เจรจาก่อนงานล่าสัตว์

แม้องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงจะทรงรู้สึกสบายพระทัยเกี่ยวกับเรื่องราวขององค์หญิงเฟยฮุ่ยไปมากแล้ว  แต่ก็มิอาจละเลยน้องสาวคนเล็กสุดอย่างองค์หญิงแปดหวังลู่เสวียน  ราชทินนานเฟยเฉินของพระองค์ไปได้

ในอีกสองวันถัดมา  พระองค์จึงทรงมีรับสั่งให้องค์หญิง

เฟยเฉินมาเข้าพบพระองค์ที่ตำหนักตงชางตั้งแต่ช่วงเช้ายามเฉินเลยทีเดียว  (เวลา 07.00น.)

เพียงมินานเกินรอ  ดรุณีน้อยรูปงามร่างเล็กก็ได้เดินทางมาถึงยังตำหนักที่ประทับ  เมื่อเดินทางมาถึงแล้ว  นางจึงได้ยอบกายกล่าวคำถวายพระพรต่อองค์ฮ่องเต้ผู้เป็นพระเชษฐาน้ำเสียงอ่อนโยนละมุนยิ่งว่า

“ถวายพระพรฝ่าบาท  ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี  หมื่นๆปี

เพคะ”

“องค์หญิงเฟยเฉินมาแล้วหรือ  ลุกขึ้นได้มิต้องมากพิธี” 

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสพลางวางฎีกาที่กำลังอ่านค้างไว้อยู่ในมือลง

“ขอบพระทัยเสด็จพี่เพคะ” 

องค์หญิงเฟยเฉินตรัสพลางยืดตัวขึ้นตรง ยืนสงบนิ่ง ทอดสายลงมองพื้น

“นั่งสิ”  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสขึ้นน้ำเสียงเรียบง่าย  เบาสบายดุจขนนก  ซึ่งองค์หญิงเฟยเฉินก็ทำตามอย่างว่าง่ายมิได้

ปริปากเอ่ยคำใดออกมาแม้แต่เพียงครึ่งคำ

“ที่ข้าให้คนตามเจ้ามาพบในวันนี้ก็ด้วยอยากจะแจ้งให้เจ้าได้รับทราบเอาไว้ว่า  ในงานเทศกาลล่าสัตว์ที่กำลังจะมาถึงนี้  ข้าได้ให้เหล่าขุนนางมากมายทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊เข้าร่วมงานมากมายนัก

ในวันนั้นข้าจะประกาศเรื่องการวางตัวหมั้นหมายคู่ครองของเจ้าในงานนั้นด้วย  จึงเรียกเจ้ามาแจ้งให้รับทราบเอาไว้ก่อน  เมื่อวันนั้นมาเยือนเจ้าจะได้มิตื่นตระหนกตกใจมากจนเกินควร” 

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสขึ้นน้ำเสียงนุ่ม  ถึงอย่างไรกับน้องสาวผู้นี้  พระองค์ก็ยังคงมีความเมตตาปราณีต่อนางอยู่มากอีกทั้งยังรู้สึกเอ็นดูน้องสาวผู้นี้มากมิน้อยไปกว่าผู้ใดเลยทีเดียว

“หม่อมฉันมิมีข้อโต้แย้งใด  แล้วแต่เสด็จพี่จะทรงเห็นควรเหมาะสมเพคะ”

องค์หญิงเฟยเฉินเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเบาพร้อมทั้งหลุบสายตาลงมองพื้น

“คงมีเพียงเจ้าที่ทำให้ข้าได้พอรู้สึกเบาสบายใจขึ้นมาอยู่บ้าง  แตกต่างกันกับองค์หญิงเฟยฮุ่ย  ที่รายนั้นเอาแต่สร้างเรื่องมาให้ข้าต้องวุ่นวายปวดหัวไปมิน้อยเลยในแต่ละวัน” 

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสออกมาพลางลอบถอนหายใจยาว

          “เสด็จพี่หญิงทรงเป็นคนที่มีความสามารถยิ่ง  เป็นคนกล้าคิด  กล้าทำ  อีกทั้งยังมีจิตใจโอบอ้อมอารีมากอีกด้วย  หม่อมฉันเองก็นับถือเสด็จพี่หญิงเป็นอย่างมาก  อีกทั้งเสด็จพี่ฮ่องเต้เองก็ทรงเป็นโอรสสวรรค์ที่ปรีชายิ่ง  นับเป็นวาสนาของหม่อมฉันที่มีเสด็จพี่ทั้งสองที่ล้ำเลิศและเก่งกาจมากถึงเพียงนี้  แตกต่างกันกับหม่อมฉันที่เอาแต่หลบอยู่ในวังหลัง  ยังมิได้มีผลงานใดในการเชิดชูการปกครองของเสด็จพี่ฮ่องเต้เลยแม้แต่เพียงนิด  หม่อมฉันละอายใจยิ่งเพคะที่มิอาจเป็นองค์หญิงที่มีประโยชน์ใดในราชวงศ์ของเราเลย”

องค์หญิงเฟยเฉินตรัสขึ้นด้วยความถ่อมตัว  พร้อมทั้งก้มหน้างุดลงมองพื้นพระตำหนักตงชางมากขึ้นไปอีก

“เอาล่ะๆ เจ้าก็กล่าวหนักเกินไปแล้ว  เจ้าเป็นถึงองค์หญิง

ขั้นหนึ่ง แล้วจะให้ไปหาเรื่องทำนั่น ทำนี่งกๆ เยี่ยงเสด็จพี่หญิงของเจ้าได้อย่างไร  เพียงเจ้าเป็นคนว่านอนสอนง่าย  ไม่ดื้อดึง ไม่ขัดใจข้า  เชื่อฟังคำสั่งข้า  เจ้าก็มีเรื่องที่น่ายินดีกว่าองค์หญิงเฟยฮุ่ยเป็นไหนๆ แล้ว”

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงกล่าวตรัสบทพร้อมยกชาขึ้นมาจิบดับอารมณ์คุกรุ่นที่ผุดขึ้นมาภายในจิตใจ  วันนี้เขาเรียกตัวองค์หญิงเฟยเฉินมาบอกกล่าวเรื่องการแต่งงาน  มิได้เรียกตัวมาให้องค์หญิง

เฟยเฉินกล่าวชื่นชมน้องสาวจอมดื้อรั้นผู้นั้นเสียหน่อย

“เพคะ”  องค์หญิงเฟยเฉินกล่าวรับคำด้วยความเรียบง่าย  หลังจากนั้นองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงก็ทรงตรัสต่อไปว่า

“คนที่ข้าหมายตาเอาไว้ให้ได้แต่งงานกับเจ้าคือ ชุยจ้าวสิง  คุณชายตระกูลชุย  บิดาของเขาคือชุยซูหลี่  เสนาบดีกรมพิธีการเลยเชียวนะ  อีกทั้งเขายังชอบเขียนกลอน  วาดภาพ เช่นเดียวกับเจ้าด้วย  ข้าได้คิดพิจารณาดูแล้วเห็นว่าพวกเจ้าทั้งสองมีความเหมาะสมกันดีเพราะฉะนั้นข้าจึงตัดสินใจเอาไว้ว่าจะพระราชทานมงคลสมรสให้กับพวกเจ้าได้แต่งงานไล่เลี่ยกันกับองค์หญิงเฟยฮุ่ยนี่แหล่ะ  เห็นพวกเจ้าพากันมีครอบครัวและเป็นฝั่งเป็นฝาได้  ข้าเองก็จะได้สบายใจ”

“หม่อมฉันแล้วแต่เสด็จพี่ฮ่องเต้  จะทรงเห็นควรเหมาะสม

เพคะ”  องค์หญิงเฟยเฉินตรัสขึ้นน้ำเสียงนุ่ม

“เช่นนั้นก็ดี  เจ้ากลับไปพักผ่อนที่ตำหนักของเจ้าได้แล้ว  เพราะอีกมินาน  ข้าจะต้องพูดคุยเรื่องราชกิจกับอัครมหาเสนาบดีหลินไห่กังต่อ”

“เพคะ  เช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลา” 

องค์หญิงเฟยเฉินกล่าวคำอำลาพร้อมลุกขึ้นยอบกายลงแสดงความคำนับต่อองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิง  และเสด็จออกจากตำหนัก

ตงชางไปด้วยสีหน้าครุ่นคิดราวกับผู้ที่กำลังวางแผนการณ์บางอย่างเอาไว้ในใจ

หลังจากนั้นมินานเกินรอ  อัครมหาเสนาบดีหลินไห่กังก็ได้เดินทางมาถึงตำหนักตงชาง

เขาคุกเข่ากล่าวคำถวายพระพรต่อองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงด้วยท่าทีแข็งขัน  ก่อนจะพูดคุยกันเกี่ยวกับงานมงคลสมรสพระราชทานระหว่างหลินปังหยวนและองค์หญิงเฟยฮุ่ยต่ออย่างตั้งใจ  แต่เพียงพูดคุยกันไปได้นานราวหนึ่งเค่อ  ก็มีเสียงร้องดังขึ้นจากทางด้านนอกว่า  “องค์หญิงเฟยฮุ่ยเสด็จ”

แม้มู่กงกงจะพยายามบอกกล่าวกับองค์หญิงเฟยฮุ่ยให้ได้รับรู้ว่าขณะนี้องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงกำลังสนทนาอยู่กับท่านอัครมหาเสนาบดีหลินไห่กังอยู่ก็ตามแต่ 

แต่เจ้าของร่างงามกลับไม่ได้ใส่ใจคำเตือน และเดินไปจนถึงข้างในตำหนักตงชาง ซึ่งบัดนี้องค์ฮ่องเต้กำลังหารือเรื่องงานกับอัครมหาเสนาบดีหลินไห่กังอยู่พอดี

เมื่อได้เห็นว่าที่ลูกสะใภ้ที่เป็นถึงองค์หญิง เขาก็ตื่นตะลึงไป

ไม่น้อย  เพราะภาพจำในหัวของเขาไม่เคยมีองค์หญิงเฟยฮุ่ยที่สง่างามเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ถวายพระพรองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ”

นางเพียงพยักหน้าให้ว่าที่พ่อตา จากนั้นจึงเดินไปหาฮ่องเต้ที่ดูพึงพอใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นว่าน้องสาวของตนยอมใส่ชุดแต่งงานมาอวดโฉมให้พระองค์ทอดพระเนตร

“ในแผ่นดินนี้ไม่มีสตรีใดงดงามไปกว่าน้องสาวของข้าอีกแล้ว ท่านว่าหรือไม่อัครมหาเสนาบดีหลิน”

“เป็นเช่นนั้นพะย่ะค่ะฝ่าบาท”

สีพระพักตร์ของฮ่องเต้เบิกบานจนถึงขั้นยิ้มกว้างได้ ซึ่งไม่บ่อยนักที่เขาจะอารมณ์ดีมากถึงเพียงนี้  น้องสาวของเขาในที่สุดก็

ทำตัวเป็นผู้เป็นคน รู้ว่าอะไรควรมิควร ทั้งยังใกล้จะมีครอบครัว ต่อไปเขาก็คงหมดห่วงในตัวองค์หญิงเฟยฮุ่ยได้เสียที

“ทำให้เสด็จพี่เบิกบานพระทัย น้องก็ปลื้มปรีตินักเพคะ”

          หญิงสาวเอ่ยเพียงสั้นๆ แล้วยิ้มหวานให้กับพี่ชายซึ่งเป็นถึง

เจ้าเหนือหัวของปวงชน เห็นได้ชัดว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ฝืดเฝื่อนและไร้ความยินดี แต่ฮ่องเต้กำลังมีความสุข จึงไม่ได้สังเกตเลยสักนิดเดียว

“เฟยฮุ่ย...ข้าภูมิใจในตัวเจ้ายิ่งนัก”

‘ภูมิใจ?’ องค์หญิงเฟยฮุ่ยแทบจะแค่นเสียงในลำคอ แต่นางก็กล้ำกลืนเอาไว้ได้ จึงทำเพียงยิ้มบางๆ เท่านั้น

          “น้องมาเพื่อให้เสด็จพี่ได้ทอดพระเนตร ตอนนี้หมดธุระแล้ว หม่อมฉันถวายบังคมลาเพคะ”

          หญิงสาวยอบกายอย่างชดช้อย แล้วเดินออกจากตำหนัก

ตงชาง ในระหว่างทางที่กลับนั้น อารมณ์ของนางปั่นป่วนเกินกว่าจะควบคุมเอาไว้ได้ น้ำใสๆ ไหลรินอาบแก้มนวลผ่อง

พระองค์ภูมิใจหรือที่น้องสาวต้องทุกข์ระทมและอยู่อย่างไร้ประโยชน์ไปวันๆ ขอแค่เพียงนางไม่ก่อเรื่อง หรือทำตัวไม่เหมาะสม สงบเสงี่ยม ไม่จำเป็นต้องสุงสิงกับใคร นี่คือสิ่งที่พระองค์ภูมิใจมากเลยเช่นนั้นหรือ แล้วที่ผ่านมานางทำประโยชน์เอาไว้มากมาย กลับได้รับแต่ความโมโหร้าย ดุด่า หรือแม้แต่ลงมือตบตี นางทำสิ่งเหล่านั้นไปเพื่ออะไรกัน

ด้านองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเองหลังจากได้ทอดพระเนตรน้องสาวแสนงามของพระองค์แล้ว  ก็ได้ทำการพูดคุยปรึกษาเรื่องการแต่งงานของหลินปังหยวนกับองค์หญิงเฟยฮุ่ยต่อไปอีกสักระยะ

ก็อนุญาตให้หลินไห่กังกลับจวนขุนนางไปได้  ส่วนพระองค์เองก็ได้เรียกมู่กงกงเข้ามาสั่งการเรื่องการคัดเลือกสนมไปปรนนิบัติพระองค์ในงานล่าสัตว์ครั้งนี้ต่อด้วยความเบิกบานพระราชหฤทัย...