LOGINShare
บทที่59 เมื่อตะวันคล้อยต่ำ
publish date:
2026-11-11 12:42:45
Latest chapter
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่60 ดอกเหลียนฮวากลางสมรภูมิเลือด
เสียงกลองรบดังกึกก้องกังวานสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหุบเขาเยี่ยนเหมินกวน คลื่นทัพม้าชนเผ่าเป่ยตี๋นับหมื่นทะยานฝ่าความมืดมิดเข้าปะทะกำแพงเมืองประดุจฝูงหมาป่าหิวโซที่บ้าคลั่ง เปลวไฟจากธนูเพลิงที่สาดซัดลงมาจากเชิงเทินสว่างวาบดั่งห่าฝนสีเลือด สาดส่องให้เห็นภาพสมรภูมิที่เต็มไปด้วยการเข่นฆ่าและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วทุกอณูอากาศหยางหลงยืนตระหง่านอยู่บนหอสังเกตการณ์ นัยน์ตาสีรัตติกาลกวาดมองรูปขบวนของข้าศึกด้วยความเยือกเย็น แม้ศัตรูจะมีจำนวนมากกว่าแต่การบุกโจมตีกลับสะเปะสะปะ ไร้ซึ่งแบบแผนอันรัดกุม บ่งบอกชัดเจนว่าพวกมันถูกบีบคั้นด้วยความอดอยากจนขาดสติ"ท่านแม่ทัพ พวกเป่ยตี๋นำบันไดพาดกำแพงทางทิศตะวันออกแล้วพ่ะย่ะค่ะ" นายทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานด้วยใบหน้าเปื้อนเขม่าควัน"สั่งกองธนูเกาทัณฑ์ระดมยิงสกัดกั้นเอาไว้ ห้ามให้พวกมันปีนขึ้นมาได้แม้แต่คนเดียว ส่วนทหารราบ เตรียมหินกลิ้งและน้ำมันเดือดให้พร้อม รอจนกว่าพวกมันจะมารวมกระจุกกันที่หน้าประตูด่านแล้วค่อยเทลงไป" หยางหลงออกคำสั่งอย่างเฉียบขาด ไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย"พ่ะย่ะค่ะ"ชายหนุ่มชักกระบี่คู่กายออกจากฝัก ประกายโลหะเย็นเย
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่59 เมื่อตะวันคล้อยต่ำ
คำประกาศนั้นทำให้เหล่านายกองต้องรีบค้อมศีรษะทำความเคารพ แม้ในใจจะยังมีข้อกังขา แต่ไม่มีผู้ใดกล้าขัดคำสั่งของแม่ทัพใหญ่ลี่อินสัมผัสได้ถึงความคลางแคลงใจเหล่านั้น แต่นางไม่ได้ใส่ใจที่จะอธิบายด้วยคำพูด หญิงสาวรู้ดีว่าในสถานที่ที่ความแข็งแกร่งคือสัจธรรม การพิสูจน์ตนเองด้วยการกระทำคือหนทางเดียวที่จะได้รับการยอมรับ“รองแม่ทัพเฉียว นำทางข้าไปที่ค่ายพยาบาลเดี๋ยวนี้” ลี่อินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบกระชับ ไม่มีท่าทีเหนียมอายหรือหวาดกลัว และแน่นอนว่าแม่ทัพเฉียวนั้นย่อมปฏิเสธไม่ได้ มีแต่รับคำสั่งแล้วพระชายาไปยังค่ายพยาบาลโดยทันทีค่ายพยาบาลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของด่าน ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นสมุนไพรต้มก็ตีเข้าจมูกอย่างจัง เสียงครางโอดโอยด้วยความเจ็บปวดของทหารที่บาดเจ็บดังระงมไปทั่ว ทหารพยาบาลวิ่งวุ่นกันอย่างสับสน ไร้ระเบียบ ผ้าพันแผลเปื้อนเลือดถูกทิ้งเรี่ยราด หมอทหารสองสามคนกำลังพยายามห้ามเลือดให้ทหารที่โดนธนูยิงอย่างทุลักทุเลลี่อินกวาดสายตามองความโกลาหลตรงหน้า นางถอดเสื้อคลุมขนสัตว์ตัวนอกออกแล้วส่งให้นางกำนัลคนสนิท ก่อนจะพับแขนเสื้อของตัวเองขึ้นอย่างทะมัดทะแมง แล้วเดินตรงเข้า
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ ตอนที่58 พยัคฆ์คืนถิ่นอุดร
หยางหลงชักกระบี่ออกจากฝัก ชูขึ้นเหนือกายจนสุดแขน ประกายโลหะสะท้อนแสงแดดวาววับ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจตะโกนก้องกังวานไปทั่วลานกว้าง“ทัพอุดร เคลื่อนพล สู่ด่านเยี่ยนเหมินกวน”เสียงโห่ร้องรับคำสั่งดังกระหึ่มกึกก้องปานแผ่นดินจะถล่มทลาย กองทัพขนาดใหญ่เริ่มเคลื่อนตัวมุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ ทิ้งเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและการชิงดีชิงเด่นไว้เบื้องหลัง ลี่อินลดม่านหน้าต่างลง นางหันกลับมาตรวจสอบม้วนไม้ไผ่ที่บันทึกรายการเสบียงและยารักษาโรคอีกครั้ง การศึกครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการเอาชนะศัตรูต่างแคว้น แต่มันคือการพิสูจน์ให้ราชสำนักเห็นว่า ตำหนักชิงหลงและกองทัพอุดรคือเสาหลักที่ไม่มีผู้ใดสามารถโค่นล้มได้เส้นทางสู่ชายแดนทุรกันดารและเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่ความหวาดกลัวไม่เคยปรากฏในหัวใจของคนทั้งสอง พวกเขาเคยผ่านพ้นขุมนรกในตำหนักเหมันต์มาแล้ว สมรภูมิรบที่มีดาบและธนูเป็นศัตรู ย่อมรับมือได้ง่ายกว่ายาพิษและรอยยิ้มจอมปลอมในราชสำนักเป็นไหนๆเมื่อล้อเกี้ยวม้าหมุนวนบดทับไปบนผืนดิน ฝุ่นผงลอยฟุ้งเป็นทางยาว หงส์งามได้สยายปีกออกจากกรงทองอย่างแท้จริงแล้ว นางกำลังมุ่งหน้าสู่ดินแดนที่ห่างไกล เพื่อยืนหยัดเคียงข้างมังก
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่57 รายงาน
หยางหลงรับจอกชามาดื่มรวดเดียวจนหมด เขาทอดถอนหายใจยาวก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนตั่งบุนวม ก่อนจะดึงร่างบางของพระชายาให้นั่งลงเคียงข้าง แขนแกร่งโอบรอบเอวของนางอย่างต้องการที่พึ่งพิง“เสด็จพ่อทรงมีรับสั่งให้ข้านำทัพอุดรขึ้นเหนือ ภายในสามวัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างหนักหน่วงลี่อินขมวดคิ้วเล็กน้อย “ชายแดนอุดรเกิดเหตุอันใดขึ้น ฤดูนี้หิมะเพิ่งละลาย การศึกมักจะหยุดพักมิใช่หรือ”กู้ฉือก้าวออกมาข้างหน้า ประสานมือรายงานแทนผู้เป็นนาย “กราบทูลพระชายา ชนเผ่าเป่ยตี๋ทางตอนเหนือกำลังประสบภาวะขาดแคลนเสบียงอย่างหนักจากพายุหิมะเมื่อปลายปีที่แล้ว ผู้นำเผ่าคนใหม่จึงรวบรวมกองกำลังนับแสนนาย บุกประชิดด่านเยี่ยนเหมินกวนเพื่อปล้นสะดมเมืองหน้าด่าน กองกำลังทหารรักษาชายแดนส่งสาส์นด่วนขอความช่วยเหลือมายังเมืองหลวงเมื่อรุ่งสางขอรับ”หลังจากนั้นมู่เฉินก็เสริมขึ้นด้วยความคับแค้นใจ “นี่เป็นแผนยืมดาบฆ่าคนของฮ่องเต้อย่างชัดเจนขอรับ ทัพอุดรของเราเพิ่งได้รับการฟื้นฟูหลังจากถูกแช่แข็งมานาน เสบียงทหารและอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ถูกยักยอกไปในสมัยของเจ้ากรมคลังคนเก่ายังได้รับการชดเชยไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย การส่งองค์ชายห้าไปปะทะกับทัพม
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่56 ควันไฟที่ชายแดนเหนือ
หลังจากนั้นประมาณครึ่งก้านธูปให้หลัง เมื่อเกี้ยวขององค์ชายห้าเดินทางกลับมาถึงตำหนักชิงหลง คราบเลือดและความวุ่นวายจากเมื่อคืนถูกเก็บกวาดจนสะอาดสะอ้าน โคมไฟมงคลยังคงแขวนประดับอยู่อย่างงดงามหยางหลงก้าวเดินเข้าไปในเรือนหลัก ลี่อินกำลังนั่งอ่านบัญชีรายรับรายจ่ายของตำหนักอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง เมื่อเห็นสามีกลับมา นางก็วางพู่กันลงและลุกขึ้นเดินเข้าไปหา ด้วยรอยยิ้มหวานละมุนประดับบนใบหน้า"ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่" ลี่อินเอ่ยถาม พลางรับหมวกขุนนางจากมือของหยางหลวไปวางไว้"จบสิ้นแล้ว" หยางหลงดึงร่างบางเข้ามากอดไว้หลวมๆ ขณะตอบ ก่อนจะฝังจมูกลงบนกลุ่มผมหอมสะอาดของนาง "หยางเจี้ยนถูกปลดเป็นสามัญชนและขังลืม ขันทีเกาถูกประหาร ส่วนหานตง... ถูกทำลายวรยุทธ์และเนรเทศไปเป็นทาสที่เหมืองหินทมิฬชั่วชีวิต"ลี่อินฟังจุดจบของอดีตคนรักด้วยความสงบนิ่ง นางไม่ได้รู้สึกสะใจหรือสงสาร ห้วงอารมณ์ของนางที่มีต่อบุรุษผู้นั้นว่างเปล่ามานานแล้ว นางเพียงแค่เอนศีรษะซบแผงอกของสามีด้วยความปลื้มใจในตัวของเขาเท่านั้น"น้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับความโลภในใจคน พวกเขาทำตัวเองทั้งสิ้น" ลี่อินหลับตาลง ซึมซับความเงียบ
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่55
ณ ท้องพระโรงใหญ่ บรรยากาศอึมครึมและหนักอึ้งประดุจมีเมฆฝนตั้งเค้า เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ยืนก้มหน้าเงียบกริบ ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงกระซิบกระซาบ ฮ่องเต้ประทับนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร พระพักตร์ถมึงทึงและแดงก่ำด้วยไฟโทสะที่สุมแน่น ข่าวการลอบสังหารกลางงานอภิเษกสมรสขององค์ชายห้าแพร่สะพัดเข้าหูพระองค์ตั้งแต่ยามโฉ่ว การกระทำอุกอาจเช่นนี้ถือเป็นการตบหน้าสวรรค์อย่างรุนแรงเบื้องล่างนั้น องค์ชายแปดหยางเจี้ยนกำลังคุกเข่าอยู่กลางท้องพระโรงด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวราวกับกระดาษมากกว่าครั้งก่อนๆ ข้างกายเขามีขันทีเกาที่ถูกมัดด้วยโซ่ตรวน นอนหมอบตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น"หยางเจี้ยน" พระสุรเสียงดังกังวานก้องท้องพระโรง "เรากักบริเวณเจ้า หวังให้เจ้าสำนึกตน แต่เจ้ากลับใช้จวนตะวันตกเป็นแหล่งซ่องสุม เลี้ยงดูสุนัขลอบกัด ส่งมือสังหารสามร้อยนายไปถล่มตำหนักชิงหลง เจ้ายังเห็นเราเป็นบิดา เป็นฮ่องเต้ของเจ้าอยู่อีกหรือไม่"หยางเจี้ยนที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบโขกศีรษะลงกับพื้นหินอย่างแรง "เสด็จพ่อ ลูกถูกปรักปรำพ่ะย่ะค่ะ ลูกถูกกักบริเวณอยู่แต่ในตำหนัก จะมีปัญญาสั่งการมือสังหารนับร้อยได้อย่างไร นี่ต้องเป็นแผนการของคนชั่วที่หวังโยนความ
You May Also Like
ลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง138.2K viewsยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หว่านชิงอิ๋น438.2K viewsแม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.9K viewsฮูหยินใหญ่
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้28.2K viewsกลวิธีหลบหนีสามีตัวร้าย
เทียนสื่อ274 viewsสลับชะตา บุปผาคู่
ศรีอักษรรินทร์242 viewsชายารักมังกรไร้ใจ
เฉียนซือซือ / แมวส้มหิวโซ /ไฉฮว๋า/ ณ-มล362 viewsหนี้รักในรอยแค้น
ม่านอวี้84 views
