ログインบางคนเกิดมาเพื่อทำลายชีวิตของผู้คน แต่สำหรับบางคนนั้นก็เกิดมาเพื่อทำหน้าที่เป็น ‘พี่เลี้ยงเด็ก’ สำหรับจางจงกว่าน ก่อนคลอดเขาปฏิญาณตนไว้แล้วว่าให้ตายอย่างไรก็จะไม่แตะต้องบุตรชายของอี้เฟยเป็นอันขาด (หากเป็นเด็กผู้ชาย) เพราะในใจเขาคิดว่า เด็กผู้ชายคนนี้ก็คงจะน่าชังไม่ต่างจากพ่อของเขา
๙๒มาได้ถูกจังหวะ แม้จะโดนปฏิเสธแล้ว แต่อี้เฟยก็ไม่คิดจะหนีไปไหน ยังคงคอยตามเฝ้าตามมองชุนเอ๋อร์อยู่ทุกครั้งที่มีโอกาส ครั้งไหนที่เจอหน้ากันตรง ๆ เขาจะตีหน้าเศร้าใช้สายตาอ้อนขอความรักอยู่เช่นนั้นจนคนที่หัวเสียแทนเป็นหลันเฟิง นั่นเพราะว่าเขาตัวกับมารดาตลอด การที่ต้องมาทนมองบ
“เจ้านี่!” ด้วยไม่อยากเป็นฝ่ายดึงแขนมารดา จึงได้ลุกขึ้นยืนแล้วแกะนิ้วของอี้เฟยออกเสียเลย คนในพรรคที่ไม่รู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาความคิดเห็นต่างกัน บ้างก็พากันผิวปากแซวอี้เฟย บ้างก็ว่าหลันเฟิงช่างหวงญาติสาวถึงเพียงนี้ แต่สำหรับเกาจี้เฉินและโจวฉือเหอนั้นนิ่งอึ้ง ไม่
๙๑สองแม่ลูกใจอมหิต หลังจากที่หลันเฟิงกล่าวว่า ‘แล้วเจ้าจะเสียใจ’ ลู่จั๋วหรานก็ต้องเสียใจจริง ๆ เมื่อพัดของรักของหวงของหายากในยุทธภพโดนกระชากออกจากมืออย่างง่ายดาย นี่ไม่ใช่การขโมยอาวุธของผู้อื่นเพื่อตัดกำลังเท่านั้น แต่ยังทำลายอาวุธจนไม่เหลือซาก ทีนี้จะจัดการเจ้าของอาวุธก็ไม่ใช่เ
“เหมือนสตรีผู้นั้นจะมีปัญหากับท่านนะขอรับ ให้ข้าไปจัดการให้หรือไม่” อี้เฟยยกนิ้วชี้ไปทางสตรีที่ว่าตรง ๆ ชุนเอ๋อร์มองตามปลายนิ้วยาวไปก็ถึงกับถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย “ฮูหยินคนปัจจุบันของอดีตสามีข้าเอง ไม่รู้จะจับผิดอะไรกันนักหนา ก่อนเข้างานก็ป่าวประกาศกับชาวบ้านว่าข้าเล่นชู้กับพี่
๙๐อี้เฟยได้เลือด ชุนเอ๋อร์ตกใจกับภาพที่เห็นมาก ยกสองมือขึ้นปิดปาก ตะลึงค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายตาจับจ้องร่างสูงที่กำลังจะลงจากเวทีประลอง มือสองข้างกดทับแผลห้ามเลือดไว้ ครู่ต่อมาก็มีคนพาเขาแยกไปทางหนึ่ง “ไม่ตามไปหรือ” ชุนเอ๋อร์หันมามองหน้าเฉียนจิ่นหง อย่างขอความมั่น
๔๑ที่ไม่เหมือนเดิม เช้าวันนี้อากาศหนาวมากกว่าเมื่อวาน ชุนเอ๋อร์สวมชุดคลุมกันหนาวตัวหนา หมวก ถุงมือและถุงเท้าแล้ว แต่เมื่อออกมานอกโรงเตี๊ยม ก็ยังรู้สึกหนาวมากอยู่ดี เมื่อวานที่หลันเฟิงบอกว่าจะค้างคืนที่แคว้นหลิว ชุนเอ๋อร์ยังแอบกังวลใจไม่น้อย กลัวว่าเด็ก ๆ ที่รอในเมืองจะกระวนกระวายใ
๓๘ปล่อยไปตามกงล้อ ลู่จิ่งชิงกล่าวสิ่งหนึ่งถูกต้อง ‘เมื่อถึงเวลา กงล้อของดวงชะตามักจะเหวี่ยงเรื่องยุ่งเหยิงต่าง ๆ ให้มาอยู่ด้วยกันเสมอ' “คงถึงเวลาที่ข้าต้องปล่อยวางเจ้าแล้วจริง ๆ” เสียงทุ้มของเฉียนจิ่นหงกล่าวขึ้นแผ่วเบา สายตาทอดมองร่างบางของชุนเอ๋อร์ด้วยความอ่อนโยน เขาห
๓๗ข้ามั่นใจ(2) ณ หมู่บ้านสาวสองพันปี เดินทางรอนแรมมาหลายวัน ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงแคว้นถูเสียที หลันเฟิงมาส่งชุนเอ๋อร์ที่หมู่บ้านเพียงคนเดียว เขาให้เหตุผลกับนางว่า กลัวอี้เฟยจะรู้ที่อยู่ของนางเลยให้สหายทั้งสามอยู่เฝ้าอี้เฟยในเมือง “ท่านแม่ เฟิงเอ๋อร์ทิ้งท่านให้อยู่คนเดี
๓๖ข้ามั่นใจ(1) สำนักเยว่ซือตั้งอยู่ที่แคว้นหม่าก่อตั้งโดยตระกูลลู่ ฉากหน้าคือสำนักฝึกยุทธ์ทั่วไป แต่ฉากหลังกลับเป็นสำนักไว้ฝึกนักฆ่าชั้นดี การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้เกิดขึ้นโดยน้ำมือของผู้นำตระกูลคนปัจจุบันลู่จิ่งชิง ลู่จิ่งชิงเป็นหนุ่มใหญ่วัย 41 หนาว ใบหน้ายังคงหล่อเหลาเ







