ตอนที่8 ตีสนิท

สองสัปดาห์ต่อมา

ณัฐวดีอาศัยอยู่บ้านเพียงคนเดียวลำพัง ส่วนพี่ชายไปอยู่เชียงใหม่สักระยะหนึ่งแล้วหลังจากไว้อาลัยอดีตคนรักเสร็จ แต่ทั้งสองก็ไม่เคยขาดการติดต่อยังคงไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ ณัฐวดีก็พยายามปลอบประโลมไม่ให้พี่ชายคิดมาก เพราะการจากไปของปวิมลไม่ได้ข้องเกี่ยวกันแล้ว เนื่องจากหญิงสาวได้เลิกรากับณิชคุณเพื่อแต่งงานกับคณเดช และในตอนนั้นก็ไม่มีใครคิดว่ามันจะเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น

ร่างบางทานอาหารเสร็จก็หยิบจานชามไปล้างก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน เนื่องจากพี่ชายไม่อยู่เธอจึงต้องบริหารจัดการทุกอย่างแทนชั่วคราวไปก่อน รอให้สภาพจิตใจของอีกฝ่ายพร้อมกว่านี้เธอจะกลับไปเป็นผู้ช่วยเหมือนเดิม แม้จะมีรายได้หลักแสนต่อเดือนแต่ช่วงวันหยุดณัฐวดีมักจะทำอาหารขายผ่านช่องทางออนไลน์แล้วรอรถจากพนักงานส่งอาหารมารับ วิธีนี้เธอรู้สึกสะดวกง่ายดี เพราะไม่ต้องออกไปตากแดดตากฝนให้เหนื่อย อีกทั้งช่วยควบคุมด้านวัตถุดิบ เพราะจำกัดรายการอาหารและทำตามที่ลูกค้าสั่ง เพื่อไม่ให้มีของเหลือติดค้าง

หญิงสาวไม่มีทางรับรู้เลยว่ามีใครบางคนแอบมองอยู่นอกรั้ว ถ้าไม่เปิดกล้องวงจรดูจะไม่มีทางเห็นเลย

"นี่แค่เริ่มต้น พวกมึงยังต้องถูกทรมานไปอีกนาน ๆ"

ร่างสูงพูดพลางสาดสายตาเข้าไปหาคนที่อยู่ภายในบ้านด้วยสายตาอำมหิต เมื่อวานนี้เขาได้ส่งหนอนบ่อนไส้เข้าไปสมัครงานในบริษัทของณิชคุณเป็นจำนวนมาก เพราะเห็นติดป้ายประกาศรับสมัครงานตำแหน่งธุรการ บัญชี การตลาด ตำแหน่งละหนึ่งอัตตรา หากธุรกิจนี้กำลังย่อยยับเมื่อไหร่เขาจะเป็นคนยื่นมือเข้าไปช่วยเพื่อให้เกิดความไว้เนื้อเชื่อใจ และมีโอกาสได้ใกล้ชิดณัฐวดีมากขึ้นโดยที่ณิชคุณปราศจากความสงสัยในตัวเขา

คณเดชขับรถออกไปถ้าอยู่นานกว่านี้จะถูกจับสังเกต อย่างน้อยก็ให้เหมือนเป็นเส้นทางผ่านไปมาในการทำธุระก็พอ แต่เขาก็ยังคงจับตาดูทุกฝีก้าว เพราะอยากรู้ว่าณัฐวดีมีคนที่ชอบหรือเปล่า อีกฝ่ายถึงได้พูดอย่างมั่นอกมั่นใจว่าไม่ได้รู้สึกชอบเขาอีก

ณัฐวดีขับรถออกมาถึงประตูรั้วบ้าน แม่บ้านสาวที่พี่ชายจ้างไว้ดูแลบ้านก็ทำหน้าที่เป็นคนกดรีโมตเลื่อนประตูรั้วออกให้ หน้าที่หลัก ๆ คือทำความสะอาดบ้านกับเฝ้าบ้านสองอย่าง นอกนั้นณัฐวดีเป็นคนจัดการด้วยตัวเอง เช่นทำอาหาร ซักเสื้อผ้า รดน้ำผักสวนครัว

เมื่อมาถึงบริษัทก็มีเสียงเรียกเข้ามาทางโทรศัพท์ หญิงสาวยังคงอยู่ในรถจึงกดรับสายก่อน คนที่โทรมาคือรุ่นพี่รหัสสมัยเรียนมหาวิทยาลัยชื่อร่มเกล้า นิสัยเป็นคนชอบพูดติดตลก น่ารัก ช่วงหลังอีกฝ่ายเปิดร้านขายกล่องพัสดุด้วยรวมถึงอุปกรณ์สำหรับแพ็กสินค้า ซึ่งแน่นอนว่ากล่องพัสดุอีกฝ่ายรับซื้อโดยตรงจากบริษัทของพี่ชายบุญธรรม ปัจจุบันมีคู่แข่งหลายเจ้าใหม่ ๆ เพิ่มเข้ามาและขายสินค้าตัดราคา แต่พวกเขาทำไม่ได้เพราะนั่นหมายถึงคุณภาพที่ลดลงตามไปด้วย เนื่องจากเน้นวัสดุที่มีเกรดต่ำกว่ามาตรฐาน ใครชอบของถูกก็สามารถซื้อได้แต่อาจต้องยอมรับความเสี่ยงเมื่อกล่องพัสดุบุบง่ายหรือยุ่ยง่าย มันจะทำให้สินค้าภายในเกิดความเสียหาย

[สวัสดีครับ วันนี้ช่วงเที่ยงน้องดิวมีธุระอะไรต่อไหมครับ]

"สวัสดีค่ะ พี่กันต์มีอะไรเหรอคะ"

[อ่อ คือพี่อยากชวนเราไปเลี้ยงอาหารมื้อนึงที่ร้านคาเฟ่เปิดใหม่ครับ ของน้องสาวพี่เอง]

"ได้ค่ะ แต่ไม่ต้องเลี้ยงนะคะ ดิวอยากอุดหนุนน้องเขาค่ะ"

[เอางั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวมีส่วนลดให้ลูกค้าใหม่]

"ขอบคุณค่ะ งั้นเที่ยงนี้เจอกันนะคะ"

[ครับ เจอกันครับเดี๋ยวพี่แชร์พิกัดให้]

"ค่ะ ขอบคุณค่ะ"

ใบหน้าสวยยิ้มหลังจบบทสนทนากับรุ่นพี่สายรหัสสมัยเรียน ก่อนจะเอาโทรศัพท์เก็บเข้ากระเป๋าสะพายแล้วลงจากรถ เธอค่อย ๆ เดินผ่านพนักงานรักษาความปลอดภัย และทักทายยามเช้าเมื่อพบเจอด้วยสีหน้าเป็นมิตรเหมือนอย่างทุกครั้ง

หญิงสาวยิ้มทักทายพนักงานทุกคนตลอดทางเดินจนมาถึงห้องผู้บริหาร ซึ่งเป็นห้องของพี่ชายบุญธรรมที่มอบหมายงานให้เธอช่วยบริหารชั่วคราวก่อน ในระหว่างนี้อีกฝ่ายต้องการพักฟื้นหัวใจเนื่องจากเจอเรื่องสะเทือนใจเกี่ยวกับอดีตคนรัก

"แจ้งตารางงานมาได้เลยค่ะคุณขิม"

ทันทีที่ก้นงอนหย่อนลงเก้าอี้ผู้บริหารก็ถามหาตารางงานจากเลขาสาวที่เดินตามเข้ามาในห้อง คนถูกถามยิ้มก่อนจะแจงรายละเอียดให้ทราบ

"ค่ะคุณดิว เช้านี้เวลา 08.30 มีประชุมกับฝ่ายการตลาดค่ะ เวลา 10.00 มีสัมภาษณ์ผู้มาสมัครงานตามโพรไฟล์ที่ได้คัดเลือกไว้จำนวนห้าสิบคน เวลา 15.00 ไปโกดังเก็บสินค้าค่ะ วันนี้มีแค่นี้ค่ะ"

แม้จะบอกว่ามีแค่นี้แต่ในขณะพูดเลขาสาวก็ถึงกับถอนหายใจไปด้วย เพราะการสัมภาษณ์งานมันยืดยาวจนถึงเที่ยง จริง ๆ สามารถให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลสัมภาษณ์ก็ได้ แต่ณัฐวดีอยากทำด้วยตัวเองบ้าง 

"ขอบคุณค่ะ"

ณัฐวดีตอบรับพลางส่งยิ้มให้เลขาสาวที่มารายงานให้ทราบว่าวันนี้เธอต้องทำอะไรบ้าง แม้จะรับรู้มาคร่าว ๆ แต่บางครั้งก็มีลืมเพราะเคยเป็นมาแล้ว ดังนั้นจึงต้องอาศัยเลขามาช่วยย้ำกิจวัตรที่ต้องทำในแต่ละวัน

หลังจากรายงานเสร็จเลขาสาวก็ชงกาแฟให้เจ้านาย เธอรู้ดีว่าณัฐวดีไม่ชอบกาแฟรสขมหรือเข้มข้น เธอจึงชงลาเต้ให้สำหรับคนที่ชอบอะไรอ่อน ๆ แล้ววางไว้ให้อุณหภูมิลดลง รสชาติหวานละมุนพอดีไม่หวานเกินไป ส่วนณิชคุณชอบมอคค่าไม่ใส่น้ำตาลเน้นร้อน ๆ ใครชอบอะไรไม่ชอบอะไรเธอจำได้เป็นอย่างดี 

"กาแฟลาเต้หวานกำลังพอดีค่ะคุณดิว"

"ขอบคุณค่ะคุณขิม"

มือเรียวยกกาแฟที่เลขาสาวเอามาเสิร์ฟขึ้นมาจิบช้า ๆ โดยปกติจะวางให้เย็นกว่านี้ แต่แปลกที่อยู่ ๆ ก็กระหายก่อนเวลาจึงยกขึ้นมาจิบ

"ฝีมือไม่เคยตกเลยนะคุณขิม"

"ขอบคุณค่ะ"

กล่าวรับคำชมเสร็จ เมื่อไม่มีธุระอะไรแล้วเลขาสาวจึงขอตัวไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ เธอทำงานที่นี่มาหลายปีก่อนที่ณิชคุณจะขึ้นมาเป็นผู้บริหารบริษัทแทนผู้เป็นอาที่ช่วยรักษาการชั่วคราว จริง ๆ เธอก็แอบชอบชายหนุ่มมานานตั้งแต่เจอ และหวังฝากตัวเป็นพี่สะใภ้ของณัฐวดีด้วย ถ้าได้ครอบครองหัวใจของณิชคุณคงมีความสุขไม่น้อยเลย แต่คงได้แค่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ

12.30 น.

"ไอ้หมอนี่เป็นใคร"

คณเดชสบถออกมาในขณะที่นั่งอยู่อีกฟากฝั่งของร้านตรงข้าม เขาสะกดรอยตามณัฐวดีมาแล้วเห็นหญิงสาวนั่งพูดคุยกับผู้ชายที่อายุน่าจะอ่อนกว่าเขาหน่อย อาจจะเพราะเป็นหนุ่มเจ้าสำอางที่ชอบดูแลตัวเองเป็นพิเศษ ส่วนมากผู้ชายประเภทนี้มักชอบเพศเดียวกัน ไม่คิดเลยว่าณัฐวดีจะมีรสนิยมแบบนี้ นั่นคือชอบไปทั่วโดยไม่เลือก

แต่ลึก ๆ แล้วนี่คืออารมณ์ของคนขี้อิจฉาโดยไม่รู้ตัวมากกว่าจึงพาลไปทั่ว ชายหนุ่มจ้องมองบุคคลทั้งสองที่นั่งหันหน้าเข้าหากัน และส่งยิ้มกับหัวเราะเป็นช่วง ๆ 

"เธอนี่มันร่านจริง ๆ นะณัฐวดี คงจะคันมากสิท่าอ่อยเขาไปทั่ว"

ใบหน้าหล่อเหลาสันกรามขึ้นอย่างเด่นชัด ไม่รู้ทำไมถึงหงุดหงิดได้ถึงขนาดนี้เมื่อเห็นน้องสาวบุญธรรมของอดีตเพื่อนที่เคยชอบเขา วันนี้อีกฝ่ายกลับไปชอบคนอื่น

"พี่กันต์ยังชอบเล่นมุกตลกเหมือนเดิมเลยนะคะ"

"ฮ่า ๆ เครียดไปไม่มีอะไรดีครับ ว่าแต่รสชาติเป็นยังไงติชมได้นะ น้องของพี่จะได้เอาไปปรับปรุง"

"โดยรวมนะคะดิวว่ารสชาติแบบนี้กำลังพอดีและเป็นที่นิยมแล้วค่ะ ไม่ขาดไม่เกินอีกทั้งสมกับราคาค่ะ นี่ถ้าโปรโมตตามช่องทางต่าง ๆ ดิวคิดว่าจะได้ลูกค้าเพิ่มขึ้นเยอะเลยค่ะ"

ณัฐวดีพูดโดยไม่อ้อมค้อม อีกทั้งยังช่วยแนะนำเรื่องทำการตลาดให้เข้าถึงลูกค้ากลุ่มเป้าหมาย ร่มเกล้าได้ยินแบบนี้ก็ใจชื้นขึ้นมา เพราะฟังแล้วหญิงสาวไม่ได้พูดเกินจริง และเขาไม่มีทางให้อีกฝ่ายเสียเงินค่าอาหารเหล่านี้หรอก เพราะชิงจ่ายล่วงหน้าไปแล้วจึงหลอกอีกฝ่ายว่าทานเสร็จเดี๋ยวพนักงานค่อยมาเช็กบิลที่โต๊ะ

"ทำงานเหนื่อยไหมครับ"

"ไม่เลยค่ะ งานจะเยอะช่วงใกล้เทศกาลต่าง ๆ แต่ก็ต้องผลิตมาตุนไว้กันขาดค่ะ"

"แล้วพี่นิวละครับ ตอนนี้เป็นไงบ้างเขายังดิ่งอยู่ไหม"

"อาจจะมีบ้างค่ะ"

หญิงสาวตอบกับในขณะกำลังตักสะเต๊กเข้าปาก รินลดาทำอาหารอร่อยไม่แพ้เชฟภัตตาคารหรูเลย นับว่ามีพรสวรรค์ในเรื่องการทำอาหารไม่น้อย ส่วนเธอทำอร่อยได้ไม่กี่อย่างเอง เช่นไข่เจียวหมูสับ ยำวุ้นเส้น แกงส้ม และส้มตำ นอกนั้นยังต้องอาศัยการฝึกฝน

"เปื้อนแก้มครับ เดี๋ยวพี่ช่วยเช็ดให้นะ"

"อ่อไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้เอง"

ปฏิเสธไปยังไม่ทันจะหยิบทิชชู ร่มเกล้าก็ชิงเอานิ้วโป้งเกลี่ยเบา ๆ เช็ดให้ก่อนเหมือนกลัวโอกาสที่จะสร้างความประทับใจให้หญิงสาวนั้นหลุดลอยไป ณัฐวดีนั่งนิ่ง ๆ แต่ก็มีอาการประหม่าเล็กน้อย 

การกระทำของร่มเกล้าตกอยู่ในสายตาของคณเดชที่แอบตามมา ซึ่งแน่นอนว่าคนมองไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก นอกจากหัวเสียโดยไร้สาเหตุ ทั้งที่มีคนรักแล้วแม้หญิงสาวจะเสียไปก็ตาม

"นี่คงเป็นมารยาไฟร่านในตัวเธอสินะณัฐวดี ทำเป็นเงียบ ๆ จับฟาดเรียบไปแล้วกี่คน"

คนถูกครหาลับหลังไม่รู้ตัวว่าตนนั้นกำลังถูกหยามศักดิ์ศรีขนาดไหน และยังคงนั่งรับประทานอาหารพลางคุยกับรุ่นพี่สายรหัสอย่างถูกคอ กลับกลายเป็นว่าคนที่ร้อนรนคือคณเดชเสียเอง อีกทั้งดูอิจฉาตาร้อนไม่ชอบขี้หน้าของร่มเกล้าเอาเสียเลย ยิ่งมองยิ่งหงุดหงิดใจชะมัด

"คนไร้ยางอายกับชายแอ๊บแมน"

คณเดชพึมพำกับตัวเองในระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะ จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้อยากมาทานอะไรทั้งนั้น เพียงแค่ต้องการตามติดชีวิตของน้องสาวฆาตกรที่ทำเรื่องต่ำทรามกับคนรักของเขาต่างหาก จึงสั่งอาหารมาทานเป็นพิธีเพื่อบังหน้าเฉย ๆ

สายตาคมยังคงมองไปยังร้านคาเฟ่ตรงข้ามอย่างไม่ลดละ ไม่ได้อยากจะมองแล้วแต่มันก็อดไม่ได้จริง ๆ ยิ่งมองก็มีแค่เขาทุกข์ร้อนใจเพียงคนเดียว ทั้งที่ณัฐวดีกับร่มเกล้าไม่มีใครรับรู้อะไรด้วยเลย แต่ก็ยังจะพูดเพื่อให้ตัวเองรู้สึกดี

"มาดูสิว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นมามันทำด้วยอะไรกันแน่ณัฐวดี ทำไมเธอมันง่ายจัง ง่ายยิ่งกว่าสินค้ามือสองซะอีก"

TBC.