ตอนที่8 เปลี่ยตัว

เจียงสือ ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเบนสายตาไปยังหญิงสาว ที่เมื่อครู่ยังแสดงความฝีปากกล้าต่อพี่สาวของเขาอยู่เลย ไยตอนนี้จึงยืนเหงื่อซึมเต็มใบหน้าเช่นนั้นเล่า หรงหลิ่ว เสมองพื้น เมื่อนางสบเข้ากับแววตาเย็นชาของญาติผู้พี่

         “จำเอาไว้คุณหนูหรง ว่าที่นี่คือจวนมหาเสนาบดี มิใช่สกุลหรง จะทำสิ่งใดจงรู้คำนึงถึงเจ้าของบ้านเอาไว้บ้าง”

         “ที่นี่คือจวนพี่ชายข้า! บุตรสาวของข้าก็คือคนในครอบครัว”

         เสียงแหลมแผดดังมาจากด้านในจวน ทำให้หลิวอินอิน หันกลับไปยังที่มาของเสียงอย่างช้า ๆ ก่อนจะรับรู้ถึงแรงกระแทกที่แขน มิใช่ใครอื่นที่ลงมือ เป็นหรงหลิ่วที่วิ่งเข้าไปภายในจวน พร้อมโผเข้ากอดมารดาของนางเอาไว้แน่น

         “บุตรสาวที่แต่งออกไปแล้ว ก็เสมือนน้ำที่สาดทิ้งลงพื้น ไม่อาจที่จะเก็บกลับมาใส่ถังได้ และอีกอย่างที่ข้าจะตักเตือนท่านอาหญิง ที่นี่คือจวนมหาเสนาบดี ที่ได้รับพระราชทานด้วยตำแหน่งของบิดาข้า มิใช่บ้านเดิมสกุลหลิว ฉะนั้นหากอยากวางอำนาจ ก็จงเลือกทำให้ถูกที่ถูกทาง ผู้เป็นใหญ่ในจวนนี้ ย่อมเป็นพ่อแม่ข้า และตัวข้าที่เป็นบุตรสาวสายตรง ทายาทที่ถูกต้อง กฎข้อนี้ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยในแผ่นดิน”

         หลิวหนิงถึงกับนิ่งงัน ต่อคำพูดของหลานสาว ก่อนที่นางจะส่งสายตาคาดโทษไปที่พี่สะใภ้ ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับ คงเป็นเพียงสายตาทรงอำนาจ แล้วอย่างไร...ต่อให้นางคือน้องสาวต่างมารดา นางก็ยังคงเป็นน้องสาวเจ้าของบ้าน จะมากน้อยก็ควรไว้หน้านางบ้าง

         “ข้าเป็นอาของเจ้านะ!”

         “ท่านเพียงแขกผู้มาเยือนชั่วครั้งคราว อย่าได้แสดงตนเหนือเจ้าของบ้าน มารดาข้ายังไม่ตาย ไยจะถึงคราวให้ท่านอาหญิงมาอวดเบ่ง อย่างไม่ไว้หน้าฮูหยินของท่านมหาเสนาบดีได้เล่าเจ้าคะ มารยาทของท่านอา ถูกสุนัขกลืนลงท้องไปแล้วหรือ”

         หลิวอินอิน ไม่รู้ว่าอยู่เมืองหลวง พี่สาวรับมือกับคนพวกนี้ด้วยวิธีใด แต่มันมิใช่วิธีของนางอย่างแน่นอน ทุกบ้านย่อมมีกฎระเบียบ ในเมื่อภรรยาเจ้าของบ้านเป็นใหญ่ จะเป็นน้องสาวหรือพี่สาวของสามี ก็ไม่มีสิทธิ์มากำแหง

         “พี่สะใภ้ ไยท่านมิตักเตือนนางบ้าง อย่างไรข้าก็คือน้องสาวของบิดานาง ควรเคารพต่อข้า มิใช่มาแสดงอำนาจต่อหน้าข้าเช่นนี้”

         เมื่อตอบโต้หลานสาวไม่ได้ หลิวหนิง จึงหันไปทางหลิวฮูหยิน เพื่อเรียกร้องซึ่งความเคารพที่นางควรได้รับ ไยกับพี่น้องคนอื่นของนาง ล้วนได้รับการนอบน้อม แต่ทำไมถึงคราวนาง จึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า

         “อินอิน คือบุตรสาวคนโต และเป็นบุตรสาวสายตรง อำนาจของนางรองจากมารดาเช่นข้า ในเมื่อบุตรสาวของเจ้า กระทำในสิ่งที่ไม่สมควร การถูกตำหนิ ย่อมเป็นเรื่องที่สมควรได้รับ หรือเจ้ากำลังกังขาการสั่งสอนบุตรสาวของข้า”

         หลิวฮูหยิน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบช้า แต่ทรงอำนาจยิ่งนัก นี่คือการวางตัวของภรรยาเอกอย่างแท้จริง

         “แต่ข้าคืออาของนาง”

         “ก่อนเจ้าอยากเรียกร้องการเคารพจากผู้อื่น เจ้าต้องรู้จักที่จะเคารพผู้อื่นให้เป็นเสียก่อน ข้าเป็นพี่สะใภ้ของเจ้า เป็นนายหญิงของบ้านนี้ เจ้ายังไม่รู้จักที่จะเคารพข้าแม้แต่น้อย ทุกถ้อยคำของเจ้า สมควรแล้วหรือที่จะแข็งกระด้างกับข้า และการที่ข้ายังคงไม่ตำหนิเจ้า นี่ยังถือว่าข้ารักษามารยาทของเจ้าบ้าน”

         “ท่านกำลังด่าทอว่าข้า ไร้การอบรมเยี่ยงนั้นรึ!”

         “ถึงเจ้าจะเป็นฮูหยินรองของจวนหรง แต่ก็เหนือกว่าคำว่าอนุ มารยาทอันดีเจ้าต้องมีทัดเทียมภรรยาเอก เพื่อมิให้ตนเองและบุตรสาวต้องอับอายผู้คน”

         คำพูดของหลิวฮูหยิน ทำให้หลิวหนิง ถึงกับชาหนึบไปทั้งกาย นางที่เกิดจากอนุ ออกเรือนยังได้เป็นเพียงภรรยารอง นี่ถ้าไม่เรียกว่าเป็นการดูหมิ่น แล้วจะเรียกว่าอะไรได้

         “มีเรื่องอันใดกัน!”

         เสียงทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหน้าประตู หลิวหนิงถึงกับใบหน้าถอดสี เพราะนางรู้ดีว่าตนเอง มิใช่น้องสาวที่พี่ชายโปรดปราณสักเท่าใดนัก

         “ท่านพ่อ”

         หลิวอินอิน หันไปหาบิดา ก่อนจะวิ่งเข้าสวมกอดผู้เป็นพ่อเอาไว้แน่น ท่านมหาเสนาบดีหลิว กอดตอบบุตรสาว ทว่าชั่วขณะ เขาถึงกับแข็งค้างราวถูกสาป มิใช่ว่าคนในอ้อมกอดเขาไม่รักเอ็นดู แต่เขารู้ได้ว่านี่คือบุตรสาวคนรอง และการปรากฏตัวของนาง หมายความว่าต้องมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับบุตรสาวคนโต

         “เจ้าเหนื่อยหรือไม่”

         ไหล่ที่สั่นน้อย ๆ ของคนเป็นลูก ทำให้ท่านมหาเสนาบดี กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น จมูกคมกดลงยังกลุ่มผมนุ่มละมุนของบุตรสาว หนวนหนวน คงคิดถึงพ่อแม่ จึงแลกเปลี่ยนตัวกับอินอินมาเยี่ยมเยียนสินะ!