บทที่ 2

เสียงเอะอะซึ่งดังขึ้นหน้าเรือนทำให้ซูฉิงเยี่ยนเงยหน้าขึ้นมาจากผ้าปักลายผีเสื้อ นางตั้งใจจะปักผ้าผืนนี้เพื่อให้เป็นของขวัญแก่หม่าชิงถิง ฮูหยินคนที่สามของผู้เป็นบิดา

หม่าชิงถิงกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอด หมอตำแยบอกว่าเด็กในครรภ์คือเด็กผู้หญิงแน่นอน ดูจากลักษณะของหม่าชิงถิงที่ดูอิ่มเอิบ มีน้ำมีนวล ทั้งยังดูสะอาดสะอ้าน

“ซวงเอ๋อร์ เสียงใครเอะอะอยู่หน้าเรือน” ซูฉิงเยี่ยนก้าวออกมายังหน้าประตูและพบว่าสาวใช้ของนางกำลังวิ่งเข้ามาพอดี

“เป็นคุณหนูรองเจ้าค่ะ นางจะให้ท่านออกไปพบให้ได้”

“แล้วทำไมนางจึงไม่เข้ามาเล่า”

“ข้าน้อยก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ” ซวงเอ๋อร์ส่ายหน้าทั้งที่ในใจนั้นรู้ดี

‘ซูรุ่ยเย่’ คุณหนูรองตระกูลซู หวาดกลัวการเข้ามายังเรือนบุปผาของซูฉิงเยี่ยนเป็นที่สุด สาเหตุก็เพราะถงฉิงลี่มารดาของซูฉิงเยี่ยน ซึ่งมีฐานะฮูหยินใหญ่ของคฤหาสน์เพิ่งจะสิ้นใจได้ไม่นาน

ตอนนี้บ่าวไพร่ต่างก็ร่ำลือว่าวิญญาณของนางยังคงวนเวียนอยู่ข้างกายบุตรสาวด้วยความห่วงใย ผู้ที่โวยวายว่าเห็นเป็นคนแรกก็คือซูรุ่ยเย่กับลี่หงเย่ผู้เป็นมารดา พวกนางทั้งสองพยายามเป็นอย่างยิ่งที่จะก้าวขึ้นมาเป็นใหญ่ในบ้าน ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่าคงหวาดกลัวมากว่าผู้ใด

ถึงอย่างนั้นไม่ว่าจะพยายามอย่างไร เรื่องราวภายในบ้านก็ยังคงมีเพียงซูฉิงเยี่ยนที่มีสิทธิ์จัดการ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องค่าใช้จ่ายของทุกคน หรือแม้กระทั่งเรื่องใหญ่น้อยที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์ ซึ่งเรื่องนี้ซูเหวิ่นก็เห็นด้วยและไม่เคยเข้ามาก้าวก่าย

ร้อนไปถึงลี่หงเย่ที่ต้องการเป็นใหญ่ในบ้าน ดังนั้นเมื่อถานลู่ผู้มีตำแหน่งเป็นถึงเจ้ากรมราชทัณฑ์ ส่งแม่สื่อมาที่คฤหาสน์เพื่อทาบทามสู่ขอ ลี่หงเย่เห็นเป็นโอกาสเหมาะที่ตนจะได้รับช่วงในการดูแลทรัพย์สินของตระกูลซู

ลี่หงเย่ยุยงให้ซูเหวิ่นตบปากรับคำ ซึ่งเรื่องนี้ซูเหวิ่นเองก็เห็นด้วยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว การแต่งงานครั้งนี้เขาพอใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะถานเจียงนั้นยังหนุ่มยังแน่น ทั้งยังเป็นมือปราบที่สร้างผลงานไม่น้อย อนาคตข้างหน้าอาจจะได้ขึ้นเป็นขุนนางใหญ่

บิดาของถานเจียงเป็นถึงเจ้ากรมราชทัณฑ์ หากบุตรสาวของเขาแต่งให้ถานเจียง เขาซึ่งเป็นบิดาของนางก็จะพลอยมีหน้ามีตาไปด้วย

ตระกูลถานกับตระกูลซูสองตระกูลคบหากันมานาน นับตั้งแต่ตอนที่ซูเหวิ่นยังคงเป็นมือปราบของราชสำนัก ก่อนที่เขาจะเกษียณอายุออกมาเพราะสุขภาพไม่เอื้ออำนวย

ตัวถานเจียงเองก็มีตำแหน่งเป็นมือปราบของราชสำนักเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงเคารพนับถือในตัวซูเหวิ่นมาโดยตลอด หากสองตระกูลเกี่ยวดองกัน แน่นอนอยู่แล้วว่าตระกูลซูย่อมสามารถเชิดหน้าชูตาได้อีกครั้ง

หลังจากตกลงกับแม่สื่อ ลี่หงเย่ไม่คาดว่าบุตรสาวของตนจะโวยวายอย่างเอาเป็นเอาตาย นางเพิ่งจะรู้ว่าบุตรสาวพอใจในตัวมือปราบถาน

หากรู้เช่นนี้เปลี่ยนเจ้าสาวเป็นบุตรสาวของนางแทน นางก็จะมีหน้ามีตาเพราะมีบุตรเขยเป็นถึงขุนนาง ทว่ามาคิดได้ตอนนี้ก็ดูจะสายไปแล้ว เพราะซูเหวิ่นยืนยันว่าจะให้ซูฉิงเยี่ยนแต่งเข้าตระกูลถาน

เมื่อโวยวายกับมารดาไม่ได้ผล และก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยเรื่องนี้กับบิดา ซูรุ่ยเย่จึงหันมาโวยวายเอากับซูฉิงเยี่ยนผู้เป็นพี่สาวต่างมารดาแทน และนี่คือต้นเหตุของเสียงกรีดร้องด่าทอที่ดังอยู่หน้าเรือนบุปผาของซูฉิงเยี่ยน

“มีเรื่องอะไรกัน” ซูฉิงเยี่ยนเอ่ยถามเมื่อได้ยินเสียงซูรุ่ยเย่ด่าทอบ่าวไพร่ดังลั่น “เย่เอ๋อร์ เจ้ามาตะโกนเสียงดังหน้าเรือนมีเรื่องด่วนอันใดหรือ หากมีเรื่องด่วนไยไม่เข้าไปข้างใน”

ซูฉิงเยี่ยนขมวดคิ้วมองผู้เป็นน้องสาว

“ท่านเลิกเสแสร้งเสียที ท่านรู้ทั้งรู้ว่าข้าชอบพอมือปราบถาน ไยท่านต้องแย่งเขาไปจากข้า ทำไมต้องเป็นท่านที่ได้ครอบครองสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ ข้าเองก็เป็นบุตรสาวท่านพ่อ เป็นคุณหนูตระกูลซู แต่ทำไมคนที่ได้รับสิ่งดีๆ มีเพียงท่าน ทำไม!” ซูรุ่ยเย่ตะเบ็งเสียงออกมาด้วยความโกรธแค้น

นางเป็นบุตรสาวของฮูหยินรอง กระทั่งบ่าวไพร่ในบ้านต่างก็มองข้าม บิดารักนางน้อยกว่าซูฉิงเยี่ยน ทั้งยังวางใจให้ผู้เป็นพี่สาวดูแลทุกอย่างในบ้าน แม้แต่การใช้จ่ายของนาง บิดาก็มอบอำนาจเต็มที่ให้ซูฉิงเยี่ยนเป็นคนดูแล นางอยากจะตัดชุดใหม่แต่ละครั้ง ก็ต้องอ้างเหตุผลร้อยแปด ผิดกับซูฉิงเยี่ยนที่มีถงฉิงลี่เป็นมารดา ทั้งยังเป็นฮูหยินใหญ่ของตระกูลซู

ถงฉิงลี่ชอบซื้อข้าวของแพงๆ มาให้ผู้เป็นบุตรสาวเสมอ ผิดกับนางเพราะมารดาไม่มีสินเดิม ทำให้นางต้องอยู่อย่างอัตคัด อยากได้อะไรก็ต้องขอความเห็นชอบจากผู้อื่นก่อน

นางรู้สึกตกเป็นรองซูฉิงเยี่ยนในทุกๆ เรื่อง ทั้งที่นางรู้ดีแก่ใจว่าเงินส่วนที่ถงฉิงลี่ใช้นั้น เป็นสินเดิมที่นำติดตัวมาในสมัยที่นางแต่งเข้าตระกูลซู

ที่นางใช้เงินส่วนนั้นซื้อของให้บุตรสาว ก็เพื่อมอบให้เป็นสินเดิมหากซูฉิงเยี่ยนออกเรือน และนั่นยิ่งทำให้นางเคียดแค้น กระทั่งจงเกลียดจงชังพี่สาวต่างมารดาที่เหนือกว่านางแทบทุกอย่าง

“มีแม่สื่อมาที่นี่เพื่อเจรจาการแต่งงานระหว่างตระกูลถานกับตระกูลซู ท่านพ่อเลือกที่จะแต่งเจ้าออกไปไม่ใช่ข้า ทั้งที่ข้าชอบพอท่านมือปราบมานาน และข้าก็เชื่อว่าเขามีใจให้ข้า”

“อะไรนะ!!” ซูฉิงเยี่ยนที่เพิ่งจะทราบเรื่องถึงกับตกตะลึง “เจ้าเข้าใจผิดหรือไม่ พี่ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย”

“เข้าใจผิดหรือ แม่สื่อเพิ่งจะกลับไปเมื่อครู่นี้เอง”

“แต่ท่านพ่อไม่เห็นเรียกพี่เข้าไปถามเลย” ซูฉิงเยี่ยนยังคงไม่อยากจะเชื่อ

ทุกครั้งบิดาจะให้เกียรตินางเสมอ ไม่ว่าเรื่องใดล้วนเอ่ยถามความเห็นนาง ยิ่งเป็นเรื่องที่นางจะต้องออกเรือน นางไม่เชื่อว่าบิดาจะลืมสิ่งที่รับปากมารดาของนางก่อนสิ้นใจว่าจะให้นางออกเรือนก็ต่อเมื่อนางพร้อม

“คุณหนูใหญ่ขอรับ” เสียงของเย่าจงพ่อบ้านคนเก่าแก่ที่อยู่กับตระกูลซูมานานดังขึ้น

“มีอะไรหรือ” ซูฉิงเยี่ยนรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีชอบกลเมื่อเห็นสีหน้าท่าทีลำบากใจของพ่อบ้านประจำตระกูล

“นายท่านเรียกหาท่านขอรับ” เย่าจงเอ่ย

“เห็นไหมเล่า ผิดคำข้าเสียที่ไหน” ซูรุ่ยเย่แค่นเสียงอย่างเย้ยหยัน

“เย่เอ๋อร์ เรื่องเป็นมาอย่างไรนั้นพี่ยังไม่รู้จริงๆ เจ้าก็รู้ว่าพี่ยังไม่อยากออกเรือน บางทีตระกูลถานอาจจะไม่ได้ส่งแม่สื่อมาสู่ขอพี่ก็เป็นได้ หากเป็นอย่างที่เจ้าพูดว่าเจ้ากับเขามีใจให้กัน เช่นนั้นคนที่เขามาสู่ขอก็น่าจะเป็นเจ้ามิใช่หรือ”