บทที่ 3

ซูรุ่ยเย่ยืนตัวแข็งอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน คำพูดของซูฉิงเยี่ยนทิ่มแทงเข้าไปในใจของนาง

เรื่องที่นางบอกว่าเขาชอบพอนางเป็นเรื่องโกหก นางมีใจให้กับถานเจียงก็จริง ทว่าเขานั้นหาได้ชอบพอนางไม่ ด้วยเพราะเขาเป็นที่ชื่นชอบของสตรีทั่วทั้งเมืองหลวง แม้ว่าทั้งสองจะเคยพบและพูดคุยกันมาหลายครั้ง ทว่าเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าชอบพอในตัวนางแต่อย่างใด

คุณหนูตระกูลใหญ่ที่ยังไม่ออกเรือนทั้งหลายต่างก็รู้ดีว่า ถานเจียงนั้นมีสาวใช้ที่เป็นอนุอยู่ในจวนอยู่แล้วถึงสองคน ทว่าพวกนางต่างก็พากันมองข้ามเรื่องนั้นไปจนหมด เพราะตราบใดที่พวกนางแต่งเข้าไปเป็นฮูหยินของเขาอย่างถูกต้อง มีหรือที่พวกนางจะต้องกลัวอนุของเขาที่เป็นเพียงสาวใช้

ภายในห้องโถงของคฤหาสน์ ซูเหวิ่นรีบกุลีกุจอลุกขึ้นมาหาบุตรสาวคนโต เขาคาดหวังเป็นอย่างมากที่จะให้ซูฉิงเยี่ยนยินยอมพร้อมใจกับการแต่งงานครั้งนี้ เขาคิดว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับบุตรสาวตนโตของเขาแล้ว ทว่าเขาลืมไปเสียสนิทว่าก่อนหน้านี้เขาได้รับปากเรื่องใดไว้กับถงฉิงลี่ ฮูหยินที่เพิ่งจะสิ้นใจไป

“เยี่ยนเอ๋อร์เจ้ามาแล้วหรือ”

“ท่านพ่อ มีเรื่องใดหรือเจ้าคะ”

“พ่อมีข่าวดีจะบอกเจ้า วันนี้ตระกูลถานส่งแม่สื่อมาเจรจาสู่ขอเจ้าให้มือปราบถาน เขาเป็นมือปราบที่ทำหน้าที่อย่างแข็งขัน หลายปีมานี้พ่อกับเขารู้จักกันเป็นอย่างดี อีกทั้งเราสองตระกูลก็คุ้นเคยสนิทสนม พ่อจึงคิดว่าเขาเหมาะกับเจ้าดังกิ่งทองใบหยก ดังนั้น...”

“ท่านพ่อ ลูกยังไม่อยากออกเรือนเจ้าค่ะ”

“ทำไมเล่า เจ้าไม่ชอบเขาหรือ”

“ท่านพ่อมือปราบถานเป็นคนดีมีความสามารถ ทว่าลูกหาได้ต้องการออกเรือนไปตอนนี้ไม่ ท่านก็ทราบดีว่าลูกเพียงอยากจะมีชีวิตที่เรียบง่าย ลูกเพียงอยากใช้ชีวิตกับใครสักคนที่ทำให้ลูกอยู่ด้วยและรู้สึกสงบ ลูกสามารถพึ่งพิงเขา อีกทั้งเขาก็สามารถมอบความมั่นคงกับลูกได้ ทว่าท่านเองก็รู้ดีว่าเขามีอนุอยู่แล้วถึงสองคน เห็นได้ชัดว่าต่อไปลูกคงไม่อาจมีชีวิตสงบสุขได้ ท่านยังต้องการให้ลูกแต่งให้เขาอีกหรือ”

“เยี่ยนเอ๋อร์ หากเจ้ากังวลเรื่องนั้นพ่อสามารถพูดคุยกับมือปราบถาน เจ้าแต่งเข้าไปเป็นฮูหยินเอกของเขา จะใส่ใจเรื่องอนุของเขาทำไม อย่างไรเสียเจ้าก็คือผู้ที่เป็นใหญ่ในจวน อนุพวกนั้นยังนับเป็นตัวอะไรได้”

“ท่านพ่อ ท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านให้สิทธิ์ท่านแม่รอง เทียบเท่าท่านแม่ที่เป็นฮูหยินเอกทุกอย่าง” ซูฉิงเยี่ยนเอ่ยเสียงเรียบ

และนั่นทำเอาซูเหวิ่นเงียบไป

เขาคาดไม่ถึงว่าจะโดนบุตรสาวที่ว่านอนสอนง่ายตอกกลับเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยเช่นนี้ นางไม่ได้โวยวาย นางไม่ได้ขึ้นเสียง ทว่าถ้อยคำทุกคำของนาง กลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

“เยี่ยนเอ๋อร์ เจ้าก็อายุจะย่างเข้าสิบเก้าแล้ว บุตรสาวตระกูลอื่นแต่งงานมีเย้ามีเรือนไปตั้งแต่อายุสิบเจ็ดสิบแปด หากยังไม่ออกเรือนจะโดนติฉินนินทาได้ พ่อไม่ต้องการให้เกิดเรื่องเช่นนั้นกับเจ้า”

“ท่านพ่อ ท่านลืมเรื่องที่รับปากท่านแม่เอาไว้แล้วหรือเจ้าคะ” ซูฉิงเยี่ยนตัดสินใจใช้ไม้ตาย

“จริงอยู่พ่อรับปากแม่เจ้าไว้ว่าจะไม่บังคับเจ้าหากเจ้าไม่เต็มใจ ทว่าคนอย่างมือปราบถาน ไม่มีบุรุษคนไหนที่จะเทียบเท่าเขาได้อีกแล้ว คนดีมีฝีมือทั้งยังอนาคตไกลเช่นเขา ในเมืองหลวงพ่อคิดว่าไม่มีใครที่เหมาะไปกว่าเขาอีกแล้ว”

“ท่านพ่อ...”

“พ่อตัดสินใจแล้ว หากว่าเจ้ายังเห็นพ่อเป็นพ่อก็จงเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวเสีย”

“แต่ข้าไม่...”

“ถือว่าพ่อขอร้อง พ่อรับปากแม่สื่อไปแล้วว่าจะยกเจ้าให้มือปราบถาน ทำเพื่อพ่อสักครั้ง ในฐานะบุตรสาวคนโตของตระกูล เจ้าสมควรออกเรือนไปอย่างสมฐานะของตระกูลเรา ไม่เช่นนั้นพ่อจะถือว่าเจ้าไม่เห็นแก่หน้าพ่อ”

“แต่มือปราบถานชอบพออยู่กับเย่เอ๋อร์นะเจ้าคะ”

“อะไรนะ”

“เย่เอ๋อร์เป็นคนบอกข้าเอง นางชอบพออยู่กับมือปราบถาน ท่านจะยกข้าให้เขาเช่นนี้ไม่เป็นการทำร้ายจิตใจพวกเขาหรอกหรือเจ้าคะ อีกอย่างนั่นจะยิ่งเป็นการทำร้ายข้าด้วย แม่สื่อมาที่นี่อาจจะมาสู่ขอเย่เอ๋อร์ก็เป็นได้”

“เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ พ่อไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลย มือปราบถานไม่เคยเอ่ยถึงเย่เอ๋อร์เลยสักครั้ง ตรงกันข้ามเขาชื่นชมเจ้าทั้งยังเอ่ยถึงเจ้าบ่อยครั้ง”

“แต่ข้ากับเขาไม่เคยพบปะกันมาก่อนเลยสักครั้งนะเจ้าคะ”

“เขาเคยพบเจ้าแล้วในวันที่เขามาบ้านเรา”

“นั่นเป็นเพียงการพบกันเพียงผิวเผินเท่านั้น”

“ไม่ต้องพูดแล้ว พ่อตัดสินใจแล้วจะไม่พูดซ้ำอีก หากเจ้ายังเห็นว่าพ่อคือพ่อก็อย่าได้เอ่ยอะไรอีก โบราณว่าไว้อยู่บ้านเคารพเชื่อฟังบิดามารดา ออกเรือนเคารพเชื่อฟังสามี พ่อไม่เชื่อว่าแม่เจ้าจะไม่เคยสอนไว้ ในเมื่อเรื่องนี้พ่อบอกว่าต้องเป็นเจ้าก็ให้เป็นไปตามนั้น เดือนหน้าตระกูลถานจะยกเกี้ยวมารับเจ้า งานทุกอย่างที่เจ้ารับผิดชอบให้เปลี่ยนมือไปยังแม่รองของเจ้า ส่วนเจ้าก็เตรียมตัวเป็นเจ้าสาว ให้เป็นไปตามนี้” พูดจบซูเหวิ่นก็รีบเดินจากไปทันที

ซูฉิงเยี่ยนได้แต่นิ่งฟัง เนื่องเพราะบิดาอ้างถึงมารดาที่สิ้นใจไปต่อหน้านาง ทั้งยังใช้น้ำเสียงคล้ายตำหนิไปถึงมารดาของนาง เรื่องที่นางไม่เชื่อฟังและยินยอมออกเรือนไปโดยดี เขาอ้างถึงหลักคำสอนของคนโบราณ ทว่าเขาเองกลับตั้งใจมองข้ามคำมั่นของตนเองว่ารับปากมารดาของนาง

ตอนนี้ซูฉิงเยี่ยนได้แต่กระวนกระวาย นางจะทำเช่นไรดี หากไม่ยินยอมนางก็จะกลายเป็นลูกอกตัญญูที่ไม่เชื่อฟังบิดา แต่หากยินยอมแต่งออกไปตามที่บิดาต้องการ ชีวิตของนางเองก็จะไม่มีวันเป็นสุขไปตลอด

ไม่ต้องล่วงรู้อนาคต ก็สามารถมองเห็นเรื่องราววุ่นๆ ที่จะตามมา หลังจากที่แต่งเข้าไปในตระกูลถานอย่างชัดเจน ตัวอย่างที่นางเห็นก็ไม่ได้ไกลตัวเลย เพราะบิดานางมีอนุถึงสามคน

คนแรกก็คือลี่หงเย่มารดาของซูรุ่ยเย่

คนที่สองคือเหอเสาเย่า ซึ่งตอนนี้กลับไปเยี่ยมบ้านเกิดที่อยู่ต่างเมือง

คนที่สามก็คือหม่าชิงถิง ที่ตอนนี้กำลังตั้งครรภ์กำลังจะคลอด

ซูฉิงเยี่ยนได้แต่ขมวดคิ้วครุ่นคิด นางยังไม่อยากออกเรือน ไม่อยากแต่งให้ถานเจียง ทั้งชีวิตนี้ความฝันเดียวของนาง คืออยากจะแต่งให้กับคนธรรมดาที่มีชีวิตเรียบง่ายสักคน คนที่สามารถดูแลนางได้ในยามทุกข์ยาก