ตอนที่7 หลิวอินอิน

“เจ้านี่นะ! ล้อเล่นไปได้ ไหนมาให้ป้าดูหน่อยสิ อืม...โตขึ้นมากทีเดียว”

         หลิวฮูหยินเย้าหลานชาย พร้อมกับจับไหล่ของชายหนุ่ม ดันให้เขาเอียงซ้ายทีขวาที หลานชายของนาง โตขึ้นมากจริง ๆ และที่สำคัญใบหน้าหล่อเหลานี้ ถอดแบบน้องชายของนางมาเกือบจะทั้งหมดเชียวล่ะ

“สือเอ๋อร์ คารวะท่านป้าขอรับ ข้ามาส่งพี่หญิงอินอิน แทนท่านพี่หลิวเอินขอรับ”

ชายหนุ่มประสานมือให้ผู้เป็นป้า ก่อนจะบอกถึงจุดประสงค์ ในการปรากฎตัวของเขาในครั้งนี้ แน่นอนว่าทุกครั้งที่พี่หญิงอินอินไปเยือนแดนเหนือ จะเป็นท่านปู่เดินทางมาส่งพี่หญิงด้วยตนเองเสียมากกว่า น้อยนักที่พี่สาวอีกคนของเขา จะปลอมตัวมาเมืองหลวง ด้วยหูตาของเหล่าขุนนาง ที่มองหาช่องโหว่ของท่านลุงเขย และท่านปู่ของเขา เพื่อล้มล้างสกุลใหญ่ทั้งสอง ท่านพี่หลิวเอิน จึงเลือกที่จะไม่ก้าวเท้าเข้าเมืองหลวงบ่อยนัก

“พี่ชายเจ้าไม่คิดจะมาเยี่ยมพ่อแม่บ้างเลยรึอย่างไร”

หลิวฮูหยินแกล้งถามหลานชาย ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าบุตรสาว ที่ยืนอยู่ไม่ห่างนัก คือใครกันแน่ แต่เพราะที่นี่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่รู้ถึงตัวตนของบุตรสาวฝาแฝด ดังนั้นนางจึงเลือกที่จะไปกระโตกกระตาก เพราะการมาของหนวนหนวน ย่อมต้องมีสาเหตุอย่างแน่นอน

“แคว้นเหลียนมีการเคลื่อนไหว ท่านพี่หลิวเอินจึงต้องรั้งอยู่ช่วยท่านปู่ขอรับ”

ชายหนุ่มตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ราวกับเรื่องบางอย่างเขาลืมมันไปเสียสิ้นแล้ว การพูดคุยของสองป้าหลาน ดูมีความสุข จนทำให้หญิงสาวในชุดสีหวานแหวว รู้สึกรายาอย่างที่สุด นางก็หลานเหมือนมิใช่หรือ ไยทุกครั้งที่พูดกับนาง ล้วนต้องเป็นทางการ และกฎระเบียบจนน่าเบื่อหน่าย ทีกับพวกบ้านนอกหยาบช้า กลับใส่ใจและแย้มยิ้ม

“ลำบากเจ้าแล้วจริง ๆ สือเอ๋อร์”

“เรื่องเล็กน้อยขอรับ”

ชายหนุ่มตอบผู้เป็นป้า ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ก่อนจะขยับหลีกทางให้พี่สาว ที่ก้าวมายืนต่อหน้าผู้เป็นป้า

“ท่านแม่ ลูกทำให้ท่านแม่เป็นกังวลหรือไม่เจ้าคะ”

หญิงสาวโน้มกายโอบกอดมารดา เพียงเท่านี้คนเป็นแม่มีหรือจะไม่รู้ ว่าต้องเกิดเรื่องขึ้นอย่างแน่นอน หลิวฮูหยินดอบกอดตอบบุตรสาว แม้ว่าอยากที่จะเอ่ยถาม ทว่าเพราะบางเรื่องมิอาจให้คนนอกรู้ได้ นางจึงทำได้เพียงคลี่ยิ้มอย่างยินดี ที่บุตรสาวเดินทางกลับบ้านแล้วอย่างปลอดภัย

“เจ้าปลอดภัยแม่ก็ดีใจมากแล้ว เราเข้าบ้านกันเถอะ”

หลิวฮูหยิน ชวนบุตรสาวเข้าบ้าน โดยที่นางไม่ได้ใส่ใจ ต่อการมีอยู่ของชายที่เป็นคู่หมายของลูก และหลานสาวของสามี ที่พยายามทำตัวให้เหนือกว่าบุตรสาวของนาง มิหนำซ้ำยังทำตัวไม่เหมาะสมในอีกหลายต่อหลายเรื่อง จนนางที่เป็นคนดูแลบ้านเหนื่อยหน่าย

“ท่านพ่อเล่าเจ้าคะ”

“อีกสักพักคงกลับมาแล้ว ไปเถอะ...เจ้าเดินทางมาเหนื่อย ๆ พักสักหน่อยค่อยออกมากินมื้อเที่ยงกับบิดาเจ้า”

“เจ้าค่ะ”

เรื่องที่ปะทะกันเมื่อครู่ ถูกกลืนหายไปด้วยการมาของหลิวฮูหยิน และการถูกมองข้ามไปราวกับไร้ตัวตน ทำให้เหยาโจว ขบกรามแน่นอย่างไม่พอใจ แน่นอนว่าการกระทำนั้น มิอาจหลุดรอดสายตาของพ่อบ้านเกาไปได้

สองแม่ลูกประคองกันเดินเข้าจวน โดยมีเจียงสือก้าวตามไป ทว่าชายหนุ่มกลับหยุดเท้าลง แล้วหันกลับไปมองคู่หนุ่มสาว ที่ยืนแนบชิดกันเกินงาม ก่อนที่เขาจะแสยะยิ้มหยัน นี่หรือคนที่เรียกตนเองว่ามีความรู้ แต่ทำไมช่างไรการอบรมเรื่องกิริยาไปได้

“เจ้าคิดจะเดินตามเข้ามา ได้รับอนุญาตจากเจ้าของบ้านแล้วหรือ”

“สามหาว! พี่เหยาโจวคือว่าที่สามีของพี่หญิง และข้าเป็นคนอนุญาติเอง”

หรงหลิ่วรีบต่อว่าเจียงสือ ด้วยถ้อยคำที่ไม่คาดคิดมาก่อน ว่าบุตรสาวขุนนาง จะพ่นวาจาร้านตลาดออกมาเช่นนี้

“เจ้าเป็นเจ้าของบ้านหรืออย่างไร จึงได้ปล่อยให้ใครก็ไม่รู้เข้าออกได้ตามอำเภอใจ หากเกิดสิ่งใดขึ้น เจ้าแบกรับมันไหวหรือ”

คำพูดที่เนิบช้า ทว่ากดลึกในน้ำเสียง ทำให้หรงหลิ่วถึงกับใบหน้าถอดสี ที่นี่คือจวนมหาเสนาบดี แน่นอนว่าทุกคนในจวนล้วนสำคัญ หากเกิดข้อผิดพลาดใดขึ้น นางที่เป็นเพียงหลานห่าง ๆ ย่อมไม่อาจแบกรับมันได้

“เจ้าก็แค่คนบ้านนอกหยาบช้า อย่ามาสู่รู้”

“วันนี้ข้าเดินทางไกลมาเหนื่อย ไม่ต้องการให้ใครมารบกวน หาดื้อดึง! อย่าได้หาว่าข้าไม่เกรงใจ”

แต่ก่อนที่จะมีการโต้เถียงไปมากกว่านี้ น้ำเสียงเย็นเยียบ ดังออกมาจากด้านในประตู นี่คือคำตอบว่าหลิวอินอิน ไม่ต้องการให้เหยาโจวเข้าไปในจวน ต่อให้หรงหลิ่วจะอาจหาญเพียงใด นางก็ไม่กล้าทำสิ่งใดบุ่มบ่าม หาไม่แล้วนางคงถูกส่งกลับสกุลหรงอย่างแน่นอน

เหยาโจวกำหมัดแน่น ปกติแล้วหลิวอินอิน จะไม่ค่อยมีปากเสียงกับเขาเท่าใดนัก แม้ว่านางจะไม่ได้สุกสิงกับเขาเท่าใด แต่ก็ไม่เคยทำตัวไร้มารยาท หรือหมางเมินต่อเขา จนกลายเป็นมองข้ามเช่นนี้มาก่อน นางไปพบเจอสิ่งใดมากันแน่ เหตุใดนางจึงราวกับมิใช่คนเดิม

“ข้าตำหนิเจ้าไปเพียงเล็กน้อย เจ้าถึงกับหักหน้าข้า ต่อหน้าผู้อื่นเช่นนี้หรือ”

เหยาโจวมีหรือจะยอมเสียหน้า เขาตะโกนถามออกไป ราวกับคนที่ขาดการอบรมอย่างแท้จริง ใบหน้าที่แดงก่ำด้วยโทสะ ดูทะมึนตึงน่ากลัวยิ่งนัก แต่นั่นสำหรับผู้อื่น มิใช่หญิงสาวที่เดินกลับออกมายืนอยู่หน้าประตูจวน

“ผู้อื่นที่เจ้าหมายถึง คงเป็นตัวเจ้า หาใช่น้องชายของข้า จดจำเอาไว้ให้ดี ว่าเจ้ายังมิได้มีส่วนใดเกี่ยวข้องกับสกุลหลิว อย่าได้อาจหาญมาแสดงกิริยาไร้การอบรมต่อหน้าข้าอีก มิเช่นนั้น ข้าย่อมไม่เกรงใจใด ๆ ทั้งสิ้น”

เหยาโจวมองใบหน้าที่เย็นชาของคู่หมาย นางเปลี่ยนไปจริง ๆ ไม่ได้! เขาจะต้องทำให้นางอยู่ในการควบคุมของเขาให้ได้ มิเช่นนั้นถ้านางเกิดไม่แต่งให้กับเขา อนาคตในราชสำนักที่เพิ่งเริ่มของเขา มีหวังจบสิ้นลงเป็นแน่

“เจ้าควรมีเหตุผล มิใช่ทำสิ่งใดเอาแต่ใจอินอิน”

“คุณชายเหยา ต่อให้มีการพูดคุยกันของแม่สื่อ แต่เรายังคงไม่ใช่คู่หมั้นที่ถูกต้อง โปรดระวังคำพูดด้วย ชื่อของข้ามิใช่ใครก็ได้จะเรียก”

“เจ้า!”

“คุณชายเหยา เจ้ากลับไปก่อนเถอะ บุตรสาวข้าเพิ่งเดินทางมาถึง นางย่อมเหนื่อยล้า วันหน้าค่อยมาเยือนก็มิสาย”

เสียงที่ทรงอำนาจของสตรี ที่ไม่ได้ก้าวออกมา แต่มันทำให้ชายหนุ่ม ไม่อาจที่จะแสดงความหยิ่งผยองต่อนางได้ เขาจึงสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปอย่างมิสบอารมณ์