Masukบางคนเกิดมาเพื่อทำลายชีวิตของผู้คน แต่สำหรับบางคนนั้นก็เกิดมาเพื่อทำหน้าที่เป็น ‘พี่เลี้ยงเด็ก’ สำหรับจางจงกว่าน ก่อนคลอดเขาปฏิญาณตนไว้แล้วว่าให้ตายอย่างไรก็จะไม่แตะต้องบุตรชายของอี้เฟยเป็นอันขาด (หากเป็นเด็กผู้ชาย) เพราะในใจเขาคิดว่า เด็กผู้ชายคนนี้ก็คงจะน่าชังไม่ต่างจากพ่อของเขา
๙๒มาได้ถูกจังหวะ แม้จะโดนปฏิเสธแล้ว แต่อี้เฟยก็ไม่คิดจะหนีไปไหน ยังคงคอยตามเฝ้าตามมองชุนเอ๋อร์อยู่ทุกครั้งที่มีโอกาส ครั้งไหนที่เจอหน้ากันตรง ๆ เขาจะตีหน้าเศร้าใช้สายตาอ้อนขอความรักอยู่เช่นนั้นจนคนที่หัวเสียแทนเป็นหลันเฟิง นั่นเพราะว่าเขาตัวกับมารดาตลอด การที่ต้องมาทนมองบ
“เจ้านี่!” ด้วยไม่อยากเป็นฝ่ายดึงแขนมารดา จึงได้ลุกขึ้นยืนแล้วแกะนิ้วของอี้เฟยออกเสียเลย คนในพรรคที่ไม่รู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาความคิดเห็นต่างกัน บ้างก็พากันผิวปากแซวอี้เฟย บ้างก็ว่าหลันเฟิงช่างหวงญาติสาวถึงเพียงนี้ แต่สำหรับเกาจี้เฉินและโจวฉือเหอนั้นนิ่งอึ้ง ไม่
๙๑สองแม่ลูกใจอมหิต หลังจากที่หลันเฟิงกล่าวว่า ‘แล้วเจ้าจะเสียใจ’ ลู่จั๋วหรานก็ต้องเสียใจจริง ๆ เมื่อพัดของรักของหวงของหายากในยุทธภพโดนกระชากออกจากมืออย่างง่ายดาย นี่ไม่ใช่การขโมยอาวุธของผู้อื่นเพื่อตัดกำลังเท่านั้น แต่ยังทำลายอาวุธจนไม่เหลือซาก ทีนี้จะจัดการเจ้าของอาวุธก็ไม่ใช่เ
“เหมือนสตรีผู้นั้นจะมีปัญหากับท่านนะขอรับ ให้ข้าไปจัดการให้หรือไม่” อี้เฟยยกนิ้วชี้ไปทางสตรีที่ว่าตรง ๆ ชุนเอ๋อร์มองตามปลายนิ้วยาวไปก็ถึงกับถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย “ฮูหยินคนปัจจุบันของอดีตสามีข้าเอง ไม่รู้จะจับผิดอะไรกันนักหนา ก่อนเข้างานก็ป่าวประกาศกับชาวบ้านว่าข้าเล่นชู้กับพี่
๙๐อี้เฟยได้เลือด ชุนเอ๋อร์ตกใจกับภาพที่เห็นมาก ยกสองมือขึ้นปิดปาก ตะลึงค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายตาจับจ้องร่างสูงที่กำลังจะลงจากเวทีประลอง มือสองข้างกดทับแผลห้ามเลือดไว้ ครู่ต่อมาก็มีคนพาเขาแยกไปทางหนึ่ง “ไม่ตามไปหรือ” ชุนเอ๋อร์หันมามองหน้าเฉียนจิ่นหง อย่างขอความมั่น
๔๔เตือนล่วงหน้า ชุนเอ๋อร์อยู่แคว้นหลิวมาห้าวันแล้ว ตั้งแต่วันนั้นที่ลู่จิ่งชิงมาหานาง หลันเฟิงก็ไม่ปล่อยให้มารดาอยู่ตามลำพังอีกเลย เวลานัดพบกับท่านอาจารย์ก็จะพามารดาไปด้วย ระหว่างที่ หลันเฟิงฝึกวิชา ชุนเอ๋อร์จะนั่งอ่านนิยายรอ ยามนี้หลันเฟิงกำลังหลับตานั่งสมาธิ รอบกายมี
๔๓สนธยาไม่พาที ทางด้านหลังเฟิงกว่าเขาจะรายงานเรื่องราวความเป็นไปต่าง ๆ ของพรรคและเรียนเคล็ดวิชาใหม่จากท่านอาจารย์เสร็จก็เป็นเวลาโพล้เพล้จึงได้ขอตัวท่านอาจารย์กลับไปหามารดาก่อน พอมาถึงโรงเตี๊ยม สิ่งที่หวังจะเห็นเป็นอย่างแรกย่อมเป็นใบหน้าสดใสของมารดา ทว่าเมื่อเดินเข้ามาในห้องแล้วเ
๔๒อดีตที่นางยังหลอกตัวเอง ความรู้สึกรักและผูกพันระหว่างชุนเอ๋อร์กับลู่จิ่งชิงในอดีตเป็นเช่นไร กาลเวลาผันผ่านจนทำให้นางลืมเลือนความรู้สึกเหล่านั้นไปแล้ว แต่เรื่องที่นางเติบโตมาอย่างแร้นแค้นแค่ไหน เคยทำอะไรไปบ้าง… นางไม่เคยลืม ในตอนนั้นหวงชุนเอ๋อร์ตัวน้อยในวัย 4 หนาว ถูกผู้
๔๑ที่ไม่เหมือนเดิม เช้าวันนี้อากาศหนาวมากกว่าเมื่อวาน ชุนเอ๋อร์สวมชุดคลุมกันหนาวตัวหนา หมวก ถุงมือและถุงเท้าแล้ว แต่เมื่อออกมานอกโรงเตี๊ยม ก็ยังรู้สึกหนาวมากอยู่ดี เมื่อวานที่หลันเฟิงบอกว่าจะค้างคืนที่แคว้นหลิว ชุนเอ๋อร์ยังแอบกังวลใจไม่น้อย กลัวว่าเด็ก ๆ ที่รอในเมืองจะกระวนกระวายใ







