ตอนที่9 กับดัก

วันนี้ณิชคุณตัดสินใจไปตรวจสุขภาพร่างกายที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง เพราะรู้สึกระยะหลังตัวเองอ่อนเพลียผิดปกติ คิดว่ามันน่าจะมาจากความเครียดสะสมทำให้สุขกายถดถอยไปด้วย ถึงแม้จะพักผ่อนให้เพียงพอยังไงก็รู้สึกไม่เต็มอิ่ม และมักจะปวดท้องบ่อยช่วงสามวันมานี้แบบไม่ทราบสาเหตุ

ก่อนอื่นชายหนุ่มทำการวัดส่วนสูงและชั่งน้ำหนักตัวให้เป็นไปตามขั้นตอน จากนั้นค่อยไปวัดความดัน

“ฮะ ลดลงห้ากิโลเลยเหรอ”

เสียงอุทานตกใจกับน้ำหนักตัวที่ได้มาตรฐานเมื่อเทียบกับส่วนสูง ใบหน้าหล่อเหลาแสดงความวิตกกังวล เพราะการที่เขาปวดท้องถึงจะเข้าห้องน้ำบ่อยมันก็ไม่ได้ขับถ่ายออกมาเยอะ และไม่ใช่อาการท้องเสียแบบที่คนส่วนใหญ่เป็น อาหารเขาก็รับประทานปกติยกเว้นมื้อเย็นที่งดทาน แต่เป็นการเน้นพวกสลัดแทน

"เชิญนั่งครับ"

"ขอบคุณครับ"

"อาการเป็นยังไงครับ"

"สองเดือนมานี้ผมรู้สึกอ่อนเพลียครับ ความสามารถเหมือนถดถอยไปมาก กลางคืนนอนไม่ค่อยหลับตรงนี้น่าจะมาจากความเครียด แต่ที่มาตรวจเพราะปวดท้องมาสามวันแบบไม่ทราบสาเหตุครับ การขับถ่ายก็มากกว่าปกติ แต่ไม่ใช่อาการเดียวกับท้องเสียนะครับ แล้วเมื่อกี้ผมเพิ่งชั่งน้ำหนักมันลดลงเยอะเลยครับ เมื่อสี่วันน้ำหนักยังปกติอยู่ในเกณฑ์ที่ดีครับ"

ชายหนุ่มนั่งให้หมอได้ชักถามอาการก่อนคร่าว ๆ ส่วนหมอฟังและจดอาการของผู้ป่วยไปด้วย ถ้าจะมั่นใจก็ต่อเมื่อตรวจอย่างละเอียด เพราะฟังจากที่เล่าน่าจะเกี่ยวกับลำไส้ 

"อืม...อ่อนเพลีย ขับถ่ายมากกว่าปกติ ไม่ใช่อาการท้องเสีย งั้นเคยท้องผูกไหมครับ"

"ก็เคยครับค่อนข้างที่จะบ่อย ผมเลยเน้นพวกอาหารที่มีกากใยเพิ่ม เพราะปกติผมชอบเมนูทอด ปิ้งย่างครับ พวกเนื้อแดง แต่บางครั้งผมก็เบื่ออาหาร"

ข้อมูลนี้ถือเป็นเรื่องที่สำคัญหมอชายวัยกลางคนจึงจดไว้ จากที่ผู้ป่วยคนนี้เล่ามาอาจเสี่ยงต่อการเป็นมะเร็งลำไส้ได้ นี่คงเป็นสัญญาณเตือนของโรค อาการเริ่มแรกยังสามารถรักษาให้หายได้ มันคงดีกว่าไม่มาตรวจกว่าจะรู้ตัวก็อาจลุกลามไประยะสุดท้ายไปแล้ว

ณิชคุณนั่งรอผลตรวจสักพักหนึ่ง หมอที่ทำหน้าที่ในการตรวจก็เดินมารายงานผลให้ทราบ สีหน้าที่เขาสังเกตเห็นคือเหมือนกังวลใจทำให้ชายหนุ่มเริ่มตึงเครียดไปตาม ๆ กัน

"คุณณิชคุณพร้อมจะฟังผลไหมครับ หมอต้องเรียนให้ทราบก่อนนะครับว่าโรคนี้ทุกคนมีโอกาสเป็นได้ และมีโอกาสรักษาให้หายถ้ารู้สึกร่างกายมีความผิดปกติแล้วมาตรวจไวครับ"

"ครับ ผมพร้อมครับ"

แม้จะกลัวแต่ณิชคุณก็อยากทราบผลเหมือนกันว่าอาการที่ตัวเองเป็นมันเกี่ยวกับโรคอะไร และพอมีโอกาสรักษาหรือเปล่า

"คุณเป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่ระยะแรกครับ อันนี้รักษาได้ครับให้ลดอาหารประเภทเนื้อแดงลง รวมถึงพวกของทอดที่ใช้น้ำมันเยอะ หรืองดไปเลยยิ่งดีครับ อาหารประเภทต้มหรือผัดที่ใช้น้ำมันน้อยกว่าก็อร่อยไม่แพ้กัน แนะนำพวกเนื้อปลา ปู กุ้ง แทนเนื้อหมูแดงไปก่อน แต่จริง ๆ พวกปิ้งย่างก็ไม่แนะนำเหมือนกันเพราะมันส่งผลเสียต่อสุขภาพครับ หรือใช้การอบแทนก็ได้ครับ อยากให้ทานอาหารอ่อน ๆ ที่มันย่อยง่ายประเภทผักเช่น ยอดฟักทอง ผักโขม ถั่วฝักยาว บร็อคโครี่เป็นต้น ถ้าชอบทานผลไม้เน้นลูกพรุน ฝรั่ง กล้วย มะละกอครับ"

"ขอบคุณมากครับ ผมจะงดครับแล้วทดแทนเป็นอย่างอื่นตามที่แนะนำมาครับ"

"ดีเลยครับ และที่สำคัญพักผ่อนให้เพียงพอนะครับ อย่าเครียด เพราะความเครียดมักทำให้คนเราเผลอทำตามความเคยชินโดยไม่รู้ตัวครับ ดังนั้นจึงแนะนำอีกวิธีคือไปพบจิตแพทย์ด้วยยิ่งดีครับ เพื่อควบคู่กับการรักษาและเห็นผลไวครับ"

ณิชคุณนั่งฟังคุณหมอแนะนำปัจจัยที่นำไปสู่ความเสี่ยงของโรคเพิ่ม ตอนนี้เขารู้แล้วว่าตัวเองเป็นมะเร็งลำไส้ มารดาของเขาก็เคยเป็นมะเร็งเหมือนกันคงจะรักษาช้าไป ชายหนุ่มกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะบอกเรื่องนี้กับณัฐวดีน้องสาวดีหรือไป เพราะพวกเขามีเหลืออยู่กันเพียงแค่นี้

'ทำไมแม่ไม่เคยบอกผมสักคำฮือ…หรือเป็นเพราะผมที่บกพร่องหน้าที่ลูก คิดถึงแต่ความสุขของตัวเองจนลืมสังเกตความรู้สึกของแม่'

'ดิวก็ผิดค่ะ ดิวแย่เหมือนกัน'

'ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้นครับ อย่าโทษตัวเอง ถ้าแม่รู้แม่คงจะเสียใจ ที่แม่ไม่บอกเพราะไม่อยากให้นิวกับดิวเป็นห่วง เข้าใจไหมครับ'

ชายหนุ่มนั่งนึกทบทวนความหลังตอนที่มารดาเพิ่งจากไป ตอนนี้ไม่สงสัยกับคำพูดของนันทกรผู้เป็นอาแล้ว เขาเข้าใจทุกอย่างเมื่อตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับมารดา กำลังตัดสินใจอยู่ว่าจะบอกน้องสาวดีหรือไม่ เพราะอีกใจก็ไม่อยากให้ณัฐวดีต้องเป็นห่วง และนี่คือระยะแรกของโรค ถ้าเขาทำตามคำแนะนำของหมออย่างเคร่งครัดก็มีโอกาสหายเหมือนกัน

หมอชายวัยกลางคนได้จัดเตรียมชุดยาพร้อมทำใบนัดให้ณิชคุณมาตรวจเพื่อเฝ้าดูอาการของโรค โชคยังดีที่พบเจอความผิดปกติและมาตรวจตั้งแต่เนิ่น ๆ ถ้ามาช้ากว่านี้เชื้อจะลุกลามยากต่อการรักษาให้หายขาดได้ 

หลังชำระเงินและรับยาแล้วณิชคุณก็เดินทางกลับไปยังไร่ส้ม พรุ่งนี้เขาจะไปพบจิตแพทย์เพื่อรักษาอาการเครียดนอนไม่หลับ พึ่งพายานอนหลับบ่อยเขาก็กลัวผลกระทบต่อสุขภาพในภายหลัง

นันทกรกับศิระไปเที่ยวพักผ่อนที่ต่างจังหวัด บรรดาแม่บ้านจึงถูกให้มาช่วยอยู่เป็นเพื่อนหลานสาวบุญธรรม เนื่องจากว่าหลานชายไปพักใจที่เชียงใหม่ยังไม่กลับมา ณัฐวดีเป็นผู้หญิงและอยู่กับแม่บ้านคนหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาทำงานไม่นานเพียงแค่สองคน ดังนั้นนันทกรจึงเห็นด้วยกับศิระที่จะให้คนในบ้านตนย้ายมาอยู่กับณัฐวดีชั่วคราวก่อน อย่างน้อยก็ช่วยเหลือในยามคับขันได้

“คุณดิวจะเอาเสื้อผ้าไปซักเหรอคะ เดี๋ยวช่วยซักให้ค่ะ”

“อ่อค่ะ ไม่เป็นไรค่ะมันมีพวกชุดชั้นในด้วย”

หญิงสาวตอบกลับแม่บ้านของผู้เป็นอาอย่างเคอะเขิน นี่คือเหตุผลว่าทำไมเธอถึงอยากจัดการด้วยตัวเองมากกว่าจะให้คนอื่นช่วย

“ไม่เป็นไรค่ะป้าไม่ถือ ผู้หญิงด้วยกันจะเป็นอะไรไป”

เมื่อป้าแม่บ้านค้านหัวชนฝาจะช่วยซักให้ได้ ณัฐวดีจึงหยิบชุดชั้นในทุกตัวในตะกร้าออกเอาไว้ซักเอง 

“เอาไปได้เลยค่ะป้านาว” หญิงสาวเอาชุดชั้นในทั้งหมดออกมากุมไว้แนบอกพลางยิ้มเขิน ๆ ให้

“ดื้อจริง ๆ นะเรา”

แม่บ้านมองค้อนอย่างไม่จริงจังนักแกมหยอกเล่นมากกว่า เธอเห็นหญิงสาวตั้งแต่ยังเล็กตอนที่บิดามารดาของณิชคุณยังไม่เสีย พี่น้องต่างสายเลือดที่รักใคร่ปรองดองไร้เรื่องชู้สาวแบบนี้หาได้ยากมาก และเธอก็ดีใจที่เด็กทั้งสองคนนี้เติบโตมาอย่างมีคุณภาพ 

ก่อนที่ศิระกับนันทกรจะไปเที่ยวต่างจังหวัดได้กำชับพวกเธอไว้อย่าได้ตามใจณัฐวดีมาก โดยเฉพาะเรื่องงานบ้านถ้าหญิงสาวว่างจะจัดการเองหมด และให้ช่วยเป็นหูเป็นตาแม้จะมีกล้องวงจรปิดอยู่แล้วก็ตาม

ณัฐวดีเดินถือชุดชั้นในของตนขึ้นห้องไปซักในห้องน้ำแทน จากนั้นก็เอาไปตากที่หน้าระเบียงห้อง แล้วเอาที่หนีบผ้ามาเหน็บไว้กันลมพัดปลิว

ในระหว่างทำงานก็มีสายเรียกเข้าเธอจึงลุกไปหยิบโทรศัพท์มาดูว่าใครโทรมา เมื่อเบอร์ไม่คุ้นเธอจึงรอฟังเสียงก่อนเพราะกลัวพวกมิจฉาชีพมาก่อกวน

[น้องดิวว่างไหมครับ นี่พี่ไนล์เองนะครับ]

“สวัสดีค่ะคุณไนล์ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรรึเปล่าคะ” ใบหน้าสวยงุนงงว่าเพื่อนพี่ชายคนนี้มีเบอร์โทรศัพท์ของเธอได้ยังไง ตั้งแต่รู้จักกันมาอีกฝ่ายไม่เคยขอ และณิชคุณก็ไม่เคยให้เบอร์ติดต่อของเธอให้ใครโดยพลการ

[คืออยู่ ๆ พี่ก็นึกอยากกินไข่เจียวหมูสับครับ ให้ป้าแม่บ้านทำก็ไม่ถูกปาก สั่งจากออนไลน์ก็ไม่ได้รสชาติที่ต้องการ ถ้าน้องดิวพอมีเวลารบกวนมาช่วยทำไข่เจียวหมูสับให้พี่กินหน่อยนะครับ]

“อ่อได้ค่ะ เดี๋ยวทำเสร็จจะเรียกแกรปมารับไปส่งให้ถึงที่นะคะ เดี๋ยวคุณไนล์ส่งที่อยู่มาในไลน์ตามเบอร์นี้ได้เลยค่ะ”

ณัฐวดีลืมถามคณเดชว่าอีกฝ่ายได้เบอร์โทรศัพท์ของเธอมาจากใคร

[พี่ชอบทานแบบร้อน ๆ ใหม่ ๆ ครับ รบกวนน้องดิวมาทำไข่เจียวหมูสับที่คอนโดของพี่ได้หรือเปล่าครับ]

“เออ…คือ”

[น้องดิวยังโกรธพี่อยู่เหรอครับ คือตั้งแต่เสียน้องเปรี้ยวไปพี่กินอะไรไม่ลงเลยครับ แต่ถ้าไม่สะดวกไม่เป็นในนะครับพี่ขอโทษที่รบกวน]

“ปะเปล่าค่ะ งั้นเดี๋ยวดิวขอตากเสื้อผ้าก่อนนะคะ”

[ขอบคุณครับ เดี๋ยวพี่ส่งที่อยู่ไปให้ครับ]

“ได้ค่ะ”

บทสนทนาจบสิ้นลงหญิงสาวกำลังครุ่นคิดหนัก เพราะปกติคณเดชไม่เคยพูดจาไพเราะแบบนี้ อีกอย่างเธอไม่เคยไปเหยียบถิ่นฐานของอีกฝ่าย ยกเว้นณิชคุณพี่ชายบุญธรรมของเธอ ถึงจะแปลกใจแต่ก็ไม่มีเวลาคิดมากกว่านี้แล้ว เธอจึงรีบจัดการธุระที่ค้างคาอยู่ให้เสร็จ จากนั้นก็ไปหาชายหนุ่มตามหมุดที่ปักเอาไว้ และตั้งใจจะไปแค่สามสิบนาทีก็กลับไม่อยากให้มันดึก เพราะนี่ก็ใกล้จะเย็นมากแล้ว

คณเดชยิ้มย่องด้วยสายตาอันร้ายกาจเกินกว่าจะคาดเดา ในตอนแรกเขาตั้งใจหลอกณัฐวดีมาเป็นของตนก่อนแล้วค่อยทำลายธุรกิจของณิชคุณให้ย่อยยับ แต่เมื่อหลายวันก่อนทำให้เขาจุดประกายขึ้นมาจึงเปลี่ยนแผนใหม่ เพราะเมื่อเห็นบริษัทเพียรคุณแพคเกจจิ้งเปิดรับสมัครพนักงาน เขาจึงส่งคนของตนเข้าไปสมัครเป็นจำนวนมาก แต่ก็ถูกคัดออกไปหลายคนเหลือเพียงแค่สองคนที่ได้เข้าไปทำงาน มันก็คงดีกว่าไม่มีใครสักคนหลุดลอดเข้าไปในนั้นเล่นงาน

“ทำเป็นลีลามีธุระอย่างอื่นที่ต้องจัดการ คิดว่าฉันดูผู้หญิงอย่างเธอไม่ออกหรือไง เล่นตัวให้ดูสูงส่งแค่ไหนคนอย่างเธอก็มีค่าน้อยกว่าเศษผ้าขี้ริ้วของขอทาน”

ด่านินทาลับหลังเสร็จชายหนุ่มก็ไม่ลืมที่จะส่งพิกัดให้คนที่ตนดูถูก เดี๋ยวถ้าหญิงสาวมาถึงเขาจะทำการพิสูจน์อะไรบางอย่าง เพื่อกระชับความสัมพันธ์ของทั้งคู่จนกว่าอีกฝ่ายจะยอมเปลื้องผ้าให้เขาได้ย่ำยีสมใจ จากนั้นก็ทำให้เจ้าตัวรับรู้ว่าเป็นคนเต็มใจให้เขาทำแบบนี้เอง แล้วจะให้รับผิดชอบผู้หญิงใจง่ายสำส่อนแบบนี้ได้ยังไง ไม่มีทาง

TBC.