Todos los capítulos de บุปผากลางวสันต์: Capítulo 1 - Capítulo 10

แคว้นเยวี่ย รัชสมัยองค์จักรพรรดิเยวี่ยหย่งเต๋อ บัดนี้กำลังอยู่ในระหว่างการเจรจาเชื่อสัมพันธไมตรี เนื่องจากแคว้นฉินส่งสาส์นมาขอกระชับสัมพันธไมตรีผ่านการเสกสมรสองค์หญิงฉินหยูเฟยทรงมีพระราชประสงค์ที่จะเสกสมรสกับองค์ชายรองเยวี่ยเสียนเฉิง ยังความประหลาดใจมาสู่ผู้คนแคว้นเยวี่ย เพราะต่างคาดหมายว่าจะทรงหมายพระทัยในรัชทายาทเยวี่ยหย่งเสียงจักรพรรดิเยวี่ยหย่งเต๋อทรงเล็งเห็นแล้วว่าการเสกสมรสนี้น่าจะนำมาซึ่งความสุขสงบจากสงคราม จึงโปรดให้มีการเสกสมรสครั้งนี้ขึ้น“ท่านคิดเช่นไรกับสมรสพระราชทานครั้งนี้” เยวี่ยเสียนเฉิงถือเบ็ดตกปลาด้วยท่าทีมั่นคงแน่วแน่ บ่งบอกถึงอุปนิสัยที่ใจเย็นสุขุมและมั่นคงได้เป็นอย่างดีใบหน้าคมสันหล่อเหลา ดูสง่างาม องอาจ เต็มไปด้วยราศีแห่งความสูงศักดิ์ แม้เขาจะสวมเพียงชุดสีน้ำเงินเข้ม ที่ตัดเย็บด้วยผ้าหยาบๆ อย่างคนธรรมดาสามัญ“งานมงคลถือเป็นเรื่องดี ไยเจ้าต้องเป็นกังวล” เยวี่ยเทียนฉีตอบกลับด้วยนำเสียงเฉื่อยชา ดวงตาทั้งสองจ้องมองไปยังทะเลสาบที่อยู่ตรงหน้า มือทั้งสองประสานกันวางอยู่บนตัก ชุดที่เขาสวมเป็นเพียงผ้าฝ้ายสีเทา แต่ผู้คนที่พบเขาก็ยินดีที่จะมองข้ามมันไป เพราะถูกความหล่อเห

ซูรุ่ยเย่ยืนตัวแข็งอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน คำพูดของซูฉิงเยี่ยนทิ่มแทงเข้าไปในใจของนางเรื่องที่นางบอกว่าเขาชอบพอนางเป็นเรื่องโกหก นางมีใจให้กับถานเจียงก็จริง ทว่าเขานั้นหาได้ชอบพอนางไม่ ด้วยเพราะเขาเป็นที่ชื่นชอบของสตรีทั่วทั้งเมืองหลวง แม้ว่าทั้งสองจะเคยพบและพูดคุยกันมาหลายครั้ง ทว่าเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าชอบพอในตัวนางแต่อย่างใดคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ยังไม่ออกเรือนทั้งหลายต่างก็รู้ดีว่า ถานเจียงนั้นมีสาวใช้ที่เป็นอนุอยู่ในจวนอยู่แล้วถึงสองคน ทว่าพวกนางต่างก็พากันมองข้ามเรื่องนั้นไปจนหมด เพราะตราบใดที่พวกนางแต่งเข้าไปเป็นฮูหยินของเขาอย่างถูกต้อง มีหรือที่พวกนางจะต้องกลัวอนุของเขาที่เป็นเพียงสาวใช้ภายในห้องโถงของคฤหาสน์ ซูเหวิ่นรีบกุลีกุจอลุกขึ้นมาหาบุตรสาวคนโต เขาคาดหวังเป็นอย่างมากที่จะให้ซูฉิงเยี่ยนยินยอมพร้อมใจกับการแต่งงานครั้งนี้ เขาคิดว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับบุตรสาวตนโตของเขาแล้ว ทว่าเขาลืมไปเสียสนิทว่าก่อนหน้านี้เขาได้รับปากเรื่องใดไว้กับถงฉิงลี่ ฮูหยินที่เพิ่งจะสิ้นใจไป“เยี่ยนเอ๋อร์เจ้ามาแล้วหรือ”“ท่านพ่อ มีเรื่องใดหรือเจ้าคะ”“พ่อมีข่าวดีจะบอกเจ้า วันนี้ตระกูลถานส่งแม่สื

เมื่อครู่เขาไม่ได้ส่งเสียง เพราะเกรงว่าจะเป็นการรบกวนอีกฝ่าย เขาไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทแอบฟังสิ่งที่นางรำพึง ทว่ากลอนบทนั้น และคำพูดของนางกลับกินใจเขาเสียเหลือเกินเขาอดสงสัยไม่ได้ว่านางโดนบิดาร้องขอในเรื่องใดจึงปฏิเสธไม่ได้ หรือว่านางโดนบังคับให้แต่งงาน หากจับใจความจากสิ่งที่นางพูดถูกผู้อื่นบงการชีวิตโดยที่ตนไม่อาจปฏิเสธ เรื่องเช่นนี้เขาคุ้นเคยกับมันดี โดยเฉพาะคนผู้นั้นคือบิดาผู้ให้กำเนิดมือใหญ่ยื่นขึ้นไปโน้มกิ่งหูกวางลงมา ก่อนที่เขาจะค่อยๆ คลายปมเชือกที่หญิงสาวผูกเอาไว้กับกิ่งไม้ออกจ้องมองเชือกถักในมือแล้วพลิกไปมา เชือกถักที่ถูกถักทอร้อยรัดเอาไว้อย่างแน่นหนาโดยใช้เงื่อนตายที่ยากคลายออก เชือกถักที่เขาได้ยินว่านางใส่เส้นผมของนางถักรวมในใจกลางของเงื่อนบทกลอนของหญิงสาวผุดขึ้นมาในใจของเขาทันที “เงื่อนรักถักทอประสานใจ แฝงนัยความรักไม่เสื่อมคลาย ไม่พานพบเพียงหนึ่งเดียวดังใจหมาย มิขอผูกพันผู้ใดไปจนตาย แล้วหากเลือกได้ดังใจหมาย เจ้าหวังจะพบพานและผูกพันกับคนเช่นใดเล่า”พึมพำแล้วเขาก็ได้แต่ยกยิ้มที่มุมปากออกมา รู้สึกเสียดายที่เมื่อครู่มองเห็นใบหน้าของนางไม่ชัดเพราะเขาอยู่บนที่สูงทั้งยังพยา

ซูฉิงเยี่ยนถอนหายใจ นางต้องตัดความหวังของเขาลงเสีย มองจากใบหน้าเขียวคล้ำและมือที่กำแน่นของเขา นางก็รู้ว่าเขากำลังไม่พอใจเป็นอย่างมาก “มือปราบที่ข้ากล่าวไปทั้งหมดนี้ก็เพียงเพราะข้านั้นยังมิพร้อมที่จะออกเรือนจริงๆ ดังนั้นจึงอยากจะขอความเห็นใจจากท่าน ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนดี ทั้งยังเป็นถึงมือปราบที่คนในเมืองหลวงต่างก็นับหน้าถือตา มีหญิงสาวจากตระกูลใดบ้างในเมืองหลวงไม่ชมชอบในตัวท่าน ทว่าข้า....”“เขาคือผู้ใด บุรุษผู้นั้น..” ถานเจียงยังคงมั่นใจว่านางปฏิเสธ เพราะนางมีคนที่นางรักชอบอยู่ก่อนแล้ว มิเช่นนั้นมือปราบที่หญิงสาวทุกคนในเมืองหลวงต่างก็หมายปองอย่างเขา มีหรือที่นางจะปฏิเสธ“เขาเป็นเพียงคนธรรมดาผู้หนึ่ง ข้าบอกท่านไม่ได้เพราะเรื่องนี้แม้แต่ท่านพ่อเองก็ไม่รู้” ซูฉิงเยี่ยนได้แต่กัดฟันโกหกออกไป “ข้าขอร้อง ท่านอย่าบอกท่านพ่อเรื่องนี้ได้หรือไม่ ข้าไม่อยากให้เขาเดือดร้อน” ซูฉิงเยี่ยนมองเขาด้วยแววตาขอร้องมองแววตาของซูฉิงเยี่ยนแล้วทำให้ถานเจียงได้แต่ข่มความโกรธกรุ่น เขาชอบนาง...ไม่สิ...เขารักนาง รักตั้งแต่ครั้งแรกที่พบนางแล้ว ทว่าตอนนี้นางกลับปฏิเสธเขา ทั้งยังบอกว่านางมีคนรักอยู่แล้ว เขารู้สึกแน่น

แม้ว่าจะชูช่ออยู่เพียงดอกเดียว ทว่ากลีบดอกที่กำลังจะเผยอบานกลับยังคงยืนหยัดงดงาม แม้ว่าพระพิรุณจะสาดซัดครั้งแล้วครั้งเล่าแม้ว่าลมแรงจะพัดโบกจนเอนไหว บัวดอกนั้นก็ยังคงชูช่อเหนือน้ำอย่างมั่นคงเช่นเดิม“ข้าจะเป็นดังปทุมดอกนั้น” ซูฉิงเยี่ยนพึมพำคนเดียวเบาๆ สายตายังคงจดจ้องไปยังบัวดอกนั้นใบหน้าเรียบเฉยปรากฏรอยยิ้มแห่งความหวังขึ้นมา ชั่วขณะกลับมีสายลมหอบหนึ่ง ซัดสาดสายฝนเข้ามายังศาลา ทว่าร่างของนางยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ขณะที่คนอื่นๆ บ้างก็ถอยหลังกลับเข้าไปหลบ บ้างก็รีบยกมือขึ้นบดบัง บ้างก็โค้งตัวหลบสายฝนพัลวัน“คุณหนูเจ้าคะ” ซวงเอ๋อร์เรียกเสียงเบาทั้งยังเดินเข้ามาสะกิดซูฉิงเยี่ยนขมวดคิ้ว เมื่อมองเห็นบ่าวไพร่ของคฤหาสน์ที่กำลังกางร่มเดินเข้ามายังศาลา ด้านหลังบ่าวคนนั้นยังมีรถม้าของตระกูลจอดอยู่นางไม่ต้องเดาก็แน่ใจแล้วว่าบิดาให้คนมารับนางกลับ และสาเหตุก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องการมาเยือนจวนตระกูลซูของถานเจียง เพราะก่อนหน้านี้บิดาให้คนมาเร่งรัดนางหลายครั้งเพื่อให้นางกลับให้ทันเวลา“ไปเถิด ข้าถ่วงเวลาได้เพียงเท่านี้ อย่างไรเสียก็ต้องกลับไปเผชิญหน้า” ซูฉิงเยี่ยนหมุนตัวไปมองบัวดอกนั้นเป็นครั้งสุดท้