บทที่2 ใต้เงาจันทร์

“อืม” หญิงสาวพยักหน้า แก้มเนียนซับสีเลือดฝาดด้วยความเขินอาย “ข้าเห็นว่าช่วงนี้ท่านต้องเข้าเวรดึกบ่อยครั้ง ลมหนาวปีนี้ก็พัดแรงกว่าทุกปี ข้าจึงเย็บถุงหอมใบนี้และใส่สมุนไพรที่มีฤทธิ์ช่วยบรรเทาความหนาวเย็นลงไป ท่านพกติดตัวไว้นะ อย่างน้อยเวลาที่ท่านเหน็บหนาว จะได้รู้ว่ายังมีข้าคอยเป็นห่วงท่านอยู่เสมอ”

หานตงที่ตั้วใจฟังจนจบ ก็ได้ยกถุงหอมขึ้นจรดปลายจมูกเพื่อสูดดมกลิ่นของมัน กลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว เขามองลวดลายดอกเหมยที่ถูกปักอย่างประณีต ถึงแม้จะเป็นบุรุษแต่เขาก็รู้ดีว่าผ้าแพรและไหมสีสดเหล่านี้มีราคาแพงเพียงใดสำหรับนางกำนัลธรรมดาผู้หนึ่ง นางต้องอดออมเท่าใดจึงจะได้มันมา

“ผ้าผืนนี้งดงามยิ่งนัก ฝีเข็มของเจ้าประณีตไม่แพ้ช่างหลวงในกองภูษาเลย” ชายหนุ่มเอ่ยชมจากใจจริง ก่อนจะดึงสายถุงหอมไปผูกติดไว้ที่เอวอย่างทะนุถนอมราวกับมันเป็นของล้ำค่าที่สุดในชีวิต “ข้าจะพกมันติดตัวไว้ไม่ให้ห่างกาย ไม่ว่าข้าจะไปที่ใด ถุงหอมใบนี้จะเป็นตัวแทนของเจ้าที่อยู่เคียงข้างข้าเสมอ”

“ท่านก็พูดเกินไป มันเป็นเพียงถุงหอมธรรมดาเท่านั้น” ลี่อินก้มหน้างุด เพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ปิดไม่มิดจากความเขินอาย

“สำหรับข้า มันคือสิ่งล้ำค่าที่สุด” หานตงเชยคางมนขึ้นมาสบตา นัยน์ตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความหนักแน่นและจริงจัง “อินเอ๋อร์ ข้าไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะยากลำบากเพียงใด การแก่งแย่งชิงดีในวังหลวงดุดันและอันตรายขึ้นทุกวัน แต่ข้าขอสาบานต่อแสงจันทร์ในคืนนี้ ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น ข้าจะปกป้องเจ้าด้วยชีวิต ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาทำร้ายเจ้าได้เป็นอันขาด”

ลี่อินมองลึกเข้าไปในดวงตาของหานตง นางไม่เคยสงสัยในคำสาบานของบุรุษผู้นี้เลยแม้แต่น้อย นางส่ายหน้าช้าๆ แล้วเอื้อมมือไปแตะที่อกเสื้อของเขาตรงตำแหน่งหัวใจ

“ข้าไม่หวังยศศักดิ์หรือความสุขสบายใดๆ ข้าไม่ต้องการจวนหลังใหญ่โต หรือข้าวของเงินทอง ข้าหวังเพียงได้ตื่นมาพบหน้าท่านในทุกเช้า ได้กินข้าวฝีมือข้าพร้อมกัน ได้หัวเราะและร้องไห้ไปด้วยกัน... ขอเพียงมีท่านอยู่เคียงข้าง ต่อให้ต้องกินเผือกกินมัน ข้าก็ยินดี”

หลังจากที่ลี่อินพูดจบ หานตงก็รวบร่างบางเข้ามาสวมกอดเอาไว้แน่น อ้อมแขนของเขาแข็งแกร่งและให้ความรู้สึกปลอดภัย ลี่อินซบหน้าลงกับอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นของเขา กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นลมหนาวทำให้จิตใจของนางสงบลงอย่างประหลาด

สองร่างประคองกอดกันเงียบๆ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่อง ปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า ในวังหลวงที่เต็มไปด้วยกำแพงสูงตระหง่านและจิตใจคนที่ยากจะหยั่งถึง ความรักของพวกเขาก็เหมือนกับดอกไม้ป่าที่พยายามเบ่งบานในซอกหิน แม้จะงดงามและบริสุทธิ์เพียงใด ทว่าก็เปราะบางและพร้อมจะถูกพายุโหมกระหน่ำพัดพาให้แหลกสลายได้ทุกเมื่อ

“ข้าต้องไปแล้ว หากอยู่นานกว่านี้ เกรงว่าทหารยามผลัดต่อไปจะเดินตรวจตรามาพบเข้า” หานตงผละออกจากร่างบางอย่างแสนเสียดาย เขายกมือขึ้นลูบผมของนางเป็นครั้งสุดท้าย “เจ้าเองก็รีบเข้านอนเสีย พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้ามิใช่หรือ”

“อืม ท่านเองก็ระวังตัวด้วย” ลี่อินพยักหน้ารับ

บุรุษหนุ่มถอยหลังกลับไปที่หน้าต่าง ก่อนจะกระโดดข้ามออกไปอย่างคล่องแคล่วว่องไวตามวิสัยของผู้ฝึกยุทธ์ แต่ก่อนที่จะจากไปอย่างแท้จริงในค่ำคืนนี้ เขาก็ได้ยืนมองนางจากด้านนอกอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อส่งยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะเร้นกายหายไปในความมืดมิดของยามราตรี

ลี่อินยืนมองเงาของหานตงที่กลืนหายไปกับความมืดจนสุดสายตา ลมหนาวระลอกใหม่พัดโชยเข้ามาปะทะใบหน้า นางรีบดึงหน้าต่างไม้ปิดลงเพื่อกั้นความหนาวเย็น แล้วเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานและเป่าเทียนให้ดับลง

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ที่เล็ดลอดเข้ามา หญิงสาวเอนตัวลงนอนบนเตียงไม้แคบๆ ดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาคลุมกาย รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนริมฝีปากเมื่อนึกถึงคำสัญญาของเขา

ทว่าในส่วนลึกของหัวใจ ลี่อินกลับรู้สึกถึงความกังวลบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ลอยวนอยู่ ราวกับลมหนาวที่พัดผ่านเมื่อครู่ได้หอบเอาลางร้ายบางอย่างเข้ามาด้วย นางพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นทิ้งไป หลับตาลงและภาวนาให้รุ่งอรุณมาเยือนโดยเร็ว เพื่อที่นางจะได้ก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางแห่งความหวังที่มีหานตงรออยู่เคียงข้าง

หารู้ไม่ว่า... วังหลวงแห่งนี้ไม่เคยปรานีต่อความหวังของผู้ใด และคำสัญญาที่ให้ไว้ใต้แสงจันทร์ในคืนนี้ กำลังจะกลายเป็นเพียงเศษซากของความทรงจำที่กรีดลึกลงในจิตใจของลี่อินไปตลอดกาล