บุปผาต้องมนตร์

บุปผาต้องมนตร์

last updateDernière mise à jour : 2024-12-22
Par:  เพลงมีนาComplété
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
136Chapitres
6.1KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

จากบุปผาร่ายรัก สู่เรื่องราวของรองแม่ทัพหนุ่มกับหมอหญิง : บุปผาต้องมนตร์ มู่ฟางเหนียงได้รับถ่ายทอดวิชาแพทย์จากบิดาผู้ได้ฉายาหมอเทวดา นางติดตามบิดารักษาผู้คนไปทั่วหล้าจนกระทั่งมาพบกับจ้าวจิ่นสือบุตรชายแม่ทัพใหญ่ผู้รับตำแหน่งรองแม่ทัพ จู่ๆมู่ฟางเหนียงหายตัวไป จ้าวจิ่นสือจำเป็นต้องไปต่างเมือง เขาได้พบมู่ฟางเหนียงอีกครั้ง แต่นางจำเขาไม่ได้ เพราะประสบอุบัติจนความจำเสื่อม เขาจึงถือโอกาสนี้แก้ไขความผิดพลาดที่เคยรังแกนางบอกกับนางว่าตนคือคือหมั้นของนาง

Voir plus

Chapitre 1

Chapter 1. บทนำ

결혼한 지 6년이 지나서야 송서윤은 남편의 깊은 사랑이 모두 거짓이었다는 사실을 알아챘다..

‘어떻게 나한테 이럴 수 있어... 감쪽같은 연기로 사람 하나 바보로 만들었던 거잖아. 입만 열면 사랑한다고, 아주 많이 사랑한다고 했었는데... 다 거짓말이었던 거야?’

모든 게 허상이었음을 알게 된 순간, 송서윤은 미련 없이 돌아설 결심을 했다.

“국장님, 저... 최대한 빨리 데미스로 복귀할 수 있도록 조치 부탁드립니다.”

“서윤아, 네가 갑자기 사라지면 고영훈 그 자식은 아마 미쳐버릴지도 몰라.”

데미스 국장 모건은 여느 때처럼 덤덤한 척했지만, 그의 목소리에는 이번만큼은 놀라움이 배어 있었다.

그는 두 사람이 6년 동안 부부로 지내며 아이까지 둔 사이라는 사실을 잘 알고 있었다.

겉보기엔 두 사람은 부족한 것 없는 행복하고 이상적인 가정을 이루고 있었다.

고영훈이 아내를 목숨보다 더 아끼고 사랑한다는 건, 이미 모두가 인정하는 공공연한 사실이 된 지 오래였다.

“이제 그 사람은 제 인생에 아무 의미 없어요.”

송서윤은 핸드폰을 힘껏 쥐었다.

“알겠어. 사실 널 잃은 건, 우리 조직이 지금까지 겪은 가장 큰 손실이었지. 한 달이면 충분할 거야. 그때가 되면, 송서윤은 완전히 사라지고...‘케이시’가 다시 우리 곁으로 돌아올 테니까.”

“고맙습니다, 국장님.”

전화를 끊고 핸드폰을 내려놓은 송서윤은 컴퓨터 모니터 속, 한 쌍의 남녀가 별장 구석구석을 오가며 뜨거운 시간을 보내는 것을 지켜보고 있었다.

그 장면은 그녀에게 잊기 힘든 충격을 안겼다.

십 년을 함께한 사람, 교복 입던 시절부터, 웨딩드레스를 입기까지... 그 긴 시간을 함께 걸어온 남자가 이런 식으로 자신을 배신할 줄은 꿈에도 몰랐다.

더 치욕스러운 건, 상대가 바로 아들의 과외 선생님이었다는 사실이었다.

책상 아래에는 각양각색 포장지의 콘돔이 어지럽게 흩어져 있었고 그중 몇 개는 보험금 서류와 나란히 놓인 혼인신고서 위에 나뒹굴고 있었다.

아들을 낳은 뒤 몸이 많이 상해 더는 둘째를 기대할 수 없게 된 그녀에게, 지금 바닥에 아무렇게나 내던져진 콘돔은 이미 몇 년째 쓸모없는 물건일 뿐이었다.

하지만 고영훈은 지금, 실시간 화면 속에서 하나씩 포장을 뜯으며 욕망을 채우고 있었다.

‘어떻게, 어떻게 나한테 이럴 수가 있어!’

그때 컴퓨터 화면에 알림창이 떴다.

고영훈은 본인의 카톡이 PC와 모바일에서 동시에 확인된다는 사실을 전혀 의식하지 못한 듯했다.

[하준이가 앞으로 서윤 언니를 엄마라고 부르고 나를 ‘마미’라고 부르겠대. 어떻게 생각해, 여보?]

그리고 바로 고영훈의 답장이 이어졌다.

[나야 아무 의견 없지, 여보.]

‘여보’라는 두 글자가 마지막으로 남아 있던 송서윤의 믿음과 희망을 산산조각 냈다. 그녀는 힘없이 의자에 주저앉아 가슴을 움켜쥐었다.

손은 이미 피가 날 만큼 주먹을 꽉 쥐고 있었지만, 그 고통도 마음의 상처에 비할 바 아니었다.

송서윤은 애써 침착한 모습을 되찾고 두 사람의 뻔뻔한 메시지 내역을 끝까지 확인했다.

고하준이 태어난 뒤부터였으니, 무려 5년이 흘렀지만 고영훈은 한 번도 빈틈을 보이지 않았다.

도저히 눈을 뜨고 볼 수 없는 대화 때문에 두 사람의 웨딩사진이 바닥에 널브러진 콘돔 포장지보다 더 더럽게 느껴졌다.

그제야 아들 고하준이 떠올랐다. 오늘은 유치원에서 부모 참여 행사가 있는 날이었다.

‘지금쯤 하준이는 허연수 곁에서 ‘마미’라고 부르며 웃고 있겠지...’

생각만 해도 심장이 쥐어뜯기는 것처럼 아파졌다.

‘하준이는 내 아들이야!’

송서윤은 차 키를 챙겨 집을 나서려다, 1층에서 도우미들의 웅성거리는 소리를 들었다.

“세상에, 이게 뭐야? 이런 게 사모님 옷장에서 나와도 되는 거야?”

“다 해진 천 조각도 옷이라고...”

“쉿, 사모님 게 아니라, 그분 거잖아.”

“대충 저 방에 던져놔.”

“천한 년, 임자 있는 남자나 꼬시고... 천벌을 받아 마땅한 년!”

그때, 도우미들이 1층 작은방, 허연수의 방문을 열고 노출이 적나라한 란제리를 휙 던져넣었다. 그러고는 키득거리며 장난을 쳤다.

“사, 사모님!”

뒤늦게 송서윤이 거실에 서 있는 걸 보고 도우미들은 태연한 척 허둥지둥 자리를 떴다.

이 집에 사는 바퀴벌레도 알았을 거야, 나만 바보처럼 속고 있었구나.’

송서윤은 망연자실한 얼굴로 유치원에 도착했다.

운동장 한쪽에서는 허연수와 고하준이 장난치며 웃고 있었다.

“엄마, 망고 에그타르트는요?”

두 손 빈 송서윤을 보자 고하준이 토라진 얼굴로 물었다.

“엄마가 깜빡했네, 하준아.”

“괜찮아요. 지금이라도 다녀오면 되죠!”

고하준이 짜증을 냈다.

“연수 이모가 며칠째 먹고 싶다고 했잖아요.”

허연수는 부드럽게 웃으며 고개를 저었다.

“괜찮아, 하준아. 이모는 먹고 싶으면 직접 사 먹을게.”

송서윤은 자신이 얼마나 어리석었는지 뼈저리게 깨달으며, 헛웃음을 터뜨렸다.

예전에는 허연수가 하준이를 잘 챙겨준다는 이유로 일부러 선물까지 사다 주곤 했으니까 말이다.

그때 고하준은 눈웃음을 지으며 말했다.

“이모가 그 가게는 엄청 인기 있어서 줄 서서 세 시간이나 기다려야 살 수 있다고 했어요. 이모는 나랑 같이 있어 줘야 하니까, 엄마가 사 오는 게 더 낫겠어요.”

“안돼, 하준아. 이모가 어떻게 하준이 엄마한테 그런 걸 시켜?”

허연수가 슬쩍 눈치를 보며 말했다.

“엄마는 우리를 챙겨주는 거 좋아하잖아요. 못 하게 하면 오히려 섭섭해할걸요?”

고하준의 말투에는 엄마의 마음을 다 안다는 듯한 태도와 은근한 자랑이 묻어 있었다.

그 한마디에 송서윤의 가슴 한쪽이 서늘하게 얼어붙었다.

그때 유치원 선생님이 다가왔다.

“이제 이인삼각 달리기할 거예요! 친구랑, 또는 가족 중 한 분이랑 짝지어서 준비해 주세요.”

송서윤은 조심스럽게 손을 내밀었다.

“하준아, 엄마랑 같이할래?”

“됐어요.”

고하준은 무심하게 끈을 집어 들더니, 허연수와 다리를 맞대 묶으며 온 신경을 허연수에게 쏟았다.

한 번도 엄마 쪽을 돌아보지 않았다.

“연수 이모랑 해야만 1등 할 수 있을 것 같아요.”

송서윤은 참았던 화가 북받쳐 올라 언성을 높였다.

“고하준, 네 엄마가 누군지 말해 봐!”

그녀가 손을 잡으려 하자, 고하준은 매몰차게 뿌리치며 소리를 질렀다.

“엄마, 정말 귀찮게 왜 이래요! 잠깐 ‘엄마 자리’ 좀 양보해 주면 안 돼요?”

그 말에 송서윤은 가슴 깊숙이 벼락처럼 무언가가 꽂히는 듯한 충격을 받았다.

죽을 고비까지 넘기며 아이를 낳았고 누구보다 곁에서 정성을 다해 키워왔건만, 허연수가 몇 달 돌봐줬다고 이렇게 마음을 내어줄 줄은 꿈에도 몰랐다.

허연수는 의미심장한 미소를 지으며 송서윤을 바라봤다.

“언니, 하준이를 위해서라면 뭐든지 다 하시잖아요? 솔직히 누가 체조 선수 출신 엄마를 갖고 싶지 않겠어요? 제가 언니보다 더 젊고 건강하고... 예쁘기도 하잖아요?”

“연수 이모랑 하면 무조건 이길 것 같아요!”

고하준이 신이 나서 소리쳤다.

두 사람의 손바닥이 딱 소리를 내며 마주쳤고, 곧바로 한 팀이 된 그들은 같은 곳을 향해 시선을 맞췄다.

허연수의 눈빛은 도발에 가까웠다.

송서윤은 몸이 떨릴 정도로 분노가 치밀었다.

그때, 무겁고도 냉랭한 목소리가 운동장을 가로질렀다.

“네가 뭔데 내 아내한테 그런 말을 해?”

고영훈이 곧장 송서윤에게 다가와, 그녀의 허리를 자연스럽게 감싸안았다.

“넌 어디까지나 하준이의 튜터일뿐이야. 또다시 주제 파악 못 하고 함부로 굴면 우리 집에서 나가게 될 줄 알아! 당장 사모님께 사과해.”

허연수는 고개를 푹 숙이고 말을 아낀다.

“죄송해요, 서윤 언니. 다시는 안 그럴게요...”

두 사람이 한마음으로 자신을 속이고 있다는 사실에, 송서윤의 마음은 차갑게 식어갔다.

이젠 더 이상 아무것도 바라지 않았다. 오직 아들만, 아들만 데리고 이곳을 떠나고 싶었다.

그런데 그 순간, 고하준이 갑자기 소리쳤다.

“아빠, 왜 연수 이모를 혼내? 연수 이모 말이 맞잖아! 우리 엄마는 그냥... 그냥 멍청한 아줌마야!”

고하준은 허연수를 감싸며 송서윤이 민망해질 정도로 몰아세웠다.

‘어쩌다 내 아들이 이렇게까지...’

송서윤은 온몸을 떨며 조심스럽게 물었다.

“연수 이모가 그렇게 좋아? 정말 연수 이모가 하준이 엄마였으면 좋겠어?”

고하준은 차갑게 눈을 치켜뜨며 ‘그래!’라고 딱 잘라 말했다.

송서윤의 마음은 또다시 산산조각 났다.

고하준은 그런 줄도 모르고 곧장 허연수의 손을 붙잡고 달려 나갔다.

경기장 저편, 두 사람은 서로 꼭 붙어 즐겁게 달리며 환하게 웃고 있었다.

그 모습에 송서윤의 가슴은 완전히 무너져 내렸다.

그때, 고영훈이 다가와 조용히 속삭였다.

“여보, 하준이는 아직 어려. 천천히 가르치면 돼. 괜히 건강 상하지 말고... 나중에 엄마한테 이야기해서 저 여자부터 내보내자.”

언제나처럼 다정한 눈빛, 습관처럼 흘러나오는 달콤한 말들이었지만, 이제는 온몸을 파고드는 독약처럼만 느껴졌다.

‘그래, 이 집에는 이제 내가 있을 자리가 없구나.’

송서윤은 더는 미련조차 남지 않았다. 그녀는 남편의 손을 매몰차게 뿌리치고 조용히 유치원 문을 나섰다.

‘한 달. 단 한 달만 지나면... 이 세상에서 완벽히 사라질 거야. 그때까지만 버티면 모든 게 끝나는 거야.’
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
136
Chapter 1. บทนำ
หลังจากสูญเสียภรรยาไป มู่หยางซัวก็พาบุตรสาวเพียงคนเดียวที่ภรรยาทิ้งไว้เป็นดั่งสมบัติล้ำค่าออกเดินทางรอนแรมเร่ร่อนไร้จุดหมาย เพียงเพื่อใช้วิชาแพทย์ของตนรักษาผู้อื่น มู่ฟางเหนียงไม่เคยนึกน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาของตนเอง กลับเรียนรู้วิชาแพทย์จากบิดาและช่วยเหลือเป็นดั่งมือขวา ไม่เพียงแค่เรื่องการรักษา นางยังต้องทำหน้าที่ของลูกสาวที่ต้องดูแลปรนนิบัติบิดาด้วย จนกระทั่งสองปีก่อนบิดาได้ข่าวว่าทางชายแดนมีสงคราม ชาวบ้านเดือดร้อนหนักหนา มู่ฟางเหนียงติดตามบิดาไปโดยไม่คัดค้าน เมื่อไปถึงนางกับบิดาก็โชคดีได้รู้จักกับเศรษฐีใจบุญ เมื่อรู้เจตนาของบิดาจึงให้เรือนไม้หลังเก่าเป็นที่พักอาศัยและเป็นโรงหมอสำหรับรักษาคนเจ็บคนป่วย แต่เนื่องจากสองพ่อลูกไม่ได้ทรัพย์สินอะไรติดตัวมากนัก ก็ได้ท่านเศรษฐีช่วยดูแลแบ่งปันอาหารมาให้ ชาวบ้านยากจนซ้ำอยู่ในสภาวะสงคราม ยาจึงเป็นสิ่งสูงค่า นางตัดสินใจเข้าไปหาสมุนไพรเพื่อให้บิดาได้ใช้เป็นยารักษาคนเจ็บ ทว่า...นางกลับหลงป่าอยู่สามวัน ในขณะที่กำลังสิ้นหวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ก็พบหญิงสาวท่าทางโผงผาง แต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มสดใส “เจ้ามาทำอะไรที่นี่” “ข้า...ข้า ข้าหลงทาง” นา
last updateDernière mise à jour : 2024-11-12
Read More
Chapter 2.มู่ฟางเหนียง
หญิงสาวมองผู้เป็นพ่อกินอาหารมื้อเย็นด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นว่าบิดากินอาหารได้มากนางก็พลอยเบิกบาน เพราะนี่เป็นหน้าที่ของลูกสาวอย่างนางที่ต้องดูแลปรนนิบัติผู้ให้กำเนิดอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง “นั่งมองพ่อกินแล้วเจ้าจะอิ่มหรือไม่” “เห็นท่านพ่อกินข้าวได้มาก ลูกก็พลอยอิ่มไปด้วย” “เจ้าทำอะไร พ่อก็กินทั้งนั้นละ” ผู้เป็นบิดาส่ายหน้าไปมา แต่ลูกสาวทำหน้าโอดครวญ “ท่านพ่อนี่ขี้เหนียวจริง จะชมฝีมือการทำอาหารของลูกสักคำมิได้หรือไร” “เจ้าก็ย่อมรู้อยู่ว่าฝีมือทำอาหารของเจ้าไม่ธรรมดา” ผู้เป็นพ่อพูดน้ำเสียงเนิบช้า แต่ลอบมองบุตรสาวด้วยความรักใคร่เอ็นดู “หลายปีมานี่ ลำบากเจ้าจริงๆ” “ลูกบ่นลำบากรึ” หญิงสาวหัวเราะเสียงใส “ลูกโชคดีที่มีท่านพ่อเช่นท่าน” “พูดจาเอาใจพ่ออย่างนี้ จะเอาอะไรจากพ่อเล่า” “ท่านพ่อ ไยท่านคิดเช่นนั้นเล่า ลูกก็แค่เป็นห่วงท่านพ่อ วันทั้งวันต้องเคี่ยวยา ไหนจะต้องตรวจคนเจ็บป่วยอีก ลูกก็อยากให้ท่านพ่อได้พักผ่อน กินข้าวอิ่มท้องก็เท่านั้นเอง” “เอาละ ยังไงเรื่องอาหารการกินของพ่อก็อ
last updateDernière mise à jour : 2024-11-12
Read More
Chapter 3. เป็นผู้ใด
รถม้าจอดสนิทแล้ว สองพ่อลูกค่อยๆ ลงจากรถโดยมีคนรับใช้มาคอยช่วยถือสัมภาระให้ด้วยกิริยานอบน้อม หมอไม่ใช่อาชีพที่คนทั่วไปนับถือนัก แต่เมื่อเห็นกิริยาของคนรับใช้จวนแม่ทัพแล้ว แสดงว่าได้รับการอบรมมาดี มู่ฟางเหนียงเดินตามแผ่นหลังของบิดา คฤหาสน์หลังงามหรือแม้แต่บ้านไร้หลังคานางล้วนผ่านมาหมดแล้วจึงไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นออกไป มีเพียงท่าทางสงบเสงี่ยมเรียบร้อย เดินตามทางที่พ่อบ้านเดินนำไปถึงห้องพัก นางก็ได้ยินเสียงกลั้นสะอื้นของหญิงวัยกลางคน มู่ฟางเหนียงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความเข้าใจความรู้สึกนี้ คนบนเตียงนั้นคงเป็นที่รักของคนที่รายล้อมอยู่ หมอมู่หยางซัวยกมือประสานคารวะแม่ทัพจ้าวซื่อก่วง แม่ทัพเพียงผงกศีรษะรับ “เป็นข้าที่ต้องขอบคุณที่ท่านมากลางดึกเช่นนี้” “คนเจ็บคนป่วยล้วนรอไม่ได้ ท่านแม่ทัพอย่าได้เกรงใจไปเลย” หมอมู่หยางซัวเดินเข้าไปใกล้เตียงของคนเจ็บ เพราะอาการสาหัสจึงไม่มีม่านโปร่งบังตามธรรมเนียม ทว่าเพียงเห็นใบหน้าซีดเซียวของคนที่นอนหายใจรวยรินก็ต้องสะดุ้ง อาการตื่นตกใจของท่านหมอมู่ทำให้ท่านแม่ทัพขมวดคิ้วด้วยเข้าใจว่าอาการของลูกสาวบุญธ
last updateDernière mise à jour : 2024-11-12
Read More
Chapter 4. เข้าใจดี
พูดว่าหลงทาง นางก็ยิ้มฝืนไปทันที ข้อด้อยที่สุดของนางคือนิสัยหลงทิศและจำทางไม่ได้นี่แหละตอนที่ยังเด็กกว่านี้ นางมักหลงทางอยู่บ่อยๆ แม้จะพยายามจดจำแค่ไหน ระยะทางใกล้หรือไกลนางก็หลงอยู่เสมอ พ่อจะถักสร้อยร้อยกระพรวนใส่ข้อมือให้ อย่างน้อยก็ได้ยินเสียงเวลาที่นางเดินไปไหนมาไหน นางฝึกฝนท่องตำรายาและจดจำการกดจุดฝังเข็มได้อย่างแม่นยำ ทว่ากลับหลงทางง่ายยิ่งกว่าเด็กเจ็ดแปดขวบเสียอีก ยิ่งพยายามก็รู้สึกว่ายิ่งทำให้แย่ลง แอบบำรุงตัวเองด้วยสมุนไพรแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้หลงทิศน้อยลงสักนิด นานวันเข้าก็เริ่มถอดใจ นางจึงเลี่ยงที่จะไม่ไปไหนคนเดียว แม้หัวใจของนางจะโบยบินไปในท้องฟ้าแล้วก็ตามยาเคี่ยวได้ที่แล้ว แต่ยังไม่มีคนมารับนาง หัวคิ้วขมวดยุ่ง เอาอย่างไรดี ยาควรดื่มตอนที่ยังร้อนอยู่ เอาเถอะ ถือออกไปก่อน คนในจวนมีเยอะแยะ นางถามทางกับใครก็ได้ เมื่อตัดสินใจได้แล้วก็ประคองชามยาออกไป อาจเพราะว่าดึกแล้ว ในจวนถึงเงียบนัก เงียบไม่เท่าไหร่แต่นางไม่เห็นใครที่จะถามทางได้สักคนใจเย็นหน่อยฟางเหนียง เมื่อครู่เดินผ่านอะไรมาบ้างนะ ค่อยๆ นึกและเดินตามทางเดิมซิหญิงสาวสงบใจแล้วเดินตามทางที่ตัวเองคิดว่าเดินผ่านมาเมื่อครู่ ขณะ
last updateDernière mise à jour : 2024-11-12
Read More
Chapter 5. เมื่อไรนางจะฟื้น
มู่ฟางเหนียงค่อยๆ ลงจากบันไดแล้วยืนเท้าเอวจ้องหน้าบิดาก่อนจะเปิดรอยยิ้มสดใสออกมา “เห็นท่านพ่อจ้องลูกตั้งนานแล้ว ท่านจะพูดอะไรก็พูดมาเถิด” หญิงสาวหัวเราะออกมา นางมักยิ้มและหัวเราะง่ายเช่นนี้ ผิดกับบิดาที่มักมีสีหน้าเรียบนิ่งและดูสงบเยือกเย็น “เจ้านี่นะ พ่อยังไม่ทันพูดก็มารู้ความคิดพ่อเสียแล้ว” บิดาถอนหายใจเบาๆ และคลี่ยิ้มที่มุมปาก “ลูกไม่รู้ว่าท่านพ่อคิดอะไร” หญิงสาวส่ายหน้าไปมา “รู้แค่ว่าท่านมีเรื่องอยู่ในใจแต่ปากหนักมิกล้าเอ่ย” “หน้าตาพ่อดูออกขนาดนั้นเลยรึ” ผู้เป็นพ่อหัวเราะขึ้นมา “ถ้าเป็นคนป่วยก็เห็นอาการชัดเลยละเจ้าค่ะ” หญิงสาวหัวเราะเสียงใส การที่ในโรงหมอไม่มีผู้อื่น ทำให้นางไม่ต้องคอยระวังรักษากิริยาตัวเองให้เรียบร้อยนัก “ว่าแต่ท่านพ่อมีเรื่องอันใดเจ้าคะ อย่าให้ลูกเดาอยู่เลย” มู่หยางซัวถอนหายใจแล้วยกมือดึงเอาเศษใบไม้บนศีรษะของลูกสาวออกอย่างเบามือ “ปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่แล้วเหนียงเอ๋อร์” “ท่านพ่อแก่ขนาดหลงลืมอายุลูกสาวคนเดียวได้อย่างไรกัน” นางเบ้ปากน้อยๆ “ใช่ๆ พ่
last updateDernière mise à jour : 2024-11-12
Read More
Chapter 6. สงบใจ
“อืม” หมอมู่พยักหน้ารับแล้วหันไปทางลูกสาว นางเดินผลุบหายไปหยิบล่วมยาส่งให้บิดา “เจ้าอยู่บ้านดีๆ ล่ะ” “เจ้าค่ะ” นางรับคำแล้วมองบิดาออกไปกับคนกลุ่มนั้น ใบหน้าหวานระบายยิ้ม ท่านพ่อนี่ก็พูดเหมือนนางจะออกไปที่ไหนได้ หญิงสาวเดินวนกลับเข้าไปในครัว หลังจากไปรักษาเคอหลิ่งหลินที่จวนแม่ทัพจ้าว นอกจากจะได้ค่ารักษามาแล้ว ฮูหยินอี้ซิ่วยังจิตใจดี แบ่งปันแป้งข้าวโพดและแป้งสาลีมาให้นางไว้ทำอาหาร คงเพราะได้ยินมาว่าสองพ่อลูกรักษาผู้คนไม่รับเงินแต่ก็ไม่มีรายได้ จึงแบ่งปันของกินของใช้มาให้ นางไม่แปลกใจเลยที่เคอหลิ่งหลินเป็นคนจิตใจงามเพราะดูจากฮูหยินและท่านแม่ทัพแล้วก็ล้วนเป็นผู้มีเมตตามีแต่บุรุษผู้นั้น นางได้เจอเขาเพียงครั้งเดียวในวันแรกที่ได้เข้าจวนแม่ทัพจ้าว แล้วก็ไม่ได้พบเขาอีก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแบบที่สังหารสตรีได้เพียงยิ้มเดียว ทว่าหนึ่งในนั้นไม่ใช่นางอย่างแน่นอน แต่สิ่งที่รบกวนนางก็คือสายตาของเขายามจ้องมองเคอหลิ่งหลินที่บาดเจ็บสาหัส แววตามีความห่วงหาอาทรปนปวดร้าวแจ่มชัด นางไม่กล้าเอ่ยปากถามว่าเขาเป็นใคร ดูจากที่เขารำเพลงกระบี่ระบายโทสะนั้นแล้วคงเป็นทหารคนหนึ่งแต่นางก็ไม่กล้
last updateDernière mise à jour : 2024-11-16
Read More
Chapter 7.  เอาไปสิ
“จริงด้วย ช่วงนี้ข้านอนไม่ค่อยหลับ ซ้ำยังเจ็บคออีกด้วย”“ข้าน้อยจะเขียนเทียบยาให้ เป็นยาบำรุงสุขภาพเจ้าค่ะ” น้ำเสียงหวานใสเอ่ยอย่างสงบ ชวนให้คนฟังสบายใจ “ส่วนท่านหญิง ข้าน้อยจะปรับยาบำรุงให้”“เสียงของเจ้านี่ทำให้คนฟังสงบใจลงได้มาก เอาละ...ข้าเห็นเจ้าอยู่ก็สบายใจ ใจจริงอยากเชิญเจ้ากับพ่อของเจ้ามาอยู่เสียด้วยกันจนกว่าหลิ่งหลินจะฟื้น แต่สามีข้าก็เตือนสติว่าพวกเจ้าเป็นหมอ ชาวบ้านเดือดร้อนเจ็บป่วยจะไปหาใคร หากท่านหมอมู่ว่าไม่เป็นอะไร ข้าก็ย่อมต้องเชื่อใจผู้เป็นหมอ”“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ”“เอาละ ข้าจะไปพักผ่อนเสียหน่อย ขาดเหลืออะไรเจ้าก็บอกชุนเอ๋อร์หรือพ่อบ้านได้”“ข้าน้อยทราบแล้วเจ้าค่ะ”จ้าวฮูหยินตบหลังมือของมู่ฟางเหนียงเบาๆ และมองใบหน้าอ่อนหวานอย่างเอ็นดู แม้หญิงสาวตรงหน้าจะแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเนื้อหยาบและสีซีดจางจากการซักหลายต่อหลายครั้ง แต่ดวงตาที่เป็นประกายและกิริยาอ่อนหวานนี้เป็นที่น่าประทับใจเสียจริง“อ่อ! ได้ยินว่าเจ้าชอบอ่านหนังสือ ในห้องตำรามีหนังสือมากมายนัก เจ้าจะหยิบยืมไปอ่านที่บ้านก็ได้ แต่ต้องเอากลับมาคืนนะ”“จริงหรือเจ้าคะ” ดวงตากลมเบิกกว้างอย่างดีใจ แล้วก็นึกว่าได้ว่าแสดงอาการ
last updateDernière mise à jour : 2024-11-16
Read More
Chapter 8. เจ้าเข้ามาทำอะไรที่นี่
ชายหนุ่มชะงักชักมือกลับทันทีที่รู้สึกได้ว่ามีความเคลื่อนไหวอยู่หน้าประตู เขายืดตัวขึ้น มือไพล่หลังและหันไปมองทางประตูราวกับรอคอย เพียงอึดใจบานประตูก็เปิดออกพร้อมกับร่างของสาวใช้ที่ประคองอ่างน้ำเข้ามาในห้อง “คุณชาย” ชุนเอ๋อร์จะย่อกายคารวะ แต่จ้าวจิ่นสือยกมือห้ามไว้ก่อน “มีอะไรก็ทำเถอะ ข้าแค่แวะมาดูอาการนางเท่านั้น” “เมื่อครู่แม่นางมู่ก็เข้ามาตรวจดูอาการคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ” ชุนเอ๋อร์รายงาน “ท่านหมอไม่ได้มาตรวจเองรึ” “เห็นว่าต้องไปรักษาคนเจ็บที่อื่น แม่นางมู่จึงมาดูอาการคุณหนูแทนเจ้าค่ะ” ชายหนุ่มอยากถามอะไรต่อ แต่เห็นว่าอีกฝ่ายคงจะเตรียมเช็ดตัวให้หญิงสาวที่หลับใหล จึงได้แต่พยักหน้ารับรู้ กำลังจะเดินออกไป ก็มองเห็นขนมจินเดในจานที่วางบนโต๊ะ หัวคิ้วขมวดด้วยความสงสัยจนต้องเอ่ยปากถาม “หลิ่งหลินยังไม่ฟื้น ไยมีขนมของหวานในห้องนี้ได้” จำได้ว่าพี่สาวต่างสายเลือดคนนี้โปรดกินขนมหวานนัก เรียกว่ากินแทนข้าวก็ยังได้ “เป็นของแม่นางมู่เจ้าคะ นางบอกว่าคุณหนูชอบขนมหวานนัก เผื่อได้กลิ่นจะได้กระตุ้นให้นา
last updateDernière mise à jour : 2024-11-16
Read More
Chapter 9. จนปัญญา
เขากอดอกมองหญิงสาว นี่คงจนปัญญาจะหาคำแก้ตัวเลยละสิ เขาได้แต่เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แล้วพยักหน้าเล็กน้อย “เลือกหนังสือได้แล้วก็ออกไปสิ ข้าต้องใช้ห้องนี้” “ข้าน้อยยังเลือกหนังสือไม่เสร็จ” พูดจาถ่อมตนแต่กลับกล้าถลึงตาใส่อย่างไม่กลัว แม้เขาจะสูงใหญ่กว่านางนัก“แล้วท่านเข้ามาใช้ห้องนี้ ได้รับอนุญาตจากจ้าวฮูหยินแล้วรึ” “ข้า...” คราวนี้เป็นเขาที่พูดไม่ออก เรื่องต่อปากต่อคำกับสตรีเขาไม่ถนัดนัก ผู้หญิงสองคนที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงปกติและไม่ต้องระวังอะไรนักก็คือท่านแม่และเคอหลิ่งหลิน ครั้นจะโต้เถียงกับนางก็ใช่เรื่อง ซ้ำร้ายดูท่าทางนางจะไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เขากัดริมฝีปากกลั้นหัวเราะแสร้งทำดุดันไปอย่างนั้น “เช่นนั้นเจ้าก็เลือกเร็วๆ แล้วรีบๆ ออกไปเสียสิ” “แล้วตกลงท่านได้รับอนุญาตแล้วรึ” นางยังอยากเอาชนะเขาอยู่ด้วยการโต้เถียงแบบเด็กๆ “เอาเป็นว่าข้าได้รับคำสั่งจากท่าน...แม่ทัพให้มาที่นี่ก็แล้วกัน” เกือบจะหลุดปากเรียกท่านพ่อออกมาแล้ว “คงโดนลงโทษละสิ” นางพึมพำแล้วหมุนตัวเลือกหยิบตำราแพทย์อีกสองเล่มมาไว้ในอ้อม
last updateDernière mise à jour : 2024-11-16
Read More
Chapter 10. น้องชาย
“น้องชาย?” ชุนเอ๋อร์ทำหน้าประหลาดใจกับคำถามที่ได้ยิน “คุณหนูเป็นลูกคนเดียว บิดาแท้ๆ ของนางปกป้องท่านแม่ทัพจนตัวเองตาย ท่านแม่ทัพจึงรับคุณหนูเป็นลูกบุญธรรม ไม่มีพี่น้องที่ไหน ยกเว้นคุณชายจ้าวจิ่นสือที่เจ้าเจอเมื่อครู่ คุณชายเป็นบุตรคนเดียวของแม่ทัพจ้าวกับฮูหยินอี้ซิ่ว เมื่อท่านแม่ทัพรับคุณหนูมาเป็นลูก ทั้งสองก็เปรียบเสมือนพี่น้องกัน คอยดูแลซึ่งกันและกันมาตลอด” “เปรียบเสมือนพี่น้อง...คนผู้นั้นคงไม่ใช่น้องชายของ...” นางเริ่มทำหน้าไม่ถูก หวังว่าการคาดเดาของนางจะผิดพลาด “เรื่องนี้มีแต่คนในจวนเท่านั้นที่รู้ คุณชายพลั้งเผลอยอมให้คุณหนูเป็นพี่สาว ทั้งที่อายุห่างกันเพียงแค่ห้าเดือนเท่านั้น”พูดแล้วชุนเอ๋อร์ก็ป้องปากหัวเราะเบาๆ นางติดตามรับใช้คุณหนูมานาน เรื่องราวของนายนินทาไม่ได้ แต่ไม่ถึงกับห้ามพูดถึง นางเพิ่งรู้สึกว่าคนที่เดินตามมาหยุดเดินจึงหันไปดู เห็นสีหน้าตกใจของมู่ฟางเหนียงแล้วก็อดถามไม่ได้“มีอะไรรึ”“มะ..ไม่...ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ”นางยิ้มฝืดออกมาแล้วเดินตามชุนเอ๋อร์ ในใจว้าวุ่นยิ่งนัก อย่าบอกนะว่า...ชายผู้นั้นคือ ‘น้องชาย’ ของพี่สาวคนดีของนาง.
last updateDernière mise à jour : 2024-11-16
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status