บทที่3 องค์ชายผู้เย่อหยิ่ง

ม่านหมอกยามเช้ายังไม่ทันจางหาย สำนักกองภูษาก็กลับมาคึกคักและวุ่นวายอีกครั้ง เสียงฝีเท้าของเหล่านางกำนัลเดินขวักไขว่ไปมาพร้อมกับหอบม้วนผ้าแพรพรรณหลากหลายสีสัน กลิ่นสีย้อมผ้าและกำยานอบร่ำลอยปะปนกันในอากาศ

ลี่อินนั่งประจำอยู่ที่โต๊ะทำงานของตนตั้งแต่ปลายยามเหม่า นิ้วเรียวหยิบเข็มและด้ายขึ้นมาเตรียมพร้อมสำหรับงานในวันนี้ นางพยายามสลัดความกังวลที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนทิ้งไป จากนั้นรอยยิ้มบางเบาก็ผุดขึ้นมาเมื่อปลายนิ้วเผลอไปสัมผัสกับเศษผ้าไหมสีชาดที่เหลือจากการปักถุงหอมให้หานตง

“เมื่อคืนเจ้าลุกขึ้นมากลางดึกหรือลี่อิน”

เสียงใสแจ๋วของซูเจียวดังขึ้นขัดจังหวะความคิด นางกำนัลสาวใบหน้าจิ้มลิ้มเดินถือชามน้ำชาเข้ามาวางบนโต๊ะ แววตาที่มองมาดูใสซื่อและเป็นห่วงเป็นใย ทว่าลี่อินที่กำลังจัดเรียงเส้นไหมไม่ได้สังเกตเห็นประกายบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้น

“ข้าตื่นมาดื่มน้ำน่ะ ลมข้างนอกพัดแรงจนหน้าต่างเปิดออก ข้าเลยลุกไปปิด ขอโทษด้วยที่ทำให้เจ้าตื่น” ลี่อินตอบกลบเกลื่อน นางไม่อยากเล่าเรื่องที่หานตงแอบมาหา เพราะรู้ดีว่ากฎระเบียบของวังหลวงนั้นเข้มงวดเพียงใด หากมีผู้ใดล่วงรู้ว่านางลอบพบกับองครักษ์ยามวิกาล โทษทัณฑ์ที่ได้รับย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก

ซูเจียวพยักหน้าช้าๆ รอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้าขณะพูดต่อ “เจ้าก็รักษาสุขภาพด้วย ช่วงนี้งานในกองภูษาล้นมือยิ่งนัก โดยเฉพาะชุดเครื่องทรงของเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่ต้องเตรียมสำหรับงานเทศกาลฤดูหนาว”

“อ่ะแฮ่ม”

ยังไม่ทันที่ลี่อินจะได้เอ่ยตอบเพื่อนนางกำนัล เสียงกระแอมไอของกูกู หัวหน้านางกำนัลอาวุโสประจำห้องผ้าก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ทุกคนในห้องต่างรีบก้มหน้าก้มตากลับไปทำหน้าที่ของตนอย่างแข็งขัน กูกูเดินตรงเข้ามาหาลี่อินพร้อมกับถาดไม้สลักลาย ในถาดนั้นมีเสื้อคลุมตัวยาวสีดำขลับที่ตัดเย็บจากผ้าไหมเนื้อดีที่สุด ขลิบขอบด้วยด้ายเงินวาววับ

“ลี่อิน งานชิ้นนี้เป็นขององค์ชายห้า” กูกูพูดพร้อมกับวางถาดลงบนโต๊ะด้วยท่าทีระมัดระวัง “ทรงมีรับสั่งให้ปักลวดลายพยัคฆ์เหินเมฆาที่ชายเสื้อและสาบเสื้อ ฝีเข็มของเจ้าประณีตที่สุดในบรรดานางกำนัลทั้งหมด ข้าจึงมอบหมายให้เจ้าทำ จงระวังให้มาก องค์ชายห้าทรงพิถีพิถันและอารมณ์ร้าย หากมีสิ่งใดผิดพลาด พวกเราทั้งกองภูษาอาจหัวหลุดจากบ่าได้”

ลี่อินที่ฟังแล้วก็ลอบกลืนน้ำลายลงคอ กิตติศัพท์ขององค์ชายห้า หยางหลง เป็นที่เลื่องลือไปทั่ววังหลวง พระองค์ทรงมีพระนิสัยเย่อหยิ่ง ปากคอเราะร้าย และไม่เคยไว้หน้าผู้ใด แม้แต่เหล่าขุนนางใหญ่ยังต้องหลบตาเมื่อเดินสวนทาง แต่ลี่อินก็เลี่ยงไม่ได้ นางรับคำสั่งอย่างนอบน้อม แล้วหยิบเสื้อคลุมตัวนั้นขึ้นมาพินิจดู ลวดลายที่กูกูร่างไว้ด้วยชอล์กสีขาวนั้นมีความซับซ้อนและต้องใช้เวลาปักไม่ต่ำกว่าสองวัน

เวลาล่วงเลยไปจนถึงยามอู่ ลี่อินก้มหน้าก้มตาปักลายพยัคฆ์จนปวดร้าวไปทั้งแผ่นหลัง ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือผลงานที่ออกมานั้นงดงามราวกับมีชีวิต เส้นไหมเงินสะท้อนแสงไฟดูโดดเด่นตัดกับสีดำขลับของเนื้อผ้า ในตอนนี้นางกำลังจะตัดด้ายเส้นสุดท้ายเพื่อเตรียมปักลายเมฆาในส่วนต่อไป แต่ทว่า...

“องค์ชายห้าเสด็จ”

เสียงขันทีหน้าประตูดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องผ้า เหล่านางกำนัลรวมถึงกูกูต่างรีบทิ้งงานในมือและทรุดตัวลงคุกเข่าหมอบกราบกับพื้นแทบจะในทันที ลี่อินเองก็รีบวางเสื้อคลุมลงและคุกเข่าหมอบต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้เช่นกัน แต่ด้วยความที่ตอนนี้นางได้รับมอบหมายงานที่เกี่ยวข้องกับองค์ชายห้า จึงทำให้หัวใจของนางเต้นรัวด้วยความประหม่า

เสียงรองเท้าปักลายพยัคฆ์ก้าวเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่น กลิ่นหอมเย็นยะเยือกของอำพันทะเลลอยมากระทบจมูก ลี่อินแอบปรายตามองไปที่ชายกระโปรงสีเข้มที่หยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของนาง

องค์ชายห้าหยางหลงในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มยืนโดดเด่นเป็นสง่า พระพักตร์หล่อเหลาคมคายราวกับสวรรค์สรรค์สร้าง ทว่าคิ้วกระบี่ที่พาดเฉียงและดวงตาเรียวยาวที่แฝงไปด้วยความเย็นชานั้น กลับทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูก เบื้องหลังของพระองค์มีบุรุษร่างสูงใหญ่อีกคนยืนถือกระบี่สงบนิ่งอยู่ประดุจเงาตามตัว เขาคือมู่เฉิน องครักษ์ประจำพระองค์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความรู้สึก

“ลุกขึ้นได้” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น

“ขอบพระทัยเพคะองค์ชาย”

ลี่อินและนางกำนัลคนอื่นค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืน แต่ยังคงก้มหน้าต่ำ หยางหลงกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะปรายตามามองเสื้อคลุมสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะของลี่อิน พระองค์ใช้ปลายนิ้วชี้กรีดลงบนรอยปักลายพยัคฆ์ที่นางเพิ่งทำเสร็จเมื่อครู่

หญิงสาวกลั้นหายใจ แต่ก็มั่นใจว่าฝีเข็มของตนไร้ที่ติ แต่คำพูดต่อมาของบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้ากลับเปรียบเสมือนอสนีบาตที่ฟาดลงมากลางห้องผ้า

“นี่หรือผลงานของกองภูษาที่เสด็จย่าทรงชมเชยนักหนา” หยางหลงแค่นเสียงหยัน “ฝีเข็มแข็งกระด้างราวกับท่อนไม้ พยัคฆ์ของข้าดูเหมือนแมวป่วยที่ไร้เรี่ยวแรง ทิศทางของเส้นด้ายก็บิดเบี้ยว เจ้าใช้เท้าปักหรืออย่างไร”