Home / รักโบราณ / บุปผาซ่อนไฟ / ตอนที่9 อดกลั้น

Share

ตอนที่9 อดกลั้น

last update publish date: 2026-07-10 20:53:42

“เพียงเล็กน้อยเจ้าค่ะท่านพ่อ”

         หญิงสาวอู้อี้อยู่กับอกของบิดา ก่อนจะค่อย ๆ ขยับออกห่าง สายตาที่ช้อนขึ้นมองผู้เป็นพ่อ มีแวววูบไหว ทว่านางยังคงอดกลั้น มิให้มีสิ่งใดหลุดรอดออกจากดวงตา

         “เช่นนั้นคืนนี้ พ่อจะเป็นคนลงมือทำของโปรดให้เจ้ากิน”

         ท่านมหาเสนาบดี เอ่ยกับบุตรสาว ด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน ไม่ว่าคนตรงหน้าจะเป็นบุตรสาวคนโต หรือคนรอง เขาก็รักพวกนางอย่างเท่าเทียม หาไม่แล้วเขาจะกล้าเสี่ยง ซ่อนพวกนางคนหนึ่งเอาไว้ไกลตาหรือ

         “เจ้าค่ะ”

         “พี่ใหญ่”

         “เจ้ากับลูกมาเพื่อเป็นแขกก็จริง แต่นั้นไม่ได้หมายความว่าจะทำสิ่งใดตามแต่ใจได้ ทุกสิ่งหากภรรยาและลูกข้าไม่เห็นดี เจ้าควรรู้ว่าสิ่งนั้น อย่าได้คิดทำ”

         ยังไม่ทันที่หลิวหนิงจะได้พูดสิ่งใดมากความ นางถูกตำหนิจากเจ้าบ้านเสียก่อน สองแม่ลูกได้แต่ก้มหน้านิ่ง ด้วยไม่คิดว่าจะถูกตำหนิเช่นนี้

         “ข้าเพียงสอนกิริยาอันควรให้อินอินเท่านั้นเจ้าค่ะ” หลิวหนิงรีบแย้งพี่ชาย นางคือผู้ใหญ่ ทำไมต้องดูสีหน้าของคนอ่อนวัยกว่า เพื่อที่จะพูดหรือทำสิ่งใดด้วย

         “กิริยาอันควรหรือ บุตรสาวข้านางถูกสอนมาเป็นอย่างดี และเท่าที่ข้ายืนฟังเรื่องราวมาทั้งหมดจากข้างนอก ข้าไม่เห็นมีสิ่งใดที่นางกล่าวผิดแม้แต่ครึ่งคำ”

         ท่านมหาเสนาบดี เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เขาไม่ได้ชื่นชอบน้องสาวต่างมารดาผู้นี้แม้แต่น้อย ใช่ว่าเขาชิงชังนาง เพียงเพราะเป้นบุตรสาวที่เกิดจากอนุ แต่เพราะความทะเยอทะยานของนาง มันมากเกินกว่าที่ดขาจะรับได้

         “แต่อย่างไรข้าก็เป็นอาของนาง ไว้หน้าข้าสักหน่อยมิได้หรือเจ้าคะ”

         หลิวหนิง โต้แย้งในทันที ถึงอย่างไรนางก็เป็นน้องสาว บุตรสาวของพี่ชาย ก็ควรจะให้เกียรตินางสักหน่อยก็ยังดี แต่นี่เพียงก้าวเข้าจวน ก็วางอำนาจหยามหมิ่นนาง อย่างไม่คิดไว้หน้ากันสักนิด

         “เจ้าต้องการสิ่งนั้น แล้วเจ้ารู้ที่จะไว้หน้าผู้อื่นหรือไม่ พี่สะใภ้เจ้า คือนายหญิงของบ้าน ทุกอย่างนางเป็นใหญ่ แต่เจ้าใช้ฐานะของสกุลหลิว กระทำเรื่องข้ามหน้าข้ามตานาง เช่นนี้...เจ้าคิดว่าตัวเองทำถูกแล้วหรือ”

         ท่านมหาเสนาบดี โอบประคองบุตรสาว เดินตรงไปหาภรรยา คว้ามือนางมาจับเอาไว้อย่างปลอบโยน

         “ข้ารู้ผิดแล้วเจ้าค่ะ”

         เมื่อเห็นสายตาเอาจริงของพี่ชาย หลิวหนิงจำต้องเอ่ยออกมาอย่างจำยอม ต่อให้ภายในใจของนาง ไม่ยินดีที่จะยอมรับ แต่จะให้นางทำอย่างไรได้ เพราะเวลานี้นางต้องทำให้พี่ชาย ช่วยผลักดันสามีของนาง ในเส้นทางราชสำนัก

         “ท่านพี่ เมื่อนางรู้สำนึกในความผิดแล้ว เรื่องนี้ก็ให้จบเพียงเท่านี้เถอะเจ้าค่ะ อินอินเดินทางมาไกล ลูกควรได้พักสักหน่อยนะเจ้าคะ”

         หลิวฮูหยิน ตบเบา ๆ ที่หลังมือของสามี นางรู้ดีว่าเขากำลังมีโทสะอยู่ภายในใจ แต่นางมีความว้าวุ่นใจ เรื่องที่บุตรสาวคนรอง เดินทางเข้าเมืองหลวง แทนบุตรสาวคนโตมากกว่า นี่นับเป็นครั้งแรกที่หนวนหนวน เข้าเมืองหลวงในรูปแบบนี้ ปกติจะปลอมตัวเข้ามา

         “ข้าหวังว่าจะไม่มีครั้งหน้า”

         ท่านเสนาบดี บีบมือภรรยาเบา ๆ ก่อนจะหันไปหาน้องสาวกับหลานสาว พร้อมกล่าวย้ำเตือนทั้งคู่ ให้รู้ที่ยืนของตนเอง

         “เจ้าค่ะ”

         สองแม่ลูกรับคำ ก่อนจะเบี่ยงกายหลีกทางให้เจ้าของบ้าน เดินนำเข้าไปในเรือนก่อน หลิวหนิงกำหมัดแน่น เมื่อเจียงสือเดินผ่านหน้านางสองแม่ลูกไป เรียวปากยิ้มเยาะนั่น มันไม่ต่างจากคมมีด ที่กรีดลงกลางใจของนางยิ่งนัก

         “ก่อนจะสอนพี่สาวข้า สอนบุตรสาวของท่านให้ดีก่อนนะขอรับ”

         มิวายคำพูดทิ้งท้ายของเจียงสือ ยังพ่นออกมาบาดลึกหัวใจของสองแม่ลูก หรงหลิ่วแทบอยากจะกรีดร้องออกมาเสียเดี๋ยวนี้ แต่ยังไม่ทันทีนางจะได้ทำอย่างใจคิด มือของมารดาก็ปิดปากของนางเอาไว้เสียก่อน

         “ทำไมเจ้าคะ อยู่ที่จวนหรง ข้าก็ต้องดูสีหน้าของผู้อื่น มาที่นี่ไยข้าจึงยังต้องทำเช่นนั้นอีกเล่าเจ้าคะ”

         เมื่อไม่มีผู้ใดอยู่ตรงนั้น หรงหลิ่ว เอ่ยออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ดวงตากลมโตระรื่นไปด้วยน้ำใส ๆ นางคิดเสมอว่ามาที่นี่ นางคือหลานสาวมหาเสนาบดี ทุกคนย่อมต้องเกรงใจ ก้มหัวให้แก่นาง ทว่าเพียงหลิวอินอิน ก้าวเท้าลงจากรถม้า ทุกความยำเกรง มันห่างหายไปจากนางเสียอย่างนั้น

         “อดทนเข้าไว้ ถ้าท่านลุงของเจ้า ช่วยบิดาของเจ้าให้เลื่อนตำแหน่งได้ ฐานะของเราสองแม่ลูกในสกุลหรง จะเปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน”

         หลิวหนิง ย้ำเตือนในสิ่งที่นางกับบุตรสาวต้องทำ นี่คือสิ่งที่นางต้องอดทน มองสีหน้าของผู้อื่น เพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ

         “ข้าจะทำให้หลิวอินอิน เป็นที่น่าอับอายของสกุลหลิว แล้วทุกอย่างจะตกมาเป็นของข้า”

         “หยุดปากเดี๋ยวนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเอ่ยสิ่งใดออกมา ที่นี่คือจวนมหาเสนาบดี ทุกคำของเจ้า ล้วนมีคนจับตา เจียงอวิ๋นชี คือบุตรสาวแม่ทัพ นางมิใช่สตรีไร้พิษสง อย่าได้ทำในสิ่งที่พาตนเองลงนรก”

         หลิวหนิง เตือนสติบุตรสาว ใช่ว่านางไม่ชิงชังแม่ลูกหลิว แต่นางรู้ว่าต้องทำเยี่ยงไร ให้กำชัยโดยที่ตัวนางกับลุกไม่ต้องบอบช้ำ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • บุปผาซ่อนไฟ   ตอนที่114 ไม่ต้องสนใจ

    บ้านเช่าท้ายตลาด เมืองหลวง หรงหลิ่ว กำลังนั่งชื่นชม กับเครื่องประดับที่ได้รับ มาจากนายท่าน โดยนางไม่คิดจะใส่ใจต่อสายตาของผู้เป็นมารดา ที่กำลังมีความสงสัย กับเงินทองและทรัพย์สินที่นางได้มา เพราะสำหรับนางแล้ว นี่คือจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุด สตรียังสามารถที่จะมีทุกอย่างได้ นางไม่สนใจว่าจะได้มาด้วยวิธีใด ขอแค่ว่าชีวิตของนาง ไม่ต้องมองสีหน้าผู้ใด ไม่ต้องอดมื้อกินมื้อ ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ต่อให้นางต้องทำลายใครสักคนก็ตาม หรือจะคนทั้งตระกูล นางก็ไม่ใส่ใจ ตราบใดที่นางมีเงินทองในมือ “เจ้าจะบอกแม่ได้หรือยัง ว่าเจ้าเอาเงินทองมาจากที่ใด แล้วนี่...เสื้อผ้าแพรพรรณ และเครื่องประดับ ผู้ใดให้เจ้ามากัน ไยจึงมากมายถึงเพียงนี้” หลิวหนิง เอ่ยถามบุตรสาว สายตาที่มองไปยังของในมือของบุตรสาวนั้น เต็มไปด้วยความเป็นกังวล นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลยแม้แต่น้อย เพราะพวกนางออกจากจวนหรงตัวเปล่า แต่พอก้าวมาอยู่ในบ้านเช่านี้ บุตรสาวกลับมีทุกอย่าพร้อมสรรพ ราวกับเตรียมพร้อมเอาไว้แล้วบุตรสาวยืนยันให้นางหย่าขาดจากสามี นางในตอนนั้นก็ทำตามอย่างว่าง่าย เพราะเหลืออด กับครอบครัวสามี ที่ดูหมิ่นเหยียดหยามนาง

  • บุปผาซ่อนไฟ   ตอนที่113 แนะนำ

    สองชั่วยาม ต่อมา ณ แม่ทัพ หลิวอินอินเดินจูงมือจ้าวหรูอี้ เข้ามาภายในจวน ส่วนสิ่งของต่าง ๆ นั้น ชุ่ยผิงได้จัดการ นำไปเก็บยังเรือนของนางก่อน เพราะต่อให้วางใจคนในจวนแค่ไหน แต่นางเพิ่งเข้ามาอยู่ในเพียงข้ามคืน นางย่อมไม่วางใจสิ่งใดทั้งนั้น เอาไว้ตอนที่นางกลับเรือน ค่อยส่งไปยังเรือนของจ้าวหรูอี้ในภายหลัง ทางด้านผู้ดูแลจ่ง ก้าวตามนายหญิงกลับเข้าไปภายในจวนเงียบ เพื่อรอพบกับเจ้าของจวนตัวจริง “ฮูหยิน คุณหนูกลับมาแล้ว” พ่อบ้านชรา รีบก้าวออกมาต้อนรับ ด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม มีหรือเขาจะไม่รู้ความเคลื่อนไหวของนายหญิง วันนี้นางใส่ใจต่อชีวิตของคุณหนูเล็ก นั่นคือสิ่งที่ดีต่อจวนแม่ทัพอย่างแน่นอน หากเป็นสตรีบางคน แต่งเข้ามาอาจรีบผลักไสน้องสาวสามี ให้ออกเรือนเพื่อไปจากจวน แต่ฮูหยินกลับพาคุณหนูเล็กไปสมัครเข้าสถานศึกษา เพื่อให้มีวิชาติดตัว“ท่านลุงจวง พรุ่งนี้หณุอี้จะไปสถานศึกษาแล้วนะเจ้าคะ”จ้าวหรูอี้รีบรายงาน ด้วยความลิงโลด ความเป็นคุณหนูผู้สง่า ได้หายไปเมื่อก้าวเข้ามาในประตูบ้านตนเอง หรูอี้เสมือนเด็กน้อยที่ได้ของถูกใจ ทว่านั้นไม่ได้ทำให้หลิวอินอิน คิดตำหนิ เพราะนางเมื่อครั้งวัยเท่า

  • บุปผาซ่อนไฟ   ตอนที่112 หนุนหลัง

    “บ้าไปแล้ว ก็เห็นอยู่ชัด ๆ ว่านางยังไม่ได้ควักเงินออกมาจ่ายเลย”ฉีหลิงไม่สนว่าหลิวอินอิน กับเจ้าของร้านจะตกลงอันใดกัน เพราะในสายตาของนาง จ้าวหรูอี้ยังไม่จ่ายเงินต่อหน้าเลย “ข้ามั่นใจว่าเถ้าแก่เนี้ย ได้บอกกะเจ้าไปแล้ว ว่าของทุกอย่างที่น้องสามีของข้าเลือก ล้วนถือว่าจ่ายเงินแล้วทั้งสิ้น” “จะเป็นไปได้อย่างไร นางยังไม่ได้วางเงินซักอีแปะ จะเรียกว่านางจ่ายได้อย่างไร” “ข้าจ่ายไว้แล้ว ต่อให้ของอยู่ในถาดนั้น จะมีราคาเป็นหมื่นตำลึงหรือแสนตำลึง ข้าหลิวอินอินก็ไม่ขาดแคลนเงินที่จะจ่าย คำพูดของข้าชัดเจนเสมอ หากบอกว่าจ่ายคือจ่าย เจ้ามีอันใดแคลงใจต่อข้านักเล่า” หลิวอินอิน เรียวปากบิดขึ้นเล็กน้อย แม้จะเบื่อหน่ายกับเรื่องไร้สาระนี้ แต่บทเรียนที่ดี คือการแสดงให้นักเรียนได้เห็น จ้าวหรูอี้จัดการได้ดี แต่ยังขาดเล่ห์เหลี่ยม หากอีกฝ่ายดึงเล่ห์เหลี่ยมออกมาใช้เมื่อใด จ้าวหรูอี้จะเป็นเพียงเบี้ย ที่ถูกกลืนกินในทันที ดังนั้นนางในฐานะพี่สะใภ้ ก็ควรที่จะจัดการหมากในกระดานให้หมด ด้วยเล่ห์กลเล็กน้อยให้เอง “ข้าไม่เอาแล้วก็ได้” เมื่อรู้ตัวว่าตนเอง กำลังจะถูกต้อนให้จนมุม ฉีหลิ

  • บุปผาซ่อนไฟ   ตอนที่111 ไม่ถอย

    “ดูท่าคุณหนูเล็กจ้าว จะได้นิสัยของฮูหยินมาเต็ม ๆ เลยนะขอรับ” รองแม่ทัพจ่งในคราบของผู้ดูแล เอ่ยเย้าผู้เป็นนาย ที่กำลังยืนยิ้มกริ่ม กับการตอบโต้ของคุณหนูสกุลจ้าว เขามองเห็นได้ชัดเจน ว่าจริง ๆ แล้ว คุณหนูจ้าวมีความหวาดหวั่นอยู่ในใจ แต่พลัง ที่ทำให้คุณหนูจ้าว มีแรงต่อสู้ได้ ก็คงจะเป็นฝีมือของชุ่ยผิง ที่ยืนอยู่เคียงข้างมิได้ห่างไปไหน สาวใช้ที่ไม่เอ่ยสิ่งใด ทว่าสามารถที่จะใช้เพียงฝ่ามือ ปลอบประโลมนายสาว ให้มีพลังใจฮึกเหิม สู้โต้กลับต่อศัตรูได้ นับว่าเป็นพรสวรรค์ของชุ่ยผิงจริง ๆ “นางควรสู้เช่นนี้มานานแล้ว แต่เพราะกำแพงของนาง นอกจากท่านแม่ทัพ ก็ไม่มีผู้ใดอีกเลย บุรุษก็คือบุรุษ ยิ่งเขามิได้เติบโตมากับสตรีมากนัก ไม่แปลกที่เขาจะมิรู้ ถึงจุดด้อยที่น้องสาวมีอยู่ ยกเว้นท่าน ผู้ดูแลจ่ง ท่านอยู่กับท่านตา ท่านยาย ท่านแม่และท่านน้าของข้ามานาน จนกระทั่งเป็นตัวข้าเอง ดังนั้นความอ่อนโยนของท่าน กับสามีของข้า ย่อมแตกต่างกันนัก ถือเสียว่าท่านเห็นนาง เป็นเหมือนบุตรสาวอีกสักคน ช่วยข้าดูแลจ้าวหรูอี้สักหน่อยก็ดี” หญิงสาวเปรียบเทียบความเข้าใจสตรี ของสามีกับรองแม่ทัพ คนที่เติบโตมาแตกต่าง

  • บุปผาซ่อนไฟ   ตอนที่110 ช่วงชิง

    ครึ่งชั่วยามต่อมา ณ ร้านเครื่องประดับ หลิวอินอิน เดินกลับมายังร้านเครื่องประดับ ที่ปล่อยให้น้องสาวสามี เลือกซื้อของอยู่กับสาวใช้ของนาง เพียงก้าวพ้นประตูเข้าไป ภาพที่เห็นก็ทำให้หญิงสาว ต้องนิ่งไปครู่หนึ่ง คิ้วเรียวงามขมวดจนชิดกัน เมื่อเห็นว่าต้วนมี่ เหมือนจะมีกำลังเสริมมาเพิ่ม “ปิ่นนี้ข้าชอบ เจ้าไม่มีสิทธิ์ ที่จะช่วงชิงข้า หรือเจ้าคิดว่าพี่ชายพิการของเจ้า กับพี่สะใภ้ของเจ้า จะยอมมีปัญหากับบิดาเยี่ยงนั้นหรือ” หญิงสาวสูงศักดิ์ในอาภรณ์สดใส ใบหน้าแต่งแต้มอย่างหรูหรา โดดเด่นที่เรียวปากทาชาดสีแดงเข้ม กำลังยืนโต้เถียงอยู่กับจ้าวหรูอี้ ที่เวลานี้เอาจะยืนกำหมัดนิ่ง แต่ไม่เอ่ยสิ่งใด ดูเหมือนจ้าวหรูอี้กำลังคิดคำนวณสิ่งที่ต้องทำ หลิวอินอิน เลือกที่จะยืนมองเหตุการณ์ อยู่ที่หน้าประตูร้าน นางเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าคุณหนูสมศักดิ์ผู้นั้น จะอวดเบ่งได้นานเพียงใด และน้องสามีของนาง จะแก้ปัญหานี้ได้เช่นไร “เจ้าจะชอบหรือไม่ นั่นก็คือสิทธิ์ของเจ้า แต่สิทธิ์ข้าพึงมี...คือข้าเลือกก่อน” จ้าวหรูอี้ เอ่ยออกมาในที่สุด หลังจากที่นางยืนนิ่งมาอยู่ชั่วขณะหนึ่ง หญิ

  • บุปผาซ่อนไฟ   ตอนที่109 ผู้ดูแลใหม่

    “ข้าน้อยจะฟังท่านขอรับ ว่าแต่...จะให้ข้าน้อย ช่วยสืบหาเรื่องนั้นหรือไม่ขอรับ” รองแม่ทัพจ่ง เอ่ยถามหญิงสาว ด้วยเกรงว่าคำถามของเขา จะกระทบต่อความรู้สึกของนาง จึงยังเอ่ยถาม ด้วยน้ำเสียงกริ่งเกรงอยู่หลายส่วน “ไม่มีผู้ใด เคยเห็นหน้าท่านมาก่อน น่าจะทำงานได้ดีกว่าพวกข้า อีกทั้งเวลานี้ข้าสามคนพี่น้อง เรียกได้ว่าทุกย่างก้าว มีสายตาจับจอง คนผู้นั้นไม่ธรรมดาจริง ๆ แน่นอนว่าต้องเป็นคนหลังกำแพงสูง เพราะเรื่องที่ลึกแค่ไหน เขาก็สามารถที่จะสาวไปจนถึงได้ แต่ยิ่งมือเขายาวมากเพียงใด ดาบในมือข้า ก็พร้อมที่จะบั่นมันทิ้งวันนั้นละ เพียงแค่ตอนนี้ ข้าต้องรอเวลาอีกสักหน่อย ไม่สะดวกลงมือ” หลิวอินอิน เอ่ยด้วยน้ำเสียงกดลึก ก่อนจะยกชาขึ้นจิบ เพื่อดับความเจ็บแค้นในใจ นางจะปล่อยให้ความรู้สึก อยู่เหนือการควบคุม หาไม่แล้วนางจะพลาดท่าให้ศัตรูได้ “ข้าน้อยจะจัดการเรื่องนี้ ให้เป็นที่เรียบร้อยท่านขุนพล ไม่ต้องห่วงไป” รองแม่ทัพจ่ง ตอบรับขุนพลสาว ด้วยความจริงใจ “แต่ข้ามีข้อเสนอที่ดีกว่านั้นนะเจ้าคะ ไหน ๆ ท่านอาจ่งก็มาถึงเมืองหลวงแล้ว มิสู้ให้ไปอยู่ข้างกายพี่หญิง น่าจะดีกว่านะเจ้า

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status