวันจางหาย

ทันใดนั้น ซุนชิงเสวี่ยก็หยัดตัวขึ้นตรง ก่อนจะยกมือปาดน้ำตาออกจากหางตา

เพียงชั่วพริบตาเดียว แววตาที่เคยฉายแววเศร้าหมองก็ถูกแทนที่ด้วยกระแสความเย็นชา

“จางอี้เหยา ฉันจะบอกอะไรให้ ถ้ายังหาตัวคนร้ายไม่เจอ ฉันจะไม่มีวันยอมรามือเด็ดขาด！”

“เมื่อไหร่ที่ฉันหาตัวมันเจอ ฉันจะส่งเธอกับไอ้สารเลวนั่นลงนรกไปพร้อมกัน！”

เธอตีหน้าเคร่งขรึม ก่อนส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ขยายขอบเขตการถอดความทรงจำ

เธอไม่คิดจะเสียเวลาดูฉันแสดงละครตบตาอีกต่อไป

เจ้าหน้าที่รีบเดินเข้ามาปรับที่แผงควบคุม

เข็มสีแดงบนเครื่องควบคุมดีดตัวขึ้นสูงฉับพลัน พร้อมกันนั้นเข็มเล็ก ๆ ภายในหมวกกก็ยิ่งฝังลึกเข้าไปในสมองของฉันทันที

“อ๊าก！”

ฉันส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

กระแสไฟรุนแรงแล่นปราดเข้าสมองของฉัน แสงสีขาวระเบิดวาบขึ้นตรงหน้าเป็นระลอก

ทั่วทั้งร่างกระตุกเกร็งอย่างควบคุมไม่ได้ มือเท้าพยายามดิ้นพล่านสุดชีวิตหวังเพียงหลุดออกจากพันธนาการ แต่กลับถูกโซ่เหล็กตรึงไว้แน่น

เลือดสีแดงสดไหลอาบลงตามเส้นผมก่อนจะค่อย ๆ หยดลงบนเก้าอี้

ภาพบนหน้าจอขนาดใหญ่ตัดไปตัดมาไม่หยุด

ครู่หนึ่งเป็นภาพในห้องเรียน ครู่หนึ่งเป็นภาพริมลำธาร ครู่หนึ่งเป็นภาพบนภูเขา

ทั้งหมดนั้นล้วนมีเพียงความทรงจำอันแสนสุขระหว่างฉัน ซุนชิงเสวี่ยและหวานหว่าน

มีเพียงภาพเหตุการณ์เดียวที่ยังไม่ถูกฉายขึ้นนั่นคือภาพเหตุการณ์ในคืนที่หวานหว่านประสบเคราะห์ร้าย

ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์เริ่มกระสับกระส่าย ส่วนคอมเมนต์ในไลฟ์สดก็ไหลทะลักอย่างบ้าคลั่ง：

“เกิดอะไรขึ้น？ทำไมไม่มีความทรงจำในคืนที่เพื่อนของเธอถูกข่มขืน？”

“ไม่ใช่ว่าเธอเห็นหน้าคนร้ายหรอกเหรอ？”

ซุนชิงเสวี่ยขมวดคิ้วแน่น ก่อนหันไปถามเจ้าหน้าที่ด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด：

“เกิดอะไรขึ้น？”

“ทำไมถึงหาความทรงจำของคนร้ายไม่เจอ！”

เจ้าหน้าที่ยกแขนเสื้อเช็ดหยาดเหงื่อที่ผุดซึมอยู่ตามหน้าผาก ก่อนจะเอ่ยตอบอย่างตะกุกตะกัก：