Chapter 19. ฟื้นแล้ว

“ฟางเหนียง? เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไรกัน” เคอหลิ่งหลินเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

“พ่อบ้านตู้ไปรับข้ามาเจ้าค่ะ”

เคอหลิ่งหลินมองไปยังชุนเอ๋อร์ สาวใช้เข้าใจสายตาของผู้เป็นนายจึงค่อยๆ ถอยออกไปอยู่นอกห้อง เมื่อหญิงสาวเห็นว่าเหลือเพียงมู่ฟางเหนียงแล้วจึงเอ่ยปากถามด้วยความร้อนใจ

“คุณชายเฉินเป็นอย่างไรบ้าง”

“พี่สาวควรห่วงตัวเองก่อนนะเจ้าคะ” คนเป็นหมอหญิงส่ายหน้าไปมา แล้วพลิกข้อมือของหญิงสาวมาจับชีพจร  ข้อมือของเคอหลิ่งหลินเล็กและร่างกายก็ซูบผอมลงไปมาก

“บิดาของเจ้าล่ะ” เคอหลิ่งหลินพยายามสงบสติอารมณ์ให้คงที่ แต่ความกังวลที่รู้ว่าตัวเองหมดสติหลับใหลไปนานนับเดือนทำให้กังวลถึงชายคนที่นางแอบมีใจให้

“ออกไปตรวจคนไข้ที่อื่น กลับพรุ่งนี้เจ้าค่ะ ข้าเลยอาสามาดูอาการของท่านเอง” มู่ฟางเหนียงขมวดคิ้ว “ชีพจรท่านไม่ปกติ ลมปราณไหลเวียนเปลี่ยนทิศ”

“คงจะเป็นเช่นนั้น ข้าไม่เคยบาดเจ็บขนาดนี้มาก่อน” นางเพียงฝืนยิ้มให้ 

“ท่านพ่อก็พูดเช่นนั้น” หญิงสาวอายุน้อยกว่าพยักหน้า “ระหว่างที่ท่านไม่ได้สติ แม่ทัพจ้าวให้พ่อบ้านไปเชิญท่านพ่อมาดูอาการท่าน ข้ากับพ่อจึงเพิ่งรู้ว่าท่านเป็นบุตรบุญธรรมของแม่ทัพจ้าว”

“เรื่องนั้น... ข้าต้องขอโทษที่ไม่ได้บอกเจ้ากับพ่อ ข้าไม่มีเจตนาจะปิดบังแต่อย่างใด”

“ข้าเข้าใจ” นางพยักหน้า แต่เคอหลิ่งหลินทำหน้างุนงง

“เข้าใจว่าอย่างไรกัน”

“เข้าใจว่าท่านไม่อยากบอกใคร อยากให้ผู้อื่นเข้าใจไปเองว่าท่านเป็นคนเลี้ยงม้าในจวนแม่ทัพจ้าว”

พูดจบนางก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเคอหลิ่งหลิน นางเผลอทำแง่งอนที่ถูกหัวเราะแบบนั้น

“เด็กโง่ ข้าเพียงได้รับความเมตตาจากท่านแม่ทัพจ้าว แต่บิดาที่แท้จริงของข้าก็ยังคงเป็นเพียงโจรป่ากลับใจเท่านั้น ข้าไม่ตีตนเสมอคุณชายของบ้านนี้หรอก อีกอย่างข้าอยู่สนามรบมานาน คนรักข้าก็มี คนชังข้าก็มาก เพื่อความปลอดภัยของเจ้าและท่านหมอมู่ ข้าจึงไม่อยากให้ใครล่วงรู้ว่าข้าเป็นใคร”

“เอาเถอะ พี่เคยช่วยชีวิตข้า ข้าจะไม่ถามอะไรท่านมากไปกว่านี้”

“เช่นนั้นข้าถามเจ้าได้หรือไม่ เขาผู้นั้นเป็นอย่างไรบ้าง”

“เขาสบายดี กลับเมืองหลวงไปครึ่งเดือนแล้ว”

“จริงรึ?”

“ข้าจะโกหกพี่ไปทำไม มีแม่นางคนงามนำไข่มุกหมื่นราตรีมาให้ท่านพ่อข้าปรุงยาขับพิษในตัวคุณชายเฉิน”

“อะไรนะ” คราวนี้เป็นเคอหลิ่งหลินที่ตกใจ 

“เรื่องนั้นข้าไม่รู้ เพียงแต่พอคุณชายเฉินฟื้นตัวก็มีเหตุด่วนต้องกลับเมืองหลวง หลังจากนั้นข้าก็ไม่ทราบว่าคนผู้นั้นเป็นอย่างไร”

มู่ฟางเหนียงลอบเห็นสีหน้าของเคอหลิ่งหลินเจ็บแปลบ นางเข้าใจดี แม้ตนเองจะไม่เคยมีคนรักก็ตาม แต่จากที่ติดตามบิดารักษาคนป่วย ‘โรคใจ’ นั้นรักษายากยิ่งไม่แพ้โรคอื่น ผิดหวังในความรักจนตรอมใจมีมากมายนัก

 “ดีแล้ว เขายังมีชีวิตอยู่”

เคอหลิ่งหลินเอ่ยเสียงแผ่วและฝืนยิ้มอ่อนระโหยออกมาได้ แต่มู่ฟางเหนียงกลับขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นเท้าเอวแล้วถลึงตาใส่คนป่วย

“แต่ท่านบาดเจ็บสาหัส เกือบเอาชีวิตไม่รอด ท่านเป็นคนไปตามหาไข่มุกหมื่นราตรีมิใช่หรือ?”

“ข้าเองก็จำอะไรไม่ได้ ถูกนักพรตหญิงซัดฝ่ามือเข้าใส่ก็หมดสติบนหลังม้า กลับมาถึงที่นี่ได้ก็นับเป็นความสามารถเมฆเหินแล้ว” นางยิ้มบางๆ รู้สึกเอ็นดูเด็กสาวคนนี้นัก

มู่ฟางเหนียงได้แต่ถอนหายใจหนัก คนเจ็บไม่บ่น นางเป็นแค่หมอจะไปเดือดร้อนแทนได้อย่างไรกัน หญิงสาวส่ายหน้าไปมาแล้วเดินไปที่ล่วมยา หยิบห่อยาที่เตรียมไว้ออกมา

“ร่างกายของท่านกำลังฟื้นตัว ท่านต้องบำรุงตัวเองให้มากสักหน่อย ข้าจะจัดยาให้พี่บำรุงร่างกายนะเจ้าคะ”

“ขอบใจเจ้ามาก แม่หมอหญิง”

“พี่หลิ่งหลิน” นางเขินหน้าแดง นางอายุเพียงสิบหก ยังไม่เก่งกาจเท่าบิดา “ท่านติดค้างข้าอีกเรื่องนะ”

“เรื่องอะไรรึ”

“ท่านทำให้ข้าคิดว่าน้องชายท่านเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ” หญิงสาวรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าวไปหมด

“ยังไงล่ะ” เคอหลิ่งหลินจ้องมองใบหน้าสวยที่แดงระเรื่อแล้วก็เข้าใจ “เจ้าเจอน้องชายตัวดีของข้าแล้วสิ”

“ท่านชอบพูดถึงน้องชายราวกับเขาเป็นเด็กเล็กๆ ข้าก็พลอยนึกเป็นเช่นนั้น...” 

ใช่...ใครจะไปรู้ว่าผู้ชายร่างสูงใหญ่ใบหน้าดุดันคนนั้นจะเป็นน้องชายต่างสายเลือดกับเคอหลิ่งหลิน  

“เห็นหน้าดุๆ แบบนั้น เขาเป็นคนดีนะ” เคอหลิ่งหลินกระเซ้า “แถมยังไม่มีภรรยาด้วย”

“พี่หลิ่งหลิน!” นางรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า นางไม่รู้ว่าที่ตัวเองหน้าแดงจัดแบบนั้นทำให้เคอหลิ่งหลินหัวเราะออกมา มู่ฟางเหนียงหันไปมองก็เห็นสีหน้าเจ็บปวดของเคอหลิ่งหลิน นางรีบเดินเข้าไปดูอาการ เคอหลิ่งหลินรู้สึกถึงบางสิ่งภายใน นางเจ็บหน้าอกจนกระอักลิ่มเลือดสีดำคล้ำออกมา 

“คุณหนู!” ชุนเอ๋อร์เผลอหวีดร้องอย่างตกใจ เลือดสีคล้ำนั้นเปื้อนเปรอะมู่ฟางเหนียง แต่นางไม่มีสีหน้ารังเกียจอะไร ซ้ำยังลูบหลังให้คุณหนูของนางอีก

“แย่แล้ว ข้าทำ...”

“ไม่เป็นไรพี่สาว เสื้อผ้าข้าก็เหมือนผ้าขี้ริ้วอยู่แล้ว” นางหัวเราะเบาๆ แล้วหันไปทางชุนเอ๋อร์ “รบกวนขอน้ำให้พี่หลิ่งหลินบ้วนปากหน่อยเจ้าค่ะ”

“ได้ๆ ขออภัย ข้ามัวแต่ตกใจเลยลืมไป” ชุนเอ๋อร์รินน้ำชาส่งให้มู่ฟางเหนียง แล้วหันไปหยิบกระโถนมาให้คุณหนู มู่ฟางเหนียงประคองเคอหลิ่งหลินให้จิบน้ำชาบ้วนปากให้เรียบร้อย สังเกตสีเลือดที่ออกมาแล้วก็คลี่ยิ้มอย่างพอใจ 

“ยังมีพิษตกค้างอยู่ แต่ขับออกมาเช่นนี้นับว่าเป็นเรื่องดีต่อท่านแล้ว”  

“ชุนเอ๋อร์ หาเสื้อผ้าให้ฟางเหนียงเปลี่ยนสักชุดเถิด เสื้อผ้าของข้าก็ได้ นางน่าจะใส่ได้อยู่”

“ไม่ต้องลำบากหรอกเจ้าค่ะ เช็ดเอาก็ได้ ว่าแต่ต้มยาให้ท่านก่อนจะดีกว่า ท่านพ่อของข้าเตรียมไว้ให้แล้ว คาดไว้ว่าไม่วันนี้ก็ไม่เกินวันพรุ่ง ท่านต้องตื่นฟื้นแน่ๆ”

ชุนเอ๋อร์ลังเลว่าจะทำตามคำสั่งของคุณหนู หรือคำขอของท่านหมอหญิงดี

“ไม่ได้ เจ้าเปลี่ยนชุดเสียก่อน เจ้าเป็นหมอก็ย่อมรู้ว่าคราบเลือดไม่ได้เช็ดออกง่ายๆ” เคอหลิ่งหลินทำเสียงดุแม้น้ำเสียงจะแหบแห้งอยู่ แต่ก็แฝงความสดใสขึ้นมาบ้าง “ชุนเอ๋อร์ไปหยิบชุดของข้ามาก่อน แล้วค่อยไปต้มยาให้ข้า”