로그인ชุนเอ๋อร์หย่าขาดจากสามี หอบลูกวัยห้าหนาวมาอยู่หมู่บ้านสาวสองพันปีสุดพิศวง มีความสุขอยู่ได้เพียง 15 ปีเท่านั้น บุตรชายเพียงคนเดียวก็ขอไปฝึกวิชาต่างแดน ทำให้นางต้องเลี้ยงไก่ ปลูกผัก ปักผ้า รอวันเวลาที่บุตรชายสำเร็จวิชากลับมาหานาง ตอนแรกนางคิดว่าบุตรชายทำงานคุ้มกันภัยธรรมดา จนกระทั่งย้อนอดีคไปดูชีวิตในสิบปีที่ผ่านมาของบุตรชาย และตอนนั้นเองที่ทราบทราบสถานะที่แท้จริงของเขา ...ประมุขพรรคมาร!
더 보기บางคนเกิดมาเพื่อทำลายชีวิตของผู้คน แต่สำหรับบางคนนั้นก็เกิดมาเพื่อทำหน้าที่เป็น ‘พี่เลี้ยงเด็ก’ สำหรับจางจงกว่าน ก่อนคลอดเขาปฏิญาณตนไว้แล้วว่าให้ตายอย่างไรก็จะไม่แตะต้องบุตรชายของอี้เฟยเป็นอันขาด (หากเป็นเด็กผู้ชาย) เพราะในใจเขาคิดว่า เด็กผู้ชายคนนี้ก็คงจะน่าชังไม่ต่างจากพ่อของเขา
๙๒มาได้ถูกจังหวะ แม้จะโดนปฏิเสธแล้ว แต่อี้เฟยก็ไม่คิดจะหนีไปไหน ยังคงคอยตามเฝ้าตามมองชุนเอ๋อร์อยู่ทุกครั้งที่มีโอกาส ครั้งไหนที่เจอหน้ากันตรง ๆ เขาจะตีหน้าเศร้าใช้สายตาอ้อนขอความรักอยู่เช่นนั้นจนคนที่หัวเสียแทนเป็นหลันเฟิง นั่นเพราะว่าเขาตัวกับมารดาตลอด การที่ต้องมาทนมองบ
“เจ้านี่!” ด้วยไม่อยากเป็นฝ่ายดึงแขนมารดา จึงได้ลุกขึ้นยืนแล้วแกะนิ้วของอี้เฟยออกเสียเลย คนในพรรคที่ไม่รู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาความคิดเห็นต่างกัน บ้างก็พากันผิวปากแซวอี้เฟย บ้างก็ว่าหลันเฟิงช่างหวงญาติสาวถึงเพียงนี้ แต่สำหรับเกาจี้เฉินและโจวฉือเหอนั้นนิ่งอึ้ง ไม่
๙๑สองแม่ลูกใจอมหิต หลังจากที่หลันเฟิงกล่าวว่า ‘แล้วเจ้าจะเสียใจ’ ลู่จั๋วหรานก็ต้องเสียใจจริง ๆ เมื่อพัดของรักของหวงของหายากในยุทธภพโดนกระชากออกจากมืออย่างง่ายดาย นี่ไม่ใช่การขโมยอาวุธของผู้อื่นเพื่อตัดกำลังเท่านั้น แต่ยังทำลายอาวุธจนไม่เหลือซาก ทีนี้จะจัดการเจ้าของอาวุธก็ไม่ใช่เ
๗๙จับสัญญาณได้ เช้าวันใหม่ชุนเอ๋อร์ตื่นในยามสายหลังจากที่พายุรักได้สงบลงเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนฟ้าสาง ความรู้สึกแรกที่นางสัมผัสได้นอกจากอาการเมื่อยขบแล้วคือความอุ่นตรงบริเวณหน้าท้อง เมื่อหลุบตามองช่วงล่างก็เห็นอี้เฟยที่นอนต่ำกว่านาง ใบหน้าหันเข้าหาหน้าท้อง แขนแกร่งข้างหนึ่งพาดทับสะ
๗๘ความสัมพันธ์ของสองเรา คนที่ร่ำร้องในใจว่าจะไม่ใส่ชุดของชนเผ่าเด็ดขาด สุดท้ายก็ต้องใส่จนได้ เพราะชุดเดิมสกปรกและไม่มีชุดของสี่แผ่นดินใหญ่ขายเลย ตอนแรกอี้เฟยรู้สึกขำขันที่แกล้งนางให้ทำตัวไม่ถูกได้ แต่พอนางใส่ชุดนั้นเข้าจริง ๆ กลายเป็นเขาที่อยากย้อนเวลากลับไป เสื้อตัวเล็กร
“อุตส่าห์หนีน้ำท่วมมาได้ เจ้าก็ยังพาข้ามาเจอน้ำอีกนะ ถ้าเกิดฝนตกหนักแล้วน้ำป่าไหลหลากจะทำอย่างไร” “ไม่เป็นไรหรอก ถ้ามาอีกข้าก็พาท่านหนีก็เท่านั้น ไม่เห็นฝีมือข้าหรือ เก่งกาจเป็นรองเพียงเฟิงเอ๋อร์ของท่านเท่านั้น” เขาเปิดประตูโดยกระแทกฝ่ามือใส่ม่านใสมีอักขระกั้นไว้อยู่หนึ่งชั้น ม่า
๗๗เรือนลับข้าเอง ตอนแรกลู่จิ่งชิงคิดว่าน้ำคงไม่ไหลทะลักไปฝั่งคุกใต้ดินแน่นอน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่วางใจ รีบไปหาชุนเอ๋อร์เพื่อเอาตัวนางออกมาจากที่นั่นก่อนที่จะสายเกินไป เมื่อถึงคุกใต้ดิน สิ่งที่เขาเห็นคือน้ำจำนวนมากกำลังไหลทะลักลงไปในช่องทางประตูเข้าออกเดียวของคุก ใจเขาชาหนึ





